ദേശകാലാന്തരഗതോ ഽപ്യ് ഏക ഏവ യഥാ ഗിരിഃ । ബീജം ഫലാന്തമ് അപ്യ് ഏവമ് ഏകമ് അത്രാന്യതാസ്തി നോ
ഒരു പർവ്വതം സ്ഥലം മാറിയാലും സമയമാറിയാലും ഒന്നുതന്നെ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ, വിത്തിൽ നിന്ന് കായം വരെയുള്ളതിൽ മറ്റൊന്നുമില്ല, എല്ലാം ഒന്നുതന്നെയാണ്.
വടതാ വടധാനായാം യാദൃക്കാലോദയാ യഥാ । തഥാ ജഡാജഡേയം ശ്രീസ് സംസ്ഥിതാ ചിന്മയാത്മനി
വടവൃക്ഷത്തിന്റെ സ്വഭാവം വിത്തിൽ യോജിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, ശരീരവും അശരീരവും എല്ലാം ചൈതന്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
ആകാരരാശിരൂപേണ ഭൂരിഭാവവികാരിണാ । ആഭാസ ഏവ സ്ഫുരതി സ്വപ്നേനേവ മനോ നൃപ
രാജാവേ, മനസ്സ് അനേകം രൂപങ്ങൾക്കായി മാറുന്ന ഒരു കൂട്ടം രൂപങ്ങൾ പോലെ മാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അതു സ്വപ്നം പോലെ വെറും പ്രത്യക്ഷമാണ്.
ശൈലാദ്യാകാരതാ സ്ഥൂലാ യഥാസ്യ പരമാത്മനഃ । സ്ഫുരത്യ് അസത്യാ സത്യാ വാ തഥാ വദ പുനര് മമ
പർവ്വതം പോലുള്ള വലിയ രൂപങ്ങൾ പരമാത്മാവിൽ നിന്ന് ഉദിക്കുന്നു. അതു സത്യമാണോ അസത്യമാണോ എന്നതല്ലാതെ, അതു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ഇതിനെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും പറയൂ.
ഇതി സര്വം സമം ശാന്തം ചിദ്വ്യോമ തതമ് അവ്യയമ് । അപര്യന്തമ് അനാഭാസമ് ആസീദ് അസ്തി ഭവിഷ്യതി
ഇങ്ങനെ എല്ലാം സമമായതും, ശാന്തമായതും, ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശത്തിൽ നിറഞ്ഞതും, അക്ഷയവും, അന്ത്യമില്ലാത്തതും, പ്രത്യക്ഷമില്ലാത്തതുമായതുമാണ്. അതു മുമ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു, ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്, ഭാവിയിലും ഉണ്ടാകും.
യന് നോര്ധ്വം നാപ്യ് അധോ നാശാ ന തമോ ന പ്രകാശനമ് । നേതരത് കിഞ്ചിദ് അപി ച സര്വമ് ഏവ സദൈവ ച
അതു മേലോ താഴെയോ അല്ല, നാശമോ ഇരുളോ പ്രകാശമോ അല്ല, മറ്റൊന്നും അല്ല. എന്നിരുന്നാലും അതു എല്ലാം, എല്ലായ്പ്പോഴും, എന്നേക്കുമായി തന്നെയാണ്.
ചിന്മാത്രൈകാത്മനാ തേന പരമേണേശ്വരേണ നഃ । ആദ്യന്തമധ്യമുക്തേന സങ്കല്പശ് ചേതിതസ് സ്വയമ്
ആദിയും അവസാനും നടുവും ഇല്ലാത്ത, ശുദ്ധമായ ബോധവും ഏകതയും ഉള്ള പരമേശ്വരൻ തന്റെ ചിന്തയാൽ തന്നെ ഈ ലോകം മുഴുവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.
സ്ഥിതസ് സങ്കല്പരൂപാത്മാ മനോമൂര്തിര് അജസ് തതഃ । തേന സങ്കല്പിതം വ്യോമ മനസേദം ബൃഹദ്വപുഃ
അജനായ മനസ്സിന്റെ രൂപമായ സങ്കൽപ്പത്തിൽ നിലകൊണ്ടു, അതിന്റെ സങ്കൽപ്പത്തിലൂടെ ഈ വിശാലമായ ആകാശം, അതായത് മനസ്സിന്റെ ആകാശം, രൂപം കൊണ്ടു.
മനോവ്യോമ്നോര് ഘനതയാ സമ്പന്നḫ പവനസ് സ്ഫുരന് । മനോവ്യോമാനിലാശ്ലേഷാത് പ്രകാശം ബുദ്ധവാംസ് തതഃ
മനസ്സിന്റെയും ആകാശത്തിന്റെയും ഘനത്വത്തിൽ നിന്ന് കാറ്റ് ഉരുത്തിരിഞ്ഞു; മനസ്സും ആകാശവും കാറ്റും ചേർന്നപ്പോൾ പ്രകാശം ഉണ്ടായി.
തേജോഽംശഭാവസങ്കല്പരൂപം പശ്ചാത് പയസ് സ്ഥിതമ് । സ ചതുഷ്ടയപിണ്ഡോ ഽഥ മനസോ ഽണ്ഡതയേക്ഷിതഃ
ശേഷം, പ്രകാശത്തിന്റെ ഒരു അംശം ഉൾക്കൊണ്ടു സങ്കൽപ്പത്തിലൂടെ ജലം രൂപം കൊണ്ടു; പിന്നെ ഈ നാലു ഘടകങ്ങളും ചേർന്ന് മനസ്സിൽ ബ്രഹ്മാണ്ഡമായി കാണപ്പെട്ടു.
അണ്ഡം തത് പാദ്മജം ഭൂത്വാ സമ്പന്നേ പശ്യ രോദസീ । തത്ര ത്വ് അവയവാഭാസം മേര്വാദീദം മഹത് സ്ഥിതമ്
കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനിൽ നിന്നു പിറന്ന那个 ആണ്ഡം പൂർണ്ണമായപ്പോൾ, ആകാശവും ഭൂമിയും അതിന്റെ ഉള്ളിൽ കാണാം. അതിൽ, മേരു മുതൽ മറ്റെല്ലാം വലിയതും അതിന്റെ അവയവങ്ങൾ പോലെ നിലകൊള്ളുന്നു.
ജഗത്തയേതി ബ്രഹ്മൈവ പരിപൂര്ണം വിലോക്യതേ । സ്പന്ദൈര് ഭാവവികാരാദ്യൈസ് സവികാരമ് ഇവ സ്ഥിതമ്
ഈ ലോകത്രയം ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്, പൂർണ്ണമായി നിറഞ്ഞത്. അതിൽ സ്പന്ദനങ്ങളും ഭാവത്തിലെ മാറ്റങ്ങളും കൊണ്ടു വ്യത്യാസങ്ങളോടെ കാണപ്പെടുന്നു.
ഏകൈവാനേകരൂപേവ ദേശകാലാന്തരേ യഥാ । സരിത് തഥൈവ വല്ലീത്വേ സ്ഥിതാ സ്വസ്ഥൈവ ബീജതാ
ഒരു നദി പല സ്ഥലങ്ങളിലും കാലങ്ങളിലും പല രൂപത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നതുപോലെ, വിത്ത് തനിക്കുള്ള അവസ്ഥയിൽ തന്നെ നിലകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, അതു വള്ളിയായി കാണാം.
പാലീവതാനി തിഷ്ഠന്തി യഥാ കുമ്ഭസ്യ കോടരേ । തഥാപാരസ്യ ചിദ്വ്യോമ്നോ ജഗന്ത്യ് അന്തസ് സ്ഥിതാനി ഹി
ഒരു കുഴിയിൽ ഉള്ളിലെ പോക്കുകൾ പോലെ, അത്രയും അതിരില്ലാത്ത ചൈതന്യാകാശത്തിൽ ലോകങ്ങൾ അകത്തായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ചിദ്ബ്രഹ്മകോടരഗതാ ഇമാസ് സര്ഗപരമ്പരാഃ । സ്ഫുരന്തി പരിണാമിന്യോ ജലകോശേ യഥോര്മയഃ
ചൈതന്യബ്രഹ്മത്തിന്റെ ആന്തരികതയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഈ സൃഷ്ടികൾ തുടർച്ചയായി ജലത്തിൽ തിരകൾ ഉയരുന്നതുപോലെ തിളങ്ങി മാറിമാറുന്നു.
യഥാ പതന്ത്യാ തമസി ദൃഷ്ട്യാ കിമ് അപി ദൃശ്യതേ । തഥാ ജഗദ് അഹം ചേതി ചിതാസത് പ്രതിഭാസതേ
അന്ധകാരത്തിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ കണ്ണിന് എന്തോ കാണുന്നതുപോലെ, അതുപോലെ തന്നെ ലോകവും 'ഞാൻ' എന്നതും ചൈതന്യത്തിൽ വെറും പ്രതിഫലനങ്ങളായി, യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാതെ, പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
യഥാ ദൃഷ്ട്യാ തമസ്യ് അന്ധേ ചക്രകാദ്യ് അപി ദൃശ്യതേ । തഥാദിസര്ഗേ ഽയമ് അഹമ് ഇത്യ് അസത്യം ചിതോഹ്യതേ
അന്ധകാരത്തിൽ കുരുടനും കണ്ണിലൂടെ ചക്രങ്ങൾ മുതലായവ കാണുന്നതുപോലെ, സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ 'ഞാൻ ആകുന്നു' എന്ന ധാരണയും ചൈതന്യത്തിൽ യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാതെ ഉരുത്തിരിയുന്നു.
ചിദ്ഘനസ്യ മഹാശക്തേര് യദ് ഏവ പ്രതിഭാസനമ് । തത് പ്രകൃത്യാദിനാമേഹ ന സന് നാസന്ന് അതച് ച തത്
ചൈതന്യത്തിന്റെ മഹാശക്തിക്ക് സ്വഭാവപ്രകാരം, 'പ്രകൃതി' മുതലായ പേരുകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതെന്തും യാഥാർത്ഥ്യമല്ല, അസത്യവുമല്ല, അതിന് വേറെയും ഒന്നുമില്ല.
ബൃംഹിതാ ഭരിതാകാരാ സത്തൈകാ പാരമാത്മികീ । ആഭാസൈḫ പ്രസ്ഫുരത്യ് ഏവമ് അബ്ധിര് ഊര്മ്യാദിഭിര് യഥാ
വ്യാപകവും നിറഞ്ഞതുമായ ഏക പരമാത്മാവാണ് എല്ലാം. അതിന്റെ വിവിധ രൂപങ്ങൾ മുഖേന അതു പ്രകടമാകുന്നു, സമുദ്രം തിരകളും മറ്റും വഴി വെളിപ്പെടുന്നതുപോലെ.
ചിദാകാശമയം സര്വം ജഗദ് ഇത്യ് ഏവ ഭാവയന് । യസ് തിഷ്ഠത്യ് ഉപശാന്തേച്ഛം സ ബ്രഹ്മകവചസ് സുഖീ
സകലവും ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം കൊണ്ടാണ് ഉണ്ടെന്നു മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച്, ആഗ്രഹങ്ങൾ ശാന്തമായവനാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നത്.
അഹമര്ഥവിമുക്തേന ഭാവേനാഭാവരൂപിണാ । സര്വം ശൂന്യം നിരാലമ്ബം ചിച്ഛാന്തമ് ഇതി ഭാവയേത്
സ്വയം എന്ന ഭാവം വിട്ട്, ശൂന്യതയുടെ രൂപത്തിൽ, എല്ലാം ശൂന്യവും ആശ്രയമില്ലാത്തതും ചൈതന്യം സമാധാനത്തിലാണ് എന്നിങ്ങനെ ആലോചിക്കണം.
ഇദം രമ്യമ് ഇദം നേതി ബീജം തേ ദുẖഖസന്തതേഃ । തസ്മിന് സാമ്യാഗ്നിനാ ദഗ്ധേ ദുẖഖസ്യാവസരẖ കുതഃ
‘ഇത് രമ്യമാണ്, ഇത് അല്ല’ എന്ന ചിന്തയാണ് നിന്റെ ദുഃഖങ്ങളുടെ വിത്ത്. സമതയുടെ അഗ്നിയിൽ അത് കത്തിപ്പോകുമ്പോൾ ദുഃഖത്തിന് എവിടെയും സ്ഥാനം എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും?
രാജന് ഭാവനമാത്രേണ രമ്യാരമ്യവിഭാഗിതാ । പൌരുഷാതിശയേനാന്തസ് സ്വേനൈവാശു വിലീയതേ
രാജാവേ, മനസ്സിന്റെ ഭാവനയാലാണ് മനോഹരവും മനോഹരമല്ലാത്തതും എന്നിങ്ങനെ വിഭജിക്കുന്നത്. സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ ആ വിഭജനം ഉടൻ തന്നെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
അഭാവനേന ഭാവാനാം കര്തിത്വാ കര്മകാനനമ് । പരം സമേത്യ രാജേന്ദ്ര വിശോകതര ആസ്സ്വ ഭോഃ
കർമ്മങ്ങൾക്ക് ഞാൻ ചെയ്യുന്നവൻ എന്ന ഭാവന ഒഴിവാക്കിയാൽ, കർമ്മങ്ങളുടെ കാടിൽ നിന്ന് മുക്തനാകാം. പരമാവസ്ഥയെ പ്രാപിച്ച ശേഷം, രാജാവേ, ദു:ഖരഹിതനായി നിലകൊള്ളുക.
ഭരിതഭുവനാഭോഗോ ഭൂത്വാ വിഭാഗബഹിഷ്കൃതോ ഗലിതകലനോല്ലാസോല്ലാസീ വികാസവിലാസവാന് । നവനവമ് അജോ വൃദ്ധോ ഽത്യന്തം ചിരായ നിരാമയസ് സമസമസിതസ്വച്ഛാഭോഗോ ഭവാഭയചിദ്വപുഃ
സകല ലോകങ്ങളും നിറഞ്ഞതായും, വിഭജനം ഇല്ലാത്തതായും, എല്ലാ കണക്കുകളും ആവേശങ്ങളും അകറ്റിയതായും, എല്ലായ്പ്പോഴും പുതുമയുള്ളതായും, ജനനം ഇല്ലാത്തതായും, പ്രാചീനനുമായും, പൂർണ്ണമായും രോഗരഹിതനുമായും, സമതയോടെയും, ശുദ്ധിയോടെയും, ഭവഭയമില്ലാത്ത ചൈതന്യരൂപിയുമായും ഇരിക്കുക.
യഥാവര്താ ജലഭരേ പ്രതിബിമ്ബാനി വാ മണൌ । യഥേന്ദ്രിയേഷു വിഷയാ യഥാലോകശ് ച തേജസി
ജലത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ചുഴികൾ പോലെ, മണിയിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന പ്രതിബിംബങ്ങൾ പോലെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ വിഷയങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നതുപോലെയും, പ്രകാശത്തിൽ പ്രകാശം കാണപ്പെടുന്നതുപോലെയും,
യഥാ തൃണാനി വാ വായൌ ദുര്ലക്ഷ്യസ്പന്ദരൂപിണി । ത്രിജഗന്തി സ്ഫുരന്ത്യ് ഏവം ദുര്ലക്ഷ്യേ ഽനുഭവാത്മനി
പൊന്നിൻ തുമ്പുകൾ കാറ്റിൽ എങ്ങനെ സൂക്ഷ്മമായി, കാണാൻ പ്രയാസമുള്ള രീതിയിൽ അലയുന്നു, അതുപോലെ തന്നെ ഈ മൂന്ന് ലോകങ്ങളും മനസ്സിന്റെ ആന്തരിക അനുഭവത്തിൽ, മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതിൽ, അലയുന്നവയായി തോന്നുന്നു.
യഥാ ദ്രവാദയോ ഽമ്ബ്വാദൌ താപേ വാ ത്രസരേണവഃ । സന്നിവേശാḫ പദാര്ഥാങ്ഗേ സര്ഗൌഘാശ് ചിദ്ഘനേ തഥാ
ദ്രവങ്ങൾക്കും മറ്റും വെള്ളത്തിൽ എങ്ങനെ സ്ഥാനം ഉണ്ട്, അല്ലെങ്കിൽ ചൂടിൽ പൊടികൾ എങ്ങനെ കലർന്നിരിക്കുന്നു, അതുപോലെ സൃഷ്ടികളൊക്കെയും മനസ്സിന്റെ ആകൃതിയിൽ, അതിന്റെ ഭാഗങ്ങളായി, ക്രമമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
തദാത്മകാ അതദ്രൂപാസ് തത്സ്ഥാസ് തത്സത്തയാ സ്ഥിതാഃ । അനന്തേ നാശിനസ് സര്ഗാ ബുദ്ബുദാ ജലധാവ് ഇവ
അവ അതിന്റെ സ്വഭാവം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു, എന്നാൽ അതിന്റെ രൂപം അല്ല; അതിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു, അതിന്റെ സത്തയാൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അനന്തമായതിൽ, നശ്വരമായ സൃഷ്ടികൾ കടലിൽ ബുധ്ബുദങ്ങൾ പോലെ ആണ്.
കൃഷ്ണേ കൃഷ്ണസ് സിതേ ശുക്ലോ രക്തേ രക്തോ യഥാ മണിഃ । വര്ണേ നിര്വാസനാച്ഛത്വാന് ന ത്വ് അസാവ് ഏതി രഞ്ജനാമ്
കറുപ്പിൽ കറുപ്പായി, വെളുപ്പിൽ വെളുപ്പായി, ചുവപ്പിൽ ചുവപ്പായി ഒരു മണി കാണപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, അതിന്റെ സ്വച്ഛത കൊണ്ടും നിറമില്ലായ്മ കൊണ്ടും അതിന് യഥാർത്ഥത്തിൽ ആ നിറങ്ങൾ ഒന്നും വരികയില്ല.