അഹോ നു ചിരകാലേന മനോരഥമ് ഇമം ശുഭമ് । അഹമ് ആസാദയിഷ്യാമി യദ് ഭര്ത്രാ സമചിത്തതാ
അയ്യോ, ഇത്രയും കാലം കഴിഞ്ഞ്, എന്റെ ഈ ശുഭമായ ആഗ്രഹം ഞാൻ നേടാൻ പോകുന്നു; ഭർത്താവിനൊപ്പം മനസ്സിൽ സമത്വം നേടും.
സമഗ്രാനന്ദവൃന്ദാനാമ് ഏതദ് ഏവോപരി സ്ഥിതമ് । യത് സമാനമനോവൃത്തിസങ്ഗമ് ആസ്വാദനേ സുഖമ്
സമ്പൂർണ്ണമായ ആനന്ദങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഇതാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതം: മനസ്സിന്റെ പ്രവാഹം ഒരുപോലെ ചേർന്ന് അനുഭവിക്കുന്ന സന്തോഷം.
ഇതി ചിന്താവതീ വ്യോമ്നാ ചൂഡാലോല്ലങ്ഘ്യ പര്വതാന് । ദേശാന് അബ്ദാന് ദിഗന്താംശ് ച പ്രാപ മന്ദരകന്ദരമ്
ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, ചൂഡാല ആകാശത്തിലൂടെ പർവതങ്ങളും ദേശങ്ങളും സമുദ്രങ്ങളും ദിക്കുകളും കടന്ന്, മന്ദരപർവതത്തിലെ ഗുഹയിലേക്ക് എത്തി.
അദൃശ്യൈവ നഭസ്സ്ഥൈവ പ്രവിവേശ വനാന്തരമ് । വാത്യേവ പാദപലതാസ്പന്ദചിഹ്നഗമാഗമാ
അദൃശ്യമായി ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ട്, അവൾ വനത്തിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നു; കാറ്റിൽ തളിർചെടികൾ വിറയുന്ന ശബ്ദം മാത്രമേ അവളുടെ വരവും പോകലും അറിയിച്ചുള്ളൂ.
വനൈകദേശേ കസ്മിംശ്ചിത് കൃതപര്ണോടജേ പതിമ് । ദൃഷ്ട്വാ യോഗേന ബുബുധേ ദേഹാന്തരമ് ഇവാസ്ഥിതമ്
കാട്ടിന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത്, ഇലകളാൽ പണിത ഒരു കുടിലത്തിൽ ഇരുന്ന ഭർത്താവിനെ അവൾ കണ്ടു. യോഗശക്തിയാൽ, ഭർത്താവ് മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
ഹാരകേയൂരകടകകുണ്ഡലാദിവിഭൂഷിതഃ । അഭവന് മേരുകാന്തിര് യസ് തമ് ഏവാത്ര ദദര്ശ സാ
മുന്പ് ഹാരവും കയ്യിലങ്കരങ്ങളും കങ്കണങ്ങളും കാതിലഭരണങ്ങളും ധരിച്ചു, മേറുപർവതംപോലെ തിളങ്ങുന്നവനെയാണ് അവൾ അവിടെ തന്നെയെല്ലാം കണ്ടത്.
കൃശാങ്ഗം കൃഷ്ണവര്ണം ച ജീര്ണപര്ണമ് ഇവ സ്ഥിതമ് । കജ്ജലാമ്ബുഭരസ്നാതം ഭൃങ്ഗീശമ് ഇവ നിസ്സഹമ്
ശരീരം ക്ഷീണിച്ചും കറുത്ത നിറത്തിൽ, പഴയ ഉണങ്ങിയ ഇലപോലെ ഇരിക്കുന്നവനും, കാട്ടിലെ കറിയും പൊടിയും പുരണ്ടവനും, ശക്തി ഇല്ലാത്ത ഒരു തേനീച്ചയുടെ രാജാവിനെപ്പോലെയുമാണ് അവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്.
ചീരാമ്ബരധരം ശാന്തമ് ഏകാകിനമ് അവസ്ഥിതമ് । സ്ഥലേ നിഷണ്ണം പുഷ്പാണി ഗ്രഥയന്തം ജരാം ഗതമ്
ചീരവസ്ത്രം ധരിച്ചും, മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ, ഒറ്റയ്ക്കു താമസിച്ചും, നിലത്ത് ഇരുന്നു പൂക്കൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തും, വൃദ്ധാവസ്ഥയിലായവനെയാണ് അവൾ കണ്ടത്.
തമ് ആലോക്യാനവദ്യാങ്ഗീ ചൂഡാലാ പീവരസ്തനീ । കിഞ്ചിജ്ജാതവിഷാദേദമ് ഉവാചാത്മനി ചേതസാ
അവനെ നോക്കി, കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലാത്ത രൂപവും പുഷ്ടമായ കവിളുകളും ഉള്ള ചൂഡാലയ്ക്ക് അല്പം ദുഃഖം തോന്നി. അവൾ മനസ്സിൽ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അഹോ നു വിഷമം മൌര്ഖ്യം യദ് അനാത്മജ്ഞതാത്മകമ് । ഏവംവിധാസ് സമായാന്തി ദശാ മൌര്ഖ്യപ്രസാദതഃ
അയ്യോ, ആത്മാവിനെ അറിയാത്തതിൽ നിന്നുള്ള അജ്ഞാനം എത്ര വലിയ ദുർബുദ്ധിയാണ്! ഇങ്ങനെയുള്ള അവസ്ഥകൾ എല്ലാം അജ്ഞാനത്തിന്റെ കാരണമാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
അയം സ രാജാ ലക്ഷ്മീവാന് യോ മമാപി പ്രിയഃ പതിഃ । ഹൃദി മോഹഘുണക്ഷുണ്ണാമ് ഇമാമ് അദ്യാഗതോ ദശാമ്
ഇവൻ തന്നെയാണ് ഭാഗ്യശാലിയായ രാജാവും എനിക്ക് പ്രിയനായ ഭർത്താവും. ഇപ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം മോഹത്തിന്റെ കീടം തിന്നുന്ന അവസ്ഥയിലേക്കാണ് എത്തിയിരിക്കുന്നത്.
തദ് അവശ്യമ് ഇഹൈവാദ്യ നാഥം വിദിതവേദ്യതാമ് । നയാമ്യ് ഏനം ന സന്ദേഹോ ഭോഗമോക്ഷശ്രിയം തഥാ
അതിനാൽ, ഇന്ന് തന്നെ ഇവിടെ തന്നെ, എന്റെ ഭർത്താവിനെ അറിവിലേക്ക് എത്തിക്കണം. അനുഭവസുഖവും മോക്ഷസൗഭാഗ്യവും കൂടെ ലഭിക്കുമെന്ന് സംശയമില്ല.
ഇദം രൂപം പരിത്യജ്യ രൂപേണാന്യേന കേനചിത് । സകാശമ് അസ്യ ഗച്ഛാമി ബോധം ദാതുമ് അനുത്തമമ്
ഈ രൂപം വിട്ട്, മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ച്, അവനോട് ഞാൻ പരമോന്നതമായ ജ്ഞാനം നൽകാൻ പോകുന്നു.
ബാലേയം മമ കാന്തേതി മദുക്തം ന കരോത്യ് അയമ് । തസ്മാത് താപസരൂപേണ ബോധയാമി പതിം ക്ഷണാത്
ഇവൻ എന്നെ പ്രിയയായാണ് കാണുന്നത്, അതുകൊണ്ട് എന്റെ വാക്കുകൾ അവൻ ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല. അതിനാൽ, ഞാൻ ഒരു തപസ്സുവിന്റെ രൂപത്തിൽ ഉടൻ ഭർത്താവിനെ ഉപദേശിക്കും.
ഭര്താ കഷായപാകേന പരിപക്വമതിസ് സ്ഥിതഃ । ചേതസ്യ് അസ്യാദ്യ വിമലേ സ്വം തത്ത്വം പ്രതിബിമ്ബതി
എന്റെ ഭർത്താവ് അകത്തെ തപസ്സിലൂടെ പാകമായ മനസ്സോടെ ഇപ്പോൾ നിലകൊള്ളുന്നു. ഇന്നലെ അവന്റെ മനസ്സ് നിർമലമായപ്പോൾ, അവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അതിൽ പ്രതിഫലിക്കും.
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ ചൂഡാലാ ബഭൂവ ദ്വിജദാരകഃ । ഈഷദ്ധ്യാനാദ് ഗതാന്യത്വം ക്ഷണാദ് അമ്ബുതരങ്ഗവത്
ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച ശേഷം, ചൂഡാല ഒരു ബ്രാഹ്മണ ബാലന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു. അല്പം ധ്യാനം ചെയ്തതോടെ, ഒരു ജലതരംഗം പോലെ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അവൾ മറ്റൊരു രൂപം നേടി.
പപാത വിപിനേ തസ്മിന് ദ്വിജപുത്രകരൂപിണീ । ഭര്തുര് അഭ്യാജഗാമാഗ്രം മന്ദസ്മിതലസന്മുഖീ
അവള് അ വനത്തില് ബ്രാഹ്മണകുമാരന്റെ രൂപത്തില് ഇറങ്ങി, ഭര്ത്താവിന്റെ മുന്നിലേക്ക് മൃദുസ്മിതം വിരിയിച്ച മുഖത്തോടെ സമീപിച്ചു.
ദദര്ശ ദ്വിജപുത്രം തം പുരോ യാതം ശിഖിധ്വജഃ । വനാന്തരാദ് ഉപഗതം തപോമൂര്തിമ് ഇവാസ്ഥിതമ്
വനത്തിന്റെ ആഴങ്ങളില് നിന്ന് വന്ന താപസ്സിന്റെ പ്രതിരൂപംപോലെയുള്ള ആ ബ്രാഹ്മണകുമാരനെ ശിഖിധ്വജന് തന്റെ മുന്നില് കണ്ടു.
ദ്രവത്കനകഗൌരാങ്ഗം മുക്താഹാരവിഭൂഷിതമ് । ശുക്ലയജ്ഞോപവീതാങ്ഗം ശുക്ലാമ്ബരയുഗാവൃതമ്
അവന്റെ ശരീരം ഉരുകിയ പൊന്നുപോലെ തിളങ്ങി, മുത്തുമാലയാല് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, വെള്ളയജ്ഞോപവീതവും രണ്ട് വെള്ളവസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ചിരുന്നതും കാണാം.
കമണ്ഡലുധരം കാന്തം ശാന്തം ദാന്തമ് അനാമയമ് । വ്യാപ്തപ്രകോഷ്ഠം ദ്വിഗുണേനാക്ഷസൂത്രേണ ചാരുണാ
കമണ്ഡലു കൈവശം വച്ച, മനോഹരനും ശാന്തനും സംയമനമുള്ളവനും രോഗരഹിതനുമായ അവന്റെ കൈകള് ഇരട്ടിയാക്ഷസൂത്രം മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
ഭൂമാവ് അലഗ്നചരണം കിഷ്കുമാത്രോപരി സ്ഥിതമ് । കുന്തലവ്യാപ്തമൂര്ധാനം സാലിമാലമ് ഇവാമ്ബുജമ്
അവൻ നിലത്തുനിന്നു കാലുകൾ മലിനമാകാതെ, ചെറുതായുള്ള പുല്ലിന്മേൽ നിൽക്കുന്നു; തലയിൽ കേശങ്ങൾ പടർന്ന്, അരി മാലകളാൽ അലങ്കരിച്ച താമരപൂവിനെപ്പോലെയാണ്.
ഭാസയന്തം പ്രദേശം തം ശാരീരൈര് ദീപ്തിമണ്ഡലൈഃ । കുണ്ഡലാഭൂഷിതമുഖം നവമ് അര്കമ് ഇവോദിതമ്
അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശവൃത്തങ്ങൾ ആ പ്രദേശം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു; കാതിൽ കുണ്ഡലങ്ങൾ അണിഞ്ഞ മുഖം, പുതുതായി ഉദിച്ച സൂര്യനെപ്പോലെയാണ്.
ശിഖാസമ്പ്രോതമന്ദാരം ശൃങ്ഗസ്ഥേന്ദുമ് ഇവാചലമ് । കാന്തോപശാന്തവപുഷമ് ഊര്ജിതം വിജിതേന്ദ്രിയമ്
ചുടിയിലേയ്ക്ക് മന്ദാരപൂക്കൾ ചുരുണ്ടിരിക്കുന്നു; ശൃംഗത്തിൽ ചന്ദ്രൻ ഇരിക്കുന്ന പർവ്വതത്തെപ്പോലെയാണ് അവൻ. മനോഹരവും ശാന്തവുമായ രൂപം, ശക്തിയും ഇന്ദ്രിയജയവും അവനുണ്ട്.
ഹിമാഭഭസ്മതിലകഭൂഷിതാലികസുന്ദരമ് । മേരും ഹേമതടാലീനപൂര്ണേന്ദുമ് ഇവ ചഞ്ചലമ്
വെള്ളയിളകും ചന്ദനപ്പൊടിയും പുരട്ടിയ ഭാവനയാൽ അവന്റെ നെറ്റി മനോഹരമാണ്; പൊന്നിൻ ചരിവുകളും പൂർണ്ണചന്ദ്രനുമുള്ള മെരുവു പർവ്വതത്തെപ്പോലെ അവൻ ഭംഗിയോടെ തിളങ്ങുന്നു.
തമ് ആലോക്യ ദ്വിജസുതം സമുത്തസ്ഥൌ ശിഖിധ്വജഃ । ദേവപുത്രാഗമധിയാ സമ്പരിത്യക്തപാദുകഃ
ആ ദ്വിജപുതനെ കണ്ടപ്പോൾ ശിഖിധ്വജൻ ദൈവദൂതൻ എത്തിയെന്ന മനസ്സോടെ തൻ്റെ ചെരിപ്പ് മാറ്റി എഴുന്നേറ്റു.
ദേവപുത്ര നമസ്കാര ഇദമ് ആസനമ് ആസ്യതാമ് । ഇത്യ് അസ്യ ദര്ശയാമ് ആസ പാണിനാ പത്ത്രവിഷ്ടരമ്
ദൈവപുത്രാ, നമസ്കാരം. ഇതാ ഇരിപ്പിടം, ദയവായി ഇരിക്കൂ എന്നു പറഞ്ഞ്, കൈകൊണ്ട് ഇലകൾ വിരിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥലം കാണിച്ചു.
ദദൌ ച ദ്വിജപുത്രസ്യ പുഷ്പവൃഷ്ടിം കരോദരേ । ചന്ദ്രഃ കുമുദഷണ്ഡസ്യ പ്രാലേയമ് ഇവ പല്ലവേ
ശിഖിധ്വജൻ തന്റെ കൈയിലിട്ട് ദ്വിജപുതനു പൂക്കൾ വിതറി നൽകി, അത് ചന്ദ്രൻ കുമുദപ്പൂക്കളുടെമേൽ തണുപ്പ് പകരുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.
ഹേ രാജര്ഷേ നമസ് തുഭ്യമ് ഇതി ദ്വിജസുതോ വദന് । ഗൃഹീത്വാ കുസുമാന്യ് അസ്മാദ് വിവേശ ദലവിഷ്ടരേ
ദ്വിജപുതൻ 'രാജർഷേ, നമസ്കാരം' എന്നു പറഞ്ഞു, പൂക്കൾ സ്വീകരിച്ച് ഇലകളിൽ വിരിച്ചിരിക്കുന്ന ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു.
ദേവപുത്ര മഹാഭാഗ കുത ആഗമനം കൃതമ് । ദിവസസ് സഫലോ ഽയം മേ യത് ത്വാമ് അദ്യാസ്മി ദൃഷ്ടവാന്
ദേവപുത്രാ, മഹാഭാഗാ, നീ എവിടുന്നാണ് വന്നത്? ഇന്നത്തെ ദിവസം എനിക്ക് ഫലപ്രദമായിരിക്കുന്നു, കാരണം ഇന്ന് നിന്നെ കാണാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചു.
ഇദമ് അര്ഘ്യമ് ഇദം പാദ്യം പുഷ്പാനീമാനി മാനദ । ഇമാഃ പ്രഗ്രഥിതാ മാലാ ഗൃഹ്യന്താം ഭദ്രമ് അസ്തു തേ
ഇവിടെ നിന്റെ കാലുകൾ കഴുകാൻ വെള്ളവും, അർഘ്യവും, പൂക്കളുമുണ്ട്, മാന്യനായവാ. ഈ നൂലിൽ ചുരുണ്ട മാലകളും ദയവായി സ്വീകരിക്കണം. നിനക്ക് എല്ലാ ക്ഷേമവും ഉണ്ടാകട്ടെ.