ഭൂമാവ് അലഗ്നചരണം കിഷ്കുമാത്രോപരി സ്ഥിതമ് । കുന്തലവ്യാപ്തമൂര്ധാനം സാലിമാലമ് ഇവാമ്ബുജമ്
അവൻ നിലത്തുനിന്നു കാലുകൾ മലിനമാകാതെ, ചെറുതായുള്ള പുല്ലിന്മേൽ നിൽക്കുന്നു; തലയിൽ കേശങ്ങൾ പടർന്ന്, അരി മാലകളാൽ അലങ്കരിച്ച താമരപൂവിനെപ്പോലെയാണ്.
ഭാസയന്തം പ്രദേശം തം ശാരീരൈര് ദീപ്തിമണ്ഡലൈഃ । കുണ്ഡലാഭൂഷിതമുഖം നവമ് അര്കമ് ഇവോദിതമ്
അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശവൃത്തങ്ങൾ ആ പ്രദേശം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു; കാതിൽ കുണ്ഡലങ്ങൾ അണിഞ്ഞ മുഖം, പുതുതായി ഉദിച്ച സൂര്യനെപ്പോലെയാണ്.
ശിഖാസമ്പ്രോതമന്ദാരം ശൃങ്ഗസ്ഥേന്ദുമ് ഇവാചലമ് । കാന്തോപശാന്തവപുഷമ് ഊര്ജിതം വിജിതേന്ദ്രിയമ്
ചുടിയിലേയ്ക്ക് മന്ദാരപൂക്കൾ ചുരുണ്ടിരിക്കുന്നു; ശൃംഗത്തിൽ ചന്ദ്രൻ ഇരിക്കുന്ന പർവ്വതത്തെപ്പോലെയാണ് അവൻ. മനോഹരവും ശാന്തവുമായ രൂപം, ശക്തിയും ഇന്ദ്രിയജയവും അവനുണ്ട്.
ഹിമാഭഭസ്മതിലകഭൂഷിതാലികസുന്ദരമ് । മേരും ഹേമതടാലീനപൂര്ണേന്ദുമ് ഇവ ചഞ്ചലമ്
വെള്ളയിളകും ചന്ദനപ്പൊടിയും പുരട്ടിയ ഭാവനയാൽ അവന്റെ നെറ്റി മനോഹരമാണ്; പൊന്നിൻ ചരിവുകളും പൂർണ്ണചന്ദ്രനുമുള്ള മെരുവു പർവ്വതത്തെപ്പോലെ അവൻ ഭംഗിയോടെ തിളങ്ങുന്നു.
തമ് ആലോക്യ ദ്വിജസുതം സമുത്തസ്ഥൌ ശിഖിധ്വജഃ । ദേവപുത്രാഗമധിയാ സമ്പരിത്യക്തപാദുകഃ
ആ ദ്വിജപുതനെ കണ്ടപ്പോൾ ശിഖിധ്വജൻ ദൈവദൂതൻ എത്തിയെന്ന മനസ്സോടെ തൻ്റെ ചെരിപ്പ് മാറ്റി എഴുന്നേറ്റു.
ദേവപുത്ര നമസ്കാര ഇദമ് ആസനമ് ആസ്യതാമ് । ഇത്യ് അസ്യ ദര്ശയാമ് ആസ പാണിനാ പത്ത്രവിഷ്ടരമ്
ദൈവപുത്രാ, നമസ്കാരം. ഇതാ ഇരിപ്പിടം, ദയവായി ഇരിക്കൂ എന്നു പറഞ്ഞ്, കൈകൊണ്ട് ഇലകൾ വിരിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥലം കാണിച്ചു.
ദദൌ ച ദ്വിജപുത്രസ്യ പുഷ്പവൃഷ്ടിം കരോദരേ । ചന്ദ്രഃ കുമുദഷണ്ഡസ്യ പ്രാലേയമ് ഇവ പല്ലവേ
ശിഖിധ്വജൻ തന്റെ കൈയിലിട്ട് ദ്വിജപുതനു പൂക്കൾ വിതറി നൽകി, അത് ചന്ദ്രൻ കുമുദപ്പൂക്കളുടെമേൽ തണുപ്പ് പകരുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.
ഹേ രാജര്ഷേ നമസ് തുഭ്യമ് ഇതി ദ്വിജസുതോ വദന് । ഗൃഹീത്വാ കുസുമാന്യ് അസ്മാദ് വിവേശ ദലവിഷ്ടരേ
ദ്വിജപുതൻ 'രാജർഷേ, നമസ്കാരം' എന്നു പറഞ്ഞു, പൂക്കൾ സ്വീകരിച്ച് ഇലകളിൽ വിരിച്ചിരിക്കുന്ന ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു.
ദേവപുത്ര മഹാഭാഗ കുത ആഗമനം കൃതമ് । ദിവസസ് സഫലോ ഽയം മേ യത് ത്വാമ് അദ്യാസ്മി ദൃഷ്ടവാന്
ദേവപുത്രാ, മഹാഭാഗാ, നീ എവിടുന്നാണ് വന്നത്? ഇന്നത്തെ ദിവസം എനിക്ക് ഫലപ്രദമായിരിക്കുന്നു, കാരണം ഇന്ന് നിന്നെ കാണാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചു.
ഇദമ് അര്ഘ്യമ് ഇദം പാദ്യം പുഷ്പാനീമാനി മാനദ । ഇമാഃ പ്രഗ്രഥിതാ മാലാ ഗൃഹ്യന്താം ഭദ്രമ് അസ്തു തേ
ഇവിടെ നിന്റെ കാലുകൾ കഴുകാൻ വെള്ളവും, അർഘ്യവും, പൂക്കളുമുണ്ട്, മാന്യനായവാ. ഈ നൂലിൽ ചുരുണ്ട മാലകളും ദയവായി സ്വീകരിക്കണം. നിനക്ക് എല്ലാ ക്ഷേമവും ഉണ്ടാകട്ടെ.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ പാദ്യമ് അര്ഘ്യം ച മാലാഃ പുഷ്പാണി ചാനഘ । ശിഖിധ്വജസ് തദിഷ്ടായൈ ദദൌ ദേവ്യൈ യഥാഖിലമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, പാപമില്ലാത്തവളേ, ശിഖിധ്വജൻ ആ ദേവിക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടാകാൻ വേണ്ടി, കാലുകഴുകുവാനുള്ള വെള്ളവും അർഘ്യവും പൂക്കളും മാലകളും നിർദ്ദേശിച്ചപോലെ സമർപ്പിച്ചു.
സുബഹൂനി പരിഭ്രാന്തോ ഭൂതലായതനാന്യ് അഹമ് । ത്വത്തഃ പൂജാ യഥാ പ്രാപ്താ മയേയം ന തഥാന്യതഃ
ഞാൻ അനേകം ഭൂമിയിലെ വീടുകളിൽ സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ടു, പക്ഷേ നിന്നിൽ നിന്നു ലഭിച്ച这种 പൂജ എനിക്ക് മറ്റൊരിടത്തും ലഭിച്ചിട്ടില്ല.
പേശലേനാനുരൂപേണ പ്രശ്രയേണാമുനാനഘ । മന്യേ ഽഹം നൂനമ് അത്യന്തചിരജീവീ ഭവിഷ്യസി
നിനക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ള സ്നേഹപൂർവ്വമായ, യുക്തമായ, ആദരവോടെ കാണിച്ച আতിഥ്യം കൊണ്ടു, പാപമില്ലാത്തവനേ, ഞാൻ കരുതുന്നു നീ തീർച്ചയായും വളരെ ദീർഘായുസ്സോടെ ജീവിക്കും.
ശാന്തേന മനസോദാരമ് ആരാദ് ഉന്മുക്തകല്പനമ് । നിര്വാണാര്ഹം തപസ് സാധോ കച്ചിത് സമ്ഭൃതവാന് അസി
ശാന്തമായ മനസ്സോടെ, മഹത്തായ, എല്ലാത്തരം ഭാവനകളിൽ നിന്നുമുക്തനായ മനസ്സോടെ, മോക്ഷത്തിന് യോഗ്യമായ തപസ്സു നീ പൂർത്തിയാക്കിയോ, മഹാനേ?
അസിധാരാസമം സോമ്യ ശാന്തം വ്രതമ് ഇദം തവ । സ്ഫീതം യദ് രാജ്യമ് ഉത്സൃജ്യ മഹാവനനിഷേവണമ്
സൗമ്യനേ, നീ സ്വീകരിച്ച ഈ ശാന്തമായ വ്രതം വാൾപാളത്തിൽ നടക്കുന്നതുപോലെയാണ്; സമൃദ്ധമായ രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് മഹാവനത്തിൽ വാസം തിരഞ്ഞെടുത്തതുകൊണ്ടു.
ജാനാസി ഭഗവന് സര്വം ദേവസ് ത്വം കോ ഽത്ര വിസ്മയഃ । ശ്രിയൈവ ലോകോത്തരയാ ജ്ഞായസേ ചിഹ്നഭൂതയാ
ഭഗവാനേ, നീ എല്ലാം അറിയുന്നവനല്ലേ, ദൈവം തന്നെയല്ലേ നീ? ഇവിടെയെന്താണ് അത്ഭുതം? അതിമാന്യമായ ആ തേജസ്സുകൊണ്ടു നീ എളുപ്പം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.
ഏതാന്യ് അങ്ഗാനി തേ ചന്ദ്രാദ് ഘടിതാനീതി മേ മതിഃ । അന്യഥാ കിം സമാലോകാദ് അമൃതേനേവ സിഞ്ചസി
നിന്റെ ഈ അവയവങ്ങൾ ചന്ദ്രനിൽ നിന്നാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ, നീ കണ്ണുകൊണ്ട് മാത്രം എന്നെ അമൃതം പോലെ കുളിപ്പിച്ചിരിയ്ക്കുന്നതെന്തുകൊണ്ടാണ്?
അസ്തി മേ ദയിതാ കാന്താ പാതി മേ രാജ്യമ് അദ്യ തത് । തവേവ തസ്യാ ദൃഷ്ടാനി താന്യ് അങ്ഗാന്യ് അദ്യ സുന്ദര
എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യ ഉണ്ട്; ഇന്നത് എന്റെ രാജ്യം ഭരിക്കുന്നു. എങ്കിലും, സുന്ദരിയേ, ഇന്നിവിടെ നിന്നിൽ തന്നെയാണ് ആ അവയവങ്ങൾ ഞാൻ കാണുന്നത്.
ഉപശാന്തം ച കാന്തം ച വപുര് ആപാദമസ്തകമ് । ശൃങ്ഗം ശുഭ്രാമ്ബുദേനേവ പുഷ്പേണാച്ഛാദയാമുനാ
തല മുതൽ കാലുവരെ ശാന്തവും മനോഹരവും ആയ നിന്റെ ശരീരം, ഈ പുഷ്പം കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കണം; വെളുത്ത മേഘം പർവ്വതശിഖരത്തെ മൂടുന്നതുപോലെ.
നിഷ്കലങ്കേന്ദുസങ്കാശമ് അങ്ഗമ് ആദിത്യതേജസാ । മന്യേ തേ മ്ലാനിമ് ആയാതി സുമനഃപത്ത്രപേലവമ്
കറപ്പില്ലാത്ത ചന്ദ്രനെപ്പോലെയുള്ള നിന്റെ അവയവം, സൂര്യന്റെ പ്രകാശത്തിൽ, സുമനസ്സിന്റെ ഇലപോലെ മങ്ങിപ്പോകുന്നതായി ഞാൻ കാണുന്നു.
ദേവാര്ചനായാവചിതമ് ഇദം യത് കുസുമം മയാ । അങ്ഗ ത്വദങ്ഗസങ്ഗേന തത് പ്രയാതു കൃതാര്ഥതാമ്
ദേവന്മാരെ ആരാധിക്കാൻ ഞാൻ ഈ പൂവ് എടുത്തു. എന്നാൽ, നിന്റെ ശരീരത്തോടു ചേർന്നാൽ അതിന് യഥാർത്ഥ ഫലമെത്തും.
ജീവിതം യാതി സാഫല്യം മമാഭ്യാഗതപൂജയാ । ദേവാദ് അപ്യ് അധികം പൂജ്യസ് സതാമ് അഭ്യാഗതോ ജനഃ
നീ വന്നു, നിന്നെ ആദരിച്ച് പൂജിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ജീവിതം സഫലമായി. സന്മാർഗ്ഗികളോടു വന്നു ചേർന്ന അതിഥി ദേവന്മാരേക്കാൾ വലുതാണ്.
തത് കസ് ത്വം കസ്യ പുത്രസ് ത്വം കിമ് ആയാതോ ഽസ്യ് അനുഗ്രഹാത് । ഏതം മേ സംശയം ഛിന്ദ്ധി വിമലേന്ദുസമാനന
ആരാണു നീ? ആരുടെ മകനാണ് നീ? എന്തിനാണ് നീ ഇവിടെ വന്നത്? കറുത്തതുമില്ലാത്ത ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖമേ, ഈ സംശയം ദയവായി നീക്കിക്കൊടുക്കൂ.
രാജര്ഷേ ശൃണു വക്ഷ്യാമി യഥാപൃഷ്ടമ് അഖണ്ഡിതമ് । അവര്ണനം ഹി ജിഹ്മത്വം തത് സതാമ് അതിനിന്ദിതമ്
രാജർഷേ, നീ ചോദിച്ചതുപോലെ ഞാൻ ഒറ്റയടിക്ക് എല്ലാം പറയുന്നു. സ്വയം പറയാതെ മറയ്ക്കുന്നത് വളച്ചുപറയലാണ്, അതു സന്മാർഗ്ഗികൾക്ക് വലിയ അപമാനമാണ്.
അസ്ത്യ് അസ്മിഞ് ജഗതഃ കോശേ ശുദ്ധാത്മാ നാരദോ മുനിഃ । പുണ്യലക്ഷ്മ്യാ മുഖേ കാന്തേ കര്പൂരതിലകോപമഃ
ഈ ലോകത്തിന്റെ വിശാലതയിൽ, പാവനമായ ആത്മാവുള്ള നാരദമുനി വസിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം, പുണ്യത്തിന്റെ തേജസ്സാൽ പ്രകാശിച്ച്, കർപ്പൂരത്തിൻറെ ചിഹ്നംപോലെ മനോഹരമായി തിളങ്ങുന്നു.
സ കദാചിന് മുനിര് മേരോര് ഗുഹായാം ധ്യാനമ് ആസ്ഥിതഃ । അധിത്യകായാം ഭൂതാനാമ് അദൃശ്യശ് ശാന്തമാനസഃ
ഒരു ദിവസം, ആ മുനിയായ നാരദൻ, മേരുപർവതത്തിലെ ഒരു ഗുഹയിൽ ധ്യാനത്തിൽ ഇരുന്നു. പർവതത്തിന്റെ ചുറ്റളവിലുള്ള ജീവികൾക്ക് അവൻ കാണാനാവാത്തവനായി, മനസ്സിൽ ആഴമായ ശാന്തതയോടെ അവിടെ ഇരുന്നു.
തത്ര ഹേമതടേ ഗങ്ഗാ വഹത്യ് ഉരുതരങ്ഗിണീ । മേരുലക്ഷ്മ്യാസ് സ്ഫുരദ്രൂപാ ഭാതി ഹാരലതേവ യാ
അവിടെ, പൊന്നിൻറെ കരയിൽ, വലിയ തരംഗങ്ങളോടെ ഗംഗാനദി ഒഴുകുന്നു. മേരുവിന്റെ സമ്പത്തിന്റെ തേജസ്സിൽ തിളങ്ങി, മുത്തുകളുടെ ഹാരമാലപോലെ അതി മനോഹരമായി അവൾ പ്രകാശിക്കുന്നു.
ഏകദാ നാരദമുനിര് ധ്യാനാന്തേ സരിതസ് തടേ । ധ്വനദ്വലയമ് അശ്രൌഷീല് ലീലാകലകലാരവമ്
ഒരു ദിവസം, നാരദമുനി ധ്യാനം അവസാനിപ്പിച്ച് നദിയുടെ കരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ കളിയോടെയും ചിരിയോടെയും നിറഞ്ഞ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു.
കിമ് ഏതദ് ഇത്യ് അസൌ കിഞ്ചിജ്ജാതപ്രായകുതൂഹലഃ । ഹേലയാലോകയന് നദ്യാമ് അപശ്യല് ലലനാഗണമ്
ഇത് എന്താണെന്നു കുറച്ചു കൗതുകത്തോടെ അവൻ ആസൂത്രണം ചെയ്തു. അപ്രത്യക്ഷമായി നദിയിലേക്കു നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ സ്ത്രീകളുടെ ഒരു കൂട്ടം കാണപ്പെട്ടു.
രമ്ഭാതിലോത്തമാപ്രായം നിര്യാതം ജലലീലയാ । ക്രീഡന്തം ത്യക്തവസനം ദേശേ പുരുഷവര്ജിതേ
അവർക്കു രംഭയെയും തിലോത്തമയെയുംപ്പോലെയുള്ള ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. പുരുഷന്മാരില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത്, വെള്ളത്തിൽ കളിക്കാനായി വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിച്ചു ഇറങ്ങി അവർ പുറത്തുവന്നു.