ത്വാം നിര്മിതവതോ ധാതുര് ഗുണജാലാതിശായിനീമ് । മന്യേ പ്രകുപിതാ നൂനമ് അരുന്ധത്യാദികാസ് സ്ത്രിയഃ
സകലഗുണങ്ങളിലും മികവുള്ള അരുന്ധതിയേയും മറ്റുള്ളവരെയും സൃഷ്ടികർത്താവ് നിന്നെ അതിലധികം ഗുണങ്ങൾക്കൊപ്പം സൃഷ്ടിച്ചതിനാൽ അവർ നിർബന്ധം അസൂയപ്പെടുന്നുണ്ടാകണം എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
സതീത്വരൂപസൌജന്യഗുണരത്നസമുദ്ഗികേ । ഏഹി മേ ത്വദ്ഗുണോത്കസ്യ പുനര് ആലിങ്ഗനം കുരു
പതിവും സൗന്ദര്യവും സൌജന്യവും ഗുണരത്നങ്ങളും നിറഞ്ഞ നിധിയേ, ഞാൻ നിന്റെ ഗുണങ്ങൾക്കായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു; വീണ്ടും വന്ന് എന്നെ അണചേർത്ത് പിടിക്കൂ.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ മൃഗശാവാക്ഷീം ചൂഡാലാം സ ശിഖിധ്വജഃ । ആലിലിങ്ഗ പുനര് ഗാഢം നകുലോ നകുലീമ് ഇവ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മൃഗശാവിന്റെ കണ്ണുകളുള്ള ചൂഡാലയെ ശിഖിധ്വജൻ വീണ്ടും ഉരളെണിഞ്ഞു, ആണ്നക്കൽ പെണ്ണ് നക്കലിനെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നതുപോലെ.
ദേവ ശുഷ്കക്രിയാജാലപരേ ത്വയ്യ് ആകുലാത്മനി । തഥാഭൂവം ഭൃശമ് അഹം ത്വദര്ഥം ദുഃഖിതാ കില
പ്രഭോ, നീ ഉണർവില്ലാത്ത കഠിനചടങ്ങുകളിൽ മുഴുകി, മനസ്സ് കലങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ കാരണത്താൽ ഞാൻ വളരെ ദുഃഖിതയായിരുന്നു.
തേന ത്വദവബോധാത്മാ സ്വാര്ഥ ഏവോപപാദിതഃ । മയാ തദ് അത്ര കിം ദേവഃ കരോതി മയി ശംസനമ്
അങ്ങനെ നിന്നുടെ ജ്ഞാനബോധം അതിന്റെ ഉദ്ദേശം സഫലമാക്കി. അതിനാൽ, ഈ കാര്യത്തിൽ ദൈവം എന്നെ പ്രശംസിച്ച് എന്ത് നേടും?
ത്വയാ യഥാ വരാരോഹേ സ്വാര്ഥസ് സമ്പാദിതശ് ശുഭഃ । തഥേദാനീം സതാം സര്വാസ് സാധയന്തു കുലസ്ത്രിയഃ
സുന്ദരിയേ, നീ എങ്ങനെ നിന്റെ ഉത്തമലക്ഷ്യം നേടുകയോ, അതുപോലെ എല്ലാ സദാചാരമുള്ള കുടുംബസ്ത്രികളും അതേ വിധം സഫലമാകട്ടെ.
ബുദ്ധ്യംശൈകാന്തവിശ്രാന്തജഗജ്ജാലക ദേവ ഹേ । അദ്യ തം പ്രാക്തനം കച്ചിന് മോഹം സമനുപശ്യസി
ബുദ്ധിയുടെ ഒരു അംശത്തിൽ മാത്രം വിശ്രമിച്ച്, ഈ ലോകത്തിന്റെ വലയിൽ ആധാരമായിരിക്കുന്ന ദേവനേ, ഇപ്പോൾ നീ ആ പഴയ മായയെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ?
ഇദം കരോമി നേദം തു പ്രാപ്നോമീദമ് ഇതസ് ത്വ് ഇതി । അന്തര് ഹസസി താം കച്ചിദ് ആശാപേലവതാം ധിയഃ
ഇത് ഞാൻ ചെയ്യും, അത് ചെയ്യില്ല; ഇത് നേടും, അതല്ല എന്നിങ്ങനെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ പ്രതീക്ഷകളെ, ഇപ്പോൾ നീ അകത്തുതന്നെ പരിഹസിക്കുന്നുണ്ടോ? ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ശാപംപോലെയാണ് അവ.
താസ് തുച്ഛതൃഷ്ണാകലനാസ് താസ് സങ്കല്പകുകല്പനാഃ । ത്വയി നാദ്യാവലോക്യന്തേ ദേവ വ്യോമ്നീവ പര്വതാഃ
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ വ്യർത്ഥമായ തൃഷ്ണകളും, കുഴഞ്ഞ ചിന്തകളും, കെട്ടിച്ചമച്ച ഭാവനകളും, ദേവനേ, ഇന്ന് നിനക്കിൽ കാണുന്നില്ല. ആകാശത്തിൽ പർവ്വതങ്ങൾ കാണാത്തതുപോലെയാണ് അത്.
കസ് ത്വമ് അദ്യാങ്ഗസമ്പന്നഃ കിംനിഷ്ഠോ ഽസി കിമ് ഈഹസേ । കഥം പശ്യസി പാശ്ചാത്യം ദേഹാവസ്ഥാക്രമം പ്രഭോ
ഇപ്പോൾ നീ ആരാണ്, എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും നിറഞ്ഞവനായി? എന്തിലാണ് നിന്റെ ആധാരം? എന്താണ് നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? ശരീരാവസ്ഥയുടെ പിന്നീട് വരുന്ന ഘട്ടങ്ങളെ നീ എങ്ങനെ കാണുന്നു, പ്രഭുവേ?
സുമനഃപൂര്ണനീലാബ്ജമാലാസാരവിലോകനേ । യസ്യ ത്വമ് ഏവ തജ്ജ്ഞാസി തദ് ഏവാഹമ് ഉപസ്ഥിതഃ
ശാന്തമായ മനസ്സോടെ നിറഞ്ഞ നീലതാമരപ്പൂക്കളുടെ മാല കാണുന്നിടത്ത്, അതിനെ തന്നെ എന്നെക്കാണണമെന്ന് നീ അറിയണം, കാരണം ഞാന് അവിടെ സന്നിഹിതനാണ്.
നിരീഹോ ഽസ്മി നിരംശോ ഽസ്മി നഭസ്സ്വച്ഛോ ഽസ്മി നിസ്സ്പൃഹഃ । ശാന്താഹമര്ഥരൂപോ ഽസ്മി ചിരായാഹമ് അഹം സ്ഥിതഃ
എനിക്ക് ആഗ്രഹങ്ങളില്ല, ഭാഗങ്ങളില്ല, ആകാശം പോലെ തെളിഞ്ഞവനാണ് ഞാന്, എന്തിനെയും ആശിക്കുന്നില്ല; ഞാന് സമാധാനമാണ്, അര്ത്ഥസ്വരൂപിയാണ്, ദീര്ഘകാലമായി ഞാന് എന്നിലേയ്ക്ക് തന്നെ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
താം ദശാമ് ഉപയാതോ ഽസ്മി യതശ് ചണ്പകവര്ണിനി । പ്രതിഭാന്തി മഹാന്തോ ഽപി ശോച്യാ ഹരിജിനാദയഃ
ആ നിലയിലേക്കെത്തിയതുകൊണ്ട്, സ്വര്ണ്ണവര്ണ്ണമുള്ളവളേ, ഇന്ദ്രനും മറ്റും പോലെയുള്ള മഹാന്മാരും ദുഃഖത്തിന് വിധേയരാകുമ്പോള് എനിക്ക് അവര് കരുണാജനകരായി തോന്നുന്നു.
നകിഞ്ചിന്മാത്രചിന്മാത്രനിഷ്ഠോ ഽസ്മി സ്വസ്ഥ ആസ്ഥിതഃ । ഭ്രമേണാലം വിമുക്തോ ഽസ്മി സംസാരേണാലിലോചനേ
എനിക്ക് മറ്റൊന്നുമില്ലാതെ ശുദ്ധചൈതന്യത്തില് മാത്രം നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, സ്വഭാവത്തില് ഉറപ്പുള്ളവനാണ് ഞാന്; ഭ്രമം പൂര്ണമായും വിട്ട്, ഈ ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ മായയും വിട്ട്, കണികണയുള്ള കണ്ണുള്ളവളേ, ഞാന് സ്വതന്ത്രനാണ്.
ന തുഷ്ടോ ഽസ്മി ന ഖിന്നോ ഽസ്മി നായമ് അസ്മി ന ചേതരത് । ന സ്ഥൂലോ ഽസ്മി ന സൂക്ഷ്മോ ഽസ്മി സര്വമ് അസ്മി ച സുന്ദരി
എനിക്ക് സന്തോഷമോ ദു:ഖമോ ഇല്ല, ഞാന് ഇതോ മറ്റേതോ അല്ല; ഞാന് ഭൗതികമായതോ സൂക്ഷ്മമായതോ അല്ല, എന്നിരുന്നാലും എല്ലാം ഞാനാണ്, സുന്ദരിയേ.
തേജോബിമ്ബാത് പ്രയാതേന ഭിത്താവ് അപതിതേന ച । ക്ഷയാതിശയമുക്തേന പ്രകാശേനാസ്മി വൈ സമഃ
പ്രകാശമുള്ള ഒരു വട്ടത്തില് നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന വെളിച്ചം മതിലില് വീണില്ലെങ്കിലോ അതിന് കുറവോ കൂടുതലോ ഇല്ലെങ്കിലോ അതുപോലെയാണ് ഞാന് എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരുപോലെയാണ്.
ശാന്തോ ഽസ്മി സാമ്യമ് ഏവാസ്മി സ്വച്ഛോ ഽസ്മി വിഗതാമയഃ । പരിനിര്വാണ ഏവാസ്മി സദ് അസ്മ്യ് അതിസതീവ്രതേ
ഞാന് ശാന്തനാണ്, സമത്വം തന്നെയാണ്, ഞാന് ശുദ്ധനാണ്, രോഗമില്ലാത്തവനാണ്; പരമശാന്തിയാണ് ഞാന്, ഉന്നത വ്രതത്തില് ഉറച്ച നിലകൊള്ളുന്ന സത്ത്വം തന്നെയാണ് ഞാന്.
യത് തദ് അസ്തി തദ് ഏവാസ്മി വക്തും ശക്നോമി നേതരത് । തരങ്ഗതരലാപാങ്ഗേ ഗുരുസ് ത്വം മേ നമോ ഽസ്തു തേ
യാഥാര്ത്ഥ്യമായി ഉള്ളതെന്താണോ അതാണ് ഞാന്, ഇതല്ലാതെ മറ്റൊന്നും പറയാന് കഴിയില്ല. തരംഗംപോലുള്ള സ്നേഹമുള്ള കാഴ്ചയുള്ള ഗുരുവേ, നിങ്ങളെ ഞാന് വിനയത്തോടെ നമസ്കരിക്കുന്നു.
പ്രസാദേന വിശാലാക്ഷ്യാസ് തീര്ണോ ഽസ്മി ഭവസാഗരാത് । പുനര് മലം ന ഗൃഹ്ണാമി ശതധ്മാതസുവര്ണവത്
വിശാലമായ കണ്ണുള്ളവളുടെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഈ ജനനമരണസമുദ്രം കടന്നത്. ഒരിക്കൽ ശുദ്ധിയാർന്ന സ്വർണ്ണം വീണ്ടും മലിനമാകാത്തതുപോലെ, ഇനി ഞാൻ അശുദ്ധി ഏറ്റെടുക്കില്ല.
സ്വസ്ഥശ് ശാന്തോ മൃദുര് ദാന്തോ വീതരാഗോ നിരംശധീഃ । സര്വാതീതസ് സര്വഗശ് ച ഖമ് ഇവായമ് അഹം സ്ഥിതഃ
ഇപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിൽ സമാധാനവും ശാന്തിയും നിറഞ്ഞവനാണ്; സൗമ്യനും നിയന്ത്രിതനും ആകാംക്ഷകളില്ലാത്തവനും ഭേദങ്ങളില്ലാത്ത മനസ്സുള്ളവനും; എല്ലാം അതിജീവിച്ചവനും എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞവനും ആകാശംപോലെ അചഞ്ചലനായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ഏവം സ്ഥിതേ മഹാസത്ത്വ പ്രാണേശ ഹൃദയപ്രിയ । കിമ് ഇദാനീം പ്രഭോ ബ്രൂഹി രോചതേ തേ മഹാമതേ
ഇങ്ങനെ നിലനിൽക്കുന്ന മഹാത്മാവേ, പ്രാണങ്ങളുടെ നാഥാ, എന്റെ ഹൃദയപ്രിയനേ, മഹാമനസ്സുള്ളവനേ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് പറയണം, നിനക്ക് ഇഷ്ടമാകുന്നതെന്താണെന്ന് പറയൂ.
പ്രതിഷേധം ന ജാനാമി ന ജാനാമ്യ് അഭിവാഞ്ഛനമ് । യദ് ആചരസി തന്വി ത്വം കദാചിദ് വേദ്മി തന് ന വാ
നിഷേധിക്കാനോ ആഗ്രഹിക്കാനോ എനിക്ക് അറിയില്ല; സുന്ദരിയേ, നീ ചെയ്യുന്നതെന്താണെങ്കിലും ചിലപ്പോൾ എനിക്ക് അറിയാം, ചിലപ്പോൾ അറിയില്ല.
മന്മനോ നാശകലനാം തഥാ സ്ഥിതികലാം പ്രിയേ । ന കാഞ്ചിദ് അനുസന്ധാതും ജാനാത്യ് അമ്ബരസുവ്രതമ്
പ്രിയേ, എന്റെ മനസ്സിന് നശിപ്പിക്കലോ നിലനിര്ത്തലോ എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാനോ, യാതൊരു കാര്യവും പിന്തുടരാനോ അറിയില്ല; ആകാശം ഒരു വ്രതം പാലിക്കുന്നതുപോലെ.
യദ് ഏവ കിഞ്ചിജ് ജാനാസി തദ് ഏവ കുരു സുന്ദരി । തദ് ഏവ ധാരയിഷ്യാമി പ്രതിബിമ്ബം യഥാ മണിഃ
സുന്ദരിയേ, നിനക്ക് അറിയാവുന്നതെന്താണോ അതു ചെയ്യൂ; ഞാൻ അതു മാത്രം സ്വീകരിക്കും, രത്നം മുന്നിൽ കാണുന്നതെല്ലാം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ.
ചേതസാ വിഗതേച്ഛേന യഥാപ്രാപ്തമ് അനിന്ദിതേ । ന സ്തൌമി ന ച നിന്ദാമി യദ് ഇച്ഛസി തദ് ആചര
അഭ്യന്തര ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത മനസ്സോടെ, നിന്ദിതയല്ലാത്തവളേ, എനിക്ക് ലഭിക്കുന്നതിനെ ഞാൻ പ്രശംസിക്കുകയോ ദോഷം പറകയോ ചെയ്യില്ല; നീ ഇഷ്ടമുള്ളതു ചെയ്യൂ.
യദ്യ് ഏവം തന് മഹാഭാഗ സമാകര്ണയ മന്മതമ് । ആകര്ണ്യ ജീവന്മുക്താത്മംസ് തദ് ഏവാഹര്തുമ് അര്ഹസി
ഇങ്ങനെ തന്നെയെങ്കിൽ, മഹാഭാഗേ, എന്റെ ചിന്ത കേൾക്കൂ; ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ മോക്ഷം നേടിയവനിൽ നിന്ന് കേട്ടതുപോലെ അതു നീ സ്വീകരിക്കണം.
സര്വത്രൈക്യാവബോധേന മൌര്ഖ്യക്ഷയഭുവാധുനാ । നിരിച്ഛാസ് താവദ് ആകാശവിശദാസ് സംസ്ഥിതാ വയമ്
എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളിലും ഏകത്വം മനസ്സിലാക്കുന്നതിലൂടെ അജ്ഞാനം നശിച്ചപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ആകാശംപോലെ വിശുദ്ധരായി, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും വിട്ട് നിലകൊള്ളുന്നു.
യാദൃഗ് ഏഷണമ് അസ്മാകമ് താദൃഗ് ഏതദ് അനേഷണമ് । ഏഷണാനേഷണേ ഭേദശ് ചിന്മാത്രോല്ലസനേ ഹി കഃ
എന്തുപോലെയാണ് ഞങ്ങളുടെ അന്വേഷണമോ, അതുപോലെയാണ് അന്വേഷിക്കാതിരിക്കുന്നതും. ശുദ്ധമായ ചൈതന്യത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ അന്വേഷിക്കുന്നതിലും അന്വേഷിക്കാതിരിക്കുന്നതിലും യാതൊരു വ്യത്യാസവും ഇല്ല.
തസ്മാദ് ആദ്യന്തമധ്യേഷു യേ വയം പുരുഷോത്തമ । മൌര്ഖ്യമ് ഏവ പരിത്യജ്യ ത ഏവേമേ സ്ഥിതാ ഇഹ
അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠാ, ആരംഭത്തിലും നടുവിലും അവസാനത്തിലും അജ്ഞാനമാത്രം വിട്ടുകളഞ്ഞവരാണ് ഇവിടെ ഉറപ്പായി നിലകൊള്ളുന്നത്.
സാമ്പ്രതം പ്രകൃതേനേമം കാലം നീത്വാ ക്രമേണ വൈ । വിദേഹതാം പ്രയാസ്യാമഃ പ്രഭോ കാലേന കേനചിത്
ഇപ്പോൾ പ്രകൃതിപ്രകാരം ഈ കാലം ക്രമമായി കടന്നുപോകുമ്പോൾ, പ്രഭോ, ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ ശരീരാതീതമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് ഞങ്ങൾ എത്തിച്ചേരും.