രുദ്രസ് ത്വ് അനുത്തരജ്ഞാനവിലാസൈകതയാ തയാ । സ്വമ് അശേഷമ് ഉദന്തം തമ് അപശ്യത് പ്രാക്തനം ധിയാ
അനുപമമായ ജ്ഞാനത്തിന്റെ ലീലയിൽ ലയിച്ച രുദ്രൻ, തന്റെ പഴയ മനസ്സിലൂടെ തനിക്കുണ്ടായിരുന്ന മുഴുവൻ പഴയ അനുഭവങ്ങളും കണ്ടു.
നിരാവരണവിജ്ഞാനവപുസ് സ ഭഗവാന് ഹരഃ । ഉവാച സ്വയമ് ഏകാന്തേ സ്വസ്വപ്നശതവിസ്മിതഃ
മൂല്യമായ അവിടുത്തെ ഹരൻ, മറയില്ലാത്ത ജ്ഞാനമാണ് അവിടുത്തെ സ്വരൂപം, സ്വപ്നങ്ങളുടെ നൂറുകണക്കിന് അത്ഭുതം അനുഭവിച്ചവണ്ണം, ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്ന് സ്വയം സംസാരിച്ചു.
അഹോ നു ചിത്രാ മായേയം ബത വിശ്വവിമോഹിനീ । അസത്യ് ഏവാപി സദ്രൂപാ സുരൂഢാ മരുവാരിവത്
അയ്യോ, ഈ മായ എത്ര അത്ഭുതകരമാണ്! ലോകത്തെ മുഴുവൻ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നവളാണ് ഇവൾ. യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെങ്കിലും യാഥാർത്ഥ്യമായി തോന്നുന്നു; മരുഭൂമിയിലെ മൃഗതൃശ്ണയെപ്പോലെ ഉറച്ചതാണിവൾ.
ഇദമ്പ്രഥമമ് ആക്രാന്തചേത്യോ ഽഹം ചിത്തതാം ഗതഃ । പൂര്വസമ്പന്നസര്ഗസ്ഥഗഗനാദിവിഭാവനാത്
ആദ്യം, ഈ മായയിൽ മനസ്സു പിടിക്കപ്പെട്ട ഞാൻ, ശുദ്ധമായ ചൈതന്യാവസ്ഥയിലേക്കുയർന്നു; മുമ്പുണ്ടായ സൃഷ്ടിയിലെ ആകാശം മുതലായവയെ ഞാൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു.
യദൃച്ഛാസ്ഥിതജീവത്വോ ഭൂതതന്മാത്രരഞ്ജിതഃ । കസ്മിംശ്ചിദ് അഭവം സര്ഗേ ഭിക്ഷുര് അക്ഷുഭിതോ ഽഭിതഃ
യാദൃശം സംഭവിച്ചുള്ള ജീവതം, ഭൂതതന്മാത്രകളാൽ നിറഞ്ഞത്, ഏതോ സൃഷ്ടിയിൽ ഞാൻ ഒരു ഭിക്ഷുവായി, എല്ലായ്പ്പോഴും അശാന്തിയില്ലാതെ നിലകൊണ്ടു.
തേനാലയനിബദ്ധേന ബഹിസ് സ്വൈരവിഹാരിതാ । ലീലാവിലുലിതാകാരാ യദാ രമ്യേതി ഭാവിതാ
അങ്ങനെ ഒരു വാസസ്ഥലം ഉറപ്പിച്ച ശേഷം, ഞാൻ പുറത്തു സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിച്ചു; കളിയുടെ ആനന്ദത്തിൽ ആ രൂപം ആഹ്ലാദകരമാണെന്നു തോന്നുമ്പോൾ.
സര്വഭാവോപമര്ദേന തദഭ്യാസവശാത് തദാ । താമ് ഏവ സോ ഽന്വഭൂദ് ഭിക്ഷുസ് ത്യക്ത്വാന്യം മനനോദയമ്
എല്ലാ ഭാവങ്ങളും നശിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ആ അഭ്യാസത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ആ ഭിക്ഷു മറ്റേതെങ്കിലും ചിന്തകൾ ഉപേക്ഷിച്ച് അതിലേയ്ക്ക് തന്നെ ലയിച്ചു.
ചമത്കൃതിശ് ചേതസി യാ രൂഢാ സൈവ വിജൃമ്ഭതേ । വല്ലീ ത്യജതി നൈദാഘീ പീതമ് അപ്യ് അമ്ബു മാധവമ്
ചിത്തത്തിൽ ഉറച്ച അത്ഭുതം മാത്രം പടർന്ന് വിരിയുന്നു; വസന്തജലം കുടിച്ചാലും, വേനലിലെ വള്ളി അതിനെ വിട്ടൊഴിയാത്തതുപോലെ.
സ ഭിക്ഷുര് ജീവടോ ഭൂത്വാ ജന്തുര് ജരഢവാസനഃ । തേഷു ദേശേഷു ബഭ്രാമ രന്ധ്രേഷ്വ് ഇവ പിപീലകഃ
ആ ഭിക്ഷുക്കൻ ജീവൻ ആയി, പഴയ സ്വഭാവങ്ങൾ ഉള്ള ഒരു ജീവിയായി, ആ സ്ഥലങ്ങളിൽ ചുണ്ടിൽ കയറിയുപോകുന്ന ഉറുമ്പുപോലെ അലയിച്ചു.
ആത്മനി ദ്വിജഭക്തത്വാത് സോ ഽപശ്യദ് ദ്വിജതാമ് അഥ । ഭാവോ ഭാവവിപര്യാസേ ബലവാന് ഏവ വര്ധതേ
അവൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ ദ്വിജന്മാരോടുള്ള ഭക്തിയുടെ കാരണത്താൽ ദ്വിജത്വം അനുഭവിച്ചു. ഒരു ഭാവം മറിഞ്ഞാൽ അതിന്റെ ശക്തി കൂടുതൽ വളരുന്നതാണ്.
സാമന്തതാമ് അവാപാസൌ വിപ്രസ് സതതചിന്തിതാമ് । സാതത്യേന രസഃ പീതഃ ഫലതാമ് ഏതി പാദപേ
അവൻ ബ്രാഹ്മണനെ സ്ഥിരമായി ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരു മഹാരാജാവിന്റെ സ്ഥാനം നേടി. ഒരു വൃക്ഷം തുടർച്ചയായി രസം കുടിച്ചാൽ, അതിന് ഫലം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ.
രാജ്യാര്ഥധര്മകാര്യാണാം കര്തൃത്വാത് സോ ഽഭവന് നൃപഃ । സ കാമുകതയാ രാജാ സുരസ്ത്രീത്വമ് അവാപ ഹ
രാജ്യം, ധർമ്മം, കർമ്മം എന്നിവയ്ക്കായി പ്രവർത്തിച്ചതിനാൽ അവൻ രാജാവായി. ആ രാജാവ് കാമം കൊണ്ടു ദേവസ്ത്രീയുടെ നിലയിലേക്കു എത്തി.
ലോലലോചനലോഭേന സാ മൃഗീ രസശാലിനീ । ബഭൂവ വാസനാമോഹസ് ത്വ് അഹോ ദുഃഖായ ജന്തുഷു
അവളുടെ ചഞ്ചലമായ കണ്ണുകളുടെ താൽപര്യത്തിൽ നിന്ന്, ആ മൃഗം രസമുള്ളതായി മാറി; വാസനകളുടെ മോഹം ജീവികൾക്ക് ദു:ഖം മാത്രമേ നൽകൂ എന്ന് സത്യമാണ്.
മൃഗീ സതതചിത്തസ്ഥാ ബഭൂവ വിപിനേ ലതാ । അവശ്യമ്ഭാവി ലവനം ലതികാനുബഭൂവ ഹ
ആ മൃഗം, മനസ്സ് എപ്പോഴും ഒരേ ചിന്തയിൽ നിലനിന്നതുകൊണ്ട്, കാട്ടിൽ ഒരു തളിയായി മാറി; അതിനുശേഷം, ആ തളി നിർബന്ധമായും ഉപ്പിന്റെ രുചി അനുഭവിച്ചു.
അന്തസ്സഞ്ജ്ഞാചിരാഭ്യസ്തം ഭ്രമരത്വമ് അഥാത്മനി । സാപശ്യദ് ഭാവമര്ദേന സദാതദ്ഭാവഭാവിതാ
അവൾ അകത്തുള്ള ജ്ഞാനം കൊണ്ട് ദീർഘകാലം തേനീച്ചയായിരിക്കുന്നതിന്റെ ഭാവം അഭ്യസിച്ചിരുന്നു; അതിനാൽ, ആ ഭാവത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ, അവൾ എപ്പോഴും അതേ ഭാവത്തിൽ തന്നെ ആകൃതിയെടുത്തു.
സ വാരണഖുരക്ഷോദമ് അനുഭൂയാഥ ഭാവിതമ് । ഭൂയോ ഭൂയഃ പ്രബഭ്രാമ മഹാസംസൃതിവിഭ്രമാന്
ആ തേനീച്ചയാകുമ്പോൾ, ആനയുടെ കുരുക്കളാൽ ചവിട്ടപ്പെടുന്നതിന്റെ അനുഭവം അവൾക്ക് ലഭിച്ചു; അങ്ങനെ, വീണ്ടും വീണ്ടും അവൾ മഹത്തായ ജനനമരണചക്രത്തിന്റെ ഭ്രമങ്ങളിൽ അലയുന്നു.
സംസാരശതപര്യന്തേ രുദ്രസ് സോ ഽയമ് അഹം സ്ഥിതഃ । അസ്മിന് സംസാരസംരമ്ഭേ സ്വമനോമാത്രസമ്ഭൃതേ
നൂറു ജന്മചക്രങ്ങളുടെ അവസാനം, ഈ സംസാരത്തിന്റെ കലഹത്തിനിടയിൽ, എന്റെ മനസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്ന ഈ ലോകത്തിൽ ഞാൻ, രുദ്രൻ, നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഏവം സംശാന്തരൂപാസു സംസാരാരണ്യഭൂമിഷു । ബഹ്വീഷ്വ് അഹമ് അഭിഭ്രാന്തസ് ത്വ് അശൂന്യാസ്വ് ഇവ ഭൂരിശഃ
ഇങ്ങനെ, അനവധി രൂപങ്ങളിലും സംസാരത്തിന്റെ കാടുപോലുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലും, ഞാൻ പലതവണ സഞ്ചരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവ ശൂന്യമല്ലാതെ, നിറഞ്ഞതുപോലെ എനിക്കു തോന്നി.
കസ്മിംശ്ചിദ് അഭവം സര്ഗേ ത്വ് അഹം ജീവടനാമകഃ । കസ്മിംശ്ചിദ് ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠഃ കസ്മിംശ്ചിദ് വസുധാധിപഃ
ചില സൃഷ്ടികളിൽ ഞാൻ ജീവതെന്ന പേരിൽ ജീവിയായി ജനിച്ചു; മറ്റൊന്നിൽ ഉത്തമൻ ആയ ബ്രാഹ്മണനായി; വേറൊരിടത്ത് ഭൂമിയുടെ രാജാവായി.
ഹംസഃ പദ്മവനേ ഭൂത്വാ വിന്ധ്യകച്ഛേ ച വാരണഃ । ഹരിണോ ഹേഹയാദ്രൌ ച ദശാമ് അഹമ് ഇമാം ഗതഃ
ഒരു തവണ ഞാൻ താമരക്കുളത്തിലെ ഹംസനായി, വിന്ധ്യപർവതത്തിലെ ആനയായി, ഹെഹയപർവതത്തിൽ മാൻ ആയി ജനിച്ചു. ഇങ്ങനെ ഞാൻ ഈ നിലകളെല്ലാം അനുഭവിച്ചു.
അത്ര വര്ഷസഹസ്രാണി ചതുര്യുഗശതാനി ച । സമതീതാന്യ് അനന്താനി ദിനര്തുരചിതാനി ച
ഇവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളും നൂറുകണക്കിന് ചതുര്യുഗങ്ങളും, അനന്തമായ ദിവസങ്ങളും ঋതുക്കളും കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു.
മമ പ്രഥമമ് ഏവ പ്രാക്സ്ഫുരിതസ്യ പരാത് പദാത് । സത്ത്വജാതിതയാ രൂഢോ ഭിക്ഷുത്വേ യോ ജ്ഞതാക്രമഃ
എനിക്ക് ആദ്യം പരമാത്മാവിൽ നിന്നു ഉദിച്ചുമുന്നേ തന്നെ, സത്ത്വസ്വഭാവത്തിൽ ഉറപ്പുള്ള ഭിക്ഷുവിന്റെ നിലയിൽ നേടിയ ആ ശീലമെന്നെ അറിയാമായിരുന്നു.
ഭൂയോ ഭൂയോ ഽപ്യ് അതിക്രമ്യ ഗതസ്യ ബ്രഹ്മഹംസതാമ് । സ ഏവ പ്രാക്തനോ ഽഭ്യാസഃ ഫലിതസ് സങ്ഗമോദയാത്
പലതവണ പല അവസ്ഥകൾ കടന്ന് ബ്രഹ്മഹംസനാകുമ്പോഴും, അപ്പോഴത്തെ പഴയ അഭ്യാസം തന്നെ, കൂട്ടായ്മയിലൂടെ ഫലം കണ്ടു.
ദൃഢാഭ്യാസോ യ ഏവാസ്യ ജീവസ്യോദേത്യ് അവിഘ്നതഃ । യോന്യന്തരശതേനാപി തമ് ഏവൈഷോ ഽനുധാവതി
ഈ ജീവന് തടസ്സമില്ലാതെ ഉരുത്തിരിയുന്ന ദൃഢമായ ശീലമോ അഭ്യാസമോ, നൂറുകുടി ജന്മങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും, അതിനെ മാത്രം അവൻ പിന്തുടരുന്നു.
കാകതാലീയയോഗേന കദാചിത് സാധുസങ്ഗമാത് । അശുഭോ വാസനാഭ്യാസോ ജീവസ്യ വിനിവര്തതേ
ഒരിക്കൽ ഒരുപാട് ഭാഗ്യവശാൽ അല്ലെങ്കിൽ നല്ലവരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ജീവിയുടെ ദുഷ്ടവൃത്തികളുടെ അഭ്യാസം അവസാനിക്കാം.
സങ്ഗത്യാദികമ് ഏവൈഷ കേവലം സ്വോദയം പ്രതി । പ്രാക്തനോ വാസനാഭ്യാസോ ഹേതും ലഘുമ് അപേക്ഷതേ
ഇത്തരം സാന്നിധ്യവും മറ്റും ഓരോരുത്തരുടെയും ഭാഗ്യപ്രകാരം മാത്രം ഉണ്ടാകുന്നു; പഴയ വൃത്തികളുടെ അഭ്യാസത്തിന് ചെറിയൊരു കാരണമതികമത്രേ.
യദ് യദ് അഭ്യസ്യതേ ഽജസ്രമ് അന്യദേഹാന്തരേ ഽപി ച । ജാഗ്രത്സ്വപ്നേഷ്വ് അസദ് അപി തത് സദ് ഇത്യ് അനുഭൂയതേ
ഏത് കാര്യമായാലും, വീണ്ടും വീണ്ടും അഭ്യസിച്ചാൽ, മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ പോലും, ജാഗ്രതയിലും സ്വപ്നത്തിലും, അതു യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെങ്കിലും യാഥാർത്ഥ്യമെന്നപോലെ അനുഭവപ്പെടുന്നു.
തത് തദ് അര്ഥക്രിയാകാരി ദുഃഖായ ച സുഖായ ച । ഉദേതി ഭാവനാ തസ്മാദ് ഭാവനാഭാവനം ജയഃ
അങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്ന ഭാവന പല കാര്യങ്ങൾക്കും ഫലപ്രദമായി, ദു:ഖത്തിനും സന്തോഷത്തിനും കാരണമാകും; അതുകൊണ്ട് ഭാവനയെ അതിജയിക്കുക എന്നതാണ് വിജയമെന്നർത്ഥം.
ഭാവനൈവ സ്വമ് ആത്മാനം ദേഹോ ഽയമ് ഇതി പശ്യതി । സ്വസത്താമാത്രവിസ്താരം തം ഗുല്മത്വമ് ഇവാങ്കുരഃ
ഭാവന തന്നെയാണ് ഈ ശരീരത്തെ 'ഞാൻ' എന്നു കാണുന്നത്. എന്നാൽ, അതു സ്വയം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു രൂപം മാത്രമാണ്, ഒരു തണ്ടിൽ നിന്ന് മുള പൊട്ടുന്നതുപോലെ.
ഭാവനാ പ്രേക്ഷ്യമാണൈഷാ ന കിഞ്ചിദ് അപി ശിഷ്യതേ । നൈവ വിദ്യത ഏവേതി തദ്ഭ്രമേണാലമ് അസ്തു നഃ
ഈ ഭാവനയെ സൂക്ഷ്മമായി നോക്കുമ്പോൾ ഒന്നും ശേഷിക്കുന്നില്ല; അതു യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ലാത്തതുതന്നെ. ഈ ഭ്രമം നമ്മിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോകട്ടെ.