തദ് ഏവ കല്പിതാകാരമ് അഗേന്ദ്രാദീവ ദൃശ്യതേ । അസദ്രൂപശരീരാര്ഥമ് അര്ഥẖ ക ഇതരൈẖ ക്രമൈഃ
അത് തന്നെ അവബോധം, സ്വപ്നത്തിൽ കാണുന്ന പർവതം പോലെയുള്ള രൂപങ്ങൾക്കൊണ്ട് പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്ത ശരീരത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ മറ്റു പല വഴികളിലൂടെ നിറവേറുന്നു.
അന്തസ്സ്വാനുഭവാനന്ദഫലാ നിശ്ശേഷതẖ ക്രിയാഃ । സമഗ്രാണാം പദാര്ഥാനാമ് ആസവാദ്യനുഭൂതിവത്
അകത്തുള്ള അനുഭവമായ ആനന്ദം ഫലമായി ലഭിക്കുന്ന എല്ലാ പ്രവർത്തികളും പൂർണ്ണമായും അകത്താണ് നടക്കുന്നത്. എല്ലായ്പ്പോഴും രുചി അനുഭവപ്പെടുന്നതുപോലെ തന്നെ.
അസ്തീഹ കിഞ്ചിദ് ഏവൈകം ന ദ്വിതീയാസ്തി കല്പനാ । നിര്മലോ നിത്യ ആത്മാസ്തി യോ നാസ്തീവ വ്യവസ്ഥിതഃ
ഇവിടെ ഒരൊറ്റത് മാത്രമേ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്നുള്ളൂ; രണ്ടാമത്തേതോ, മറ്റൊന്നോ, കൽപ്പനയോ ഇല്ല. ശുദ്ധവും ശാശ്വതവുമായ ആത്മാവാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്; അതിന് ഉണ്ട് എന്നും ഇല്ല എന്നും പറയാൻ കഴിയില്ല.
നൈവ തസ്യ മലം നാങ്കോ ന വിച്ഛേദോ ന വസ്തുതാ । ന സത്താ നാപി ചാസത്താ ത്വത്താ മത്താ ന ചൈവ ച
അതിനില്ല മലമോ അടയാളമോ, ഇല്ല തകരാറോ വസ്തുതയോ; ഇല്ല സത്ത്വമോ അസത്ത്വമോ, അതിന് നിന്റെതോ എന്റെതോ എന്നതുമില്ല, മറ്റൊന്നുമില്ല.
ആത്മൈവാസ്തീഹ നാന്യോ ഽസ്തി ത്യജ രാമേതരാം ധിയമ് । നിര്ദ്വിത്വോ ഽഥ നിരേകത്വസ് സമോ നിത്യോദിതോ ഭവ
ഇവിടെ ആത്മാവല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല. രാമ, നീ മറ്റു ചിന്തകള് എല്ലാം വിട്ടുകളയണം. ഇരട്ടത്വമോ വേറിട്ടത്വമോ ഇല്ലാതെ, എല്ലാരിലും സമമായി, എപ്പോഴും ഉണര്ന്ന നിലയില് നിലകൊള്ക്ക.
തദ് ഏതേ ഭഗവന് ബ്രൂഹി മനോബുദ്ധ്യാദയẖ കഥമ് । സംസ്ഥിതാ യൈര് ഇഹ പ്രോക്തമ് ഇദം ശാസ്ത്രം ത്വയാ മയി
ഭഗവന്, മനസും ബുദ്ധിയും മറ്റുള്ളവയും എങ്ങനെ നിലകൊള്ളുന്നു എന്നു ദയവായി പറയൂ. ഇവയിലൂടെ തന്നെയാണ് ഈ ശാസ്ത്രം നീ എനിക്ക് വിശദീകരിച്ചത്.
ശാസ്ത്രസംവ്യവഹാരാര്ഥം ശബ്ദരാശിḫ പ്രകല്പിതഃ । മിഥ്യൈഷ ചിത്തബുദ്ധ്യാദ്യോ ന രാമ പരമാര്ഥതഃ
ശാസ്ത്ര ചര്ച്ചയ്ക്കായി മാത്രം വാക്കുകളുടെ കൂട്ടം നിര്മ്മിച്ചിരിക്കുന്നു. രാമ, ഈ മനസും ബുദ്ധിയും തുടങ്ങിയവ യാഥാര്ത്ഥ്യമല്ല, അവ മിഥ്യയാണ്.
... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... । ചിത്സത്താമാത്രമ് ഏവൈതത് പരാകാശാത്മകം തഥാ
ഇത് ശുദ്ധമായ ചൈതന്യവും സത്തയും മാത്രമാണ്; അതുപോലെ തന്നെ പരമാകാശസ്വഭാവവുമാണ്.
അപ്സത്താമാത്രമ് ഏവൈതദ് വീച്യാവര്താദികം യഥാ । സര്വോ ജഗത്പദാര്ഥൌഘശ് ചിദാകാശാത്മകസ് തഥാ
എങ്ങനെയോ എല്ലാ തിരകളും തരംഗങ്ങളും വെറും വെള്ളമാണ്, അതുപോലെ ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ വസ്തുക്കളും ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം പോലെയാണ്.
... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... । യഥാ സ്വപ്നേ പുരാനീകം സ്പന്ദനേ വാ യഥാനിലഃ
സ്വപ്നത്തിൽ ഒരു നഗരം കാണുന്നതുപോലെയോ, കാറ്റിൽ ചലനം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെയോ...
നിത്യോദിതം വിമലരൂപമ് അനന്തമ് ആദ്യം ബ്രഹ്മാസ്തി നേതരകലാകലനം ഹി കിഞ്ചിത് । ഇത്യ് ഏവ ഭാവയ നിരഞ്ജനതാമ് ഉപേതോ നിര്വാണമ് ഏഹി സകലാമലശാന്തവൃത്തിഃ
എന്നെക്കാലവും പ്രകാശിക്കുന്ന, നിർമലമായ, അനന്തമായ, ആദിമമായ ബ്രഹ്മം മാത്രമേയുള്ളൂ; വേറിട്ടതെന്നു കണക്കാക്കേണ്ട ഒന്നുമില്ല. ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച്, പാപരഹിതനായി, എല്ലാ മാലിന്യങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കി, സമാധാനത്തോടെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കൂ.
അനാമയം ബ്രഹ്മ സമസ്തകല്പകാര്യൈകബീജം പരമാണുരൂപമ് । ബൃഹച് ച തദ് ബൃംഹിതസര്വഭാവം ഖമ് അസ്തി നാസ്തീവ യദ് അസ്തി കിഞ്ചിത്
ബ്രഹ്മം രോഗമില്ലാത്തതും, സകല സങ്കല്പഫലങ്ങളുടെ ഏക വിത്തും, സൂക്ഷ്മവും അതേസമയം വിശാലവും, എല്ലായ്പ്പോഴും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും ആകാശംപോലെയാണ്; അതിൽ നിന്ന് വേറെയായി ഒന്നും ഇല്ല, ഇല്ലെന്നു പറയാൻ ഒന്നുമില്ല.
അന്യത് ക്വചിത് കിഞ്ചിദ് ഇദം കദാചിന് ന സമ്ഭവത്യ് ഏവ സദ് അപ്യ് അസച് ച । ഇത്യ് ഏവ സാധോ ദൃഢനിശ്ചയോ ഽന്തസ് സ്ഥിത്വാ ഗതാശങ്കവിലാസമ് ആസ്സ്വ
മറ്റെവിടെയോ, വേറൊരു സമയത്തോ, എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാകാം, ഇല്ലാതിരിക്കാം, അതു ഉണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലാത്തതുപോലെയാണ്. അതുകൊണ്ട്, മഹാനേ, ഉറച്ച ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ, സംശയത്തിന്റെ കളിയൊന്നുമില്ലാതെ, മനസ്സിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുക.
അന്തര്മുഖസ് സന് സതതം സമസ്തം കുര്വന് ബഹിസ്സ്ഥം ഖലു കാര്യജാതമ് । ന ഖേദമ് ആയാസി കദാചിദ് ഏവ വ്യോമ്നസ് സമാം സംസ്ഥിതിമ് അഭ്യുപൈഷി
നമുക്ക് എല്ലായ്പ്പോഴും ഉള്ളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ്, പുറത്തു വരുന്ന എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും നിർവഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരിക്കലും ക്ഷീണം അനുഭവിക്കില്ല; ആകാശംപോലെയുള്ള സമതാവസ്ഥയിലേക്കാണ് നീ എത്തുന്നത്.
രാമാഹങ്കാരസത്താന്തḫ പ്രസൂതേ സംസൃതിഭ്രമമ് । ബാലസ്യ ഭാവിതാ യക്ഷഭാവനേവോഗ്രയക്ഷകമ്
രാമാ, അഹങ്കാരത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പ് തന്നെയാണ് ഈ ലോകഭ്രമം ഉണ്ടാക്കുന്നത്. ഒരു കുട്ടി യക്ഷനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ഭയങ്കരമായ രൂപം മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെയാണ് ഇത്.
അഹങ്കാരോപശാന്തൌ തു ശാമ്യതീയം ഹി സംസൃതിഃ । മോഹദാ മിഹികേവാങ്ഗ പ്രാവൃട്കാലപരിക്ഷയേ
പക്ഷേ, അഹങ്കാരം ശാന്തമായാൽ ഈ ലോകഭ്രമം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു; പ്രിയനേ, മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞാൽ മഞ്ഞ് അകന്നുപോകുന്നതുപോലെയാണ് അത്.
രജ്ജ്വാം സര്പഭ്രമോ ബന്ധോര് വാക്യേനൈതി യഥാ ക്ഷയമ് । ന സര്പോ ഽയമ് ഇയം രജ്ജുര് ഇത്യാദ്യേന ജനസ്യ വൈ
കയറിൽ പാമ്പ് കാണുന്ന ഭ്രമം, ഒരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞാൽ— 'ഇത് പാമ്പ് അല്ല, ഇത് കയറ് മാത്രമാണ്' എന്നു— അങ്ങനെ ജനങ്ങളുടെ ഭ്രമം അകറ്റപ്പെടുന്നു.
തഥാ ഗുരോര് ഗിരാ ശാന്തിമ് ഏത്യ് അഹമ്ഭാവവിഭ്രമഃ । മാഹങ്കാരമ് അസദ്രൂപം ഭാവയേത്യാദിരൂപയാ
അതു പോലെ തന്നെ, ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടാൽ, 'അസത്യമായ അഹങ്കാരം മനസ്സിൽ വെക്കരുത്; അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ആലോചിക്കണം' എന്നുപറയുമ്പോൾ, അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഭ്രമം ശാന്തമാകുന്നു.
അഭ്യാസാജ് ജ്ഞാനശാസ്ത്രാണാം സത്സങ്ഗമകഥാക്രമൈഃ । അഹമ്ഭ്രമശ് ശമം യാതി ജന്തോര് ആന്ധ്യമ് ഇവാഞ്ജനൈഃ
ജ്ഞാനശാസ്ത്രങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് പഠിക്കുമ്പോഴും, സത്സംഗതിയും അവരുടെ ഉപദേശങ്ങളും കേൾക്കുമ്പോഴും, അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഭ്രമം മനുഷ്യനിൽ ശമനം പ്രാപിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ, കണ്പോതി കണ്മരുന്നു പുരട്ടുമ്പോൾ അകറ്റപ്പെടുന്നതുപോലെയാണ്.
വിദ്യമാനമ് അപി സ്ഥൂലം യത് തത് ക്ഷയി നിഘര്ഷണൈഃ । ഉദപാനശിലാപ്യ് അങ്ഗ ക്ഷീയതേ ഘടഘര്ഷണൈഃ
കാണാവുന്ന വലിയതായിട്ടുള്ളതും, ആവർത്തിച്ച് ഉരയ്ക്കുമ്പോൾ കുറയുന്നു; കിണറിന്റെ കല്ല്, വെള്ളക്കുടം വീണ്ടും വീണ്ടും ഉരയ്ക്കുമ്പോൾ ചെറുതാകുന്നതുപോലെയാണ്, പ്രിയനേ.
അഹങ്കൃതേര് അവിദ്യായാ ഭാവിതായാ അകാരണമ് । നാശേ ക ഇവ സന്ദേഹോ വിചാരൈര് നാശഹേതുഭിഃ
അഹങ്കാരം എന്ന അജ്ഞാനം കാരണം ഇല്ലാതെ തന്നെ അവസാനിച്ചാൽ, അതിന്റെ നാശത്തിൽ എന്ത് സംശയമുണ്ട്? കാരണം, അന്വേഷിക്കലാണ് അതിന്റെ നാശത്തിന് കാരണമാകുന്നത്.
ഭഗവന് സര്വതത്ത്വജ്ഞ ചിത്തേ ഽഹങ്കാരനാമനി । ഗലിതേ വാ ഗലദ്രൂപേ ലിങ്ഗം സത്ത്വസ്യ കിം ഭവേത്
സകല തത്ത്വങ്ങളും അറിയുന്ന പ്രഭുവേ, മനസ്സിലുള്ള 'ഞാൻ' എന്ന അഹങ്കാരം അകന്നുപോകുമ്പോഴും അതിന്റെ രൂപം അപ്രത്യക്ഷമാകുമ്പോഴും, ആ സത്തയ്ക്ക് ഇനി എന്ത് അടയാളം ശേഷിക്കും?
വിവേകാബ്ദോദയേനാങ്ഗ ശാമ്യന്ത്യാം ദേഹധന്വനി । സ്വചിത്തമൃഗതൃഷ്ണായാം ന സംസൃത്യാതപോ ഭവേത്
പ്രിയനേ, വിവേകസൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ ശരീരമെന്ന മരുഭൂമി ശാന്തമായാൽ, സ്വന്തം മനസ്സിലെ മായാജലത്തിൽ ഇനി പുനർജന്മത്തിന്റെ ചൂട് ഉണ്ടാകില്ല.
ഉരവോ ഽപി ഹി സഞ്ജാതാ ന സ്പൃശന്ത്യ് ആശയം സിതമ് । ലോഭമോഹാദയോ ദോഷാḫ പയാംസീവ സരോരുഹമ്
വലിയ വാസനകൾ ഉദിച്ചാലും, അവ ശുദ്ധമായ മനസ്സിനെ സ്പർശിക്കില്ല; ജലത്തുള്ളികൾ കമലത്തെ സ്പർശിക്കാത്തതുപോലെ.
മുദിതാദ്യാശ് ശ്രിയോ വക്ത്രം ന മുഞ്ചന്തി കദാചന । സൌഭാഗ്യസുഖദായിന്യḫ പുഷ്പലക്ഷ്മ്യോ മധും യഥാ
സന്തോഷം പോലുള്ള ആനന്ദങ്ങൾ സമൃദ്ധിയുടെ മുഖം ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകുന്നില്ല; സൗഭാഗ്യവും സന്തോഷവും നൽകുന്ന ഈ ഭാഗ്യദേവതകൾ പൂക്കളിൽ തേൻചൂഷിക്കുന്ന തേനീച്ചകളെപ്പോലെ സമൃദ്ധിയോടു ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നു.
കഥം സംസൃതിര് ഇത്യ് ഏവ വിചാരേ മുദിതോദയേ । ഉദേതി സത്ത്വം ചിത്തം ച ഗലനായ പ്രവര്തതേ
‘എങ്ങനെ പുനർജന്മം സംഭവിക്കുന്നു?’ എന്ന ചിന്ത ഉണരുമ്പോൾ സന്തോഷം ജനിക്കുന്നു; അപ്പോൾ സത്ത്വവും മനസ്സും അസ്തിത്വം വിട്ടൊഴിയാൻ തുടങ്ങുന്നു.
ഗലത്യ് അഹങ്കാരമയേ ചിത്തേ ചലതി ദുഷ്കൃതേ । വാസനാഗ്രന്ഥയẖ ഖിന്നാ ഇവ ത്രുട്യന്ത്യ് അലം ശനൈഃ
അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നുള്ള മനസ്സ് അലിഞ്ഞുപോകുമ്പോഴും ദുഷ്കർമ്മങ്ങൾ ശമിച്ചുപോകുമ്പോഴും, ക്ഷീണിച്ച വാസനാഗ്രന്ഥികൾ പതിയെ പൂർണ്ണമായി അഴുകിപ്പോകുന്നു.
കോപസ് താനവമ് ആയാതി ശരദീവ പയോധരഃ । മോഹോ മാന്ദ്യമ് ഉപാദത്തേ പ്രഭാതേ തിമിരം യഥാ
കോപം ശരദ്കാലത്തിലെ മഴമേഘം പോലെ ക്ഷീണിക്കുന്നു; മോഹം പ്രഭാതത്തിലെ ഇരുട്ടുപോലെ ദുർബലമാകുന്നു.
കാമẖ ക്ലമം ഗച്ഛതി ച ദീര്ഘാധ്വഗ ഇവാതപേ । ലോഭḫ പലായതേ ക്വാപി വ്യാലോ ദൃഷ്ട്വേവ ബര്ഹിണമ്
ആസക്തി ദീർഘയാത്രക്കാരൻ കഠിനമായ ചൂടിൽ ക്ഷീണിക്കുന്നതുപോലെ ക്ഷീണിക്കുന്നു; ലാഭലോഭം മയിൽ കണ്ടു പാമ്പ് ഒളിച്ചുപോകുന്നതുപോലെ എവിടെയോ മറഞ്ഞുപോകുന്നു.
നോല്ലസന്തീന്ദ്രിയാണ്യ് ഉച്ചൈര് അഹനീവ നിശാചരാഃ । ന സ്ഫുരത്യ് ഉച്ചകൈẖ ഖേദḫ പ്രാവൃഷീവാകുലം രജഃ
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പകലിൽ ജീവിക്കുന്ന കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ പോലെയോ, മഴക്കാലത്ത് പൊടി അടങ്ങുന്നതുപോലെ ക്ഷീണം ശക്തിയായി ഉയരുന്നില്ല.