ഏവം ദുരുത്തരാദ് അസ്മാത് സംസാരകുഹരാദ് അഹമ് । ഉത്താരിതോ യയാ ബുദ്ധ്യാ സാ ഹി കേനോപമീയതേ
ഇങ്ങനെ, ഈ ദുർഗമവും അഗാധവുമായ സംസാരകുഴിയിൽ നിന്നെനിക്ക് മോചനം ലഭിച്ചത് ഈ ജ്ഞാനത്താലാണ്. അതിനെന്തിനോട് ഉപമിക്കാനാകും?
അരുന്ധതീ ശചീ ഗൌരീ ഗായത്രീ ശ്രീസ് സരസ്വതീ । സമസ്താഃ പേലവായന്തേ തന്വ്യാസ് സത്ത്വഗുണശ്രിയാ
അരുന്ധതി, ശചി, ഗൗരി, ഗായത്രി, ശ്രീ, സരസ്വതി എന്നിവരെല്ലാം ഈ സുന്ദരിയുടെ സത്വഗുണശോഭയോടു താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ വളരെ ചെറുതായി തോന്നുന്നു.
ധീശ്രീകാന്തിക്ഷമാമൈത്രീകരുണാദ്യാസു സുന്ദരി । കാന്താസ്വ് ആകാരകാന്താസു പ്രഥമൈവാസി ലക്ഷ്യസേ
ജ്ഞാനം, തേജസ്, ക്ഷമ, സൗഹൃദം, കരുണ എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട സുന്ദരികളിൽ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും നീയാണു ശ്രേഷ്ഠയെന്ന് തെളിയുന്നു.
പരേണാധ്യവസായേന ത്വയാഹമ് അവബോധിതഃ । കേന പ്രത്യുപകാരേണ തുലാമ് ഏഷ്യന്തി മേ ഗുണാഃ
നിന്റെ അത്യുത്തമമായ ദൃഢനിശ്ചയത്താൽ ഞാൻ ഉണർന്നു. എനിക്ക് എങ്ങനെയുള്ള പ്രത്യുപകാരം ചെയ്താലും നിന്റെ ഗുണങ്ങൾക്കു തുല്യമായിരിക്കുമോ?
മോഹാദ് അനാദിഗഹനാദ് അനന്തവിഷമാദ് അപി । പതിമ് അധ്യവസായിന്യസ് താരയന്തി കുലസ്ത്രിയഃ
അനാദിയായ അഗാധമായ മായയിലും അനന്തമായ വിഷത്തിലും പോലും, ഉറച്ച മനസ്സുള്ള കുടുംബസ്ത്രീകൾ അവരുടെ ഭർത്താക്കളെ രക്ഷിക്കുന്നു.
ശാസ്ത്രാര്ഥഗുരുമന്ത്രാദി ന തഥോത്താരണക്ഷമമ് । യഥൈതാസ് സ്നേഹശാലിന്യോ ഭര്തൄണാം കുലയോഷിതഃ
വേദങ്ങൾ, ഗുരു, മന്ത്രങ്ങൾ മുതലായവയ്ക്ക് ഭർത്താക്കന്മാരെ രക്ഷിക്കാൻ ഇത്രയും ശക്തിയില്ല; ഭർത്താക്കന്മാരോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽ സമൃദ്ധമായ ഈ കുടുംബസ്ത്രീകൾക്ക് അതിനേക്കാൾ അധികം കഴിവുണ്ട്.
സഖാ ഭ്രാതാ സുഹൃദ് ഭൃത്യോ ഗുരുര് മന്ത്രോ ധനം സുഖമ് । ശാസ്ത്രമ് ആയതനം ദാസ്യസ് സര്വം ഭര്തുഃ കുലസ്ത്രിയഃ
ഒരു കുടുംബസ്ത്രീ ഭർത്താവിന് സ്നേഹിതൻ, സഹോദരൻ, സ്നേഹപൂർവ്വം കൂടെയിരിക്കുന്നവൻ, ദാസി, ഗുരു, മന്ത്രം, സമ്പത്ത്, സന്തോഷം, ശാസ്ത്രം, ആശ്രയം, എല്ലാം തന്നെയാണ്.
സര്വദാ സര്വയത്നേന പൂജനീയാഃ കുലാങ്ഗനാഃ । ലോകദ്വയസുഖം സമ്യക് സര്വം താസു പ്രതിഷ്ഠിതമ്
കുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയോടെ ആദരിക്കപ്പെടണം; ഇരുവിശ്വങ്ങളിലെയും എല്ലാ സുഖവും അവരിൽ തന്നെ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
നിരിച്ഛായാഃ പ്രയാതായാഃ പാരം സംസാരവാരിധേഃ । കഥമ് അസ്യോപകാരസ്യ കരിഷ്യേ തേ പ്രതിക്രിയാമ്
ആഗ്രഹമില്ലാതെ ഈ ജനനമരണസമുദ്രം കടന്ന് മറുകരയിലെത്തിയ ഒരാളുടെ സഹായം എങ്ങിനെ ഞാൻ തിരിച്ചടയ്ക്കാൻ കഴിയും?
മന്യേ കുലാങ്ഗനാലോകോ ലോകേ സര്വസ് ത്വയാധുനാ । നാരീസൌജന്യചര്ചാസു വ്യപദേശ്യോ ഭവിഷ്യതി
ഇനി നിന്നെ കാരണം, ഈ ലോകത്ത് ഉത്തമസ്ത്രീകളുടെ ഗുണങ്ങൾ സ്ത്രീധർമ്മത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംവാദങ്ങളിൽ എല്ലാവരും പറയുന്നവയാകും എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
ത്വാം നിര്മിതവതോ ധാതുര് ഗുണജാലാതിശായിനീമ് । മന്യേ പ്രകുപിതാ നൂനമ് അരുന്ധത്യാദികാസ് സ്ത്രിയഃ
സകലഗുണങ്ങളിലും മികവുള്ള അരുന്ധതിയേയും മറ്റുള്ളവരെയും സൃഷ്ടികർത്താവ് നിന്നെ അതിലധികം ഗുണങ്ങൾക്കൊപ്പം സൃഷ്ടിച്ചതിനാൽ അവർ നിർബന്ധം അസൂയപ്പെടുന്നുണ്ടാകണം എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
സതീത്വരൂപസൌജന്യഗുണരത്നസമുദ്ഗികേ । ഏഹി മേ ത്വദ്ഗുണോത്കസ്യ പുനര് ആലിങ്ഗനം കുരു
പതിവും സൗന്ദര്യവും സൌജന്യവും ഗുണരത്നങ്ങളും നിറഞ്ഞ നിധിയേ, ഞാൻ നിന്റെ ഗുണങ്ങൾക്കായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു; വീണ്ടും വന്ന് എന്നെ അണചേർത്ത് പിടിക്കൂ.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ മൃഗശാവാക്ഷീം ചൂഡാലാം സ ശിഖിധ്വജഃ । ആലിലിങ്ഗ പുനര് ഗാഢം നകുലോ നകുലീമ് ഇവ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മൃഗശാവിന്റെ കണ്ണുകളുള്ള ചൂഡാലയെ ശിഖിധ്വജൻ വീണ്ടും ഉരളെണിഞ്ഞു, ആണ്നക്കൽ പെണ്ണ് നക്കലിനെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നതുപോലെ.
ദേവ ശുഷ്കക്രിയാജാലപരേ ത്വയ്യ് ആകുലാത്മനി । തഥാഭൂവം ഭൃശമ് അഹം ത്വദര്ഥം ദുഃഖിതാ കില
പ്രഭോ, നീ ഉണർവില്ലാത്ത കഠിനചടങ്ങുകളിൽ മുഴുകി, മനസ്സ് കലങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ കാരണത്താൽ ഞാൻ വളരെ ദുഃഖിതയായിരുന്നു.
തേന ത്വദവബോധാത്മാ സ്വാര്ഥ ഏവോപപാദിതഃ । മയാ തദ് അത്ര കിം ദേവഃ കരോതി മയി ശംസനമ്
അങ്ങനെ നിന്നുടെ ജ്ഞാനബോധം അതിന്റെ ഉദ്ദേശം സഫലമാക്കി. അതിനാൽ, ഈ കാര്യത്തിൽ ദൈവം എന്നെ പ്രശംസിച്ച് എന്ത് നേടും?
ത്വയാ യഥാ വരാരോഹേ സ്വാര്ഥസ് സമ്പാദിതശ് ശുഭഃ । തഥേദാനീം സതാം സര്വാസ് സാധയന്തു കുലസ്ത്രിയഃ
സുന്ദരിയേ, നീ എങ്ങനെ നിന്റെ ഉത്തമലക്ഷ്യം നേടുകയോ, അതുപോലെ എല്ലാ സദാചാരമുള്ള കുടുംബസ്ത്രികളും അതേ വിധം സഫലമാകട്ടെ.
ബുദ്ധ്യംശൈകാന്തവിശ്രാന്തജഗജ്ജാലക ദേവ ഹേ । അദ്യ തം പ്രാക്തനം കച്ചിന് മോഹം സമനുപശ്യസി
ബുദ്ധിയുടെ ഒരു അംശത്തിൽ മാത്രം വിശ്രമിച്ച്, ഈ ലോകത്തിന്റെ വലയിൽ ആധാരമായിരിക്കുന്ന ദേവനേ, ഇപ്പോൾ നീ ആ പഴയ മായയെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ?
ഇദം കരോമി നേദം തു പ്രാപ്നോമീദമ് ഇതസ് ത്വ് ഇതി । അന്തര് ഹസസി താം കച്ചിദ് ആശാപേലവതാം ധിയഃ
ഇത് ഞാൻ ചെയ്യും, അത് ചെയ്യില്ല; ഇത് നേടും, അതല്ല എന്നിങ്ങനെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ പ്രതീക്ഷകളെ, ഇപ്പോൾ നീ അകത്തുതന്നെ പരിഹസിക്കുന്നുണ്ടോ? ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ശാപംപോലെയാണ് അവ.
താസ് തുച്ഛതൃഷ്ണാകലനാസ് താസ് സങ്കല്പകുകല്പനാഃ । ത്വയി നാദ്യാവലോക്യന്തേ ദേവ വ്യോമ്നീവ പര്വതാഃ
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ വ്യർത്ഥമായ തൃഷ്ണകളും, കുഴഞ്ഞ ചിന്തകളും, കെട്ടിച്ചമച്ച ഭാവനകളും, ദേവനേ, ഇന്ന് നിനക്കിൽ കാണുന്നില്ല. ആകാശത്തിൽ പർവ്വതങ്ങൾ കാണാത്തതുപോലെയാണ് അത്.
കസ് ത്വമ് അദ്യാങ്ഗസമ്പന്നഃ കിംനിഷ്ഠോ ഽസി കിമ് ഈഹസേ । കഥം പശ്യസി പാശ്ചാത്യം ദേഹാവസ്ഥാക്രമം പ്രഭോ
ഇപ്പോൾ നീ ആരാണ്, എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും നിറഞ്ഞവനായി? എന്തിലാണ് നിന്റെ ആധാരം? എന്താണ് നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? ശരീരാവസ്ഥയുടെ പിന്നീട് വരുന്ന ഘട്ടങ്ങളെ നീ എങ്ങനെ കാണുന്നു, പ്രഭുവേ?
സുമനഃപൂര്ണനീലാബ്ജമാലാസാരവിലോകനേ । യസ്യ ത്വമ് ഏവ തജ്ജ്ഞാസി തദ് ഏവാഹമ് ഉപസ്ഥിതഃ
ശാന്തമായ മനസ്സോടെ നിറഞ്ഞ നീലതാമരപ്പൂക്കളുടെ മാല കാണുന്നിടത്ത്, അതിനെ തന്നെ എന്നെക്കാണണമെന്ന് നീ അറിയണം, കാരണം ഞാന് അവിടെ സന്നിഹിതനാണ്.
നിരീഹോ ഽസ്മി നിരംശോ ഽസ്മി നഭസ്സ്വച്ഛോ ഽസ്മി നിസ്സ്പൃഹഃ । ശാന്താഹമര്ഥരൂപോ ഽസ്മി ചിരായാഹമ് അഹം സ്ഥിതഃ
എനിക്ക് ആഗ്രഹങ്ങളില്ല, ഭാഗങ്ങളില്ല, ആകാശം പോലെ തെളിഞ്ഞവനാണ് ഞാന്, എന്തിനെയും ആശിക്കുന്നില്ല; ഞാന് സമാധാനമാണ്, അര്ത്ഥസ്വരൂപിയാണ്, ദീര്ഘകാലമായി ഞാന് എന്നിലേയ്ക്ക് തന്നെ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
താം ദശാമ് ഉപയാതോ ഽസ്മി യതശ് ചണ്പകവര്ണിനി । പ്രതിഭാന്തി മഹാന്തോ ഽപി ശോച്യാ ഹരിജിനാദയഃ
ആ നിലയിലേക്കെത്തിയതുകൊണ്ട്, സ്വര്ണ്ണവര്ണ്ണമുള്ളവളേ, ഇന്ദ്രനും മറ്റും പോലെയുള്ള മഹാന്മാരും ദുഃഖത്തിന് വിധേയരാകുമ്പോള് എനിക്ക് അവര് കരുണാജനകരായി തോന്നുന്നു.
നകിഞ്ചിന്മാത്രചിന്മാത്രനിഷ്ഠോ ഽസ്മി സ്വസ്ഥ ആസ്ഥിതഃ । ഭ്രമേണാലം വിമുക്തോ ഽസ്മി സംസാരേണാലിലോചനേ
എനിക്ക് മറ്റൊന്നുമില്ലാതെ ശുദ്ധചൈതന്യത്തില് മാത്രം നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, സ്വഭാവത്തില് ഉറപ്പുള്ളവനാണ് ഞാന്; ഭ്രമം പൂര്ണമായും വിട്ട്, ഈ ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ മായയും വിട്ട്, കണികണയുള്ള കണ്ണുള്ളവളേ, ഞാന് സ്വതന്ത്രനാണ്.
ന തുഷ്ടോ ഽസ്മി ന ഖിന്നോ ഽസ്മി നായമ് അസ്മി ന ചേതരത് । ന സ്ഥൂലോ ഽസ്മി ന സൂക്ഷ്മോ ഽസ്മി സര്വമ് അസ്മി ച സുന്ദരി
എനിക്ക് സന്തോഷമോ ദു:ഖമോ ഇല്ല, ഞാന് ഇതോ മറ്റേതോ അല്ല; ഞാന് ഭൗതികമായതോ സൂക്ഷ്മമായതോ അല്ല, എന്നിരുന്നാലും എല്ലാം ഞാനാണ്, സുന്ദരിയേ.
തേജോബിമ്ബാത് പ്രയാതേന ഭിത്താവ് അപതിതേന ച । ക്ഷയാതിശയമുക്തേന പ്രകാശേനാസ്മി വൈ സമഃ
പ്രകാശമുള്ള ഒരു വട്ടത്തില് നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന വെളിച്ചം മതിലില് വീണില്ലെങ്കിലോ അതിന് കുറവോ കൂടുതലോ ഇല്ലെങ്കിലോ അതുപോലെയാണ് ഞാന് എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരുപോലെയാണ്.
ശാന്തോ ഽസ്മി സാമ്യമ് ഏവാസ്മി സ്വച്ഛോ ഽസ്മി വിഗതാമയഃ । പരിനിര്വാണ ഏവാസ്മി സദ് അസ്മ്യ് അതിസതീവ്രതേ
ഞാന് ശാന്തനാണ്, സമത്വം തന്നെയാണ്, ഞാന് ശുദ്ധനാണ്, രോഗമില്ലാത്തവനാണ്; പരമശാന്തിയാണ് ഞാന്, ഉന്നത വ്രതത്തില് ഉറച്ച നിലകൊള്ളുന്ന സത്ത്വം തന്നെയാണ് ഞാന്.
യത് തദ് അസ്തി തദ് ഏവാസ്മി വക്തും ശക്നോമി നേതരത് । തരങ്ഗതരലാപാങ്ഗേ ഗുരുസ് ത്വം മേ നമോ ഽസ്തു തേ
യാഥാര്ത്ഥ്യമായി ഉള്ളതെന്താണോ അതാണ് ഞാന്, ഇതല്ലാതെ മറ്റൊന്നും പറയാന് കഴിയില്ല. തരംഗംപോലുള്ള സ്നേഹമുള്ള കാഴ്ചയുള്ള ഗുരുവേ, നിങ്ങളെ ഞാന് വിനയത്തോടെ നമസ്കരിക്കുന്നു.
പ്രസാദേന വിശാലാക്ഷ്യാസ് തീര്ണോ ഽസ്മി ഭവസാഗരാത് । പുനര് മലം ന ഗൃഹ്ണാമി ശതധ്മാതസുവര്ണവത്
വിശാലമായ കണ്ണുള്ളവളുടെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഈ ജനനമരണസമുദ്രം കടന്നത്. ഒരിക്കൽ ശുദ്ധിയാർന്ന സ്വർണ്ണം വീണ്ടും മലിനമാകാത്തതുപോലെ, ഇനി ഞാൻ അശുദ്ധി ഏറ്റെടുക്കില്ല.
സ്വസ്ഥശ് ശാന്തോ മൃദുര് ദാന്തോ വീതരാഗോ നിരംശധീഃ । സര്വാതീതസ് സര്വഗശ് ച ഖമ് ഇവായമ് അഹം സ്ഥിതഃ
ഇപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിൽ സമാധാനവും ശാന്തിയും നിറഞ്ഞവനാണ്; സൗമ്യനും നിയന്ത്രിതനും ആകാംക്ഷകളില്ലാത്തവനും ഭേദങ്ങളില്ലാത്ത മനസ്സുള്ളവനും; എല്ലാം അതിജീവിച്ചവനും എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞവനും ആകാശംപോലെ അചഞ്ചലനായി നിലകൊള്ളുന്നു.