ദുഷ്കാലവ്യവഹാരേണ ദുഷ്ക്രിയാസ്ഫുരണേന ച । ദുര്ജനാസങ്ഗദോഷേണ ദുര്ഭാവോദ്ഭവനേന ച
അനുയോജ്യമല്ലാത്ത സമയങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നതും, തെറ്റായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നതും, ദുഷ്ടരുമായി കൂട്ടുകൂടുന്നതും, അനുകൂലമല്ലാത്ത സാഹചര്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നതും ദു:ഖത്തിന് കാരണമാകുന്നു.
ക്ഷീണത്വാദ് വാ പ്രപൂര്ണത്വാന് നാഡിഷ്വ് അസുഖസംസൃതൌ । പ്രാണേ വിധുരതാം യാതേ കുപഥേവ നവാധ്വഗേ
ശരീരത്തിലെ നാഡികൾ ക്ഷീണിച്ചാലോ അതിക്രമിച്ചാലോ, അതിനാൽ പ്രാണശക്തി അസ്ഥിരമാകുമ്പോൾ, ശരീരത്തിൽ ദു:ഖം ഉണ്ടാകുന്നു. പുതുതായി നിർമ്മിച്ച കഷ്ടമായ വഴിയിൽ യാത്രക്കാരന് നേരിടുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുപോലെയാണ് അതു.
ദൌസ്സ്ഥിത്യകാരണം ദോഷാദ് വ്യാധിര് ദേഹേ പ്രവര്തതേ । നദ്യാം പ്രാവൃണ്നിദാഘാഭ്യാമ് ഇവാകാരവിപര്യയഃ
അസ്ഥിരതയ്ക്ക് കാരണമാകുന്ന ദോഷം മൂലം രോഗം ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്നു. മഴക്കാലത്തോ വേനല്ക്കാലത്തോ നദിയുടെ രൂപം മാറുന്നതുപോലെയാണ് അതു.
പ്രാക്തനീ വൈഹികീ വാപി ശുഭാ വാപ്യ് അശുഭാ മതിഃ । യൈവാധികാ സൈവ തഥാ തസ്മിന് യോജയതി ക്രമേ
മനസ്സിന്റെ സ്വഭാവം പൂർവ്വജന്മത്തിൽ നിന്നോ ഈ ജന്മത്തിൽ നിന്നോ, നല്ലതായാലോ ചീത്തയായാലോ, ഏത് സ്വഭാവമാണ് കൂടുതൽ ശക്തമോ അതാണ് ഓരോ സാഹചര്യത്തിലും നമ്മെ നയിക്കുന്നത്.
ആധയോ വ്യാധയശ് ചൈവം ജായന്തേ ഭൂതപഞ്ചകേ । കഥം ശൃണു വിനശ്യന്തി രാഘവാണാം കുലോദ്വഹ
അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ശരീരത്തിൽ ദു:ഖങ്ങളും രോഗങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നു. രാഘവകുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അവ എങ്ങനെ നശിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ പറയാം, ശ്രദ്ധിക്കൂ.
ദ്വിവിധോ ഹ്യ് ആധിര് അസ്തീഹ സാമാന്യസ് സാര ഏവ ച । വ്യവഹാരസ് തു സാമാന്യസ് സാരോ ജന്മമയസ് സ്മൃതഃ
ഇവിടെ ദു:ഖങ്ങൾക്ക് രണ്ടു വിധങ്ങളുണ്ട്: സാധാരണവും ആന്തരികവും. സാധാരണ ദു:ഖം ലോകജീവിതത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നതാണ്; ആന്തരികം അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നു പിറക്കുന്നതാണെന്ന് പറയുന്നു.
പ്രാപ്തേനാഭിമതേനൈവ നശ്യന്തി വ്യാവഹാരികാഃ । ആധിക്ഷയേണാധിഭവാഃ ക്ഷീയന്തേ വ്യാധയോ ഽപ്യ് അലമ്
ഇഷ്ടമുള്ളത് ലഭിച്ചാൽ സാധാരണ ദു:ഖങ്ങൾ അകറ്റാം. അജ്ഞാനം ഇല്ലാതാക്കുമ്പോൾ അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുള്ള ദു:ഖങ്ങളും രോഗങ്ങളും മുഴുവൻ നശിക്കും.
ആത്മജ്ഞാനം വിനാ സാരോ നാധിര് നശ്യതി രാഘവ । ഭൂയോ രജ്ജ്വവബോധേന രജ്ജുസര്പോ ഹി നശ്യതി
ആത്മജ്ഞാനം ഇല്ലാതെ ആന്തരിക ദു:ഖം അകറ്റാൻ കഴിയില്ല, രാഘവ. കയറിൽ പാമ്പ് കാണുന്നവൻ കയറിൻറെ യാഥാർത്ഥ്യം മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ആ ഭ്രമം അകറ്റാനാകൂ.
ആധിവ്യാധിവിലാസാനാം രാമ സാരാധിസങ്ക്ഷയഃ । സര്വേഷാം മൂലഹാ പ്രാവൃണ്നദീവ തടവീരുധാമ്
രാമാ, ദു:ഖങ്ങളുടെ മൂലമായ അസുഖം നശിച്ചാൽ, എല്ലാ വ്യാധികളും ബുദ്ധിമുട്ടുകളും പുഴയുടെ കരയിലുള്ള ചെടികളെ ശരദ്കാലത്തിലെ വെള്ളപ്പൊക്കം പോലെ പൂർണ്ണമായി വേരോടെ പിഴുതെറിഞ്ഞ് കളയപ്പെടും.
അനാധിജാ വ്യാധയസ് തു ദ്രവ്യമന്ത്രശുഭക്രമൈഃ । ചികിത്സകാദിശാസ്ത്രോക്തൈര് നശ്യന്ത്യ് അഭ്രൈര് ഇവാതപാഃ
അസുഖങ്ങൾ ദു:ഖത്തിൽ നിന്നല്ലെങ്കിൽ, ഔഷധങ്ങൾ, മന്ത്രങ്ങൾ, നല്ല രീതികൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച്, വൈദ്യരും ശാസ്ത്രങ്ങളും പറഞ്ഞതുപോലെ, മേഘങ്ങൾ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ അകന്നുപോകുന്നതുപോലെ, അവയും അകറ്റാം.
സ്നാനമന്ത്രൌഷധോപായവക്തൄണ്യ് അധിഗതാനി ച । ത്വയാ ചികിത്സാശാസ്ത്രാണി കിമ് അന്യദ് ഉപദിശ്യതേ
നീ ഇതിനകം തന്നെ സ്നാനം, മന്ത്രങ്ങൾ, ഔഷധങ്ങൾ, ചികിത്സാശാസ്ത്രം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇനി എന്താണ് നിന്നോട് പഠിപ്പിക്കാനുള്ളത്?
ആധേഃ കഥം ഭവേദ് വ്യാധിഃ കഥം ച സ വിനശ്യതി । ദ്രവ്യാദ് ഇതരയാ യുക്ത്യാ മന്ത്രപുണ്യാദിപൂര്വയാ
ദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ രോഗം ഉണ്ടാകുന്നു? അത് എങ്ങനെ അകറ്റാം? ഔഷധങ്ങൾ കൊണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ മന്ത്രം, പുണ്യം തുടങ്ങിയ മറ്റു മാർഗ്ഗങ്ങൾ കൊണ്ടോ അതിനെ അകറ്റാം.
ചിത്തേ വിധുരിതേ ദേഹസ് സമ്യങ് നാനുഭവത്യ് അയമ് । യഥാ ഹി രുഷിതോ ജന്തുര് അഗ്രമ് ഏവ ന പശ്യതി
മനസ്സ് അശാന്തമായാൽ ഈ ശരീരം ശരിയായി പ്രവർത്തിക്കില്ല; കോപിതനായ ഒരു ജീവി മുന്നിൽ കാണുന്നതും കാണാതെ പോകുന്നതുപോലെ.
അനപേക്ഷ്യ യഥാപ്രാപ്തമ് അമാര്ഗമ് അനുധാവതി । പ്രകൃതം മാര്ഗമ് ഉത്സൃജ്യ ശരാര്തോ ഹരിണോ യഥാ
എന്തും ആലോചിക്കാതെ, കിട്ടുന്നതെന്തും പിന്തുടർന്ന്, ശരിയായ വഴി ഉപേക്ഷിച്ച് തെറ്റായ വഴിയിലേക്കു പോകുന്നു; വെടിയേറ്റ മാൻ ഭ്രമിച്ച് ഓടുന്നതുപോലെ.
സങ്ക്ഷോഭാത് സാമ്യമ് ഉത്സൃജ്യ വഹന്തി പ്രാണവായവഃ । ദേഹേ ഗജഘടാര്താനി പയാംസീവ സരിത്തടേ
ഉള്ളിലെ കലഹം മൂലം ജീവവായുക്കൾ തുല്യത വിട്ട് ശരീരത്തിൽ അശാന്തമായി ഒഴുകുന്നു; ആനകൾ നദത്തീരത്തെ കുഴപ്പമാക്കുമ്പോൾ വെള്ളം ഒഴുകുന്നതുപോലെ.
അസമം വഹതി പ്രാണേ നാഡ്യോ യാന്തി വിസംസ്ഥിതിമ് । അസമ്യക് സംസ്ഥിതേ ഭൂപേ യഥാ വര്ണാശ്രമക്രമാഃ
ശരീരത്തിലെ നാഡികൾ ജീവശക്തിയെ തുല്യമായി കൊണ്ടുപോകാതെ അക്രമമായി ഒഴുക്കുന്നു; രാജാവ് അസ്ഥിരനായാൽ വർണ്ണാശ്രമക്രമങ്ങൾ അശാന്തമാകുന്നതുപോലെ.
കാശ്ചിന് നാഡ്യഃ പ്രപൂര്ണത്വം യാന്തി കാശ്ചിച് ച രിക്തതാമ് । പ്രാണേ വിധുരിതേ ദേശേ സര്വര്തൌ സരിതോ യഥാ
ജീവശക്തി അശാന്തമായപ്പോള് ചില നാഡികള് നിറഞ്ഞുപൊങ്ങും, ചിലത് ശൂന്യമായിപ്പോകും — എല്ലാകാലത്തും നദികള് ഒരിടത്ത് കവിഞ്ഞൊഴുകുകയും മറ്റിടത്ത് ഉണങ്ങിപ്പോകുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ.
കുജീര്ണത്വമ് അജീര്ണത്വമ് അതിജീര്ണത്വമ് ഏവ വാ । ദോഷായൈവ പ്രയാത്യ് അന്നം പ്രാണസഞ്ചാരദുഷ്ക്രമൈഃ
ജീവശക്തിയുടെ സഞ്ചാരം തടസ്സപ്പെട്ടാല് ഭക്ഷണം ശരിയായി ദഹിക്കാതെയോ, ദഹിക്കാതിരിയ്ക്കയോ, അതികമായ ദഹനമാകയോ ചെയ്യാം — ഇതൊക്കെയും രോഗത്തിന് മാത്രം കാരണമാകും.
യഥാ കാഷ്ഠാനി നയതി പ്രാപ്തം ദേശം സരിദ്രയഃ । തഥാന്നാനി നയത്യ് അന്തഃ പ്രാണവാതസ് സ്വമ് ആശ്രയമ്
നദിയിലെ ഒഴുക്ക് മരക്കൊമ്പുകള് എത്തുന്നിടത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നതുപോലെ, അകത്തുള്ള ജീവവായു ഭക്ഷ്യങ്ങളെയും അവയുടെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു.
യാന്യ് അന്നാനി വിരോധേന തിഷ്ഠന്ത്യ് അന്തശ് ശരീരകേ । താന്യ് ഏവ വ്യാധിതാം യാന്തി പരിണാമസ്വഭാവതഃ
ശരീരത്തിനൊപ്പം പൊരുത്തമില്ലാത്ത ഭക്ഷ്യങ്ങള് അകത്ത് നിലനില്ക്കുമ്പോള് അവ സ്വഭാവതയാല് തന്നെ രോഗങ്ങള്ക്കു കാരണമാകുന്നു.
ഏവമ് ആധേര് ഭവേദ് വ്യാധിര് ആധ്യഭാവാച് ച നശ്യതി । യഥാ മന്ത്രൈശ് ച നശ്യന്തി വ്യാധയസ് തത്ക്രമം ശൃണു
ഇങ്ങനെ ദു:ഖം മൂലം രോഗം ഉണ്ടാകുന്നു, അതു ദു:ഖം മാറുമ്പോള് നശിക്കുന്നു. മന്ത്രങ്ങള് ഉപയോഗിച്ച് രോഗങ്ങള് പോവുന്നതുപോലെ, അതിന്റെ വഴി ഞാന് പറയാം, കേള്ക്കൂ.
യഥാ വിരേകം കുര്വന്തി ഹരീതക്യസ് സ്വഭാവതഃ । ഭാവനാവശതഃ കാര്യം തഥാ യരലവാദയഃ
ഹരീതകി സ്വഭാവത്തില് ശുദ്ധീകരണം ഉണ്ടാക്കുന്നതുപോലെ, മനസ്സിന്റെ ഉറച്ച ഭാവം കൊണ്ടു യരളവാദി മരുന്നുകളും അതേപോലെ പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു.
ശുദ്ധയാ പുണ്യയാ സാധോ ക്രിയയാ സാധുസേവയാ । മനഃ പ്രയാതി വൈമല്യം നികഷേണേവ കാഞ്ചനമ്
ശുദ്ധവും നല്ലതുമായ പ്രവൃത്തിയാല്, നല്ലവരെ സേവിച്ചാല്, മനസ്സ് ശുദ്ധിയിലേക്കുയരും; കഞ്ചനം നികഷത്തില് വെച്ച് ശുദ്ധിയാകുന്നതുപോലെ.
ആനന്ദോ വര്ധതേ ദേഹേ ശുദ്ധേ ചേതസി രാഘവ । പൂര്ണേന്ദാവ് ഉദിതേ വ്യഭ്രേ നൈര്മല്യം ഭുവനേ യഥാ
ശരീരം ശുദ്ധവും മനസ്സ് തെളിഞ്ഞതുമായാല് ആനന്ദം വര്ധിക്കും, രാഘവാ; ആകാശം മേഘരഹിതമായപ്പോള് പൂര്ണ്ണചന്ദ്രന് ഉദിച്ചാല് ഭൂമിയില് തെളിച്ചം നിറയുന്നതുപോലെ.
സത്ത്വശുദ്ധൌ വഹന്ത്യ് ഏതേ ക്രമേണ പ്രാണവായവഃ । ജരയന്തി തഥാന്നാനി വ്യാധിസ് തേന വിനശ്യതി
മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധി ലഭിച്ചാൽ, പ്രാണവായുക്കൾ ക്രമമായി ശരീരത്തിൽ ഒഴുകുന്നു. അങ്ങനെ ഭക്ഷണം നന്നായി ദഹനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു, രോഗങ്ങൾ അപ്രകാരം ഇല്ലാതാകുന്നു.
ആധിവ്യാധ്യോര് ഇതി പ്രോക്തൌ നാശോത്പത്തിക്രമൌ ത്വയി । കുണ്ഡലിന്യാഃ കഥായോഗാദ് അധുനാ പ്രകൃതം ശൃണു
ഇങ്ങനെ ദു:ഖവും രോഗവും ഉണ്ടാകുന്നതും നശിക്കുന്നതുമുള്ള ക്രമം നിന്നോട് വിശദീകരിച്ചു. ഇപ്പോൾ കുണ്ഡലിനിയുടെ കഥയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കൂ.
പുര്യഷ്ടകാപരാഖ്യസ്യ ജീവസ്യ പ്രഥമാശ്രയമ് । വിദ്ധി കുണ്ഡലിനീമ് അന്തര് ആമോദസ്യേവ മഞ്ജരീമ്
പുറ്യഷ്ടകമായി അറിയപ്പെടുന്ന സൂക്ഷ്മശരീരത്തിൽ ജീവന്റെ ആദ്യവാസസ്ഥാനം കുണ്ഡലിനിയാണെന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണം. അതുപോലെ തന്നെ, ഒരു പൂവിൽ സുഗന്ധം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ കുണ്ഡലിനിയിലാണ് ആന്തരിക ആനന്ദം നിലകൊള്ളുന്നത്.
താം യദാ പൂരകാഭ്യാസാദ് ആപൂര്യ സ്ഥീയതേ ചിരമ് । തദൈതി മൈരവം സ്ഥൈര്യം കായസ്യാപീനതാ തഥാ
പൂരകപ്രാണായാമം അഭ്യസിച്ച് ആ കുണ്ഡലിനി ദീർഘകാലം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുമ്പോൾ, മൈരുവുപോലെയുള്ള സ്ഥിരതയും ശരീരത്തിന് പുഷ്ടിയും ഉറപ്പും ലഭിക്കുന്നു.
യദാ പൂരകപൂര്ണാന്തര് അമുക്തപ്രാണമാരുതമ് । നീയതേ സംവിദൈവോര്ധ്വം സോഢഘര്മക്ലമശ്രമം
ശ്വാസം പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊണ്ടു, അതിനെ പുറത്തുവിടാതെ, മനസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തുമ്പോൾ, ചൂടും ക്ഷീണവും സഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
സര്പീ പ്രകുപിതേവോച്ചൈര് യാതി ദണ്ഡോപമാം ഗതാ । നാഡീസ് സര്വാസ് സമാദായ ദേഹേ ബദ്ധാ ലതോപമാ
അപ്പോൾ ഉണക്കിയ നെയ്യുപോലെ, അതു ശക്തിയായി ഉയർന്നു, ദണ്ഡംപോലെയുള്ള രൂപം എടുക്കുന്നു; ശരീരത്തിലെ എല്ലാ നാഡികളും കൂട്ടിച്ചേർത്ത്, അതു വള്ളിപോലെ അകത്തേക്ക് കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു.