ഭ്രമസ്യാസന്മയസ്യാസ്യ ജാതസ്യാകാശവര്ണവത് । അസംവേദനമാത്രൈകമാര്ജനീയസ്യ വസ്തുതഃ
ഇല്ലാത്തതും, ആകാശത്തിന്റെ നിറംപോലെ ഉദിച്ചുവന്നതുമായ ഈ ഭ്രമം, യഥാർത്ഥത്തിൽ, അതിനെ ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കുക എന്നതിലൂടെയാണ് മാറ്റേണ്ടത്.
അസന്മയീ ഖരൂപൈഷാ വരം സത്തൈവ ലാലനീ । പ്രവര്തതാം വിനോദായ കിമ് അസന് നഃ കരിഷ്യതി
ഇല്ലാത്തതും, ആകാശസ്വഭാവമുള്ളതുമായ ഈ ഭ്രമത്തെ അവഗണിക്കുകയാണ് ഉത്തമം; സത്യം മാത്രം പോഷിപ്പിക്കണം. ഇല്ലായ്മ നമ്മെന്ത് ഉപകാരമാകും?
തത് താന് സര്വാന് സ്വസംസാരാന് ഉത്ഥായാലോകയാമ്യ് അഹമ് । കാംശ്ചിദ് ആലോകദാനേന തേഭ്യ ഏകീകരോമ്യ് അഹമ്
അപ്പോൾ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ സൃഷ്ടിയായ ലോകങ്ങളെല്ലാം നോക്കുന്നു; ചിലർക്കു ഞാൻ ബോധത്തിന്റെ വെളിച്ചം നൽകുന്നു, അവരോടൊപ്പം ഞാൻ ഒന്നാകുന്നു.
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ രുദ്രോ ഽസൌ തം സര്ഗം പ്രജഗാമ ഹ । യത്ര ഭിക്ഷുര് വിഹാരസ്ഥസ് സുപ്തശ് ശവ ഇവ സ്ഥിതഃ
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചശേഷം ആ രുദ്രൻ ആ സൃഷ്ടിയിൽ പ്രവേശിച്ചു, അവിടെ ഭിക്ഷു ശവംപോലെ അനശ്വരമായി കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ബോധയിത്വാഥ തം ഭിക്ഷും ചേതസാ ചേതനേന ച । യോജയാമ് ആസ സസ്മാര ഭിക്ഷുര് അപ്യ് ആത്മനോ ഭ്രമമ്
അപ്പോൾ ആ ഭിക്ഷുവിനെ മനസ്സിലും ബോധത്തിലും ഉണർത്തി, രുദ്രൻ അവനോട് ചേർന്നു; ഭിക്ഷുവും തന്റെ ഭ്രമം ഓർമ്മിച്ചു.
രുദ്രമ് ആത്മാനമ് ആലോക്യ ജീവടാദിമയം തഥാ । ബോധാദ് അവിസ്മയാര്ഹോ ഽപി സ്ഥിത്യര്ഥം വിസ്മയം യയൌ
രുദ്രനെ തന്നെ പോലെ, ജീവനും ജഡവും ചേർന്നതായി കണ്ടപ്പോൾ, അറിവുണ്ടായിട്ടും അതിൽ അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതില്ലെങ്കിലും, നിലനില്പിനായി അത്ഭുതം അനുഭവിച്ചു.
അഥ രുദ്രസ് തഥാ ഭിക്ഷുര് ദ്വാവ് ഏവോത്ഥായ ജഗ്മതുഃ । ക്വാപി ജീവടസംസാരം ചിദാകാശൈകകോണഗമ്
അതിനുശേഷം രുദ്രനും ഭിക്ഷുവും ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേറ്റ്, ഒരിടത്ത് ജീവന്മാരുടെ ലോകത്തിലേക്ക്, ചൈതന്യത്തിന്റെ ഒരു കോണിലേക്ക് ചേർന്ന് പോയി.
തത്ര തദ്ഭവനം ഗത്വാ തദ് ദ്വീപം തച് ച മണ്ഡലമ് । വിഷയം തം പുരം തച് ച തച് ച പാനവണിഗ്ഗൃഹമ്
അവിടെ, ആ ഭവനത്തിലേക്കും, ആ ദ്വീപിലേക്കും, ആ പ്രദേശത്തേക്കും, ആ നഗരത്തിലേക്കും, ആ മദ്യശാലയിലേക്കും അവർ ചെന്നു.
സുപ്തം ദദൃശതുര് നഷ്ടസഞ്ജ്ഞം ജീവടകം ശവമ് । സ്ഥാപയിത്വാ വപുര്ഭാരം പ്രഭ്രാന്തം ഭവഭൂമിഷു
അവിടെ, ജീവണ്ടകനെ അവബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട്, ശവംപോലെ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് അവർ കണ്ടു. അവൻ ശരീരഭാരം അവിടെയിട്ട്, ഭവത്തിന്റെ നിലങ്ങളിൽ അലഞ്ഞു തിരിയുകയായിരുന്നു.
തം പ്രബോധ്യ നിയോജ്യാശു ചേതസാ ചേതനേന ച । ഏകരൂപാസ് ത്രിരൂപാസ് തേ രുദ്രജീവടഭിക്ഷുകാഃ
അവനെ ഉണർത്തി, മനസ്സിലും ബോധത്തിലും ഉണർവ്വുണ്ടാക്കി, രുദ്രനും ജീവണ്ടകനും ഭിക്ഷുവും ഒരേ രൂപവും മൂന്ന് രൂപങ്ങളും ആയി നിലകൊണ്ടു.
ബോധവന്തോ ഽപ്യ് അബുദ്ധാഭാ വിസ്മിതാ അപ്യ് അവിസ്മിതാഃ । ബഭുസ് തൂഷ്ണീം സ്ഥിതാശ് ചിത്രേ കൃതാകാരാ ഇവ ക്ഷണമ്
അവർക്ക് ബോധം ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും മനസ്സില്ലാത്തവരെപ്പോലെ; അത്ഭുതം തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും അതില്ലാത്തവരെപ്പോലെ; അവർ ഒരു നിമിഷം വാക്കൊന്നുമില്ലാതെ, ചിത്രത്തിൽ വരച്ചിരിക്കുന്ന പ്രതിമകളെപ്പോലെ, നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
അഥ ജഗ്മുശ് ച തേ സര്വേ ക്വചിച് ചിദ്വ്യോമനി സ്ഥിതമ് । വിപ്രസംസാരമ് ആരമ്ഭപരഭൂതസഘുങ്ഘുമമ്
അതിനുശേഷം അവർ എല്ലാവരും ചൈതന്യത്തിന്റെ ആകാശത്തിൽ ഏതോ സ്ഥലത്തേക്ക്, ലോകത്തിന്റെ ഉദ്ഭവവും ലയവും സൂചിപ്പിക്കുന്ന മൃദുലമായ ഒരു ഹൃസ്വധ്വനിയോടൊപ്പം, യാത്രയായി.
തത്ര തദ്ഭവനം ഗത്വാ തദ് ദ്വീപം തച് ച മണ്ഡലമ് । വിഷയം തം ച തം ഗ്രാമം പ്രാപുസ് തേ ബ്രാഹ്മണാലയമ്
അവിടെ ആ ഭവനവും, ആ ദ്വീപും, ആ പ്രദേശവും, ആ ദേശവും, ആ ഗ്രാമവും കടന്ന് അവർ ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിലെത്തിച്ചു.
വിപ്രം തേ ദദൃശുസ് സുപ്തം കലത്രവലിതം ഗൃഹേ । കണ്ഠേ ഗൃഹീതം ബ്രാഹ്മണ്യാ ബഹിര്ജീവമ് ഇവ സ്ഥിതമ്
അവർ ബ്രാഹ്മണനെ വീട്ടിൽ ഭാര്യയുടെ കൂടെ ഉറങ്ങുന്നത് കണ്ടു; അവളുടെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു, ജീവൻ പുറത്തു നിന്നു വിശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.
തം പ്രബോധ്യ നിയോജ്യാശു ചേതസാ ചേതനേന ച । തസ്ഥുസ് തേ ബഹവോ ഽപ്യ് ഏകേ സവിസ്മയമ് അവിസ്മയാഃ
അവനെ ഉണര്ത്തി, മനസ്സും ബോധവും ഉടന് പ്രവര്ത്തിപ്പിച്ചു. അവിടെ പലരും നിന്നു; ചിലര് അത്ഭുതത്തോടെ, ചിലര് അത്ഭുതമില്ലാതെ.
അഥ ജഗ്മുശ് ചിദാകാശകചിതം ചേതിതം ച തൈഃ । സാമന്തനൃപസംസാരമ് ആരമ്ഭഭരസുന്ദരമ്
അതിനുശേഷം, ആ വഴി അവര് ബോധം നിറഞ്ഞ ആകാശത്തിലേക്ക് കടന്നു, ആരംഭങ്ങളുടെ ഭാരം കൊണ്ടു മനോഹരമായ, അയല്രാജാവിന്റെ ലോകത്തിലേക്ക്.
തത്ര തദ്ഭവനം പ്രാപുസ് തദ് ദ്വീപം തച് ച മണ്ഡലമ് । സാമന്തം ദദൃശുര് മത്തം സുപ്തം പര്യങ്കപങ്കജേ
അവിടെ അവര് ആ ഭവനവും, ആ ദ്വീപും, ആ പ്രദേശവും എത്തി; അയല്രാജാവിനെ മദ്യംപോലുള്ള ഉറക്കത്തില്, താമരപ്പൂവിന്റെ മേല് കിടന്നുറങ്ങുന്നത് കണ്ടു.
ഹേമാവദാതം ഹേമാങ്ഗ്യാ നിഹിതം കുചകോടരേ । ഭ്രമര്യേവാന്വിതം പദ്മകോശസുപ്തം മധുവ്രതമ്
പൊന്നുപോലുള്ള നിറം, പൊന്നുപോലുള്ള ശരീരമുള്ള സ്ത്രീയുടെ നെഞ്ചില് ചേര്ന്നുറങ്ങുന്നു; ഒരു തേന്പൂച്ച മറ്റൊരു തേന്പൂച്ചയോടൊപ്പം താമരപ്പൂവിനുള്ളില് ഉറങ്ങുന്നതുപോലെ.
കാന്താഭിര് അഭ്യാവലിതം മഞ്ജരീഭിര് ഇവ ദ്രുമമ് । ദീപജാലകമധ്യസ്ഥം രത്നൌഘ ഇവ കാഞ്ചനമ്
പ്രിയപ്പെട്ട സ്ത്രീകള് ചുറ്റി നിന്നു, പൂക്കളാല് നിറഞ്ഞ ഒരു മരംപോലെ, അഗ്നിദീപങ്ങള്ക്കിടയില് രത്നങ്ങളാല് അലങ്കരിച്ച പൊന്നുപോലെയും.
തം പ്രബോധ്യ നിയോജ്യാശു ചേതസാ ചേതനേന ച । തസ്ഥുസ് തേ ബഹവോ ഽപ്യ് ഏവം സവിസ്മയമ് അവിസ്മയമ്
അവരെ ഉണര്ത്തി, മനസ്സും ബോധവും ചേര്ത്ത് ഉടന് അവനുമായി ചേര്ന്നു നിന്നു; അവരില് പലരും അത്ഭുതത്തോടെയും അത്ഭുതം ഇല്ലാത്തതുപോലെയും അവിടെ നിന്നു.
അഥ തേ രാജസംസാരം ജഗ്മുസ് തത്ര പ്രബോധ്യ തമ് । തേന സാര്ധമ് അഥാന്യാസു ഭ്രേമുസ് സംസൃതിഭൂമിഷു
ശേഷം അവര് അവനെ ഉണര്ത്തി രാജസാംസാരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി; അവനോടൊപ്പം മറ്റു ജന്മഭൂമികളിലേക്കും അവര് സഞ്ചരിച്ചു.
പ്രാപ്യ താം ബ്രഹ്മഹംസേഹാം രുദ്രതാം സര്വ ഏവ തേ । സമാജഗ്മുര് വിരേജുശ് ച രുദ്രാണാമ് ഉത്തമം ശതമ്
അവരൊക്കെയും ബ്രഹ്മഹംസാവസ്ഥയിലേയ്ക്ക് എത്തി, രുദ്രാവസ്ഥയും പ്രാപിച്ചു; ഉത്തമമായ നൂറ് രുദ്രന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിലേക്ക് ചേര്ന്ന് പ്രകാശിച്ചു.
ഏകസംവിദ് ഭിന്നതനു ചിത്രചേഷ്ടമ് അചേഷ്ടിതമ് । ഏകരൂപമ് അനേകാത്മ രൂപം ച പരമേശ്വരമ്
ഒരേ അത്മാവാണ് വിവിധ ശരീരങ്ങളിൽ പ്രകടമാകുന്നത്, അതു പ്രവർത്തിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിന് ഒരേ രൂപവും അനേകം ആത്മാക്കളും ഉണ്ട്. അതു രൂപമുള്ളതും രൂപരഹിതവും ആയ പരമേശ്വരനാണ്.
രുദ്രാണാം തച് ഛതമ് അഥ നിരാവരണചിന്മയമ് । സര്വസംസാരഗം വിദ്ധി സ്ഥിതം സര്വജഗത്സ്ഥിതി
ഈ നൂറ് രുദ്രന്മാരും മായ്ച്ചുകളയാനാകാത്ത ശുദ്ധമായ ചൈതന്യമാണ്. അതു എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, സകല ജഗത്തിന്റെ നിലനില്പായി നിലകൊള്ളുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കണം.
ദശ രുദ്രശതാനീഹ സന്തി രാമ മഹാന്തി ച । ഏതദ് ഏകാദശം വിദ്ധി സംസാരം പ്രതി സംസ്ഥിതമ്
രാമാ, ഇവിടെ പത്ത് നൂറ് വലിയ രുദ്രന്മാർ ഉണ്ട്. ഈ പതിനൊന്നാമത്തേതു സാംസാരിക ചക്രത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതാണെന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കുക.
യോ യോ ഹി യസ്യ ജീവസ്യ സംസാരസ് സമുദേതി ഹി । തത്രാപ്രബുദ്ധാ ജീവൌഘാഃ പശ്യന്തി ന പരസ്പരമ്
ഏത് ജീവിക്ക് ഏത് സാംസാരിക ചക്രം ഉദിക്കുന്നു, അങ്ങോട്ട് അവിടെയുള്ള ഉണരാത്ത ജീവികൾ തമ്മിൽ ഒരുമിക്കുകയോ കാണുകയോ ഇല്ല.
മിലന്തി ഹി മിഥോ ബുദ്ധാസ് തരങ്ഗാമ്ബ്വ് ഇവ വാരിധൌ । അപ്രബുദ്ധാസ് സ്വതാമാത്രനിഷ്ഠാ ലോഷ്ടവദ് ആസ്ഥിതാഃ
ബോധം ഉണർന്ന മനസ്സുകൾ സമുദ്രത്തിലെ തിരകളും വെള്ളവും പോലെ തമ്മിൽ ചേർന്നുപോകുന്നു. ഉണരാത്തവർ, തങ്ങളുടേതായ സ്വഭാവത്തിൽ മാത്രം ഉറച്ചു നിൽക്കുന്നവർ, ജീവശ്മശ്രു പോലെ അചഞ്ചലമായി ഇരിക്കുന്നു.
യഥാ ദ്രവത്വാദ് വീച്യമ്ബൂന്യ് അന്യോഽന്യം സമ്മിലന്ത്യ് അലമ് । തഥാ പ്രബുദ്ധാ ജീവൌഘാ മിഥശ് ചിത്ത്വാന് മിലന്ത്യ് അലമ്
തിരകൾക്കും വെള്ളത്തിനും ദ്രവസ്വഭാവം കൊണ്ടു എളുപ്പത്തിൽ തമ്മിൽ കലരുന്നതുപോലെ, ഉണർന്ന ജീവന്മാരുടെ മനസ്സുകളും വളരെ വേഗത്തിൽ തമ്മിൽ ഒന്നാകുന്നു.
പ്രത്യേകമ് ഉദിതാശ് ചൈതേ സംസാരേ ജീവരാശയഃ । ചിദ്ധാതോസ് സര്വഗത്വേന ത്വ് അസത്യാസ് സത്യവത് സ്ഥിതാഃ
സംസാരത്തിൽ ഓരോ ജീവനും തനതായ രീതിയിൽ ഉദയിക്കുന്നു. ബോധത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച ഇവ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിട്ടുള്ളവയാകുന്നു; യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെങ്കിലും യാഥാർത്ഥ്യമായി തോന്നുന്നു.
യദ് യദ് ആഖന്യതേ ഭൂമേസ് തത് തന് നാമ യഥാങ്ഗ മൃത് । സര്വഗായാശ് ചിതേര് യദ് യദ് ഊഹ്യതേ തത് തഥേഹ ചിത്
മണ്ണിൽ നിന്ന് എന്ത് രൂപം ഉണ്ടാക്കിയാലും അതിന് ആ രൂപത്തിന് അനുസരിച്ച് പേരിടപ്പെടുന്നു, മൺപാത്രം പോലെയും. അങ്ങനെ തന്നെ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ബോധത്തിൽ നിന്ന് എന്ത് ചിന്തിക്കപ്പെടുന്നുവോ അതും ഇവിടെ ബോധം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.