ഏവമ് ആധേര് ഭവേദ് വ്യാധിര് ആധ്യഭാവാച് ച നശ്യതി । യഥാ മന്ത്രൈശ് ച നശ്യന്തി വ്യാധയസ് തത്ക്രമം ശൃണു
ഇങ്ങനെ ദു:ഖം മൂലം രോഗം ഉണ്ടാകുന്നു, അതു ദു:ഖം മാറുമ്പോള് നശിക്കുന്നു. മന്ത്രങ്ങള് ഉപയോഗിച്ച് രോഗങ്ങള് പോവുന്നതുപോലെ, അതിന്റെ വഴി ഞാന് പറയാം, കേള്ക്കൂ.
യഥാ വിരേകം കുര്വന്തി ഹരീതക്യസ് സ്വഭാവതഃ । ഭാവനാവശതഃ കാര്യം തഥാ യരലവാദയഃ
ഹരീതകി സ്വഭാവത്തില് ശുദ്ധീകരണം ഉണ്ടാക്കുന്നതുപോലെ, മനസ്സിന്റെ ഉറച്ച ഭാവം കൊണ്ടു യരളവാദി മരുന്നുകളും അതേപോലെ പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു.
ശുദ്ധയാ പുണ്യയാ സാധോ ക്രിയയാ സാധുസേവയാ । മനഃ പ്രയാതി വൈമല്യം നികഷേണേവ കാഞ്ചനമ്
ശുദ്ധവും നല്ലതുമായ പ്രവൃത്തിയാല്, നല്ലവരെ സേവിച്ചാല്, മനസ്സ് ശുദ്ധിയിലേക്കുയരും; കഞ്ചനം നികഷത്തില് വെച്ച് ശുദ്ധിയാകുന്നതുപോലെ.
ആനന്ദോ വര്ധതേ ദേഹേ ശുദ്ധേ ചേതസി രാഘവ । പൂര്ണേന്ദാവ് ഉദിതേ വ്യഭ്രേ നൈര്മല്യം ഭുവനേ യഥാ
ശരീരം ശുദ്ധവും മനസ്സ് തെളിഞ്ഞതുമായാല് ആനന്ദം വര്ധിക്കും, രാഘവാ; ആകാശം മേഘരഹിതമായപ്പോള് പൂര്ണ്ണചന്ദ്രന് ഉദിച്ചാല് ഭൂമിയില് തെളിച്ചം നിറയുന്നതുപോലെ.
സത്ത്വശുദ്ധൌ വഹന്ത്യ് ഏതേ ക്രമേണ പ്രാണവായവഃ । ജരയന്തി തഥാന്നാനി വ്യാധിസ് തേന വിനശ്യതി
മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധി ലഭിച്ചാൽ, പ്രാണവായുക്കൾ ക്രമമായി ശരീരത്തിൽ ഒഴുകുന്നു. അങ്ങനെ ഭക്ഷണം നന്നായി ദഹനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു, രോഗങ്ങൾ അപ്രകാരം ഇല്ലാതാകുന്നു.
ആധിവ്യാധ്യോര് ഇതി പ്രോക്തൌ നാശോത്പത്തിക്രമൌ ത്വയി । കുണ്ഡലിന്യാഃ കഥായോഗാദ് അധുനാ പ്രകൃതം ശൃണു
ഇങ്ങനെ ദു:ഖവും രോഗവും ഉണ്ടാകുന്നതും നശിക്കുന്നതുമുള്ള ക്രമം നിന്നോട് വിശദീകരിച്ചു. ഇപ്പോൾ കുണ്ഡലിനിയുടെ കഥയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കൂ.
പുര്യഷ്ടകാപരാഖ്യസ്യ ജീവസ്യ പ്രഥമാശ്രയമ് । വിദ്ധി കുണ്ഡലിനീമ് അന്തര് ആമോദസ്യേവ മഞ്ജരീമ്
പുറ്യഷ്ടകമായി അറിയപ്പെടുന്ന സൂക്ഷ്മശരീരത്തിൽ ജീവന്റെ ആദ്യവാസസ്ഥാനം കുണ്ഡലിനിയാണെന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണം. അതുപോലെ തന്നെ, ഒരു പൂവിൽ സുഗന്ധം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ കുണ്ഡലിനിയിലാണ് ആന്തരിക ആനന്ദം നിലകൊള്ളുന്നത്.
താം യദാ പൂരകാഭ്യാസാദ് ആപൂര്യ സ്ഥീയതേ ചിരമ് । തദൈതി മൈരവം സ്ഥൈര്യം കായസ്യാപീനതാ തഥാ
പൂരകപ്രാണായാമം അഭ്യസിച്ച് ആ കുണ്ഡലിനി ദീർഘകാലം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുമ്പോൾ, മൈരുവുപോലെയുള്ള സ്ഥിരതയും ശരീരത്തിന് പുഷ്ടിയും ഉറപ്പും ലഭിക്കുന്നു.
യദാ പൂരകപൂര്ണാന്തര് അമുക്തപ്രാണമാരുതമ് । നീയതേ സംവിദൈവോര്ധ്വം സോഢഘര്മക്ലമശ്രമം
ശ്വാസം പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊണ്ടു, അതിനെ പുറത്തുവിടാതെ, മനസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തുമ്പോൾ, ചൂടും ക്ഷീണവും സഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
സര്പീ പ്രകുപിതേവോച്ചൈര് യാതി ദണ്ഡോപമാം ഗതാ । നാഡീസ് സര്വാസ് സമാദായ ദേഹേ ബദ്ധാ ലതോപമാ
അപ്പോൾ ഉണക്കിയ നെയ്യുപോലെ, അതു ശക്തിയായി ഉയർന്നു, ദണ്ഡംപോലെയുള്ള രൂപം എടുക്കുന്നു; ശരീരത്തിലെ എല്ലാ നാഡികളും കൂട്ടിച്ചേർത്ത്, അതു വള്ളിപോലെ അകത്തേക്ക് കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു.
തദാ സമസ്തമ് ഏവേമം ഖം പ്ലാവയതി ദേഹകമ് । നീരന്ധ്രാ പവനാപൂര്ണാ ഭസ്ത്രേവാമ്ബുഗതം നരമ്
അപ്പോൾ ഈ മുഴുവൻ ആകാശം ശരീരത്തിനകത്ത് നിറയുന്നു; കാറ്റ് നിറഞ്ഞ്, ഒരു തടസ്സവും ഇല്ലാതെ, വെള്ളം നിറച്ച കുഴലുപോലെ ആകുന്നു.
ഇത്യഭ്യാസവിലാസേന യോഗേന വ്യോമഗാമിതാമ് । യോഗിനഃ പ്രാപ്നുവന്ത്യ് ഉച്ചൈര് ദീനാസ് തേ സുദശാമ് ഇവ
ഇങ്ങനെ യോഗത്തിന്റെ അഭ്യാസവും ലീലയുംകൊണ്ട്, യോഗികൾ ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലേക്കു ഉയരുന്നു; ദുർബലരായവർ അതിനെ സ്വപ്നത്തിൽ കാണുന്നതുപോലെ മാത്രമേ അനുഭവിക്കൂ.
ബ്രഹ്മനാഡിപ്രവാഹേണ ശക്തിഃ കുണ്ഡലിനീ യദാ । ബഹിര് ഊര്ധ്വപ്രവാഹേണ ദ്വാദശാങ്ഗുലമൂര്ധനി
കേന്ദ്രനാഡിയുടെ പ്രവാഹം വഴി, കുണ്ഡലിനി എന്ന ശക്തി പുറത്ത് മേലോട്ടു നീങ്ങുമ്പോൾ, തലയുടെ മുകളിൽ പന്ത്രണ്ട് വിരൽ അളവിൽ ഉള്ള ശൂന്യത്തിൽ എത്തുന്നു.
രേചകേന പ്രയോഗേണ നാഡ്യന്തരനിരോധിനാ । മുഹൂര്തം സ്ഥിതിമ് ആപ്നോതി തദാ വ്യോമഗദര്ശനമ്
ശ്വാസം പുറത്തുവിടുന്ന അഭ്യാസം കൊണ്ട്, അകത്തുള്ള നാഡികളെ നിയന്ത്രിക്കുമ്പോൾ, ഒരുപാട് നേരം മനസ്സ് ശാന്തമാകുന്നു; അപ്പോൾ ആകാശദർശനം ലഭിക്കുന്നു.
ദര്ശനം കീദൃശം ബ്രഹ്മന് നയനാംശുഗണം വിനാ । അന്യേഷാമ് ഇന്ദ്രിയാണാം ച തത്ത്വമ് ഏവം കഥം ഭവേത്
ബ്രഹ്മനേ, കണ്ണിന്റെ കിരണങ്ങൾ ഇല്ലാതെ ഈ ദർശനം എങ്ങനെയാണ്? മറ്റുള്ള ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ സത്യം ഇങ്ങനെ എങ്ങനെയാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്?
ന കേചന മഹാബാഹോ ഭൂചരേണ നഭശ്ചരാഃ । അദിവ്യൈര് ആശ്രിതാജ്ഞാനൈര് ദൃശ്യന്തേ പുരുഷേന്ദ്രിയൈഃ
മഹാബാഹുവേ, ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുന്നവരുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ദിവ്യജ്ഞാനം ഇല്ലാതെ, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവരെ ഒരിക്കലും കാണാൻ കഴിയില്ല.
വിജ്ഞാനാദൂരസംസ്ഥേന ബുദ്ധിനേത്രേണ രാഘവ । ദൃശ്യന്തേ വ്യോമഗാസ് സിദ്ധാസ് സ്വപ്നവത് സ്വാര്ഥദാ അപി
രാഘവ, വിജ്ഞാനത്തിൽ ഉറപ്പുള്ള ബുദ്ധിയുടെ കണ്ണുകൊണ്ട് ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന സിദ്ധന്മാരെ കാണാം; സ്വപ്നത്തിൽ കാണുന്നതുപോലെ, അവർക്ക് തങ്ങൾക്കാവശ്യമായത് ലഭിച്ചിട്ടും.
സ്വപ്നാവലോകനം യദ്വത് തദ്വത് സിദ്ധാവലോകനമ് । കേവലോ ഽയം വിശേഷോ യത് സിദ്ധപ്രാപ്തൌ സ്ഥിരാര്ഥതാ
സ്വപ്നം കാണുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ് സിദ്ധന്മാരെ കാണുന്നതും; വ്യത്യാസം ഇത്രയേ ഉള്ളൂ, സിദ്ധപ്രാപ്തിയിൽ ആഗ്രഹിച്ച ഫലത്തിൽ സ്ഥിരതയുണ്ട്.
മുഖാദ് ബഹിര് ദ്വാദശാന്തേ രേചകാഭ്യാസയുക്തിതഃ । പ്രാണേ ചിരം സ്ഥിതിം നീതേ പ്രവിശന്ത്യ് അപരാം പുരീമ്
വായിലൂടെ പുറത്ത്, ദ്വാദശാന്തത്തിലെത്തിച്ച്, ഉച്ച്വാസം ദീർഘമായി നിലനിർത്തുന്ന അഭ്യാസം ചെയ്താൽ, ഒരാൾ മറ്റൊരു നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു.
വദ സ്വഭാവസ്യ കഥം ബ്രഹ്മന് ന ചലതി സ്ഥിതിഃ । വക്താരസ് സാനുകമ്പാ ഹി ദുഷ്പ്രശ്നേ ഽപി ന ഖേദിനഃ
ബ്രഹ്മൻ, സ്വഭാവത്തിന്റെ അവസ്ഥ എങ്ങനെ അശാന്തമാകാതെ നിലനിൽക്കുന്നു എന്ന് പറയൂ. കാരുണ്യമുള്ളവർക്ക് എത്രയും പ്രയാസമുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്കു പോലും ഉത്തരം പറയാൻ ക്ഷീണം വരില്ലല്ലോ.
ശക്തിര് വസ്തുസ്വഭാവാഖ്യാ യഥാ സ്ഫുരതി യാത്മനഃ । സര്ഗാദിനാ തഥൈവാസൌ സ്ഥിതിം യാതീതി നിശ്ചയഃ
ഏതു വസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവശക്തിയും അതിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നുതന്നെ തെളിയുന്നു. അതുപോലെ സൃഷ്ടി മുതലായവയിലൂടെ അതിന് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ നിലയിലേയ്ക്ക് എത്താൻ കഴിയുന്നു.
അവസ്തുത്വാദ് അവിദ്യായാ വസ്തുശക്തിര് അപി ക്വചിത് । ഭിദ്യതേ ദൃശ്യതേ ഹ്യ് അങ്ഗ വസന്തേ ശാരദം ഫലമ്
അജ്ഞാനം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു വസ്തു അല്ലാത്തതിനാൽ, യഥാർത്ഥ വസ്തുവിന്റെ ശക്തി ചിലപ്പോൾ വിഭജിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ കാണപ്പെടുന്നു. പ്രിയനേ, വസന്തകാലത്ത് ശരത്കാലഫലം കാണുന്നതുപോലെ.
സര്വമ് ഏവംവിധം ബ്രഹ്മ നാനാനാനാതയാനയാ । ദൃശ്യതേ വ്യവഹാരാര്ഥം കേവലം കല്പ്യതേ സ്ഥിതിഃ
ഇവയെല്ലാം ഇങ്ങനെയുള്ള ബ്രഹ്മമാണ്. ഭേദഭാവം മാത്രം ലോകവ്യവഹാരത്തിനായി കൽപ്പിക്കപ്പെട്ടതാണ്; യഥാർത്ഥത്തിൽ അത് ഇല്ല.
സൂക്ഷ്മച്ഛിദ്രാദിഗത്യര്ഥം പൂരണാര്ഥം ച ഖസ്യ വാ । അണുതാം സ്ഥൂലതാം വാപി കായോ ഽയം നീയതേ കഥമ്
സൂക്ഷ്മമായ ദ്വാരങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കടക്കാനും, ശൂന്യത്തെ നിറയ്ക്കാനും, ഈ ശരീരം എങ്ങനെ ചെറുതോ വലുതോ ആക്കപ്പെടുന്നു?
കാഷ്ഠക്രകചയോശ് ശ്ലേഷാദ് യഥാ ച്ഛേദഃ പ്രവര്തതേ । തയോസ് സങ്ഘര്ഷണാദ് അഗ്നിസ് സ്വഭാവാജ് ജായതേ തഥാ
മരവും അറിവാളും തമ്മിൽ ചേർന്ന് ചലിക്കുമ്പോൾ എങ്ങനെ മുറിയൽ ഉണ്ടാകുന്നു, അതുപോലെ അവയുടെ ഘർഷണത്തിൽ സ്വഭാവതോതിൽ തീ പിറക്കുന്നു.
മാംസാബ്ജയന്ത്രം ജഠരേ സ്ഥിതം ശ്ലിഷ്ടമുഖം മിഥഃ । ഊര്ധ്വാധസ്സമ്മിലന്മൂലം ദ്യുഭൂമ്യോര് ഇവ വൈ തലമ്
അടുപ്പിനകത്തുള്ള മാംസപുഷ്പംപോലെയുള്ള യന്ത്രം, അതിലെ വായുകൾ തമ്മിൽ ചേർന്ന്, മുകളിൽ താഴെ വേരുകൾക്കരികിൽ കൂടിച്ചേരുന്ന രൂപം, ആകാശവും ഭൂമിയും തമ്മിലുള്ള അതിരുപോലെയാണ്.
തസ്യ കുണ്ഡലിനീ ലക്ഷ്മീര് നിലീനാന്തര് നിജാസ്പദേ । പദ്മരാഗസമുദ്ഗസ്യ കോശേ മുക്താവലീ യഥാ
അതിനകത്ത്, കുണ്ഡലിനി എന്ന ദേവി സ്വന്തം വാസസ്ഥലത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അതു ഒരു പദ്മരാഗക്കല്ലിന്റെ ഉള്ളിലെ മുത്ത് പന്തുപോലെയാണ്.
ആവര്തഫേനമാലേവ നിത്യം ശലശലായതേ । ദണ്ഡാഹതേവ ഭുജഗീ സുസന്നതവിവര്തനാ
ആ ദേവി എപ്പോഴും നനുത്ത ശബ്ദത്തോടെ ചലിക്കുന്നു, ഉരുളുന്ന അഗ്നിജലത്തിന്റെ അലയോലങ്ങൾപോലെയും, ദണ്ഡം കൊണ്ട് തട്ടിയപ്പോൾ മൃദുവായി തിരിയുന്ന പാമ്പുപോലെയും.
ദ്യാവാപൃഥിവ്യോര് മധ്യസ്ഥാ ക്രിയേവ സ്പന്ദരൂപിണീ । സംവിന്മധുവിബോധോത്ഥാ ഹൃത്പദ്മപുടഷട്പദീ
ആകാശത്തെയും ഭൂമിയെയും ഇടയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു ചലനമായ പ്രവർത്തനമായി അവൾ കാണപ്പെടുന്നു; അവൾ അവബോധത്തിന്റെ തേൻകൊണ്ടു ഉദിച്ചുള്ള മനസ്സിന്റെ തേനീച്ചപോലെയാണ്, ഹൃദയകമലത്തിന്റെ ദളങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നവൾ.
തത് സര്വം ശക്തിപദ്മാദി ബാഹ്യൈര് ആഭ്യന്തരൈസ് സദാ । ഹൃദി വ്യാധൂയതേ വാതൈര് അഭ്രവൃന്ദമ് ഇവാഭിതഃ
ഈ എല്ലാ ശക്തിയും കമലങ്ങളും എന്നിവ, അകത്തും പുറത്തും, ഹൃദയത്തിൽ കാറ്റുകൾ കൊണ്ടു എപ്പോഴും ഇളകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു; ആകാശത്തിൽ മേഘക്കൂട്ടങ്ങൾ ചിതറുന്നതുപോലെ.