ഇത്യ് ഉക്ത്വാ പാദ്യമ് അര്ഘ്യം ച മാലാഃ പുഷ്പാണി ചാനഘ । ശിഖിധ്വജസ് തദിഷ്ടായൈ ദദൌ ദേവ്യൈ യഥാഖിലമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, പാപമില്ലാത്തവളേ, ശിഖിധ്വജൻ ആ ദേവിക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടാകാൻ വേണ്ടി, കാലുകഴുകുവാനുള്ള വെള്ളവും അർഘ്യവും പൂക്കളും മാലകളും നിർദ്ദേശിച്ചപോലെ സമർപ്പിച്ചു.
സുബഹൂനി പരിഭ്രാന്തോ ഭൂതലായതനാന്യ് അഹമ് । ത്വത്തഃ പൂജാ യഥാ പ്രാപ്താ മയേയം ന തഥാന്യതഃ
ഞാൻ അനേകം ഭൂമിയിലെ വീടുകളിൽ സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ടു, പക്ഷേ നിന്നിൽ നിന്നു ലഭിച്ച这种 പൂജ എനിക്ക് മറ്റൊരിടത്തും ലഭിച്ചിട്ടില്ല.
പേശലേനാനുരൂപേണ പ്രശ്രയേണാമുനാനഘ । മന്യേ ഽഹം നൂനമ് അത്യന്തചിരജീവീ ഭവിഷ്യസി
നിനക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ള സ്നേഹപൂർവ്വമായ, യുക്തമായ, ആദരവോടെ കാണിച്ച আতിഥ്യം കൊണ്ടു, പാപമില്ലാത്തവനേ, ഞാൻ കരുതുന്നു നീ തീർച്ചയായും വളരെ ദീർഘായുസ്സോടെ ജീവിക്കും.
ശാന്തേന മനസോദാരമ് ആരാദ് ഉന്മുക്തകല്പനമ് । നിര്വാണാര്ഹം തപസ് സാധോ കച്ചിത് സമ്ഭൃതവാന് അസി
ശാന്തമായ മനസ്സോടെ, മഹത്തായ, എല്ലാത്തരം ഭാവനകളിൽ നിന്നുമുക്തനായ മനസ്സോടെ, മോക്ഷത്തിന് യോഗ്യമായ തപസ്സു നീ പൂർത്തിയാക്കിയോ, മഹാനേ?
അസിധാരാസമം സോമ്യ ശാന്തം വ്രതമ് ഇദം തവ । സ്ഫീതം യദ് രാജ്യമ് ഉത്സൃജ്യ മഹാവനനിഷേവണമ്
സൗമ്യനേ, നീ സ്വീകരിച്ച ഈ ശാന്തമായ വ്രതം വാൾപാളത്തിൽ നടക്കുന്നതുപോലെയാണ്; സമൃദ്ധമായ രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് മഹാവനത്തിൽ വാസം തിരഞ്ഞെടുത്തതുകൊണ്ടു.
ജാനാസി ഭഗവന് സര്വം ദേവസ് ത്വം കോ ഽത്ര വിസ്മയഃ । ശ്രിയൈവ ലോകോത്തരയാ ജ്ഞായസേ ചിഹ്നഭൂതയാ
ഭഗവാനേ, നീ എല്ലാം അറിയുന്നവനല്ലേ, ദൈവം തന്നെയല്ലേ നീ? ഇവിടെയെന്താണ് അത്ഭുതം? അതിമാന്യമായ ആ തേജസ്സുകൊണ്ടു നീ എളുപ്പം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.
ഏതാന്യ് അങ്ഗാനി തേ ചന്ദ്രാദ് ഘടിതാനീതി മേ മതിഃ । അന്യഥാ കിം സമാലോകാദ് അമൃതേനേവ സിഞ്ചസി
നിന്റെ ഈ അവയവങ്ങൾ ചന്ദ്രനിൽ നിന്നാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ, നീ കണ്ണുകൊണ്ട് മാത്രം എന്നെ അമൃതം പോലെ കുളിപ്പിച്ചിരിയ്ക്കുന്നതെന്തുകൊണ്ടാണ്?
അസ്തി മേ ദയിതാ കാന്താ പാതി മേ രാജ്യമ് അദ്യ തത് । തവേവ തസ്യാ ദൃഷ്ടാനി താന്യ് അങ്ഗാന്യ് അദ്യ സുന്ദര
എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യ ഉണ്ട്; ഇന്നത് എന്റെ രാജ്യം ഭരിക്കുന്നു. എങ്കിലും, സുന്ദരിയേ, ഇന്നിവിടെ നിന്നിൽ തന്നെയാണ് ആ അവയവങ്ങൾ ഞാൻ കാണുന്നത്.
ഉപശാന്തം ച കാന്തം ച വപുര് ആപാദമസ്തകമ് । ശൃങ്ഗം ശുഭ്രാമ്ബുദേനേവ പുഷ്പേണാച്ഛാദയാമുനാ
തല മുതൽ കാലുവരെ ശാന്തവും മനോഹരവും ആയ നിന്റെ ശരീരം, ഈ പുഷ്പം കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കണം; വെളുത്ത മേഘം പർവ്വതശിഖരത്തെ മൂടുന്നതുപോലെ.
നിഷ്കലങ്കേന്ദുസങ്കാശമ് അങ്ഗമ് ആദിത്യതേജസാ । മന്യേ തേ മ്ലാനിമ് ആയാതി സുമനഃപത്ത്രപേലവമ്
കറപ്പില്ലാത്ത ചന്ദ്രനെപ്പോലെയുള്ള നിന്റെ അവയവം, സൂര്യന്റെ പ്രകാശത്തിൽ, സുമനസ്സിന്റെ ഇലപോലെ മങ്ങിപ്പോകുന്നതായി ഞാൻ കാണുന്നു.
ദേവാര്ചനായാവചിതമ് ഇദം യത് കുസുമം മയാ । അങ്ഗ ത്വദങ്ഗസങ്ഗേന തത് പ്രയാതു കൃതാര്ഥതാമ്
ദേവന്മാരെ ആരാധിക്കാൻ ഞാൻ ഈ പൂവ് എടുത്തു. എന്നാൽ, നിന്റെ ശരീരത്തോടു ചേർന്നാൽ അതിന് യഥാർത്ഥ ഫലമെത്തും.
ജീവിതം യാതി സാഫല്യം മമാഭ്യാഗതപൂജയാ । ദേവാദ് അപ്യ് അധികം പൂജ്യസ് സതാമ് അഭ്യാഗതോ ജനഃ
നീ വന്നു, നിന്നെ ആദരിച്ച് പൂജിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ജീവിതം സഫലമായി. സന്മാർഗ്ഗികളോടു വന്നു ചേർന്ന അതിഥി ദേവന്മാരേക്കാൾ വലുതാണ്.
തത് കസ് ത്വം കസ്യ പുത്രസ് ത്വം കിമ് ആയാതോ ഽസ്യ് അനുഗ്രഹാത് । ഏതം മേ സംശയം ഛിന്ദ്ധി വിമലേന്ദുസമാനന
ആരാണു നീ? ആരുടെ മകനാണ് നീ? എന്തിനാണ് നീ ഇവിടെ വന്നത്? കറുത്തതുമില്ലാത്ത ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖമേ, ഈ സംശയം ദയവായി നീക്കിക്കൊടുക്കൂ.
രാജര്ഷേ ശൃണു വക്ഷ്യാമി യഥാപൃഷ്ടമ് അഖണ്ഡിതമ് । അവര്ണനം ഹി ജിഹ്മത്വം തത് സതാമ് അതിനിന്ദിതമ്
രാജർഷേ, നീ ചോദിച്ചതുപോലെ ഞാൻ ഒറ്റയടിക്ക് എല്ലാം പറയുന്നു. സ്വയം പറയാതെ മറയ്ക്കുന്നത് വളച്ചുപറയലാണ്, അതു സന്മാർഗ്ഗികൾക്ക് വലിയ അപമാനമാണ്.
അസ്ത്യ് അസ്മിഞ് ജഗതഃ കോശേ ശുദ്ധാത്മാ നാരദോ മുനിഃ । പുണ്യലക്ഷ്മ്യാ മുഖേ കാന്തേ കര്പൂരതിലകോപമഃ
ഈ ലോകത്തിന്റെ വിശാലതയിൽ, പാവനമായ ആത്മാവുള്ള നാരദമുനി വസിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം, പുണ്യത്തിന്റെ തേജസ്സാൽ പ്രകാശിച്ച്, കർപ്പൂരത്തിൻറെ ചിഹ്നംപോലെ മനോഹരമായി തിളങ്ങുന്നു.
സ കദാചിന് മുനിര് മേരോര് ഗുഹായാം ധ്യാനമ് ആസ്ഥിതഃ । അധിത്യകായാം ഭൂതാനാമ് അദൃശ്യശ് ശാന്തമാനസഃ
ഒരു ദിവസം, ആ മുനിയായ നാരദൻ, മേരുപർവതത്തിലെ ഒരു ഗുഹയിൽ ധ്യാനത്തിൽ ഇരുന്നു. പർവതത്തിന്റെ ചുറ്റളവിലുള്ള ജീവികൾക്ക് അവൻ കാണാനാവാത്തവനായി, മനസ്സിൽ ആഴമായ ശാന്തതയോടെ അവിടെ ഇരുന്നു.
തത്ര ഹേമതടേ ഗങ്ഗാ വഹത്യ് ഉരുതരങ്ഗിണീ । മേരുലക്ഷ്മ്യാസ് സ്ഫുരദ്രൂപാ ഭാതി ഹാരലതേവ യാ
അവിടെ, പൊന്നിൻറെ കരയിൽ, വലിയ തരംഗങ്ങളോടെ ഗംഗാനദി ഒഴുകുന്നു. മേരുവിന്റെ സമ്പത്തിന്റെ തേജസ്സിൽ തിളങ്ങി, മുത്തുകളുടെ ഹാരമാലപോലെ അതി മനോഹരമായി അവൾ പ്രകാശിക്കുന്നു.
ഏകദാ നാരദമുനിര് ധ്യാനാന്തേ സരിതസ് തടേ । ധ്വനദ്വലയമ് അശ്രൌഷീല് ലീലാകലകലാരവമ്
ഒരു ദിവസം, നാരദമുനി ധ്യാനം അവസാനിപ്പിച്ച് നദിയുടെ കരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ കളിയോടെയും ചിരിയോടെയും നിറഞ്ഞ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു.
കിമ് ഏതദ് ഇത്യ് അസൌ കിഞ്ചിജ്ജാതപ്രായകുതൂഹലഃ । ഹേലയാലോകയന് നദ്യാമ് അപശ്യല് ലലനാഗണമ്
ഇത് എന്താണെന്നു കുറച്ചു കൗതുകത്തോടെ അവൻ ആസൂത്രണം ചെയ്തു. അപ്രത്യക്ഷമായി നദിയിലേക്കു നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ സ്ത്രീകളുടെ ഒരു കൂട്ടം കാണപ്പെട്ടു.
രമ്ഭാതിലോത്തമാപ്രായം നിര്യാതം ജലലീലയാ । ക്രീഡന്തം ത്യക്തവസനം ദേശേ പുരുഷവര്ജിതേ
അവർക്കു രംഭയെയും തിലോത്തമയെയുംപ്പോലെയുള്ള ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. പുരുഷന്മാരില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത്, വെള്ളത്തിൽ കളിക്കാനായി വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിച്ചു ഇറങ്ങി അവർ പുറത്തുവന്നു.
കാഞ്ചനാമ്ഭോജമുകുലസുന്ദരൈസ് സ്തനമണ്ഡലൈഃ । പരിവേല്ലിതമ് അന്യോഽന്യം ഫലൈഃ കാന്തദ്രുമം യഥാ
പൊന്നിൻ കമലത്തിന്റെ മുക്കളെപ്പോലെയുള്ള മനോഹരമായ അവരുടെ മുലകൾ തമ്മിൽ ചേർന്ന്, മനോഹരമായ വൃക്ഷങ്ങളുടെ കായ്കൾപോലെ ഒരുമിച്ച് കലർന്നിരുന്നു.
ദ്രുതഹേമരസാപൂരനിര്ഝരാഭോഗഭാസുരൈഃ । കുര്വന്തമ് ഊരുഭിഃ കാമമന്ദിരസ്തമ്ഭവിഭ്രമമ്
പൊന്നുപോലെത്തിളങ്ങുന്ന അമൃതം നിറഞ്ഞ ഒഴുക്കുകളെപ്പോലെയുള്ള അവരുടെ തോളുകൾ, ആഗ്രഹങ്ങളുടെ മന്ദിരത്തിലെ തൂണുകൾ പോലെ ഭ്രമം സൃഷ്ടിച്ചു.
നിര്മലീകൃതചന്ദ്രേണ വ്യാപ്തവ്യോമ്നാ വിലാസിനാ । ലാവണ്യരസപൂരേണ തര്ജയന്തമ് ഇവാപഗാമ്
ശുദ്ധമായ ചന്ദ്രനാൽ നിറഞ്ഞ പ്രകാശമുള്ള ആകാശം, സൗന്ദര്യത്തിന്റെ സാരമൊഴുകി, നദികളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നതുപോലെ തിളങ്ങുന്നു.
പ്രാകാരൈര് അമരോദ്യാനേ രഥചക്രൈര് മനോഭുവഃ । ഉത്പഥാര്പിതഗങ്ഗാമ്ബുനിതമ്ബതടസേതുഭിഃ
ദേവതകളുടെ തോട്ടത്തിൽ കോട്ടമതിലുകൾ പോലെ, മനസ്സിൽ ജനിച്ച ദേവന്റെ രഥചക്രങ്ങൾ പോലെ, വഴിതിരിച്ചുപോകുന്ന പാതകളിൽ നദീജലം ചേർത്ത് കെട്ടിയ പാലങ്ങൾ പോലെ.
സര്വത്ര ദൃഷ്ടസര്വാങ്ഗം വിശ്വരൂപമ് ഇവാസ്ഥിതമ് । പ്രതിബിമ്ബിതസര്വാര്ഥമ് അന്യോഽന്യാദര്ശതാം ഗതമ്
എവിടെയും എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും കാണാവുന്ന വിധത്തിൽ, സർവ്വവിശ്വരൂപം പോലെ നിലകൊണ്ടു, എല്ലാം പ്രതിഫലിപ്പിച്ച് പരസ്പരം കണ്ണാടിപോലെയായി.
കാലകല്പതരോര് വര്ഷവിടപാത് പക്ഷപല്ലവാത് । വിവിധര്തുലതാജാലാദ് ദിനശ്രീകലികാകുലാത്
കാലം എന്ന ഇഷ്ടവൃക്ഷത്തിന്റെ കൊമ്പുകളും ഇലകളും, പലവിധം നൂലുപോലെയുള്ള ജാലങ്ങളും, പകലിന്റെ ഭംഗിയുടെ കുരുമുലകളും.
ആലോകപുഷ്പരജസോ ജാതാദ് ഗഗനകാനനേ । സ്ഫുരജ്ജഗത്ഖഗവ്രാതാത് സപ്താബ്ധ്യേകാലവാലകാത്
ആകാശവനത്തിൽ ജനിച്ച പ്രകാശമുള്ള പുഷ്പങ്ങളുടെ പൊടി, ലോകത്ത് പറക്കുന്ന പക്ഷികളുടെ കൂട്ടം, ഏഴു സമുദ്രങ്ങളുടെ ഒരു മുടികഷണം — ഇവയിൽ നിന്നാണ് ഇത് ഉദിച്ചിരിക്കുന്നത്.
മാസസ്തബകവൃന്തേഷു വൃദ്ധിം യാന്തം രസാന്വിതമ് । ഉദ്ധൃത്യോദ്ധൃത്യ സമ്പൂര്ണം ചാലിതാമ്ഭോദപല്ലവമ്
മാസംതോറും വളരുന്ന തണ്ടുകളിൽ രസം നിറഞ്ഞതും, വീണ്ടും വീണ്ടും എടുത്തു നിറച്ചതും, നീങ്ങുന്ന ജലമേഘങ്ങളുടെ മുളകളും അതിലുണ്ട്.
ആലോലാലകകേശാക്ഷിതാരകാദിമധുവ്രതമ് । അമൃതാപദ്വിഘാതായ കോശസഞ്ചയകാരിഭിഃ
അലയുന്ന മുടിയും നക്ഷത്രംപോലെയുള്ള കണ്ണുകളും ഉള്ള പുഷ്പങ്ങളിൽ അമൃതം തേടി വരുന്ന തേൻച്ചീറ്റകളാൽ, അമൃതപഥം തടയാൻ കൂമ്പാരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു.
ദുഷ്പ്രാപേ ഭൂതസങ്ഘാനാം വികസത്കനകാമ്ബുജേ । പദ്മപല്ലവസഞ്ഛന്നം ഗുപ്തം മേരോര് ഗുഹാന്തരേ
ഭൂതഗണങ്ങൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ എത്താനാകാത്തതും, പൊന്നുപൊലിഞ്ഞ താമരകൾ വിരിയുന്നതും, താമരയുടെ ഇലകൾ കൊണ്ട് മറച്ചതും, മേരു പർവതത്തിന്റെ ഗുഹയിൽ ഒളിഞ്ഞതുമാണ് അത്.