അമഹാത്മാ ഹി വേദാന്തസിദ്ധാന്താവഗതാവ് ഇതഃ । സര്വം ബ്രഹ്മേതി സംയാതി കര്മാദ്വൈതവശാദ് അധഃ
വലിയ മനസ്സില്ലാത്തവൻ, വേദാന്തസിദ്ധാന്തങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയാലും, 'എല്ലാം ബ്രഹ്മം' എന്നു കരുതിയാലും, തെറ്റായ Advaita-വ്യവഹാരത്തിന്റെ ബലത്തിൽ താഴേക്ക് വീഴുന്നു.
ക്ഷമാദിഗുണപൂതാത്മാ മഹാത്മാ ത്വാദൃശസ് തു യഃ । സര്വം ബ്രഹ്മേതി നിര്ണീയ സ്വഭാവാദ്വൈതമ് ഏത്യ് അലമ്
നീ പോലെയുള്ള മഹാത്മാവ്, ക്ഷമയൊക്കെയുള്ള ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ട് മനസ്സ് ശുദ്ധമായവൻ, 'എല്ലാം ബ്രഹ്മം' എന്ന് ഉറപ്പാക്കി, സ്വാഭാവികമായ Advaita-സ്ഥിതിയിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്.
കര്മാദ്വൈതമ് അനാദൃത്യ നാഭിവാഞ്ഛതി നോജ്ഝതി । ആത്മതത്ത്വൈകഭാവിത്വാത് സമതാമ് ഏതി കേവലമ്
കർമ്മത്തിൽ അദ്വൈതം എന്ന തെറ്റായ ധാരണയെ അവഗണിച്ച്, അവൻ ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കുകയോ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല; ആത്മാവിന്റെ സത്യത്തിൽ മാത്രം ലയിച്ചവൻ സമത്വം മാത്രമേ നേടുകയുള്ളൂ.
സര്വേഷാമ് ഏവ ശാസ്ത്രാണാം സര്വാസാമ് അഭിതോ ദൃശാമ് । ശൃണു രാഘവ സിദ്ധാന്തമ് ആത്മജ്ഞാനൈകദീപകമ്
രാഘവ, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും എല്ലാ ദർശനങ്ങളുടെയും സാരം, ആത്മജ്ഞാനത്തിന്റെ ഏകദീപം എന്ന സിദ്ധാന്തം നീ കേൾക്കണം.
ജന്തുര് ന ജായതേ യേന ഭാവിതേന മനാഗ് അപി । ഭവ്യ ഏവാങ്ഗ നാഭവ്യോ ഭൃഷ്ടം ബീജമ് ഇവോഷരേ
പ്രിയനേ, യാതൊന്നിൽ നിന്നുമെങ്കിലും ജീവി ഒറ്റയടിക്ക് പോലും ജനിക്കാത്തതാണെങ്കിൽ, അതാണ് സംഭവിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടത്; അല്ലാത്തതൊന്നും സംഭവിക്കില്ല—ഉണക്കിയ വിത്ത് ഉണങ്ങിയ നിലത്തുവീണാൽ മുളപ്പില്ലാത്തതുപോലെ.
ഇദം ഹി കഥയന്ത്യ് ഉച്ചൈര് ബോധം പരമ് ഉപാഗതാഃ । വയം സ്വയം ച ജാനീമശ് ശാസ്ത്രമ് ഏവം ച സംസ്ഥിതമ്
പരമബോധം നേടിയവർ ഇതെല്ലാം ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറയുന്നു; ഞങ്ങൾ സ്വയം അതറിയുന്നു, അതുപോലെ തന്നെ ഈ ശാസ്ത്രത്തിലും ഇതാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.
ന തത്ത്വാതത്ത്വയോര് ഭേദസ് തരങ്ഗപയസോര് ഇവ । ന സത്യാസത്യയോര് ഭേദോ ജാഗ്രത്സ്വപ്നാര്കയോര് ഇവ
യാഥാർത്ഥ്യത്തിനും അവ്യാഥാർത്ഥ്യത്തിനും വേർതിരിവൊന്നുമില്ല, അതുപോലെ തന്നെ തിരമാലയ്ക്കും വെള്ളത്തിനുമിടയിൽ വ്യത്യാസമില്ല. സത്യം എന്നതിലും അസത്യം എന്നതിലും ഉണർന്നിരിക്കലിനും സ്വപ്നത്തിനും ഉള്ള വ്യത്യാസം പോലെയാണ്, യാതൊരു ഭേദവും ഇല്ല.
സത്തായാം ന തു ഭേദോ ഽസ്തി ഭേദോ യẖ കല്പിതസ് ത്വ് അയമ് । വികല്പോ ന ക്വചിത് സത്യസ് സത്താമാത്രമ് അതോ ഽഖിലമ്
ഉള്ളതിലൊന്നും യാതൊരു വേർതിരിവുമില്ല; ഈ ഭേദം മനസ്സിൽ മാത്രം സൃഷ്ടിച്ചതാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ എവിടെയും ഈ വ്യത്യാസം സത്യമല്ല, എല്ലാം ശുദ്ധമായുള്ളത മാത്രമാണ്.
ന സത്യാസത്യയോര് ഭേദസ് സത്തായാമ് അങ്ഗ ദൃശ്യതേ । സങ്കല്പാന്തരശൈലേന്ദ്രബാഹ്യശൈലേന്ദ്രയോര് ഇവ
സത്യത്തിനും അസത്യത്തിനും ഉള്ള വ്യത്യാസം ഉള്ളതിൽ കാണുന്നില്ല, സ്നേഹിതാ, മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ച പർവതത്തിനും പുറത്തുള്ള പർവതത്തിനുമിടയിൽ ഉള്ള വ്യത്യാസം പോലെയാണ്.
സംവിന്മാത്രം ഹി പുരുഷോ ദേഹോ നാമ ന വിദ്യതേ । അര്ഥക്രിയാ തദര്ഥാ ച സംവിദര്ഥേന പൂര്യതേ
മനുഷ്യൻ ശുദ്ധമായ ബോധം മാത്രമാണ്; ശരീരം എന്നതൊന്നും യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇല്ല. എല്ലാ പ്രവർത്തികളും അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളും ബോധം കൊണ്ടുതന്നെ നിറവേറുന്നു.
തദ് ഏവ കല്പിതാകാരമ് അഗേന്ദ്രാദീവ ദൃശ്യതേ । അസദ്രൂപശരീരാര്ഥമ് അര്ഥẖ ക ഇതരൈẖ ക്രമൈഃ
അത് തന്നെ അവബോധം, സ്വപ്നത്തിൽ കാണുന്ന പർവതം പോലെയുള്ള രൂപങ്ങൾക്കൊണ്ട് പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്ത ശരീരത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ മറ്റു പല വഴികളിലൂടെ നിറവേറുന്നു.
അന്തസ്സ്വാനുഭവാനന്ദഫലാ നിശ്ശേഷതẖ ക്രിയാഃ । സമഗ്രാണാം പദാര്ഥാനാമ് ആസവാദ്യനുഭൂതിവത്
അകത്തുള്ള അനുഭവമായ ആനന്ദം ഫലമായി ലഭിക്കുന്ന എല്ലാ പ്രവർത്തികളും പൂർണ്ണമായും അകത്താണ് നടക്കുന്നത്. എല്ലായ്പ്പോഴും രുചി അനുഭവപ്പെടുന്നതുപോലെ തന്നെ.
അസ്തീഹ കിഞ്ചിദ് ഏവൈകം ന ദ്വിതീയാസ്തി കല്പനാ । നിര്മലോ നിത്യ ആത്മാസ്തി യോ നാസ്തീവ വ്യവസ്ഥിതഃ
ഇവിടെ ഒരൊറ്റത് മാത്രമേ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്നുള്ളൂ; രണ്ടാമത്തേതോ, മറ്റൊന്നോ, കൽപ്പനയോ ഇല്ല. ശുദ്ധവും ശാശ്വതവുമായ ആത്മാവാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്; അതിന് ഉണ്ട് എന്നും ഇല്ല എന്നും പറയാൻ കഴിയില്ല.
നൈവ തസ്യ മലം നാങ്കോ ന വിച്ഛേദോ ന വസ്തുതാ । ന സത്താ നാപി ചാസത്താ ത്വത്താ മത്താ ന ചൈവ ച
അതിനില്ല മലമോ അടയാളമോ, ഇല്ല തകരാറോ വസ്തുതയോ; ഇല്ല സത്ത്വമോ അസത്ത്വമോ, അതിന് നിന്റെതോ എന്റെതോ എന്നതുമില്ല, മറ്റൊന്നുമില്ല.
ആത്മൈവാസ്തീഹ നാന്യോ ഽസ്തി ത്യജ രാമേതരാം ധിയമ് । നിര്ദ്വിത്വോ ഽഥ നിരേകത്വസ് സമോ നിത്യോദിതോ ഭവ
ഇവിടെ ആത്മാവല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല. രാമ, നീ മറ്റു ചിന്തകള് എല്ലാം വിട്ടുകളയണം. ഇരട്ടത്വമോ വേറിട്ടത്വമോ ഇല്ലാതെ, എല്ലാരിലും സമമായി, എപ്പോഴും ഉണര്ന്ന നിലയില് നിലകൊള്ക്ക.
തദ് ഏതേ ഭഗവന് ബ്രൂഹി മനോബുദ്ധ്യാദയẖ കഥമ് । സംസ്ഥിതാ യൈര് ഇഹ പ്രോക്തമ് ഇദം ശാസ്ത്രം ത്വയാ മയി
ഭഗവന്, മനസും ബുദ്ധിയും മറ്റുള്ളവയും എങ്ങനെ നിലകൊള്ളുന്നു എന്നു ദയവായി പറയൂ. ഇവയിലൂടെ തന്നെയാണ് ഈ ശാസ്ത്രം നീ എനിക്ക് വിശദീകരിച്ചത്.
ശാസ്ത്രസംവ്യവഹാരാര്ഥം ശബ്ദരാശിḫ പ്രകല്പിതഃ । മിഥ്യൈഷ ചിത്തബുദ്ധ്യാദ്യോ ന രാമ പരമാര്ഥതഃ
ശാസ്ത്ര ചര്ച്ചയ്ക്കായി മാത്രം വാക്കുകളുടെ കൂട്ടം നിര്മ്മിച്ചിരിക്കുന്നു. രാമ, ഈ മനസും ബുദ്ധിയും തുടങ്ങിയവ യാഥാര്ത്ഥ്യമല്ല, അവ മിഥ്യയാണ്.
... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... । ചിത്സത്താമാത്രമ് ഏവൈതത് പരാകാശാത്മകം തഥാ
ഇത് ശുദ്ധമായ ചൈതന്യവും സത്തയും മാത്രമാണ്; അതുപോലെ തന്നെ പരമാകാശസ്വഭാവവുമാണ്.
അപ്സത്താമാത്രമ് ഏവൈതദ് വീച്യാവര്താദികം യഥാ । സര്വോ ജഗത്പദാര്ഥൌഘശ് ചിദാകാശാത്മകസ് തഥാ
എങ്ങനെയോ എല്ലാ തിരകളും തരംഗങ്ങളും വെറും വെള്ളമാണ്, അതുപോലെ ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ വസ്തുക്കളും ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശം പോലെയാണ്.
... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... । യഥാ സ്വപ്നേ പുരാനീകം സ്പന്ദനേ വാ യഥാനിലഃ
സ്വപ്നത്തിൽ ഒരു നഗരം കാണുന്നതുപോലെയോ, കാറ്റിൽ ചലനം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെയോ...
നിത്യോദിതം വിമലരൂപമ് അനന്തമ് ആദ്യം ബ്രഹ്മാസ്തി നേതരകലാകലനം ഹി കിഞ്ചിത് । ഇത്യ് ഏവ ഭാവയ നിരഞ്ജനതാമ് ഉപേതോ നിര്വാണമ് ഏഹി സകലാമലശാന്തവൃത്തിഃ
എന്നെക്കാലവും പ്രകാശിക്കുന്ന, നിർമലമായ, അനന്തമായ, ആദിമമായ ബ്രഹ്മം മാത്രമേയുള്ളൂ; വേറിട്ടതെന്നു കണക്കാക്കേണ്ട ഒന്നുമില്ല. ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച്, പാപരഹിതനായി, എല്ലാ മാലിന്യങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കി, സമാധാനത്തോടെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കൂ.
അനാമയം ബ്രഹ്മ സമസ്തകല്പകാര്യൈകബീജം പരമാണുരൂപമ് । ബൃഹച് ച തദ് ബൃംഹിതസര്വഭാവം ഖമ് അസ്തി നാസ്തീവ യദ് അസ്തി കിഞ്ചിത്
ബ്രഹ്മം രോഗമില്ലാത്തതും, സകല സങ്കല്പഫലങ്ങളുടെ ഏക വിത്തും, സൂക്ഷ്മവും അതേസമയം വിശാലവും, എല്ലായ്പ്പോഴും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും ആകാശംപോലെയാണ്; അതിൽ നിന്ന് വേറെയായി ഒന്നും ഇല്ല, ഇല്ലെന്നു പറയാൻ ഒന്നുമില്ല.
അന്യത് ക്വചിത് കിഞ്ചിദ് ഇദം കദാചിന് ന സമ്ഭവത്യ് ഏവ സദ് അപ്യ് അസച് ച । ഇത്യ് ഏവ സാധോ ദൃഢനിശ്ചയോ ഽന്തസ് സ്ഥിത്വാ ഗതാശങ്കവിലാസമ് ആസ്സ്വ
മറ്റെവിടെയോ, വേറൊരു സമയത്തോ, എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാകാം, ഇല്ലാതിരിക്കാം, അതു ഉണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലാത്തതുപോലെയാണ്. അതുകൊണ്ട്, മഹാനേ, ഉറച്ച ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ, സംശയത്തിന്റെ കളിയൊന്നുമില്ലാതെ, മനസ്സിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുക.
അന്തര്മുഖസ് സന് സതതം സമസ്തം കുര്വന് ബഹിസ്സ്ഥം ഖലു കാര്യജാതമ് । ന ഖേദമ് ആയാസി കദാചിദ് ഏവ വ്യോമ്നസ് സമാം സംസ്ഥിതിമ് അഭ്യുപൈഷി
നമുക്ക് എല്ലായ്പ്പോഴും ഉള്ളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ്, പുറത്തു വരുന്ന എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും നിർവഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരിക്കലും ക്ഷീണം അനുഭവിക്കില്ല; ആകാശംപോലെയുള്ള സമതാവസ്ഥയിലേക്കാണ് നീ എത്തുന്നത്.
രാമാഹങ്കാരസത്താന്തḫ പ്രസൂതേ സംസൃതിഭ്രമമ് । ബാലസ്യ ഭാവിതാ യക്ഷഭാവനേവോഗ്രയക്ഷകമ്
രാമാ, അഹങ്കാരത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പ് തന്നെയാണ് ഈ ലോകഭ്രമം ഉണ്ടാക്കുന്നത്. ഒരു കുട്ടി യക്ഷനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ഭയങ്കരമായ രൂപം മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെയാണ് ഇത്.
അഹങ്കാരോപശാന്തൌ തു ശാമ്യതീയം ഹി സംസൃതിഃ । മോഹദാ മിഹികേവാങ്ഗ പ്രാവൃട്കാലപരിക്ഷയേ
പക്ഷേ, അഹങ്കാരം ശാന്തമായാൽ ഈ ലോകഭ്രമം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു; പ്രിയനേ, മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞാൽ മഞ്ഞ് അകന്നുപോകുന്നതുപോലെയാണ് അത്.
രജ്ജ്വാം സര്പഭ്രമോ ബന്ധോര് വാക്യേനൈതി യഥാ ക്ഷയമ് । ന സര്പോ ഽയമ് ഇയം രജ്ജുര് ഇത്യാദ്യേന ജനസ്യ വൈ
കയറിൽ പാമ്പ് കാണുന്ന ഭ്രമം, ഒരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞാൽ— 'ഇത് പാമ്പ് അല്ല, ഇത് കയറ് മാത്രമാണ്' എന്നു— അങ്ങനെ ജനങ്ങളുടെ ഭ്രമം അകറ്റപ്പെടുന്നു.
തഥാ ഗുരോര് ഗിരാ ശാന്തിമ് ഏത്യ് അഹമ്ഭാവവിഭ്രമഃ । മാഹങ്കാരമ് അസദ്രൂപം ഭാവയേത്യാദിരൂപയാ
അതു പോലെ തന്നെ, ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടാൽ, 'അസത്യമായ അഹങ്കാരം മനസ്സിൽ വെക്കരുത്; അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ആലോചിക്കണം' എന്നുപറയുമ്പോൾ, അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഭ്രമം ശാന്തമാകുന്നു.
അഭ്യാസാജ് ജ്ഞാനശാസ്ത്രാണാം സത്സങ്ഗമകഥാക്രമൈഃ । അഹമ്ഭ്രമശ് ശമം യാതി ജന്തോര് ആന്ധ്യമ് ഇവാഞ്ജനൈഃ
ജ്ഞാനശാസ്ത്രങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് പഠിക്കുമ്പോഴും, സത്സംഗതിയും അവരുടെ ഉപദേശങ്ങളും കേൾക്കുമ്പോഴും, അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഭ്രമം മനുഷ്യനിൽ ശമനം പ്രാപിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ, കണ്പോതി കണ്മരുന്നു പുരട്ടുമ്പോൾ അകറ്റപ്പെടുന്നതുപോലെയാണ്.
വിദ്യമാനമ് അപി സ്ഥൂലം യത് തത് ക്ഷയി നിഘര്ഷണൈഃ । ഉദപാനശിലാപ്യ് അങ്ഗ ക്ഷീയതേ ഘടഘര്ഷണൈഃ
കാണാവുന്ന വലിയതായിട്ടുള്ളതും, ആവർത്തിച്ച് ഉരയ്ക്കുമ്പോൾ കുറയുന്നു; കിണറിന്റെ കല്ല്, വെള്ളക്കുടം വീണ്ടും വീണ്ടും ഉരയ്ക്കുമ്പോൾ ചെറുതാകുന്നതുപോലെയാണ്, പ്രിയനേ.