അയം സ രാജാ ലക്ഷ്മീവാന് യോ മമാപി പ്രിയഃ പതിഃ । ഹൃദി മോഹഘുണക്ഷുണ്ണാമ് ഇമാമ് അദ്യാഗതോ ദശാമ്
ഇവൻ തന്നെയാണ് ഭാഗ്യശാലിയായ രാജാവും എനിക്ക് പ്രിയനായ ഭർത്താവും. ഇപ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം മോഹത്തിന്റെ കീടം തിന്നുന്ന അവസ്ഥയിലേക്കാണ് എത്തിയിരിക്കുന്നത്.
തദ് അവശ്യമ് ഇഹൈവാദ്യ നാഥം വിദിതവേദ്യതാമ് । നയാമ്യ് ഏനം ന സന്ദേഹോ ഭോഗമോക്ഷശ്രിയം തഥാ
അതിനാൽ, ഇന്ന് തന്നെ ഇവിടെ തന്നെ, എന്റെ ഭർത്താവിനെ അറിവിലേക്ക് എത്തിക്കണം. അനുഭവസുഖവും മോക്ഷസൗഭാഗ്യവും കൂടെ ലഭിക്കുമെന്ന് സംശയമില്ല.
ഇദം രൂപം പരിത്യജ്യ രൂപേണാന്യേന കേനചിത് । സകാശമ് അസ്യ ഗച്ഛാമി ബോധം ദാതുമ് അനുത്തമമ്
ഈ രൂപം വിട്ട്, മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ച്, അവനോട് ഞാൻ പരമോന്നതമായ ജ്ഞാനം നൽകാൻ പോകുന്നു.
ബാലേയം മമ കാന്തേതി മദുക്തം ന കരോത്യ് അയമ് । തസ്മാത് താപസരൂപേണ ബോധയാമി പതിം ക്ഷണാത്
ഇവൻ എന്നെ പ്രിയയായാണ് കാണുന്നത്, അതുകൊണ്ട് എന്റെ വാക്കുകൾ അവൻ ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല. അതിനാൽ, ഞാൻ ഒരു തപസ്സുവിന്റെ രൂപത്തിൽ ഉടൻ ഭർത്താവിനെ ഉപദേശിക്കും.
ഭര്താ കഷായപാകേന പരിപക്വമതിസ് സ്ഥിതഃ । ചേതസ്യ് അസ്യാദ്യ വിമലേ സ്വം തത്ത്വം പ്രതിബിമ്ബതി
എന്റെ ഭർത്താവ് അകത്തെ തപസ്സിലൂടെ പാകമായ മനസ്സോടെ ഇപ്പോൾ നിലകൊള്ളുന്നു. ഇന്നലെ അവന്റെ മനസ്സ് നിർമലമായപ്പോൾ, അവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അതിൽ പ്രതിഫലിക്കും.
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ ചൂഡാലാ ബഭൂവ ദ്വിജദാരകഃ । ഈഷദ്ധ്യാനാദ് ഗതാന്യത്വം ക്ഷണാദ് അമ്ബുതരങ്ഗവത്
ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച ശേഷം, ചൂഡാല ഒരു ബ്രാഹ്മണ ബാലന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു. അല്പം ധ്യാനം ചെയ്തതോടെ, ഒരു ജലതരംഗം പോലെ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അവൾ മറ്റൊരു രൂപം നേടി.
പപാത വിപിനേ തസ്മിന് ദ്വിജപുത്രകരൂപിണീ । ഭര്തുര് അഭ്യാജഗാമാഗ്രം മന്ദസ്മിതലസന്മുഖീ
അവള് അ വനത്തില് ബ്രാഹ്മണകുമാരന്റെ രൂപത്തില് ഇറങ്ങി, ഭര്ത്താവിന്റെ മുന്നിലേക്ക് മൃദുസ്മിതം വിരിയിച്ച മുഖത്തോടെ സമീപിച്ചു.
ദദര്ശ ദ്വിജപുത്രം തം പുരോ യാതം ശിഖിധ്വജഃ । വനാന്തരാദ് ഉപഗതം തപോമൂര്തിമ് ഇവാസ്ഥിതമ്
വനത്തിന്റെ ആഴങ്ങളില് നിന്ന് വന്ന താപസ്സിന്റെ പ്രതിരൂപംപോലെയുള്ള ആ ബ്രാഹ്മണകുമാരനെ ശിഖിധ്വജന് തന്റെ മുന്നില് കണ്ടു.
ദ്രവത്കനകഗൌരാങ്ഗം മുക്താഹാരവിഭൂഷിതമ് । ശുക്ലയജ്ഞോപവീതാങ്ഗം ശുക്ലാമ്ബരയുഗാവൃതമ്
അവന്റെ ശരീരം ഉരുകിയ പൊന്നുപോലെ തിളങ്ങി, മുത്തുമാലയാല് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, വെള്ളയജ്ഞോപവീതവും രണ്ട് വെള്ളവസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ചിരുന്നതും കാണാം.
കമണ്ഡലുധരം കാന്തം ശാന്തം ദാന്തമ് അനാമയമ് । വ്യാപ്തപ്രകോഷ്ഠം ദ്വിഗുണേനാക്ഷസൂത്രേണ ചാരുണാ
കമണ്ഡലു കൈവശം വച്ച, മനോഹരനും ശാന്തനും സംയമനമുള്ളവനും രോഗരഹിതനുമായ അവന്റെ കൈകള് ഇരട്ടിയാക്ഷസൂത്രം മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
ഭൂമാവ് അലഗ്നചരണം കിഷ്കുമാത്രോപരി സ്ഥിതമ് । കുന്തലവ്യാപ്തമൂര്ധാനം സാലിമാലമ് ഇവാമ്ബുജമ്
അവൻ നിലത്തുനിന്നു കാലുകൾ മലിനമാകാതെ, ചെറുതായുള്ള പുല്ലിന്മേൽ നിൽക്കുന്നു; തലയിൽ കേശങ്ങൾ പടർന്ന്, അരി മാലകളാൽ അലങ്കരിച്ച താമരപൂവിനെപ്പോലെയാണ്.
ഭാസയന്തം പ്രദേശം തം ശാരീരൈര് ദീപ്തിമണ്ഡലൈഃ । കുണ്ഡലാഭൂഷിതമുഖം നവമ് അര്കമ് ഇവോദിതമ്
അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശവൃത്തങ്ങൾ ആ പ്രദേശം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു; കാതിൽ കുണ്ഡലങ്ങൾ അണിഞ്ഞ മുഖം, പുതുതായി ഉദിച്ച സൂര്യനെപ്പോലെയാണ്.
ശിഖാസമ്പ്രോതമന്ദാരം ശൃങ്ഗസ്ഥേന്ദുമ് ഇവാചലമ് । കാന്തോപശാന്തവപുഷമ് ഊര്ജിതം വിജിതേന്ദ്രിയമ്
ചുടിയിലേയ്ക്ക് മന്ദാരപൂക്കൾ ചുരുണ്ടിരിക്കുന്നു; ശൃംഗത്തിൽ ചന്ദ്രൻ ഇരിക്കുന്ന പർവ്വതത്തെപ്പോലെയാണ് അവൻ. മനോഹരവും ശാന്തവുമായ രൂപം, ശക്തിയും ഇന്ദ്രിയജയവും അവനുണ്ട്.
ഹിമാഭഭസ്മതിലകഭൂഷിതാലികസുന്ദരമ് । മേരും ഹേമതടാലീനപൂര്ണേന്ദുമ് ഇവ ചഞ്ചലമ്
വെള്ളയിളകും ചന്ദനപ്പൊടിയും പുരട്ടിയ ഭാവനയാൽ അവന്റെ നെറ്റി മനോഹരമാണ്; പൊന്നിൻ ചരിവുകളും പൂർണ്ണചന്ദ്രനുമുള്ള മെരുവു പർവ്വതത്തെപ്പോലെ അവൻ ഭംഗിയോടെ തിളങ്ങുന്നു.
തമ് ആലോക്യ ദ്വിജസുതം സമുത്തസ്ഥൌ ശിഖിധ്വജഃ । ദേവപുത്രാഗമധിയാ സമ്പരിത്യക്തപാദുകഃ
ആ ദ്വിജപുതനെ കണ്ടപ്പോൾ ശിഖിധ്വജൻ ദൈവദൂതൻ എത്തിയെന്ന മനസ്സോടെ തൻ്റെ ചെരിപ്പ് മാറ്റി എഴുന്നേറ്റു.
ദേവപുത്ര നമസ്കാര ഇദമ് ആസനമ് ആസ്യതാമ് । ഇത്യ് അസ്യ ദര്ശയാമ് ആസ പാണിനാ പത്ത്രവിഷ്ടരമ്
ദൈവപുത്രാ, നമസ്കാരം. ഇതാ ഇരിപ്പിടം, ദയവായി ഇരിക്കൂ എന്നു പറഞ്ഞ്, കൈകൊണ്ട് ഇലകൾ വിരിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥലം കാണിച്ചു.
ദദൌ ച ദ്വിജപുത്രസ്യ പുഷ്പവൃഷ്ടിം കരോദരേ । ചന്ദ്രഃ കുമുദഷണ്ഡസ്യ പ്രാലേയമ് ഇവ പല്ലവേ
ശിഖിധ്വജൻ തന്റെ കൈയിലിട്ട് ദ്വിജപുതനു പൂക്കൾ വിതറി നൽകി, അത് ചന്ദ്രൻ കുമുദപ്പൂക്കളുടെമേൽ തണുപ്പ് പകരുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.
ഹേ രാജര്ഷേ നമസ് തുഭ്യമ് ഇതി ദ്വിജസുതോ വദന് । ഗൃഹീത്വാ കുസുമാന്യ് അസ്മാദ് വിവേശ ദലവിഷ്ടരേ
ദ്വിജപുതൻ 'രാജർഷേ, നമസ്കാരം' എന്നു പറഞ്ഞു, പൂക്കൾ സ്വീകരിച്ച് ഇലകളിൽ വിരിച്ചിരിക്കുന്ന ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു.
ദേവപുത്ര മഹാഭാഗ കുത ആഗമനം കൃതമ് । ദിവസസ് സഫലോ ഽയം മേ യത് ത്വാമ് അദ്യാസ്മി ദൃഷ്ടവാന്
ദേവപുത്രാ, മഹാഭാഗാ, നീ എവിടുന്നാണ് വന്നത്? ഇന്നത്തെ ദിവസം എനിക്ക് ഫലപ്രദമായിരിക്കുന്നു, കാരണം ഇന്ന് നിന്നെ കാണാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചു.
ഇദമ് അര്ഘ്യമ് ഇദം പാദ്യം പുഷ്പാനീമാനി മാനദ । ഇമാഃ പ്രഗ്രഥിതാ മാലാ ഗൃഹ്യന്താം ഭദ്രമ് അസ്തു തേ
ഇവിടെ നിന്റെ കാലുകൾ കഴുകാൻ വെള്ളവും, അർഘ്യവും, പൂക്കളുമുണ്ട്, മാന്യനായവാ. ഈ നൂലിൽ ചുരുണ്ട മാലകളും ദയവായി സ്വീകരിക്കണം. നിനക്ക് എല്ലാ ക്ഷേമവും ഉണ്ടാകട്ടെ.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ പാദ്യമ് അര്ഘ്യം ച മാലാഃ പുഷ്പാണി ചാനഘ । ശിഖിധ്വജസ് തദിഷ്ടായൈ ദദൌ ദേവ്യൈ യഥാഖിലമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, പാപമില്ലാത്തവളേ, ശിഖിധ്വജൻ ആ ദേവിക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടാകാൻ വേണ്ടി, കാലുകഴുകുവാനുള്ള വെള്ളവും അർഘ്യവും പൂക്കളും മാലകളും നിർദ്ദേശിച്ചപോലെ സമർപ്പിച്ചു.
സുബഹൂനി പരിഭ്രാന്തോ ഭൂതലായതനാന്യ് അഹമ് । ത്വത്തഃ പൂജാ യഥാ പ്രാപ്താ മയേയം ന തഥാന്യതഃ
ഞാൻ അനേകം ഭൂമിയിലെ വീടുകളിൽ സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ടു, പക്ഷേ നിന്നിൽ നിന്നു ലഭിച്ച这种 പൂജ എനിക്ക് മറ്റൊരിടത്തും ലഭിച്ചിട്ടില്ല.
പേശലേനാനുരൂപേണ പ്രശ്രയേണാമുനാനഘ । മന്യേ ഽഹം നൂനമ് അത്യന്തചിരജീവീ ഭവിഷ്യസി
നിനക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ള സ്നേഹപൂർവ്വമായ, യുക്തമായ, ആദരവോടെ കാണിച്ച আতിഥ്യം കൊണ്ടു, പാപമില്ലാത്തവനേ, ഞാൻ കരുതുന്നു നീ തീർച്ചയായും വളരെ ദീർഘായുസ്സോടെ ജീവിക്കും.
ശാന്തേന മനസോദാരമ് ആരാദ് ഉന്മുക്തകല്പനമ് । നിര്വാണാര്ഹം തപസ് സാധോ കച്ചിത് സമ്ഭൃതവാന് അസി
ശാന്തമായ മനസ്സോടെ, മഹത്തായ, എല്ലാത്തരം ഭാവനകളിൽ നിന്നുമുക്തനായ മനസ്സോടെ, മോക്ഷത്തിന് യോഗ്യമായ തപസ്സു നീ പൂർത്തിയാക്കിയോ, മഹാനേ?
അസിധാരാസമം സോമ്യ ശാന്തം വ്രതമ് ഇദം തവ । സ്ഫീതം യദ് രാജ്യമ് ഉത്സൃജ്യ മഹാവനനിഷേവണമ്
സൗമ്യനേ, നീ സ്വീകരിച്ച ഈ ശാന്തമായ വ്രതം വാൾപാളത്തിൽ നടക്കുന്നതുപോലെയാണ്; സമൃദ്ധമായ രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് മഹാവനത്തിൽ വാസം തിരഞ്ഞെടുത്തതുകൊണ്ടു.
ജാനാസി ഭഗവന് സര്വം ദേവസ് ത്വം കോ ഽത്ര വിസ്മയഃ । ശ്രിയൈവ ലോകോത്തരയാ ജ്ഞായസേ ചിഹ്നഭൂതയാ
ഭഗവാനേ, നീ എല്ലാം അറിയുന്നവനല്ലേ, ദൈവം തന്നെയല്ലേ നീ? ഇവിടെയെന്താണ് അത്ഭുതം? അതിമാന്യമായ ആ തേജസ്സുകൊണ്ടു നീ എളുപ്പം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.
ഏതാന്യ് അങ്ഗാനി തേ ചന്ദ്രാദ് ഘടിതാനീതി മേ മതിഃ । അന്യഥാ കിം സമാലോകാദ് അമൃതേനേവ സിഞ്ചസി
നിന്റെ ഈ അവയവങ്ങൾ ചന്ദ്രനിൽ നിന്നാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ, നീ കണ്ണുകൊണ്ട് മാത്രം എന്നെ അമൃതം പോലെ കുളിപ്പിച്ചിരിയ്ക്കുന്നതെന്തുകൊണ്ടാണ്?
അസ്തി മേ ദയിതാ കാന്താ പാതി മേ രാജ്യമ് അദ്യ തത് । തവേവ തസ്യാ ദൃഷ്ടാനി താന്യ് അങ്ഗാന്യ് അദ്യ സുന്ദര
എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യ ഉണ്ട്; ഇന്നത് എന്റെ രാജ്യം ഭരിക്കുന്നു. എങ്കിലും, സുന്ദരിയേ, ഇന്നിവിടെ നിന്നിൽ തന്നെയാണ് ആ അവയവങ്ങൾ ഞാൻ കാണുന്നത്.
ഉപശാന്തം ച കാന്തം ച വപുര് ആപാദമസ്തകമ് । ശൃങ്ഗം ശുഭ്രാമ്ബുദേനേവ പുഷ്പേണാച്ഛാദയാമുനാ
തല മുതൽ കാലുവരെ ശാന്തവും മനോഹരവും ആയ നിന്റെ ശരീരം, ഈ പുഷ്പം കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കണം; വെളുത്ത മേഘം പർവ്വതശിഖരത്തെ മൂടുന്നതുപോലെ.
നിഷ്കലങ്കേന്ദുസങ്കാശമ് അങ്ഗമ് ആദിത്യതേജസാ । മന്യേ തേ മ്ലാനിമ് ആയാതി സുമനഃപത്ത്രപേലവമ്
കറപ്പില്ലാത്ത ചന്ദ്രനെപ്പോലെയുള്ള നിന്റെ അവയവം, സൂര്യന്റെ പ്രകാശത്തിൽ, സുമനസ്സിന്റെ ഇലപോലെ മങ്ങിപ്പോകുന്നതായി ഞാൻ കാണുന്നു.