ശീര്ണപത്ത്രം ഭ്രഷ്ടനഷ്ടം ഗ്രീഷ്മേ വനമ് ഇവാരസമ് । മരണവ്യഗ്രനൃത്താഭം ശിലാസ്ത്രീഹാസ്യഹാസദമ്
ചൂടുകാലത്ത് ഇലകൾ ഉണങ്ങി വീണു നഷ്ടമായ രുചിയില്ലാത്ത ഒരു വനമുപോലെയും, മരണത്തിനായി ആകാംക്ഷയോടെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നവരുപോലെയും, കല്ലുപോലെയുള്ള സ്ത്രീയുടെ ശൂന്യമായ ചിരിപോലെയും.
അന്ധകാരഗൃഹൈകൈകനൃത്തമ് ഉന്മത്തചേഷ്ടിതമ് । പ്രശാന്താജ്ഞാനനീഹാരം വിജ്ഞാനശരദമ്ബരമ്
അന്ധകാരം നിറഞ്ഞ വീട്ടിൽ ഒരാൾ മാത്രം നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെയും, ഒരു ഭ്രാന്തന്റെ അനിയന്ത്രിതമായ ചലനങ്ങൾപോലെയും, ശാന്തമായ അജ്ഞാനമഞ്ഞ് മാറി autumn-കാലത്തെ ആകാശംപോലെ തെളിഞ്ഞ വിജ്ഞാനമായിരിക്കുന്നു.
സമുത്കീര്ണമ് ഇവ സ്തമ്ഭേ ചിത്രഭിത്താവ് ഇവേഹിതമ് । പങ്കാദ് ഇവാഭിരചിതം സചേതനമ് അചേതനമ്
ഒരു തൂണിൽ കൊത്തിയതുപോലെയോ അലങ്കരിച്ച മതിലിൽ വരച്ചതുപോലെയോ, ചളിയിൽ രൂപം കൊടുത്തതുപോലെയോ, ജീവൻ ഇല്ലാത്തത് ജീവൻ ഉള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നു.
തതസ് സ്ഥിതിപ്രകരണം ചതുര്ഥം പരികല്പിതമ് । ത്രീണി ഗ്രന്ഥസഹസ്രാണി സ്വാഖ്യാനാഖ്യായികാമയമ്
അതിനുശേഷം, സ്ഥിരതയെക്കുറിച്ചുള്ള നാലാമത്തെ ഭാഗം ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു. അതിൽ മൂവായിരം ശ്ലോകങ്ങൾ ഉണ്ട്, വിശദീകരണങ്ങളും കഥകളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഇത്ഥം ജഗദ് അഹമ്ഭാവരൂപം സ്ഥിതിമ് ഉപാഗതമ് । ദ്രഷ്ടൃദൃശ്യക്രമപ്രൌഢമ് ഇത്യ് അത്ര പരിവര്ണിതമ്
ഇങ്ങനെ, 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവത്തിൽ ലോകം നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; കാണുന്നവനും കാണുന്നതും എന്ന ക്രമത്തിൽ അതിന്റെ വളർച്ച ഇവിടെ വിശദീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ദശദിങ്മണ്ഡലാഭോഗഭാസുരോ ഽയം ജഗദ്ഭ്രമഃ । ഇത്ഥമ് അഭ്യാഗതോ വൃദ്ധിമ് ഇതി തത്രോച്യതേ ചിരമ്
പത്ത് ദിശകളിലും പ്രകാശിക്കുന്ന ഈ ലോകഭ്രമം ഇങ്ങനെ വളർന്നിരിക്കുന്നു; ഇതാണ് ഇവിടെ വിശദമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.
ഉപശാന്തിപ്രകരണം തതഃ പഞ്ചസഹസ്രികമ് । പഞ്ചമം പാവനം പ്രോക്തം മുനിസന്തതിസുന്ദരമ്
അതിനുശേഷം, ശാന്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള അഞ്ചായിരം ശ്ലോകങ്ങൾ അടങ്ങിയ അഞ്ചാമത്തെ ഭാഗം, മുനിസന്തതികളിൽ ഏറ്റവും വിശുദ്ധവും മനോഹരവും ആയി പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇദം ജഗദ് അഹം ത്വം ച സ ഇതി ഭ്രാന്തിര് ഉത്ഥിതാ । ഇത്യ് അസൌ ശാമ്യതീത്യ് അസ്മിന് കഥ്യതേ ശ്ലോകസങ്ഗ്രഹേ
'ലോകം, ഞാൻ, നീ, അവൻ' എന്ന ഈ ഭ്രമം ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ ശമനം ഈ ശ്ലോകസമാഹാരത്തിൽ വിശദീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഉപശാന്തിപ്രകരണേ ശ്രുതേ ശാമ്യതി സംസൃതിഃ । പ്രസ്പഷ്ടാ വിഭ്രമേണൈവ കിഞ്ചില്ലഭ്യോപലമ്ഭനാ
ശാന്തിയുടെ വിഷയത്തിൽ കേൾക്കുമ്പോൾ, ജന്മമരണചക്രം ശമിക്കപ്പെടുന്നു; ഭ്രമം മാറുമ്പോൾ, വളരെ വ്യക്തമായി, അല്പം ബോധം മാത്രം ശേഷിക്കുന്നതായി മനസ്സിലാവുന്നു.
ശതാംശശിഷ്ടാ ഭവതി സംശാന്തഭ്രാന്തിരൂപിണീ । അന്യസങ്കല്പചിത്തസ്ഥാ നഗരശ്രീര് ഇവാസതീ
നൂറിൽ ഒരു ഭാഗം മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു, അതും ശാന്തമായ ഭ്രമത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ; അത് മറ്റൊരാളുടെ ചിന്തയിൽ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നു, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇല്ലാത്ത ഒരു നഗരത്തിന്റെ ഭംഗിപോലെ.
അലഭ്യൈവ സ്വപാര്ശ്വസ്ഥസ്വപ്നയുദ്ധവിരാവവത് । ശാന്തസങ്കല്പമത്താഭ്രഭീഷണാശനിശബ്ദവത്
അത് കൈവരിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണെങ്കിലും, തൊട്ടടുത്തതുപോലെയാണ് തോന്നുന്നത്, സ്വപ്നത്തിലെ യുദ്ധത്തിന്റെ ശബ്ദംപോലെ; ശാന്തമായ മനസ്സുള്ളവനു ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലെ, അതിനെ പിടികൂടാൻ കഴിയില്ല.
വിസ്മൃതസ്വപ്നസങ്കല്പനിര്മാണനഗരോപമാ । ഭവിഷ്യന്നഗരോദ്യാനസോത്സവശ്യാമലാങ്ഗികാ
അത് മറന്നുപോയ സ്വപ്നത്തിൽ മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ച നഗരത്തെപ്പോലെയാണ്, അല്ലെങ്കിൽ ഇനിയും പണിയാത്ത നഗരത്തിലെ ഉത്സവോദ്യാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ട കായങ്ങൾപോലെയാണ്.
നശ്യജ്ജിഹ്വോച്യമാനോഗ്രകഥാര്ഥാനുഭവോപമാ । അനുല്ലിഖിതചിത്തസ്ഥചിത്രവ്യാപ്തേവ ഭിത്തിഭൂഃ
അത് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന നാവിൽ നിന്ന് പറയുന്ന ശക്തമായ കഥകളുടെ അനുഭവംപോലെയാണ്, അല്ലെങ്കിൽ മനസ്സിൽ മാത്രം വരച്ചിട്ടുള്ള ചിത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുപോലുള്ള, യഥാർത്ഥത്തിൽ വരച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഭിത്തിപോലെയാണ്.
പരിവിസ്മര്യമാണാച്ഛകല്പനാനഗരീനിഭാ । സര്വര്തുമദനുത്പന്നവരമര്ദാസ്ഫുടാകൃതിഃ
അത് ക്രമേണ മറക്കപ്പെടുന്ന മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ച നഗരത്തെപ്പോലെയാണ്, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കാലത്തും ജനിച്ചിട്ടില്ലാത്ത പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ വ്യക്തമായ രൂപംപോലെയാണ്.
ഭാവിപുഷ്പവരാകാരവസന്തരസരഞ്ജനാ । അന്തര്ലീനതരങ്ഗൌഘസൌമ്യവാരിസരിത്സമാ
ഭാവിയിൽ വിരിയാൻ പോകുന്ന പൂക്കളുടെ രൂപം വസന്തം രസത്തോടെ അലങ്കരിക്കുന്നതുപോലെയും, അകത്തേക്ക് ലയിച്ച തരംഗങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള സുന്ദരമായ ഒരു നദിപോലെയും അതാണ്.
നിര്വാണാഖ്യം പ്രകരണം തതഷ് ഷഷ്ഠമ് ഉദാഹൃതമ് । ശിഷ്ടോ ഗ്രന്ഥഃ പരീമാണം തസ്യ ജ്ഞേയം മഹാര്ഥദമ്
നിർവാണം എന്ന പേരിലുള്ള ഭാഗം ആറാമത്തേതായി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; ശേഷിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥഭാഗം മഹത്തായ അർത്ഥം നൽകുന്നതായി മനസ്സിലാക്കണം.
ബുദ്ധേ തസ്മിന് ഭവേച് ഛ്രോതാ നിര്വാണശ് ശാന്തകല്പനഃ । അചേത്യചിത്പ്രകാശാത്മാ വിജ്ഞാനാത്മാ നിരാമയഃ
അവിടെ ബുദ്ധിയിൽ ശാന്തിയും നിർവാണത്തിന്റെ ഭാവനയും ഉള്ള ശ്രോതാവാണ് വസിക്കുന്നത്; ജഡവും ചൈതന്യവും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന വിജ്ഞാനസ്വരൂപിയും, സുഖദുഃഖരഹിതനും ആണവൻ.
പരമാകാശകോശാച്ഛശ് ശാന്തസര്വഭവഭ്രമഃ । നിര്വാഹിതജഗദ്യാത്രഃ കൃതകര്തവ്യസുസ്ഥിതഃ
പരമാകാശത്തിന്റെ ആവരണത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്നവൻ, എല്ലാത്തരം ഭ്രമങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി, ലോകയാത്ര അവസാനിപ്പിച്ച്, നിർവഹിക്കേണ്ടതെല്ലാം നിർവഹിച്ചു അചഞ്ചലമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
സമസ്തവിതതാരമ്ഭവജ്രസ്തമ്ഭോ നഭോനിഭഃ । വിനിഗീര്ണയഥാസംസ്ഥജഗജ്ജാലാതിതൃപ്തിമാന്
ആകാശംപോലെയും, എല്ലാത്തരം വ്യാപനങ്ങളെയും ആരംഭങ്ങളെയും താങ്ങുന്ന വജ്രസ്തംഭംപോലെയും, ലോകത്തിന്റെ മുഴുവൻ ജാലം ഉൾക്കൊണ്ടു തൃപ്തനായവനാണ് അവൻ.
ആകാശീഭൂതനിശ്ശേഷരൂപാലോകമനസ്കൃതിഃ । കാര്യകാരണകര്തൃത്വഹേയാദേയദശോജ്ഝിതഃ
അവന്റെ മനസ്സും സ്വഭാവവും മുഴുവനും ആകാശംപോലെ രൂപരഹിതമായിരിക്കുന്നു; പ്രവർത്തി, ഫലം, കാരണം തുടങ്ങിയ പത്ത് നിലകളും അവൻ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.
സദേഹ ഏവ നിര്ദേഹസ് സസംസാരോ ഽപ്യ് അസംസൃതിഃ । ചിന്മയോ ഘനപാഷാണജഠരാജഠരോപമഃ
ശരീരവാനായിരിക്കുമ്പോഴും ശരീരമില്ലാത്തവനുപോലെയും, സംസാരത്തിലായിരിക്കുമ്പോഴും അതിൽ അകപ്പെടാത്തവനുപോലെയും, അവൻ ചൈതന്യത്തിൽനിന്ന് ഉണ്ടാകുന്നവൻ, കല്ലിന്റെ ഉള്ളളവുപോലെ അകത്തു ഉറപ്പുള്ളവൻ.
ചിദാദിത്യസ് തപംല് ലോകേ ഽപ്യ് അന്ധകാരോദരോപമഃ । പരപ്രകാശരൂപോ ഽപി പരമ് ആന്ധ്യമ് ഇവാഗതഃ
അവന്റെ ചൈതന്യം സൂര്യനെപ്പോലെ ലോകത്ത് പ്രകാശിക്കുന്നുവെങ്കിലും, ഗുഹയുടെ ഇരുണ്ടുള്ളളവുപോലെയാണ് അവൻ കാണപ്പെടുന്നത്. പരമപ്രകാശമായ രൂപം ഉള്ളവനാണെങ്കിലും, അത്യന്തം അന്ധനായതുപോലെ തോന്നുന്നു.
രുദ്ധസംസൃതിദുര്ലീലഃ പ്രക്ഷീണാശാവിഷൂചികഃ । നഷ്ടാഹങ്കാരവേതാലോ ദേഹവാന് അകലേവരഃ
ഇവന്റെ ലോകത്തിലെ കളികൾ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ആഗ്രഹങ്ങളുടെ പനി ഒടുവിൽ തീർന്നു പോയിരിക്കുന്നു; അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഭ്രാന്ത് നശിച്ചിരിക്കുന്നു — അവനു ശരീരം ഉണ്ടെങ്കിലും, ശരീരമില്ലാത്തവനുപോലെയാണ്.
കസ്മിംശ്ചിദ് രോമകോട്യഗ്രേ തസ്യേയമ് അവതിഷ്ഠതേ । ജഗല്ലക്ഷ്മീര് മഹാമേരോഃ പുഷ്പേ ക്വചിദ് ഇവാലിനീ
അവന്റെ ഒരു രോമത്തിന്റെ അഗ്രത്തിലെ ചെറിയ ഒരു രന്ധ്രത്തിൽ പോലും ഈ ലോകത്തിന്റെ മഹത്വം നിലകൊള്ളുന്നു, മഹാമേറു പർവ്വതത്തിലെ ഒരു പുഷ്പത്തിൽ തേനീച്ച ഇരിക്കുന്നതുപോലെ.
പരമാണൌ പരമാണൌ ചിദാകാശസ്യ കോടരേ । ജഗല്ലക്ഷ്മീസഹസ്രാണി ധത്തേ കൃത്വാ ച പശ്യതി
ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശത്തിലെ ഓരോ അനുവിലും, അനവധി ലോകങ്ങളുടെ മഹത്വം അവൻ ഉൾക്കൊണ്ടു കണ്ട് നിലനിർത്തുന്നു.
പ്രവിതതാ ഹൃദയസ്യ മഹാമതേ ഹരിഹരാബ്ജജലക്ഷശതൈര് അപി । തുലനമ് ഏതി ന മുക്തിമതോ ബത പ്രവിതതാസ്തി ന നൂനമ് അവസ്തുനഃ
മഹാത്മാവേ, ഹരിയും ഹരനും ഉള്ള കമലങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള നൂറുകണക്കിന് വെള്ളം കൊണ്ടു ഹൃദയം വ്യാപിപ്പിച്ചാലും, മോക്ഷം നേടിയവന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല; യാഥാർത്ഥ്യമില്ലാത്തതിൽ യഥാർത്ഥ വ്യാപനം ഉണ്ടാവില്ല.
അസ്യാം വാ ചിതിമാത്രായാം പരോ ബോധഃ പ്രവര്തതേ । ബീജാദ് ഇവ യതോ വ്യുപ്താദ് അവശ്യമ്ഭാവി സത്ഫലമ്
ഈ ശുദ്ധമായ ബോധത്തിൽ നിന്നാണ് പരമമായ ജ്ഞാനം ഉദിക്കുന്നത്, വിതറിയ നല്ല വിത്തിൽ നിന്ന് നല്ല ഫലം നിർബന്ധമായും ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ.
അപി പൌരുഷമ് ആദേയം ശാസ്ത്രം ചേദ് യുക്തിബോധകമ് । അന്യത്രാര്ഷമ് അപി ത്യാജ്യം ഭാവ്യം ന്യായൈകസേവിനാ
മനുഷ്യൻ എഴുതിയ ഗ്രന്ഥം ആയാലും അതിൽ യുക്തി വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ സ്വീകരിക്കണം; ഇല്ലെങ്കിൽ, മഹർഷി എഴുതിയതായാലും, യുക്തിക്ക് മാത്രം അർപ്പിതനായവൻ അതു ഉപേക്ഷിക്കണം.
യുക്തിയുക്തമ് ഉപാദേയം വചനം ബാലകാദ് അപി । അന്യത് തൃണമ് ഇവ ത്യാജ്യമ് അപ്യ് ഉക്തം പദ്മജന്മനാ
യുക്തിയുള്ള വാക്കുകൾ ഒരു കുട്ടി പറഞ്ഞാലും സ്വീകരിക്കണം; യുക്തിയില്ലാത്തത്, കമലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ പറഞ്ഞാലും, പുല്ലുപോലെ ഉപേക്ഷിക്കണം.
യോ ഽമ്ഭസ് താതസ്യ കൂപോ ഽയമ് ഇതി കൌപം പിബേത് കടു । ത്യക്ത്വാ ഗാങ്ഗം പുരസ്സ്ഥം തം കോ ഽനുശാസതി രാഗിണമ്
'ഇത് എന്റെ അച്ഛന്റെ കിണറാണ്' എന്ന് പറഞ്ഞ് കയ്പുള്ള വെള്ളം കുടിച്ച്, മുന്നിൽ ഒഴുകുന്ന ഗംഗയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന ആസ്വാദനമുള്ളവനെ ആരാണ് ഉപദേശിക്കാനാവുക?