യന്മയാ ഏവ തേനൈവ മിഥസ് സമ്പ്രേരിതാശയമ് । ചമത്കുര്വന്ത്യ് അമീ ഭാവാഃ പഞ്ചേഷു മിഥുനൌഘവത്
എനിക്ക് മാത്രമേ ഈ നിലകള് തമ്മില് സ്വയം പ്രേരിപ്പിച്ച് പരസ്പരം ഇടപഴകുന്നുള്ളൂ. ഇവ പരസ്പരം അത്ഭുതപ്പെടുന്നു, അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളില് ദമ്പതികള് കൂട്ടമായി കളിക്കുന്നതുപോലെ.
ചിന്മാത്ര ഏവ ചിന്മാത്രം ചിന്മാത്രേണൈവ ചീയതേ । നാനാത്മനേവാനാനൈവ സ്വാത്മനാത്മാപ്യ് അനാത്മവത്
ശുദ്ധമായ ചൈതന്യം മാത്രം ശുദ്ധമായ ചൈതന്യത്തെ അറിയുന്നു, അതിനെ അറിയുന്നതും അതു തന്നെ. പലതായിരിക്കും എന്നു തോന്നുന്നുവെങ്കിലും, സ്വന്തം ആത്മാവിലൂടെ ആത്മാവ് അന്യമായതുപോലെ കാണപ്പെടുന്നു.
പൂര്ണാത് പൂര്ണമ് ഉദ്ധരന്തി പൂര്ണാത് പൂര്ണാനി ചക്രിരേ । ഭവന്തി പൂര്ണാത് പൂര്ണാനി പൂര്ണമ് ഏവാവതിഷ്ഠതേ
പൂര്ണതയില് നിന്നാണ് പൂര്ണതയെ എടുത്തെടുക്കുന്നത്; പൂര്ണതയില് നിന്നാണ് പൂര്ണമായവയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്; പൂര്ണതയില് നിന്നാണ് പൂര്ണമായവ ഉണ്ടാകുന്നത്, ഒടുവില് പൂര്ണത മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു.
ചിന്മാത്രമ് ഏവ കചതി യച് ചിന്മാത്രതയാത്മനി । അകചത് ത്വ് ഏവ തന് നാമ കചിതം സര്ഗവേദനമ്
ശുദ്ധമായ ചൈതന്യം മാത്രമാണ് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത്, പ്രവര്ത്തിക്കുന്നതെല്ലാം ആത്മാവിനുള്ളിലെ ചൈതന്യസ്വഭാവം കൊണ്ടാണ്. എന്നാല് യാഥാര്ത്ഥ്യത്തില് അതൊന്നും ചെയ്യുന്നില്ല; ചെയ്യല് എന്നത് സൃഷ്ടിയുടെ അനുഭവം മാത്രം.
അഹം ചിതാ ചിദ് ഏവാസൌ ഭവതീവ സ്വയം സ്വതഃ । അഭവന്ത്യ് ഏവ രൂപം സ്വമ് അത്യജന്തീ നിരാമയമ്
ഞാൻ തന്നെ ബോധമാണ്, അതും ബോധം തന്നെയാണ്; അതു സ്വയം തന്നെ സ്വരൂപമായി തോന്നുന്നു; അതിന്റെ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, രോഗമില്ലാതെ, അതു ഇല്ലാതാകുന്നു.
ചിതോ രൂപമ് അനാദ്യന്തം മനോരൂപമ് അനന്തകമ് । സമ്രാട്ഛരീരമ് ആഭാസി ഭവതീവ സ്വയമ്ഭുവഃ
ബോധത്തിന്റെ രൂപം ആരംഭവും അവസാനവും ഇല്ലാത്തതും, മനസ്സിന്റെ രൂപം അപ്പുറവും അളവില്ലാത്തതുമാണ്; സ്വയം ജനിച്ചവനെന്നപോലെ, രാജാവിന്റെ ശരീരം പ്രകാശിക്കുന്നു.
പശ്യത്യ് അഥാസദ് ഏവേദം സ്വരൂപത്വാത് സദ് ഏവ വാ । ഭാവനാദ് ഘനതാമ് ഏതി ദൃശ്യം ഭവതി ച ക്രമാത്
ഇത് സ്വഭാവം കൊണ്ടു തന്നെ ഈ ലോകം അസത്യമായോ സത്യമായോ കാണുന്നു; ധ്യാനത്തിലൂടെ അതു ദൃഢമാകുന്നു, പിന്നെ ക്രമമായി കാണപ്പെടുന്ന ഒന്നായി മാറുന്നു.
ശാന്തം ജഗത്പ്രസരരൂപതയാ സ്വഭാവശബ്ദാര്ഥമുക്തമ് ഇദമ് അവ്യപദേശ്യമ് ഏകമ് । വസ്തുസ്ഥിതം നിജചമത്കരണാവലോകരൂപം ജഗത്ത്വരഹിതാനുഭവാത്മതത്ത്വമ്
ശാന്തമായതും, ലോകവ്യാപനത്തിന്റെ സ്വഭാവം എന്നർത്ഥത്തിൽ പറയപ്പെട്ടതും, ഒരൊറ്റതും, വിവരണത്തിന് അതീതവുമാണ് ഇത്; യഥാർത്ഥത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന, സ്വന്തം അത്ഭുതാനുഭവത്തിന്റെ രൂപമായ, ലോകമില്ലാത്ത അനുഭവത്തിന്റെ ആത്മസത്യമാണിത്.
ന വിജ്ഞാനമയോ ഽര്ഥോ ഽസ്തി ന ബാഹ്യോ നാപി ശൂന്യതാ । വേദനാമാത്രസാരത്വാദ് യഥാവിത് സോ ഽര്ഥ ഉച്യതേ
ബോധംകൊണ്ടുണ്ടായ വസ്തുവോ, പുറത്തുള്ളതോ, ശൂന്യമായതോ ഇല്ല; അനുഭവം മാത്രമാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും സാരം. അതിനാൽ അറിയപ്പെടുന്നതെന്തും വസ്തുവെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.
ദ്രവത്വം സലിലസ്യേവ വിദോ വിത്ത്വമ് അകാരണമ് । ഖാത്മ നിത്യമ് അനന്തം തദ് യഥാസ്ഥിതമ് അവസ്ഥിതമ്
ജലംപോലെ ദ്രവത്വം ജലത്തിനുള്ളതുപോലെയാണ്, അറിവ് അറിയുന്നവനിൽ സ്വാഭാവികമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ആകാശസങ്കല്പം എന്നത് ശാശ്വതവും അനന്തവുമാണ്, അതിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
പ്രതിയോഗിവ്യവച്ഛേദാഭാവതസ് സ്വത്വഭാവയോഃ । അസത്താ തേന ന പരേ സത്ത്വഭാവവ്യവസ്ഥിതിഃ
സ്വത്വത്തിലും പരത്വത്തിലും പരസ്പരവിരുദ്ധതയില്ലാത്തതിനാൽ, മറ്റുള്ളതിന്റെ സത്ത ഇല്ല; അതിനാൽ സത്തയുടെ നിലയുള്ളതായുള്ള ഉറപ്പില്ല.
യദി കാരണതാപത്തിയോഗ്യം ശാന്തം പരം ഭവേത് । അനിങ്ഗനമ് അനാഭാസമ് അപ്രതര്ക്യം കഥം ഭവേത്
ശാന്തവും പരമവുമായത് കാരണമാകാൻ യോഗ്യമായാൽ, അതെങ്ങനെ ഗുണങ്ങളില്ലാത്തതും, പ്രത്യക്ഷമാകാത്തതും, ചിന്തിക്കാനാവാത്തതുമായിരിക്കും?
അതോ ന കാരണം നൈവ ബീജം ബ്രഹ്മ കദാചന । കാര്യസ്യ കസ്യചിന് നാമ തേന സര്ഗോ ന വിദ്യതേ
അതിനാൽ ബ്രഹ്മം ഒരിക്കലും യാതൊരു ഫലത്തിനും കാരണം അല്ല, വിത്തും അല്ല. യാതൊരു ഫലവും ഇല്ലെങ്കിൽ സൃഷ്ടിയും ഇല്ല.
ന ചാന്യഥോപപത്തിര് ഹി സര്ഗസ്യാസ്യോപപദ്യതേ । ചിന്മാത്രകാദ് ഋതേ തസ്മാജ് ജഡസ് സര്ഗോ ന വിദ്യതേ
സൃഷ്ടിക്ക് വേറേതെങ്കിലും വിശദീകരണം സാധ്യമല്ല. ശുദ്ധമായ ചൈതന്യത്തെ ഒഴിവാക്കിയാൽ ജഡമായ സൃഷ്ടി ഇല്ല.
യദ് ഇദം ദൃശ്യതേ കിഞ്ചിത് തച് ചിദ്ഘനമ് അവേധിതമ് । അസമ്ഭവജ്ജഗച്ഛബ്ദശബ്ദാര്ഥരസരഞ്ജനമ്
ഇവിടെ കാണുന്ന എല്ലാം ചൈതന്യത്താൽ നിറഞ്ഞതും വിഭജിക്കപ്പെടാത്തതുമാണ്. 'ലോകം' എന്ന വാക്കും അതിന്റെ അർത്ഥവും വെറും കற்பന മാത്രമാണ്, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ അസാധ്യമാണ്.
കാര്യം ന കാരണാഭാവാത് പദാര്ഥ ഉപപദ്യതേ । ദ്വിത്വൈക്യാദ്യാത്മകം വ്യോമപുഷ്പവത് സ്വാനുഭൂതിതഃ
കാരണം ഇല്ലാതെ ഫലം ഉണ്ടാവില്ല. വസ്തു ഇരട്ടത്വം അല്ലെങ്കിൽ ഏകത്വം പോലെ തോന്നുന്നത് ആസ്വദിക്കുന്നവന്റെ അനുഭവത്തിൽ മാത്രം, ആകാശത്തിൽ പൂവ് കാണുന്നതുപോലെ.
വസ്തു നാശൈകനിഷ്ഠത്വാന് ന ചാജമ് ഉപപദ്യതേ । ഉപലമ്ഭേ ധ്രുവോ നാശോ ജന്മ നഷ്ടസ്യ ച ധ്രുവമ്
ഏതു വസ്തുവിനും നാശം മാത്രമാണ് അന്ത്യം, അതിനാൽ അതിന് ജനനം ഇല്ലാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ അതിനെ കാണുമ്പോൾ അതിന്റെ നാശം ഉറപ്പാണ്; നശിച്ചതിന്റെ ജനനവും അതുപോലെ അനിവാര്യമാണ്.
അഥ വൈനം സദാ സന്തം നിത്യം നഷ്ടം ച വേത്സി വാ । പദാര്ഥൌഘം തദ് ഏഷോ ഽര്ഥ ഏകരൂപോ ഽത്ര കിം വ്യഥാ
അല്ലെങ്കിൽ നീ ഈ വസ്തുക്കൾ എല്ലാം എപ്പോഴും ഉണ്ടെന്നോ, എപ്പോഴും നശിച്ചതാണെന്നോ, എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും കരുതിയാലും, അതിന്റെ അർത്ഥം ഒന്ന് തന്നെയാണ് — പിന്നെ എന്തിനാണ് മനസ്സിൽ വേദന?
ഉപലമ്ഭസ് തു യശ് ചായം സാ ചിത്തത്ത്വചമത്കൃതിഃ । ചിത്തത്ത്വമാത്രസത്താസ്തി ദ്വിത്വമ് ഐക്യം ച നാസ്ത്യ് അലമ്
നമ്മൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ ബോധം തന്നെ മനസ്സിന്റെ അത്ഭുതം ആണ്; മനസ്സിന്റെ സത്ത മാത്രമേ യാഥാർത്ഥ്യമായുള്ളൂ, രണ്ടായിരിപ്പോഴും ഒന്നായിരിപ്പോഴും ഇല്ല.
അതഃ പദാര്ഥസത്തായാ അഭാവേ സതി ഭൂപതേ । അസമ്ഭവേ ഭാവനസ്യ നാഹന്താഭാവനാസ്തി തേ
അതിനാൽ, രാജാവേ, വസ്തുക്കളുടെ സത്ത ഇല്ലാതാകുമ്പോഴും, മനസ്സിൽ സങ്കല്പം ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ, നിനക്ക് 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവന തന്നെ ഉണ്ടാകില്ല.
അഹമ്ഭാവാസമ്ഭവതശ് ചിത്തമ് അന്യത് കിമ് ഉച്യതേ । ഇതി ചിത്തമ് അഹംരൂപം നാസ്ത്യ് അതോ ഭവ വിന്നഭഃ
ഞാനെന്ന ബോധം ഉണ്ടാകാനാവില്ലെങ്കിൽ, മനസ്സ് എന്നത് വേറേതെന്താണ്? അതുകൊണ്ട്, 'ഞാൻ' എന്ന രൂപത്തിലുള്ള മനസ്സ് ഇല്ല. അതിനാൽ നീ ഭേദഭാവങ്ങൾക്കപ്പുറം നില്ക്കൂ.
നിര്വാസനശ് ശാന്തമനാ മൌനീ പരനഭോമയഃ । സദേഹോ വാ വിദേഹോ വാ ഭവ സ്ഥായീ ചലോ ഽഥ വാ
വാസനകൾ ഇല്ലാതായി, മനസ്സ് സമാധാനത്തോടെ, മൗനത്തിൽ, പരമാകാശത്തിൽ ലയിച്ചവനായി, ശരീരത്തോടെ ആയാലും അല്ലാതെയായാലും, നീ ഇച്ഛിച്ചപോലെ അചഞ്ചലനോ ചഞ്ചലനോ ആയിരിക്കുക.
സര്വത്വാച് ഛുദ്ധവിദ്ദൃഷ്ടേഃ പദാര്ഥാഭാവസിദ്ധിതഃ । ഭാവനാഭാവതശ് ചിത്തേ നാസ്ത്യ് ഏവാഹമ് അതശ് ശിവമ്
എല്ലാം ശുദ്ധമായ ദൃഷ്ടിയാൽ കാണുകയും, വസ്തുക്കളുടെ അഭാവം സാക്ഷാൽക്കരിക്കുകയും, മനസ്സിൽ ഭാവന ഇല്ലാതാവുകയും ചെയ്താൽ, 'ഞാൻ' എന്നത് യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇല്ല. അതിനാൽ ശാന്തി മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ.
സര്വം ബ്രഹ്മേതി വേദാര്ഥഭാവനാദ് അനുഭൂതിതഃ । ചേതിതാര്ഥൈകസത്യത്വാച് ചിത്തം നാമ ന വിദ്യതേ
എല്ലാം ബ്രഹ്മമാണെന്ന വേദസത്യം ചിന്തിക്കുകയും നേരിട്ട് അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ചിന്തിതമായ വസ്തുക്കളുടെ ബോധം മാത്രമേ യാഥാർത്ഥ്യമുള്ളൂ. അതിനാൽ മനസ്സ് എന്നത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ല.
തേനാസി നിര്മലമ് അകാരണമ് ആദിമുക്തം തദ് ബ്രഹ്മ ശാശ്വതമ് അശേഷമ് അനേകമ് ഏകമ് । ശൂന്യം വിനാമയമ് അസത് സദ് അനാദിമധ്യം സര്വം ന കിഞ്ചിദ് അപി ചാസ്സ്വ യഥാസ്ഥിതം സത്
അതിനാൽ നീ ശുദ്ധനും കാരണമില്ലാത്തവനും ആദിയിൽ നിന്നു സ്വതന്ത്രനുമായ ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്—അത് ശാശ്വതവും അതിരില്ലാത്തതും അനേകമായിട്ടും ഒന്നായതും, ശൂന്യവും മാറ്റമില്ലാത്തതും അസത്യമോ സത്യമോ അല്ലാത്തതും ആരംഭമോ നടുവോ ഇല്ലാത്തതും, എല്ലാം ആകയാൽ ഒന്നും അല്ലാത്തതും, യഥാസ്ഥിതിയായി നിലകൊള്ളുന്ന സത്തുമാണ്.
ചിത്തം നാസ്തീതി മേ ബോധോ യഥാ യുക്ത്യാ സ്ഫുടോ ഭവേത് । താമ് അന്യാമ് അന്യഥാ ബ്രൂഹി ബുദ്ധം ന നിപുണം മയാ
‘മനസ്സില്ല’ എന്ന വ്യക്തമായ ബോധം യുക്തിയിലൂടെ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് മറ്റൊരു രീതിയിൽ ദയവായി വിശദീകരിക്കുക; മുമ്പ് പറഞ്ഞത് എനിക്ക് അത്ര സൂക്ഷ്മമായി തോന്നിയില്ല.
ചിത്തം നാസ്ത്യ് ഏവ രാജര്ഷേ കദാചിത് കിഞ്ചന ക്വചിത് । യച് ചേദം ചിത്തവദ് ഭാതി തദ് ബ്രഹ്മാഭിധമ് അവ്യയമ്
രാജർഷേ, മനസ്സ് ഒരിക്കലും എവിടെയും യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇല്ല; മനസ്സായി തോന്നുന്നതെന്താണെങ്കിലും അതു അക്ഷയമായ ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്.
അജ്ഞജ്ഞാതാത്മകം യത്ര ജഗദ് ഏവ ന വിദ്യതേ । തത്രാഹം ത്വം തദ് ഇത്യാദികലനാകലനാഃ കുതഃ
അവിടെ അജ്ഞാനമോ ജ്ഞാനമോ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ലോകം തന്നെ ഇല്ല; അങ്ങനെ ‘ഞാൻ’, ‘നീ’, ‘അത്’ തുടങ്ങിയ ധാരണകൾ എങ്ങനെയുണ്ടാകും?
നാസ്ത്യ് ഏവ ജഗദ് ഏവേദം യത് ത്വ് ഇദം കിഞ്ചനോദിതമ് । ബ്രഹ്മൈവാത്മനി തദ് ഭാതി ശൃണ്വ് ഏതദ് ബുധ്യതേ കഥമ്
ഈ ലോകം എന്നുപറയുന്നതൊന്നുമില്ല; അതെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെന്നു പറയുന്നത് സത്യമല്ല. ആത്മാവിൽ ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ് പ്രകാശിക്കുന്നത്. ഇത് എങ്ങനെ കേൾക്കാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ കഴിയുമെന്ന് പറയൂ.
മഹാപ്രലയസര്ഗാദാവ് ഏവേദം നോദിതം ജഗത് । നിര്ദേശസ് ത്വ് അയമ് അന്യത്ര ത്വദ്ബോധായ മയാ കൃതഃ
മഹാപ്രളയത്തിലും സൃഷ്ടിക്കാലത്തിലും ഈ ലോകത്തെക്കുറിച്ച് ആരും പറയാറില്ല. എന്നാൽ നിന്റെ മനസ്സിലാക്കലിനായി വേറിടങ്ങളിൽ ഞാൻ ഇതിനെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിച്ചു.