സ്വച്ഛേ ഽമ്ഭസി ദ്രവസ്പന്ദാദ് യഥാവര്താദിതാ മതാ । അനിര്ദേശ്യേ പരേ വിത്ത്വാത് തഥാ ചിത്താ ജഗന്മയീ
വെളിച്ചമുള്ള വെള്ളത്തിൽ ഒഴുക്കും ചലനവും കൊണ്ടു ചുഴലി ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ, വിവരണം ചെയ്യാനാകാത്ത പരമത്തിൽ അറിവ് ഉണ്ടാകുമ്പോൾ മനസ്സു ലോകമായി മാറുന്നു.
സര്ഗസ്യാദ്യന്തയോര് ഉക്തോ യẖ ക്രമോ വേദനാത്മകഃ । സ ഉന്മേഷനിമേഷാഭ്യാം നിമേഷം പ്രതി ചിദ്ദൃശഃ
സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും ഉണ്ടാകുന്ന ക്രമം അറിവിന്റെ സ്വഭാവമുള്ളതാണ്. അതു ചൈതന്യത്തിന്റെ തുറക്കലും അടയ്ക്കലും വഴി നടക്കുന്നു; ഓരോ അടയ്ക്കലും ചൈതന്യമായ ദൃക്ശക്തിക്കാണ്.
പ്രസരന്തി യഥാ സ്പന്ദാത് സലിലേ ചക്രകാദയഃ । പ്രസരന്തി പരേ വിത്ത്വാത് തഥാഹന്താദിതാദയഃ
ജലത്തിൽ ഒരു തരംഗം ഉണരുമ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് ചക്രം പോലുള്ള തരംഗങ്ങൾ പടർന്ന് പോകുന്നതുപോലെ, പരമാവബോധത്തിൽ നിന്ന് 'ഞാൻ' എന്നുള്ള ധാരണയും അതുപോലുള്ള മറ്റു ധാരണകളും ഉദിക്കുന്നു.
അവേദനം പരം വിദ്ധി വേദനം സര്ഗ ഉച്യതേ । അസത് സദ്വേദനാദ് ദൃശ്യം സദ് അപ്യ് അസദവേദനാത്
പരമത്തിനെ അനുഭവമില്ലാത്തതെന്നു മനസ്സിലാക്കണം; അനുഭവം ഉണ്ടാകുന്നത് സൃഷ്ടിയാണെന്ന് പറയുന്നു. അസത്യം സത്യമെന്നു തോന്നുമ്പോൾ ദൃശ്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു; സത്യം അനുഭവിക്കപ്പെടാതിരിക്കുമ്പോൾ അതും അസത്യമായ് തോന്നും.
ചിതേര് ദൃശ ഇവോന്മേഷാദ് അസത്സര്ഗോ ഽവഭാസതേ । ചിതീക്ഷണനിമേഷാത് തു സന്ന് അപ്യ് ഏവ ന ഭാസതേ
കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്ത സൃഷ്ടി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതുപോലെ, ചൈതന്യം നോക്കുമ്പോൾ ദൃശ്യങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ചൈതന്യം നോക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ സത്യം പോലും കാണപ്പെടുന്നില്ല.
മായാചൂര്ണപരിക്ഷേപാദ് ഇന്ദ്രജാലജഗദ് യഥാ । ഖ ഏവോദേതി ചിച്ചൂര്ണചമത്കാരാദ് ഇദം തഥാ
മായാപൊടി ചിതറുമ്പോൾ ഒരു മായാജാല ലോകം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതുപോലെ, ചൈതന്യത്തിന്റെ അത്ഭുതം കൊണ്ട് ഈ ലോകം ആകാശത്തിൽ ഉദിക്കുന്നു.
യഥാ സ്പന്ദാന് നിമേഷേ ഽപി ജലമ് ആവര്തലക്ഷവത് । തഥാ വിത്ത്വാത് ക്ഷണാദ് ഈശേ സര്ഗപ്രലയവിഭ്രമാഃ
എങ്ങനെ ഒരു ചെറു ചലനത്തിലോ കണ്ണടയ്ക്കലിലോ വെള്ളം ചുറ്റുപാടായി തോന്നുന്നതുപോലെ, അതുപോലെ തന്നെ ഒരു നിമിഷം മനസ്സിലുണ്ടാകുന്ന ബോധത്തിൽ നിന്നു സൃഷ്ടിയും ലയവും എന്ന ഭ്രമങ്ങൾ ഉയരുന്നു.
ചിദ്രൂപസ്യ ചിരക്ഷീണവാസനസ്യാപി ജീവതഃ । അവേദനമയീ സത്താ യസ്യാസൌ മുക്ത ഉച്യതേ
ബോധം തന്നെയാണ് സ്വഭാവം, പഴയ വാസനകൾ മുഴുവൻ തീർന്നിരിക്കുന്നു, അനുഭവമില്ലാത്ത നിലയിൽ ജീവിക്കുന്നു—അത്തരം ആളെയാണ് മോചിതൻ എന്നു പറയുന്നത്.
അവാസനമ് അസങ്കല്പം പ്രവാഹാപതിതക്രിയാഃ । തിഷ്ഠന്തി സമ്പ്രബുദ്ധാ യേ തേ ഹ്യ് അവേദനസന്മയാഃ
വാസനയും ആശയങ്ങളും ഇല്ലാതായി, പ്രവർത്തികൾ ജീവിതത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ ചേർന്നുപോയ, ഉണർന്നിരിക്കുന്നവരാണ് അനുഭവമില്ലാത്ത നിലയിൽ നിലകൊള്ളുന്നവർ.
ക്രിയാവന്തോ ഽപ്യ് അസങ്കല്പവാസനാസ് സ്തിമിതാശയാഃ । നിത്യം കാഷ്ഠസമാധാനാസ് തേ ശിലോദരസന്നിഭാഃ
പ്രവർത്തിയിലേർപ്പെട്ടിട്ടും, വാസനകളും ആശയങ്ങളും ശാന്തമായ മനസ്സുള്ളവർ, എപ്പോഴും മരത്തിന്റെ സമാധാനത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നവർ, അവർ കല്ലിന്റെ ഉള്ളിലുപോലെയാണ്.
ന സ്വപ്നസ്വപ്നപുരയോര് ഇവ ഭേദോ മനാഗ് അപി । സര്ഗവേദനയോസ് തസ്മാദ് ബ്രഹ്മവിദ് ബ്രഹ്മവേദനമ്
സ്വപ്നവും സ്വപ്നം കാണുന്നവനും തമ്മിൽ എങ്ങനെ യാതൊരു വ്യത്യാസവും ഇല്ലയോ, അതുപോലെ തന്നെ, ബ്രഹ്മത്തെ അറിയുന്നവർക്കു സൃഷ്ടിയും ബ്രഹ്മജ്ഞാനവും തമ്മിൽ യാതൊരു ഭേദവും ഇല്ല.
ശബ്ദാര്ഥഭാവനേഹാനാം വിത്ത്വാത് സത്യാവബോധതഃ । യദ് അസത്താവബോധോ ഽന്തസ് തദ് അവേദനമ് ഉച്യതേ
വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ നിന്നുള്ള ഉറപ്പുകൊണ്ട്, ഉള്ളിൽ അസത്യമായതായി തിരിച്ചറിയുന്നത് അറിയാതിരിപ്പാണ് എന്നാണു പറയുന്നത്.
അദൃഷദ് ദൃഷദാഭാസം ജ്ഞമ് അപ്യ് അജ്ഞമ് ഇവ സ്ഥിതമ് । അശൂന്യം ശൂന്യസങ്കാശം ഹൃദയം വേദനം സതഃ
അറിയുന്ന മനസ്സ്, കാണാനില്ലെന്നപോലെയും അജ്ഞതയെന്നപോലെയും തോന്നുന്നു; ശൂന്യമല്ലെങ്കിലും ശൂന്യമായതുപോലെയും, കല്ലല്ലാത്തത് കല്ലുപോലെയും മനസ്സാക്ഷി കാണപ്പെടുന്നു.
ശാസ്ത്രസജ്ജനസമ്പര്കൈḫ പ്രജ്ഞാമ് ആദൌ വിവര്ധയേത് । പ്രഥമാ ഭൂമികൈഷോക്താ യോഗസ്യ നവയോഗിനഃ
ആദ്യത്തിൽ, ശാസ്ത്രങ്ങളുമായി കൂടിയുള്ള സമ്പർക്കവും നല്ലവരോടൊപ്പം ഇരിക്കലും വഴി വിവേകം വളർത്തണം; പുതിയ യോഗിക്ക് ഇതാണ് യോഗത്തിന്റെ ആദ്യപടിയെന്നു പറയുന്നു.
വിചാരണാ ദ്വിതീയാ സ്യാത് തൃതീയാസങ്ഗഭാവനാ । ചതുര്ഥീ സത്ത്വതാപത്തൌ വാസനാവിലയാത്മികാ
രണ്ടാം നില ആലോചനയാണു്. മൂന്നാമത്തേതു്, അസക്തി വളർത്തലാണു്. നാലാം നിലയിൽ, മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധി വന്നപ്പോൾ, പഴയ മനോവൃത്തികൾ അകന്നു പോകുന്നു.
ശുദ്ധസംവിന്മയാനന്ദരൂപാ ഭവതി പഞ്ചമീ । അര്ധസുപ്തപ്രബുദ്ധാഭോ ജീവന്മുക്തോ ഽത്ര തിഷ്ഠതി
അഞ്ചാം നില ശുദ്ധമായ ബോധവും ആനന്ദവും ആയിത്തീരുന്നു. ഇവിടെ, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മോചനം ലഭിച്ചവൻ അർദ്ധനിദ്രയിൽ ഉണരുന്നവനെപ്പോലെ നിലകൊള്ളുന്നു.
അസംവേദനരൂപാ ച ഷഷ്ഠീ ഭവതി ഭൂമികാ । ആനന്ദൈകഘനാകാരാ സുഷുപ്തസദൃശസ്ഥിതിഃ
ആറാം നിലയിൽ, അറിവ് ഇല്ലാത്തതുപോലെയുള്ള അവസ്ഥയാണു്. ആനന്ദം മാത്രം നിറഞ്ഞ, ഗാഢനിദ്രയെപ്പോലെയുള്ള അവസ്ഥ.
തുര്യാവസ്ഥോപശാന്താഥ മുക്തിര് ഏവ ഹി കേവലമ് । സമതാ സ്വച്ഛതാ സോമ്യാ സപ്തമീ ഭൂമികാ ഭവേത്
എഴാം നിലയിൽ, അതി ശാന്തമായ അവസ്ഥയാണു്, അതു് തന്നെ മോക്ഷമാണു്. സമത്വം, സുതാര്യത, ശാന്തത — ഇവയാണ് ഈ നിലയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ.
തുര്യാതീതാഥ യാവസ്ഥാ പരിനിര്വാണരൂപിണീ । സപ്തമീ സാ പരിപ്രൌഢാ വിഷയസ് സാ ന ജീവതാമ്
നാലാമത്തെ അവസ്ഥയ്ക്ക് അപ്പുറമുള്ളത്, പരമമായ നിർവാണത്തിന്റെ സ്വഭാവമുള്ളത്, ഏഴാമത്തെ പൂർണ്ണമായ അവസ്ഥയാണ്; അതു ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർക്ക് അനുഭവിക്കാനാവില്ല.
പൂര്വാവസ്ഥാത്രയം തത്ര ജാഗ്രദ് ഇത്യ് ഏവ സംസ്ഥിതമ് । ചതുര്ഥീ സ്വപ്ന ഇത്യ് ഉക്താ സ്വപ്നാഭം യത്ര വൈ ജഗത്
അവിടെ ആദ്യത്തെ മൂന്നു അവസ്ഥകളും ജാഗ്രതയെന്ന പേരിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. നാലാമത്തേത് സ്വപ്നം എന്നാണ് പറയുന്നത്, അവിടെ ലോകം സ്വപ്നംപോലെ തോന്നുന്നു.
ആനന്ദൈകഘനീഭാവാത് സുഷുപ്താഖ്യാ തു പഞ്ചമീ । അസംവേദനരൂപാ ച ഷഷ്ഠീ തുര്യാഭിധാ സ്മൃതാ
ശുദ്ധാനന്ദം മാത്രം നിറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് അഞ്ചാമത്തെ അവസ്ഥയെ സുഷുപ്തി എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. അറിവില്ലായ്മയുടെ സ്വഭാവമുള്ള ആറാമത്തേത്, തുരീയാവസ്ഥ എന്ന പേരിലാണ് ഓർക്കപ്പെടുന്നത്.
തുര്യാതീതപദാവസ്ഥാ സപ്തമീ ഭൂമികോത്തമാ । പരമ് അവ്യപദേശ്യാസാവ് അഗമ്യാ മഹതാമ് അപി
തുരീയാതീതപദമായ ഏഴാമത്തെ അവസ്ഥയാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ നില. അതു പൂർണ്ണമായും വിവരണാതീതവും, മഹാന്മാർക്കു പോലും എത്തിപ്പെടാനാവാത്തതുമാണ്.
പദാര്ഥസ് സന്നിവേശൈസ് സ്വൈര് യഥാനന്യൈസ് സമന്വിതഃ । തഥാ ചിത് സര്ഗശബ്ദാര്ഥൈര് ന തു സര്ഗാര്ഥരൂപിഭിഃ
എങ്ങനെ ഓരോ വസ്തുക്കളും തങ്ങളുടേതായ ക്രമത്തിൽ ചേർന്ന് നിലകൊള്ളുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നെ ചൈതന്യവും സൃഷ്ടിയും വാക്കുകളും അർത്ഥങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നു; എന്നാൽ സൃഷ്ടിയുടെ രൂപങ്ങളുമായി അതിന് ബന്ധമില്ല.
യഥോര്മികാദിẖ കനകേ തഥാ സര്ഗḫ പരേ പദേ । കിം ത്വ് അസൌ വിദ്യമാനോ ഽപി സഞ്ജ്ഞാശബ്ദാര്ഥവര്ജിതഃ
പൊന്നിൽ തിരകൾ പോലുള്ള രൂപങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ, പരമാവസ്ഥയിൽ സൃഷ്ടിയും നിലകൊള്ളുന്നു; എന്നാൽ അതു നിലവിലുണ്ടെങ്കിലും, അതിന് പേരോ അർത്ഥമോ ഇല്ല.
ഹാടകേ കടകാദിശ് ച സര്ഗശ് ച പരമേ പദേ । വിദ്യമാനോ ഽപി നാസ്ത്യ് ഏവ പ്രേക്ഷായാം കല്പനാര്ഥവത്
പരമാവസ്ഥയിൽ പൊന്നിൽ കട്ടകങ്ങൾ പോലുള്ള ആഭരണങ്ങളും, സൃഷ്ടിയും, ഉണ്ടായിരുന്നാലും, അവയെ മനസിൽ കണക്കാക്കാനോ കാണാനോ കഴിയില്ല.
അസ്പന്ദയാവേദനയാ സ്പന്ദവേദനസത്തയാ । യാ സംവിദ് അങ്കുരശ്രീസ് സ്യാത് സാത്മസത്തേതി കഥ്യതേ
ചലനമില്ലായ്മയിലും അറിവില്ലായ്മയിലും, ചലനവും അറിവും ഉണ്ടാകുന്നതിലും, അതിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്ന ചൈതന്യമാണ് ആത്മാവിന്റെ സാരമായി പറയപ്പെടുന്നത്.
സാ ത്വം സാ ചിന് മനസ് സാ ച ന ത്വം നോ ചിന് മനശ് ച നോ । സത്താസത്തേ ന സാ ശാന്താ തതശ് ചാന്യന് ന വിദ്യതേ
അവൾ നീയാണു, അവൾ ശുദ്ധമായ ചൈതന്യമാണ്, അവൾ നീയല്ല, ശുദ്ധചൈതന്യവുമല്ല, മനസ്സുമല്ല; അവൾ ഉണ്ട് എന്നതും ഇല്ല എന്നതുമല്ല, അവൾ സമാധിയാണ്, അവളെക്കൂടാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല.
ആകാശാദ് ഇവ ശൂന്യത്വം തരങ്ഗത്വമ് ഇവാമ്ഭസഃ । നാകാരാദി തതോ ഭിന്നം ന ദൃക്ചിത്തശിലാദി ച
ആകാശത്തിൽ നിന്നു ശൂന്യത ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെയും, വെള്ളത്തിൽ നിന്നു തിരകൾ ഉയരുന്നതുപോലെയും, രൂപം മുതലായവ അതിൽ നിന്നു വേറെയല്ല; ദർശനം, മനസ്സ്, കല്ല് മുതലായ ഗുണങ്ങളും അതിൽ നിന്നു വേറെയല്ല.
ദ്രഷ്ടൃദര്ശനദൃശ്യാനാം തസ്യാം ദൃശി വയം സ്ഥിതാഃ । ചിച്ചിത്തജഡതാദീനാം നാമാപി ന ച ശിക്ഷിതാഃ
ആ ദർശനത്തിൽ ദർശകൻ, ദർശനം, ദർശ്യം എന്നിവയിൽ നാം നിലകൊള്ളുന്നു; ചൈതന്യം, മനസ്സ്, ജഡത്വം മുതലായവയുടെ പേരുകൾ പോലും നാം പഠിച്ചിട്ടില്ല.
ന സര്വാപഹ്നവം വേദ്മി ന സര്വം നാപ്യ് അപഹ്നവമ് । ത്വത്ത്വമത്ത്വാദ്യസമ്ഭാവാത് പരം ശാന്തം ജഗന്നഭഃ
എനിക്ക് എല്ലാം നിഷേധം അറിയില്ല, എല്ലാം അറിയുന്നതുമല്ല, നിഷേധം പോലും അറിയില്ല; നീയും ഞാനും എന്നതുപോലുള്ള ആശയങ്ങൾ അസാധ്യമായതിനാൽ, പരമമായ സമാധിയാണ് ലോകത്തിന്റെ ആകാശം.