തസ്മാദ് ഇദം നിരംശസ്യ ചിദ്വ്യോമ്നോ ഽപ്രതിഘാകൃതേഃ । നിരാകൃതേര് അനന്തസ്യ പൂര്വാത് പൂര്വതരം സതഃ
അതിനാൽ, ഈ ലോകം വിഭജിക്കാനാവാത്ത, രൂപമില്ലാത്ത, അനന്തമായ ചൈതന്യാകാശത്തിൽ നിന്നാണ്, എല്ലാറ്റിനും മുമ്പുള്ളതിൽ നിന്നാണ് ഉദിക്കുന്നത്.
ബ്രഹ്മണസ് സര്വരൂപസ്യ ശാന്തം ശാന്തസ്യ യത് സമമ് । സ്വത ഏവാത്മകചനം സര്ഗപ്രലയരൂപധൃത്
സകലരൂപങ്ങളുമുള്ള ബ്രഹ്മത്തിന്റെ, സമാധാനമായതിന്റെ, സമത്വം പുലർത്തുന്നതിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടുതന്നെ സൃഷ്ടിയും ലയവും സ്വീകരിക്കുന്നു.
സ്വകം വപുസ് തത് തേനൈവ ജ്ഞാതം ജഗദ് ഇദം ക്ഷണമ് । ക്ഷണാന്തരേ തു ബുദ്ധം സദ് ബ്രഹ്മൈവാസ്തേ നിജാത്മനി
ഈ ലോകം ഒരു ക്ഷണം തനിക്കു തന്നെ ശരീരമായി അറിയപ്പെടുന്നു; പക്ഷേ അടുത്ത ക്ഷണത്തിൽ ഉണർന്നാൽ, സ്വയം ഉള്ളതിൽ ബ്രഹ്മം മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു.
ബ്രഹ്മൈവേദമ് അതസ് സര്വം ക്വ ചൈത്തജഗദാദിധീഃ । ക്വ ചിത്താദി ക്വ ദേഹാദി ക്വ ദ്വൈതൈക്യാദികല്പനാഃ
എല്ലാം ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ്; എന്നാൽ മനസ്സ്, ലോകം, ബുദ്ധി എന്നിവയുടെ ധാരണ എവിടെയാണ്? മനസ്സ് എവിടെയാണ്, ശരീരം എവിടെയാണ്, ഇരട്ടത്വവും ഏകത്വവും തുടങ്ങിയ കൽപ്പനകൾ എവിടെയാണ്?
സര്വം നിരാലമ്ബമ് അജം പ്രശാന്തമ് അനാദിമധ്യാത്മ യഥാസ്ഥിതം സത് । ഇദം ച നാനൈവ ന ചാപി നാനാ യഥാസ്ഥിതം തിഷ്ഠ സുകാഷ്ഠമൌനഃ
എല്ലാം ആധാരമില്ലാതെ, ജനനം ഇല്ലാതെ, ശാന്തമായി, ആരംഭവും നടുവും അവസാനവും ഇല്ലാതെ യഥാസ്ഥിതിയായി നിലകൊള്ളുന്നു; ഇത് പലതും അല്ല, ഒന്നുമല്ല എന്നതും അല്ല—നീ എങ്ങിനെയോ അതുപോലെ തന്നെ, പരമമായ മൗനത്തിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കു.
നഷ്ടോ മോഹസ് സ്മൃതിര് ലബ്ധാ ത്വത്പ്രസാദാന് മയാ മുനേ । സ്ഥിതോ ഽസ്മി ഗതസന്ദേഹോ വിശ്രാന്തമതിര് ആത്മവാന്
മൂഢത അകന്നു, ഓർമ്മ തിരിച്ചു കിട്ടി, മഹർഷേ, നിന്റെ കൃപയാൽ; ഞാൻ സംശയമില്ലാതെ, മനസ്സ് ശാന്തമായി, ആത്മാവിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുന്നു.
ജ്ഞാതജ്ഞേയോ മഹാമൌനീ തീര്ണമായാമഹാര്ണവഃ । ശാന്തോ ഽഹമ് അനഹംരൂപോ ജ്ഞസ് സ്ഥിതോ ഽസ്മി നിരാമയഃ
എനിക്ക് അറിയേണ്ടതെല്ലാം മനസ്സിലായി, വലിയ മൗനത്തിൽ നിലകൊണ്ടവനാണ് ഞാൻ. മായയുടെ വലിയ കടൽ കടന്ന്, ഞാൻ സമാധാനത്തോടെ, 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവം ഇല്ലാതെ, അറിവിൽ ഉറച്ചു, രോഗരഹിതനായി നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അഹോ നു സുചിരം കാലം പ്രഭ്രാന്തോ ഽഹമ് അവാന്തരേ । സ്ഥാനമ് അവ്യയമ് അക്ഷുബ്ധമ് അധുനാ പ്രാപ്തവാന് അഹമ്
അയ്യോ, എത്രയും കാലം ഞാൻ അകത്തേക്ക് അലയുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഞാൻ അശാന്തിയില്ലാത്ത, മാറ്റമില്ലാത്ത, നശിക്കാത്ത അവസ്ഥയിൽ എത്തി.
ഏവം സ്ഥിതേ മുനേ നാസ്തി സാഹന്താദിജഗത്ത്രയമ് । മൂര്ഖബുദ്ധമ് ഇദം ഭാതി യത് തദ് ബ്രഹ്മേതി വേദ്മ്യ് അഹമ്
മഹർഷേ, ഇങ്ങനെ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, അഹംഭാവം മുതലായ ലോകം ഇല്ല. ഈ മന്ദമായ മനസ്സ് ബ്രഹ്മം തന്നെയാണെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു.
ജഗദ് ഏവ ന യത്രാസ്തി തത്രാഹന്ത്വവിഭാസനമ് । സംസാരാമ്ബരസമ്ഭാരഃ ക്വ കുതഃ കീദൃശഃ കഥമ്
ലോകം ഇല്ലാത്തിടത്ത് അഹംഭാവം തെളിയുന്നില്ല. അപ്പോൾ, സംസാരത്തിന്റെ വസ്ത്രം എവിടെ, എങ്ങനെ, എങ്ങനെയാണു ഉണ്ടാകുന്നത്?
യഥാസ്ഥിതവ്യവഹൃതിര് മൌനീ ശാന്തമനാ മുനിഃ । സോമ്യാര്ണവോദരാവര്തപരിസ്പന്ദവദ് ആസ്സ്വ ഭോഃ
എങ്ങിനെയോ നടക്കുന്നത് പോലെ, ഒരു മഹാത്മാവ് മൗനവും മനസ്സിലെ സമാധാനവും പുലർത്തുന്നു. സമുദ്രത്തിനുള്ളിലെ മൃദുവായ തിരകൾപോലെ നീയും ഇങ്ങനെ തന്നെ നിലകൊള്ളണം, സ്നേഹിതാ.
ബ്രഹ്മരൂപതയാ ശാന്തമ് ഇദമ് അസ്തി യഥാസ്ഥിതമ് । അഹം ജഗദ് ഇദം ചേതി ശബ്ദാര്ഥാത്മ നഭോ ഽമലമ്
ബ്രഹ്മസ്വരൂപമായിട്ടാണ് ഇതെല്ലാം സമാധാനത്തോടെ നിലകൊള്ളുന്നത്. 'ഞാൻ' എന്നും 'ലോകം' എന്നും പറയുന്ന വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം അതിന്റെ ആത്മാവായ ശുദ്ധമായ ആകാശം തന്നെയാണ്.
ഇദമ് ആദ്യന്തരഹിതം സര്ഗസംഹാരനാമകമ് । ചിച്ചമത്കൃതിമാത്രാത്മ നഭഃ കചകചായതേ
ഇതിന് ആരംഭമോ അവസാനമോ ഇല്ല; സൃഷ്ടിയും ലയവും എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ആകാശം അതിന്റെ ഒളിച്ചുകൂടിയ ശബ്ദത്തോടൊപ്പം, ചൈതന്യത്തിന്റെ അത്ഭുതം മാത്രമാണ്.
സന്നിവേശദൃശശ് ശാന്തൌ യദ് അസ്തി കനകം യഥാ । ജഗദാദ്യര്ഥസംശാന്തൌ ബ്രഹ്മേദം വിദ്യതേ തഥാ
വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ കാണുമ്പോഴും പൊന്നു അതിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ, ലോകത്തിന്റെ അർത്ഥം ശാന്തമാകുമ്പോൾ ഇതാണ് ബ്രഹ്മം എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.
യഥാ സ്വയമ്ഭൂസ് സങ്കല്പസ് സ്വയംനാശസ് തഥൈവ ഹി । ഏതൌ സ്വവേദനായത്തൌ ബന്ധമോക്ഷൌ വ്യവസ്ഥിതൌ
സ്വയം ഉദിക്കുന്ന മനസ്സിലെ ആഗ്രഹംപോലെയും അതിന്റെ സ്വയം നശിപ്പിക്കലുപോലെയും, ബന്ധവും മോക്ഷവും മുഴുവനായി സ്വന്തം ബോധത്തിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.
അഹമ് ഇത്യ് ഏവ സങ്കല്പോ ബന്ധായാതിവിനാശിനേ । നാഹമ് ഇത്യ് ഏവ സങ്കല്പോ മോക്ഷായ വിമലാത്മനേ
'ഞാൻ ആകുന്നു' എന്ന ധാരണയാണ് ബന്ധത്തിനും പൂർണ്ണ നാശത്തിനും കാരണം; 'ഞാൻ അല്ല' എന്ന ധാരണയിലൂടെ മോക്ഷവും വിശുദ്ധ ആത്മാവും ലഭിക്കുന്നു.
യദ് ബന്ധമോക്ഷസങ്കല്പശബ്ദാര്ഥാനാം സദാസതാമ് । സ്വരൂപവേദനം തത് സത് കേവലത്വം ച കഥ്യതേ
ബന്ധവും മോക്ഷവും എന്ന വാക്കുകളും അതിന്റെ അർത്ഥങ്ങളും യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണെന്ന് നേരിട്ട് അറിയുക എന്നതാണ് സത്യം എന്നും ശുദ്ധമായ നിലയുമാണ് എന്നും പറയപ്പെടുന്നത്.
അനഹംവേദനം സിദ്ധിര് അഹംവേദനമ് ആപദേ । സോ ഽഹമ് ഏവാനഹമ് ഇതി ശുദ്ധബോധോ ഭവാത്മവാന്
'ഞാൻ' എന്ന ബോധമില്ലാതെ ഉള്ള അവബോധം തന്നെയാണ് സിദ്ധി; 'ഞാൻ' എന്ന ബോധം ഉണ്ടെങ്കിൽ അതാണ് ദുർഘടം. 'ഞാനാണ് അതു' എന്ന ശുദ്ധബോധം, 'ഞാൻ ആകുന്നു' എന്നതല്ല, യഥാർത്ഥമായ ആത്മാവാണ്.
അസങ്കല്പനമാത്രേണ സമ്യഗ്ജ്ഞാനോദയാത്മനാ । സങ്കല്പഃ ക്ഷീയതേ സിദ്ധ്യൈ സ്വയമ് ഏവാസദാത്മകഃ
സങ്കല്പം ഇല്ലാതാക്കുമ്പോഴും ശരിയായ അറിവ് ഉദിച്ചെത്തുമ്പോഴും, സ്വയം അസ്തിത്വമില്ലാത്ത സങ്കല്പം നശിക്കുന്നു; ഇതാണ് പൂര്ണതയുടെ വഴി.
അപ്രതര്ക്യസ്വരൂപേ ഹി നാസ്തി കാരണതാ ശിവേ । കാരണാഭാവതഃ കാര്യം പദാര്ഥോ ഽപി ന വിദ്യതേ
കണക്കുകൂട്ടലിന് അതീതമായ ശിവസ്വഭാവത്തില് കാരണവും ഇല്ല; കാരണം ഇല്ലാത്തതിനാല് ഫലവും വസ്തുക്കളും ഇല്ല.
പദാര്ഥാഭാവസംസിദ്ധൌ വേദനം നോപപദ്യതേ । കാരണാഭാവതോ നിത്യമ് അഹമ്ഭാവസ്യ നോദയഃ
വസ്തുക്കളുടെ അഭാവം ഉറപ്പായാല് അറിയല് ഉണ്ടാകില്ല; കാരണം ഇല്ലാത്തതിനാല് 'ഞാന്' എന്ന ഭാവം ഒരിക്കലും ഉദയിക്കില്ല.
അഹമ്ഭാവാനുദയതസ് സംസാരഃ കസ്യ കീദൃശഃ । സംസാരാഭാവതസ് സര്വം പരമ് ഏവാവശിഷ്യതേ
'ഞാന്' എന്ന ഭാവം ഇല്ലാത്തപോള് ആര്ക്കാണ്, എങ്ങനെയാണ് സംസാരം? സംസാരമില്ലാത്തപ്പോള് എല്ലാം പരമാവസ്ഥയിലേയ്ക്ക് മാത്രം നിലനില്ക്കുന്നു.
യച് ചേദം ഭാസതേ തത് സത് പരമ് ഏവാത്മനി സ്ഥിതമ് । പരം പരേ പരാപൂര്ണം സമമ് ഏവ വിജൃമ്ഭതേ
ഇവിടെ പ്രകാശിക്കുന്നതെല്ലാം അത്യുന്നതമായ സത്യം തന്നെയാണ്, അത് ആത്മാവിനകത്ത് നിലകൊള്ളുന്നു. അതു പരമമായതും പരമാതീതമായതും പൂർണ്ണമായതുമാണ്, എല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെ വെളിച്ചം പകരുന്നു.
തേന നിസ്തിമിതം സര്വം ശൈലോത്കീര്ണമ് ഇവാചലമ് । വിദ്ധി രശ്മിമയാകാരമ് ഇവ ബ്രഹ്മ ജഗത് സ്ഥിതമ്
അത് കൊണ്ടാണ് എല്ലാം അതിരില്ലാതെ അചഞ്ചലമായി നിലകൊള്ളുന്നത്, പാറയിൽ നിന്നുണ്ടാക്കിയ പർവതംപോലെ. ഈ ലോകം പ്രകാശരശ്മികളാൽ നെയ്തതുപോലെയാണ് ബ്രഹ്മം എന്നത് മനസ്സിലാക്കണം.
പുരസങ്കല്പകേ നഷ്ടേ സങ്കല്പനഗരസ്യ യത് । രൂപം തദ് വിദ്ധി ജഗതഃ ഖാദ് അച്ഛം സദസന്മയമ്
ചിന്തകളുടെ സ്രഷ്ടാവ് ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ആ ചിന്താനഗരത്തിന്റെ രൂപം തന്നെയാണ് ഈ ലോകം. ആ രൂപം ആകാശംപോലെ ശുദ്ധവും, സത്തും അസത്തും ചേർന്നതുമാണ് എന്നു മനസ്സിലാക്കണം.
ഛായാപുരുഷവത് സ്പന്ദി ശാന്തം നിര്മനനം ജഗത് । ജഗച്ഛബ്ദാര്ഥരഹിതം യഃ പശ്യതി സ പശ്യതി
നിഴൽപോലുള്ള മനുഷ്യനെപ്പോലെ ഈ ലോകം ചലനം കാണിച്ചാലും, അതിൽ സമാധാനവും സൃഷ്ടിയില്ലായ്മയും ഉണ്ട്. 'ലോകം' എന്ന ശബ്ദത്തിന്റെയും അർത്ഥത്തിന്റെയും അഭാവത്തിൽ ലോകത്തെ കാണുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ കാണുന്നത്.
രൂപാലോകമനസ്കാരാ നീരസാ ഗതഭാവനാഃ । സമ്യഗ്ജ്ഞാനവതോ യസ്യ നിര്വാണം തം വിദുര് ബുധാഃ
രൂപങ്ങളും പ്രകാശങ്ങളും മനസ്സിലെ ധാരണകളും രുചിയില്ലാത്തതും, ആശയങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതും ആകുന്നു. സത്യമായ അറിവുള്ളവന് നിർവാണം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു.
യഥാസ്തി വാതോ നിസ്സ്പന്ദോ യഥാസ്തി ഖമ് അനീലിമ । യഥാ ഹേമാസന്നിവേശമ് അസ്തി ബ്രഹ്മാജഗത് തഥാ
എങ്ങിനെ കാറ്റ് ചലനമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു, ആകാശം നീല നിറമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു, പൊന്നിന് അതിന്റെ രൂപത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു, അതുപോലെ ബ്രഹ്മവും ലോകമായിട്ടാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.
നീരസാ അസദാഭാസാ ജഗത്പ്രത്യയകാരിണഃ । രൂപാലോകമനസ്കാരാസ് സന്തീമേ ബ്രഹ്മരൂപിണഃ
രുചിയില്ലാത്തതും, സത്യമായില്ലെന്ന് തോന്നുന്നതും, ലോകബോധം ഉണ്ടാക്കുന്നതുമായ രൂപങ്ങൾ, പ്രകാശങ്ങൾ, മനസ്സിലെ ധാരണകൾ—allാം ബ്രഹ്മസ്വരൂപമായിട്ടാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.
ഊര്മിശബ്ദാര്ഥരഹിതം യാദൃഗ് അമ്ബു ബഹൂര്മ്യ് അപി । സര്ഗശബ്ദാര്ഥരഹിതം താദൃഗ് ബ്രഹ്മാപി സര്ഗവത്
ജലത്തിൽ എത്ര തരംഗങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, അതിന് തരംഗശബ്ദത്തിന്റെ അർത്ഥമില്ലാത്തതുപോലെ, ബ്രഹ്മവും സൃഷ്ടിയായി കാണപ്പെടുമ്പോഴും സൃഷ്ടിയുടെ അർത്ഥമില്ലാത്തതുപോലെയാണ്.