അകര്തൃകര്മകരണമ് അകാരണമ് അബീജകമ് । അപ്രതര്ക്യമ് അവിജ്ഞേയം ബ്രഹ്മ കര്തൃ കഥം ഭവേത്
ബ്രഹ്മം ചെയ്യുന്നതും ചെയ്യാനുള്ള ഉപകരണവും കാരണവും വിത്തും ഇല്ലാത്തതും, ആലോചനയ്ക്ക് അതീതവും അറിയാനാവാത്തതുമായതും ആണ്. അങ്ങനെ ഉള്ളതെങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതാവും?
അകാരണത്വാത് കാര്യത്വരഹിതം തദ് യദാ ഭവേത് । അദ്വൈതൈക്യമ് അനാദ്യന്തം തദാ തദുപലമ്ഭനമ്
കാരണമില്ലാത്തതും ഫലമില്ലാത്തതുമായത് ഒരാൾ നേരിട്ട് അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, അപ്പോൾ ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത അദ്വൈത ഐക്യം അനുഭവപ്പെടുന്നു.
അപ്രതര്ക്യമ് അവിജ്ഞേയം യച് ഛിവം ശാന്തമ് അവ്യയമ് । തത് കഥം കസ്യ കേനേവ കര്തൃ ഭോക്തൃ കദാ ഭവേത്
ആലോചനയ്ക്ക് അതീതവും അറിയാനാവാത്തതുമായത്, ശിവവും ശാന്തവും നശിക്കാത്തതുമായത് — അതെങ്ങനെ, ആര്ക്ക്, ആരാൽ, എപ്പോഴെങ്കിലും ചെയ്യുന്നതോ അനുഭവിക്കുന്നതോ ആകും?
അതോ നേദം കൃതം കിഞ്ചിജ് ജഗദാദി ന വിദ്യതേ । ന കര്താസ്തി ന ഭോക്താസ്തി സര്വം ശാന്തമ് അജം ശിവമ്
അതിനാൽ ഇവിടെ ഒന്നും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല; ലോകവും അതിന്റെ ആരംഭവും ഇല്ല. ചെയ്യുന്നവനും അനുഭവിക്കുന്നവനും ഇല്ല — എല്ലാം ശാന്തവും ജനനമില്ലാത്തതും ശിവവുമാണ്.
കാരണാഭാവതഃ കാര്യം ന കസ്യചിദ് ഇദം ജഗത് । അകാര്യത്വാച് ച നാസ്ത്യ് ഏതത് സര്ഗ ഇത്ഥം ന വിദ്യതേ
കാരണം ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഫലവും ഇല്ല; ഈ ലോകം ആരുടേയുംもの അല്ല. ഫലമല്ലാത്തതിനാൽ ഈ സൃഷ്ടി ഇങ്ങനെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇല്ല.
യദാ ന കസ്യചിത് കാര്യം കാരണസ്യ ജഗത് തദാ । പദാര്ഥാഭാവസംസിദ്ധിസ് തത്സിദ്ധൌ കസ്യ വേദനമ്
ലോകം ഒരു കാരണത്തിന്റെ ഫലമല്ലെങ്കിൽ, വസ്തുക്കളുടെ നിലനിൽപ്പ് ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പാകും; അതു ഉറപ്പായാൽ, ആര്ക്ക് അനുഭവം ഉണ്ടാകാൻ കഴിയും?
ഏവം തു വേദനാഭാവേ നാസ്ത്യ് അഹന്ത്വസ്യ കാരണമ് । അതശ് ശുദ്ധോ ഽസി മുക്തോ ഽസി കേവോക്തിര് ബന്ധമോക്ഷയോഃ
ഇങ്ങനെ, അനുഭവം ഇല്ലെങ്കിൽ, 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവത്തിന് കാരണമൊന്നുമില്ല; അതുകൊണ്ട് നീ ശുദ്ധനും മോചിതനും ആണെന്നു പറയുന്നത് ബന്ധവും മോക്ഷവും സംബന്ധിച്ചുള്ള വാക്കുകളേയാണ്.
ആം പ്രബുദ്ധോ ഽസ്മി ഭഗവന് യുക്തമ് ഉക്തം ത്വയോത്തമമ് । കാരണാഭാവതഃ കര്തൃ നേഹ ബ്രഹ്മേതി വേദ്മ്യ് അഹമ്
അതെ, ഭഗവൻ, ഞാൻ ഉണർന്നിരിക്കുന്നു; നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് വളരെ യുക്തിയുള്ളതും ഉത്തമവുമാണ്. കാരണം ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഇവിടെ ചെയ്യുന്നവൻ ഇല്ല—ഇത് ബ്രഹ്മമെന്നു ഞാൻ അറിയുന്നു.
കര്ത്രഭാവാജ് ജഗന് നാസ്തി തേന നാസ്തി പദാര്ഥദൃക് । നാതശ് ചിത്താദി തദ്ബീജം നാതോ ഽഹന്താദി കിഞ്ചന
ചെയ്യുന്നവനെന്ന ഭാവം ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഈ ലോകം ഇല്ല; അതിനാൽ വസ്തുക്കളെ കാണുന്നവനും ഇല്ല. അതുകൊണ്ട് മനസ്സും അതിന്റെ വിത്തും ഇല്ല, 'ഞാൻ' എന്നതുപോലുള്ള ഒന്നും അവിടെ ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
ഏവം സ്ഥിതേ വിശുദ്ധോ ഽസ്മി വിബുദ്ധോ ഽസ്മി ന ചാസ്മി ച । നമോ മഹ്യം പരം നൌമി നകിഞ്ചിദ് അപി ബോധതഃ
ഇങ്ങനെ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ശുദ്ധനും ഉണർന്നവനും ആകുന്നു, അതുപോലെ ഞാൻ ഇല്ലാത്തവനും. ഞാൻ എന്നെ നമസ്കരിക്കുന്നു, പരമത്തെയും വന്ദിക്കുന്നു; ബോധത്തിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നും ഇല്ല.
പദാര്ഥവേദനം മിഥ്യൈവാസദ് ഏവാവഭാസതേ । അഹമാദ്യ് അലമ് ഏതേന ശാന്തമ് ആസേ ഖകോശവത്
വസ്തുക്കളെ കാണുന്നത് മിഥ്യയാണ്, അത് സത്യമെന്നപോലെ മാത്രം തോന്നുന്നു. ഇതുകൊണ്ടുതന്നെ 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവം ശാന്തമാകുന്നു; ഞാൻ പാത്രത്തിനുള്ളിലെ ആകാശംപോലെ സമാധാനത്തോടെ ഇരിക്കുന്നു.
ജഗത്പദാര്ഥപ്രവിഭാഗദൃഷ്ടിസ് സദേശദിക്കാലകലാക്രിയൌഘാ । അഹോ നു കാലേന ചിരേണ ശാന്താ ബ്രഹ്മൈവ വാ നൂനമ് അവസ്ഥിതേതി
ലോകത്തിലെ വസ്തുക്കളുടെ ഭേദം, ദേശം, ദിക്കുകൾ, കാലം, പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ഒഴുക്ക്—ഇവയെല്ലാം വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ് ശാന്തമായിരിക്കുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ യാഥാർത്ഥത്തിൽ ബ്രഹ്മം മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു.
ശാമ്യാമി നിര്വാമി പരം സ്ഥിതോ ഽസ്മി ന യാമി നോദേമി ന ചാസ്തമ് ഏമി । തിഷ്ഠാമ്യ് അനിഷ്ഠം ച യഥാസ്ഥിതാത്മാ ശിവം ശുഭം പാവനമൌനമ് അസ്മി
ഞാൻ സമാധാനത്തിലാണ്, അകത്തുനിന്ന് ശാന്തനായി, പരമാവസ്ഥയിൽ ഉറപ്പോടെ നില്ക്കുന്നു. എവിടെയും പോകുന്നില്ല, ഉയരുന്നില്ല, അസ്തമിക്കുന്നില്ല. എങ്ങനെ എന്റെ സ്വഭാവം ആണോ, അങ്ങനെ തന്നെ ഞാൻ അചഞ്ചലമായി നില്ക്കുന്നു. ഞാൻ ശിവം, ശുദ്ധവും പവിത്രവുമായ മൗനമാണ്.
ഇതി ബ്രഹ്മണി വിശ്രാന്തിമ് അവാപ്യ സ ശിഖിധ്വജഃ । മുഹൂര്തമ് ആസീത് സംശാന്തമനാ നിര്വാണദീപവത്
ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മത്തിൽ വിശ്രമം പ്രാപിച്ച ശേഷം, ശിഖിധ്വജൻ ഒരു നിമിഷം മുഴുവൻ മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ, നിർവാണത്തിലായ വിളക്കുപോലെ, ഇരുന്നിരുന്നു.
നിര്വികല്പസമാധാനപരിണത്യാസ്തമ് ഈയിവാന് । സ്വലീലയേതി കുമ്ഭേന സ ഝഗിത്യ് ഏവ ബോധിതഃ
ദ്വന്ദ്വരഹിതമായ സമാധിയിൽ പൂർണ്ണതയെത്തിയതോടെ, അവൻ തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം അസ്തമിച്ചു. അപ്പോൾ കുംബൻ പെട്ടെന്നു അവനെ ഉണർത്തി.
രാജന്ന് അജ്ഞാനനിദ്രാതഃ പ്രബുദ്ധോ ഽസി ശിവസ് സ്ഥിതഃ । കാര്യം നാസ്തമയേനേതോ ന ചാനസ്തമയേന തേ
രാജാവേ, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉറക്കം വിട്ട് നീ ഉണർന്നിരിക്കുന്നു, ശിവത്തിൽ നില്ക്കുന്നു. എന്തെങ്കിലും അസ്തമിച്ചാലോ അല്ലാതിരിക്കുകയോ ചെയ്താലോ, നിനക്ക് നേടാനോ നഷ്ടപ്പെടാനോ ഒന്നുമില്ല.
സകൃദ് ഏവ വിഭാതാത്മാ തിഷ്ഠാനിഷ്ഠപദാത്മകഃ । കലാകലനനിര്മുക്തോ ജീവന്മുക്തോ ഽങ്ഗ സാമ്പ്രതമ്
ഒറ്റത്തവണ ആത്മാവ് തെളിഞ്ഞാൽ, അത് സ്ഥിരതയോ അസ്ഥിരതയോ ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയായി നിലനിൽക്കുന്നു; എല്ലാ കണക്കുകളും കற்பനകളും വിട്ട്, പ്രിയമേ, നീ ഇപ്പോൾ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മോചിതനാണ്.
കുമ്ഭേന ബോധിതസ് ത്വ് ഏവം സ ബഭൂവ പ്രബോധവാന് । വിനിര്ഗതോ രരാജോച്ചൈര് മഹാമോഹസമുദ്ഗകാത്
കുംബൻ ഉണർത്തിയതോടെ, അവൻ പൂർണ്ണ ബോധം നേടിയവനായി, മഹാമോഹത്തിന്റെ ഇരുണ്ട ഗുഹയിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്നവനായി, അതിവിശിഷ്ടമായി പ്രകാശിച്ചു.
വിശ്രാന്തധീഃ ക്ഷണേനൈവ പശ്യന് ദൃശ്യസ്യ വസ്തുനഃ । അസത്താമ് ഏവ മുക്താത്മാ ലീലയാ സമുവാച ഹ
അവന്റെ മനസ്സ് ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തന്നെ വിശ്രമം പ്രാപിച്ചു; കാണുന്ന ലോകം യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, മോചിതനായവൻ ലീലയായി സംസാരിച്ചു.
ജ്ഞാതപ്രായമ് അപീദം തു യത് പൃച്ഛാമി തദ് ഉച്യതാമ് । ഭൂയോ നിപുണബോധായ മമ മാനദ മോഹഹന്
എനിക്ക് ഭൂരിഭാഗം കാര്യങ്ങളും മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും, ഞാൻ ഇപ്പോൾ ചോദിക്കുന്നതിന്റെ ഉത്തരം പറയണം; മാനദാ, മോഹം നീക്കുന്നവനേ, കൂടുതൽ വ്യക്തതയ്ക്കായി പറയൂ.
ശിവേ ശാന്തേ നിരാഭാസേ പരേ ഽനുല്ലങ്ഘിതാത്മനി । ദ്രഷ്ടൃദര്ശനദൃശ്യാഖ്യോ വിശ്വാത്മാ പ്രത്യയഃ കുതഃ
ശുഭവും ശാന്തവും ആകൃതിയില്ലാത്തതുമായ പരമാത്മാവിൽ, ഒരിക്കലും ലംഘിക്കപ്പെടാത്ത സ്വരൂപത്തിൽ, ദർശകൻ, ദർശനം, ദർശ്യം എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിശ്വത്തിന്റെ ധാരണ എങ്ങനെയുണ്ടാകും?
സാധു പൃഷ്ടം മഹാരാജ രാജസേ ബോധഭാസ്വതാ । ഏതദ് ഏവ ഹി തേ ശിഷ്ടം ജ്ഞതായാസ് തദ് ഇദം ശൃണു
മഹാരാജാവേ, നന്നായി ചോദിച്ചു! ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ നീ തിളങ്ങുന്നു. ഇതാണ് ഇനി നീ അറിയേണ്ടത്; അതിനാൽ ഇത് ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ.
യദ് ഇദം ദൃശ്യതേ കിഞ്ചിജ് ജഗത് സ്ഥാവരജങ്ഗമമ് । സര്വം സര്വപ്രകാരാഢ്യം കല്പാന്തേ തത് പ്രണശ്യതി
ഈ ലോകത്ത് കാണുന്ന എല്ലാ ചലനശീലവും അചലമായതുമായ വസ്തുക്കളും, ഏതു രൂപത്തിലും സമൃദ്ധമായതുമായ എല്ലാം, കാലചക്രത്തിന്റെ അവസാനം നശിച്ചുപോകുന്നു.
തതസ് സ്തിമിതഗമ്ഭീരം ന തേജോ ന തമസ് തതമ് । മഹാകല്പവിലാസാന്തേ സത് സാരമ് അവശിഷ്യതേ
അതിനുശേഷം, ആഴത്തിലുള്ള ശാന്തതയിൽ, പ്രകാശവും ഇരുണ്ടതും ഒന്നുമില്ല; മഹാകല്പത്തിന്റെ കളിയുടെ അവസാനം സത്യം മാത്രമേ ശേഷിക്കൂ.
ചിന്മാത്രമ് അമലം കാന്തമ് ആഭാതമ് അമലം നഭഃ । സമസ്തകലനോന്മുക്തം യുക്തം പരമയാ ശ്രിയാ
ശുദ്ധമായ ചൈതന്യം മാത്രം, കറവുമില്ലാത്തത്, മനോഹരവും പ്രകാശമുള്ളതും, മേഘരഹിതമായ ആകാശംപോലെ തെളിഞ്ഞതും, എല്ലാ വ്യത്യാസങ്ങളെയും അതിജീവിച്ചും, പരമമായ മഹത്വം നിറഞ്ഞതുമാണ്.
യദ് ഏകോദിതമ് അത്യച്ഛം ശാന്തമ് ആതതമ് ഉജ്ജ്വലം । പരമാത്മാത്മകം തേജസ് സ്തിമിതം ജ്ഞപ്തിമാത്രകമ്
ഒറ്റയ്ക്ക് ഉദയിക്കുന്നതും, അത്യന്തം തെളിഞ്ഞതും, സമാധാനപരവും, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചും, ദീപ്തിയുള്ളതും, പരമാത്മാവായും, ശാന്തമായും, ബോധം മാത്രം ഉള്ളതുമായ പ്രകാശമാണ് അതു.
അപ്രതര്ക്യമ് അവിജ്ഞേയം സമം ശിവമ് അനിങ്ഗനമ് । ബ്രഹ്മ നിര്വാണമ് ആപൂര്ണമ് ആഘൂര്ണദ് ഇവ സമ്പദാ
അത് ചിന്തയിലൂടെയും അറിവിലൂടെയും പിടികൂടാനാവാത്തതും, എല്ലായിടത്തും സമമായും, മംഗളകരമായും, ദോഷമില്ലാത്തതുമായും, ബ്രഹ്മവും, മോക്ഷവും, പൂർണ്ണതയും, സമ്പത്തുകൊണ്ട് നിറഞ്ഞതുപോലെയുമാണ്.
അണീയസാമ് അണീയസ് തത് സ്ഥവിഷ്ഠം ച സ്ഥവീയസാമ് । ഗരീയസാം ഗരിഷ്ഠം ച ശ്രേഷ്ഠം ച ശ്രേയസാമ് അപി
അത് ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായതിലും സൂക്ഷ്മം, ഏറ്റവും വലിയതിലും വലിയത്, ഏറ്റവും ഭാരമുള്ളതിലും ഭാരമുള്ളത്, എല്ലാംകൊണ്ടും ഉത്തമമായതിലും ഉത്തമമാണ്.
ഈദൃശം തത് പരം സൂക്ഷ്മം തസ്യാഗ്രേ യദ് ഇദം നഭഃ । അണോഃ പാര്ശ്വേ മഹാമേരുര് ഇവ സ്ഥൂലാത്മ ലക്ഷ്യതേ
അത് അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായ പരമാർത്ഥം, അതിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഈ ആകാശം ഒരു അണുവിന്റെ പക്കൽ മഹാമേരു പർവ്വതം എങ്ങനെ വലിയതും ഭൗതികവുമായി തോന്നുന്നുവോ, അതുപോലെയാണ്.
ഈദൃശം തത് പരം സ്ഥൂലം തസ്യാഗ്രേ യദ് ഇദം ജഗത് । പരമാണുവദ് ആഭാതി ക്വചിദ് ഏവ ന ഭാതി വാ
അത് അത്യന്തം ഭൗതികമായ പരമാർത്ഥം, അതിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഈ ലോകം ഒരു പരമാണുവിനെപ്പോലെ, ചിലപ്പോൾ കാണപ്പെടുന്നു, ചിലപ്പോൾ ഇല്ലെന്നതുപോലെയാണ്.