വൃത്തയോ യദി ബോധേന സംശാന്താ ഹൃദയേ സ്ഫുടമ് । തച് ചിത്തം ശാന്തമ് ഏവാശു വിദ്ധി സത്ത്വമ് ഉപാഗതമ്
ബോധം കൊണ്ടു മനസ്സിലെ എല്ലാ വികാരങ്ങളും ഹൃദയത്തിൽ തെളിഞ്ഞ് ശാന്തമാകുമ്പോൾ, ആ മനസ്സ് സമാധാനമായതും, സത്യസ്വരൂപം ലഭിച്ചതും എന്നു മനസ്സിലാക്കണം.
അത്ര തച് ചേത്യരഹിതം പ്രത്യക്ചേതനനാമകമ് । വസ്തു ശിഷ്ടം വിനിര്മുക്തം യത് സര്വം സര്വതശ് ച യത്
ഇവിടെ, അവശേഷിക്കുന്നത് വസ്തുക്കളില്ലാത്തതും, അകത്തുള്ള ചൈതന്യമായി അറിയപ്പെടുന്നതുമായ സത്യമാണ്. അതാണ് എല്ലാം, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും, എല്ലായ്പ്പോഴും സ്വതന്ത്രവുമായതും.
ന കേചന പ്രബാധന്തേ തത് പദം ജഗദാധയഃ । ഭൂതലാദ് ഗഗനോഡ്ഡീനം വിഹങ്ഗമമ് ഇവോതവഃ
ലോകത്തിലെ യാതൊരു ദു:ഖങ്ങളും ആ നിലയെ അലട്ടാൻ കഴിയില്ല; ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്ന് പറക്കുന്ന പക്ഷികളെ പോലെ അവയെ ഭൂമി സ്പർശിക്കില്ല.
പ്രത്യക്ചേതനമ് ആഭാസം ശുദ്ധം സങ്കല്പവര്ജിതമ് । അഗമ്യമ് ഏനമ് ആത്മാനം വിദ്ധി ദുഷ്ടദൃശാമ് ഇഹ
അകത്തുള്ള ഈ ശുദ്ധമായ, ആലോചനകളില്ലാത്ത, ഭ്രാന്തരായവർക്കു ലഭിക്കാത്ത ചൈതന്യത്തെ തന്നെ അകത്തുള്ള ആത്മാവായി അറിയണം.
സര്വാതീതപദസ്ഥസ്യ ചിതാ ശുദ്ധസ്യ വാസനാ । ന ശക്നോതി പദം ദ്രഷ്ടും ജനദൃഷ്ടിര് അഹേര് ഇവ
എല്ലാവിധ അതീതാവസ്ഥയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന, ശുദ്ധമായ മനസ്സിനെ സാധാരണക്കാർക്ക് കാണാനാവില്ല; പാമ്പിന് പക്ഷിയുടെ വഴി കാണാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ.
യത്പ്രാപ്തൌ സര്വ ഏവേമേ ക്ഷീണാ ഘടപടാദയഃ । വരാകീ വാസനാ തത്ര കിം കരോതി പരേ പദേ
ആ പരമാവസ്ഥയെ കൈവരിച്ചാൽ, പാത്രം, വസ്ത്രം തുടങ്ങിയ എല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമാകും; അവിടെ ദുർബലമായ വാസനയ്ക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാകും?
യഥാനലഗിരിം പ്രാപ്യ ഹിമലേശോ വിലീയതേ । ശുദ്ധമ് ആസാദ്യ ചിത്തത്ത്വമ് അവിദ്യാ ലീയതേ തഥാ
എങ്ങനെ ഒരു തീപർവ്വതത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ ഹിമം ഉരുകിപ്പോകുന്നുവോ, അതുപോലെ ശുദ്ധമായ മനസ്സിന്റെ സത്യത്തെ അറിയുമ്പോൾ അജ്ഞാനം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
ക്വ വരാകീ രജസ്തുച്ഛാ വാസനാ ഭോഗബന്ധനീ । ക്വാപൂരിതജഗജ്ജാലശ് ചിത്തത്ത്വവിപുലാനിലഃ
ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിറക്കുന്ന വിശാലമായ മനസ്സിന്റെ സത്യവായുവിനോട് താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ആ ദുർബലവും നിസ്സാരവുമായ വാസനകളും ആസ്വാദനബന്ധങ്ങളും എവിടെയാണ്?
താവത് സ്ഫുരത്യ് അവിദ്യേയം നാനാകാരവികാരിണീ । യാവന് ന സമ്പരിജ്ഞാതശ് ശുദ്ധസ് സ്വാത്മായമ് ആത്മനാ
സ്വന്തം ശുദ്ധമായ ആത്മാവിനെ താനായി പൂർണ്ണമായി തിരിച്ചറിയുന്നതുവരെ, പല രൂപങ്ങളിലുമുള്ള ഈ അജ്ഞാനം നിലനിൽക്കുന്നു.
സര്വാ ദൃശ്യദൃശഃ ക്ഷീണാശ് ശുദ്ധതൈവോദിതാതതാ । നഭസീവ പദേ തസ്മിന് സ്വാത്മന്യ് അഖിലപൂരണേ
എല്ലാ ദൃശ്യങ്ങളും ദർശകരും അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ, ആ ശുദ്ധമായ അവസ്ഥയിൽ, ആകാശത്തിൽപോലെ, എല്ലാം നിറക്കുന്ന സ്വന്തം ആത്മാവു മാത്രമേ ശേഷിക്കൂ.
സമഗ്രാകാരരൂപം തത് സമഗ്രാകാരവര്ജിതമ് । വാഗതീതം പരം വസ്തു കേന നാമോപമീയതേ
എല്ലാ രൂപങ്ങളുടെയും രൂപം കൊണ്ടതും, അതേ സമയം എല്ലാ രൂപങ്ങളും ഇല്ലാത്തതുമായത്, വാക്കുകൾക്കപ്പുറമുള്ള പരമാർത്ഥം — അതിനെ എന്തുമായി ഉപമിക്കാനാകും?
വിഷയവിഷവിഷൂചികാമ് അതസ് ത്വം നിപുണമ് അഹംസ്ഥിതിവാസനാമ് അപാസ്യ । അഭിമതപരിഹാരയത്നയുക്ത്യാ ഭവ വിരുജോ ഭുവനൈകനാഥമൂര്തിഃ
അതുകൊണ്ട്, വിഷം പോലെയുള്ള അഹങ്കാരത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മമായ സ്വഭാവം പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിച്ച്, എല്ലാ ആശകളും വിട്ടൊഴിഞ്ഞ്, ലോകത്തിലെ ഏകാധിപതിയായ ദൈവത്തിന്റെ രൂപം ധരിച്ച്, രോഗങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്തവനായി ജീവിക്കണം.
ഇതി ഗദിതവതി ത്രിലോകനാഥേ ക്ഷണമ് ഇവ മൌനമ് അവസ്ഥിതേ പുരസ്താത് । അഥ മധുപ ഇവാസിതാബ്ജഷണ്ഡേ വചനമ് ഉപൈഷ്യതി തത്ര പാണ്ഡുപുത്രഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും നാഥൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഒരു നിമിഷം മുന്നിൽ മൗനമായി നിന്നപ്പോൾ, പാണ്ഡുവിന്റെ മകൻ നീലതാമരക്കൂട്ടത്തിൽ തേനീച്ചപോലെ അവിടെ വന്ന് സംസാരിക്കാൻ തയ്യാറായി.
പരിഗലിതസമസ്തശോകഭാവാ പരമ് ഉദയം ഭഗവന് മതിര് ഗതേയമ് । മമ തവ വചനേന ലോകഭര്തുര് ദിനപതിനാ പരിബോധിതാബ്ജിനീവ
ഭഗവൻ, ലോകഭരണനായ സൂര്യന്റെ പ്രകാശത്തിൽ താമര പൊടിയുന്നപോലെ, നിങ്ങളുടെ വചനങ്ങൾ കേട്ടതോടെ എന്റെ മനസിലെ എല്ലാ ദു:ഖങ്ങളും അകന്ന്, എന്റെ മനസ്സ് പരമമായ ഉണർവിലെത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഇത്യ് ഉക്ത്വോത്ഥായ ഗാണ്ഡീവധന്വാ സ ഹരിസാരഥിഃ । അര്ജുനോ ഗതസന്ദേഹോ രണലീലാം കരിഷ്യതി
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഗാണ്ഡീവം കൈവശമുള്ള അർജുനൻ, ഹരിയെ രഥസാരഥിയായി knowക്കൊണ്ട്, സംശയമില്ലാതെ എഴുന്നേറ്റ് യുദ്ധഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കും.
കരിഷ്യതി ക്ഷതഗജവാജിസാരഥിദ്രുതദ്രവദ്രുധിരമഹാനദീം ഭുവമ് । ശരോത്കരപ്രസരമയാഭ്രമണ്ഡലീതിരോഹിതദ്യുമണിവിലോചനാം ദിവമ്
അവൻ, പരുക്കേറ്റ ആനകളും കുതിരകളും രഥസാരഥിമാരും ഓടിച്ചിതറിയ രക്തം കൊണ്ട് ഭൂമിയെ ഒരു വലിയ നദിയാക്കും; അമ്പുകളുടെ പ്രവാഹം ആകാശത്ത് പടർന്ന്, മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ സൂര്യപ്രഭയാൽ അലങ്കരിച്ച ഒരു വട്ടംപോലെ ആകാശം കാണപ്പെടും.
ഏതാം ദൃഷ്ടിമ് അവഷ്ടഭ്യ രാഘവാഘവിഘാതിനീമ് । തിഷ്ഠ നിസ്സങ്ഗസന്ന്യാസബ്രഹ്മാര്പണമയാത്മികാമ്
രാഘവാ, പാപങ്ങളുടെ കഷ്ടതകൾ നീക്കംചെയ്യുന്ന ഈ ദൃഷ്ടി മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ച്, ബന്ധങ്ങളില്ലാതെ, സന്ന്യാസഭാവത്തിൽ, ആത്മാവിനെ പരമാത്മാവിന് സമർപ്പിച്ച നിലയിൽ നിലകൊൾക.
യസ്മിന് സര്വം യതസ് സര്വം യസ് സര്വം സര്വതശ് ച യഃ । യശ് ച സര്വമയോ നിത്യ ആത്മാനം വിദ്ധി തം പരമ്
എല്ലാം അവനിൽ നിലകൊള്ളുന്നു, എല്ലാം അവനിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്, അവൻ തന്നെയാണ് എല്ലാം, എല്ലായിടത്തും അവൻ ഉണ്ട്, എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ആ പരമാത്മാവിനെ നീ അറിയണം.
ദൂരസ്ഥമ് അപ്യ് അദൂരസ്ഥം സര്വഗം ത്വം സ്വമ് ഏവ ച । തത്സ്ഥസ് തത്താമ് അവാപ്നോഷി തദ് ഏവാസ്യ് അസ്തസംശയമ്
ദൂരെയെങ്കിലും അതു ദൂരമല്ല; എല്ലിടത്തും നിറഞ്ഞതും അതു തന്നെയാണ്, അതു നമുക്ക് സ്വന്തമാണ്. അതിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ അതിന്റെ സാരവും ലഭിക്കും; അതിൽ മാത്രമേ യാതൊരു സംശയവും ഇല്ല.
യത് സംവേദ്യവിനിര്മുക്തം സംവേദനമ് അനിന്ദിതമ് । ചേത്യമുക്തചിദാഭാസം തദ് വിദ്ധി പരമം പദമ്
എന്തെങ്കിലും അറിവിന്റെ വിഷയങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തമായ, ദോഷമില്ലാത്ത, അറിയപ്പെടാൻ കഴിയാത്ത, വിഷയങ്ങളിൽ കുടുങ്ങാത്ത ബോധം — അതാണ് പരമാവസ്ഥയെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കണം.
സാ പരാത് പരമാ കാഷ്ഠാ സാ ദൃശാം ദൃഗ് അനുത്തമാ । സ മഹിമ്നാം ച മഹിമാ ഗുരൂണാം സ ഗുരുര് ഗുരുഃ
അത് തന്നെയാണ് ഏറ്റവും ഉയർന്ന പരിധി; എല്ലാ ദർശകരിലും ശ്രേഷ്ഠമായ ദർശകൻ; എല്ലാ മഹത്വങ്ങളിലും ഏറ്റവും വലിയ മഹത്വം; എല്ലാ ഗുരുക്കന്മാരിലും ഗുരു.
സ ആത്മാ തച് ച വിജ്ഞാനം തച് ഛൂന്യം ബ്രഹ്മ തത് പരമ് । തച് ഛ്രേയസ് സ ശിവശ് ശാന്തസ് സാ വിദ്യാപരമാ സ്ഥിതിഃ
അത് തന്നെയാണ് ആത്മാവ്, അതാണ് ജ്ഞാനം, അതാണ് ശൂന്യവും, അതാണ് ബ്രഹ്മവും, അതാണ് പരമാവസ്ഥ. അതാണ് പരമമായ ക്ഷേമം, അതാണ് ശിവൻ, അതാണ് സമാധാനം, അതാണ് പരമാവസ്ഥയിലെ ജ്ഞാനം.
യോ ഽയമ് അന്തശ്ചേതനാത്മാ സര്വാനുഭവരൂപകഃ । യത്ര സ്വദന്തേ സര്വാണി ദ്രവ്യാണി സ്വാത്മസത്തയാ
അന്തർജ്ഞാനമായ ആ ആത്മാവാണ് എല്ലാ അനുഭവങ്ങളുടെയും രൂപം. സ്വന്തം സത്തയാൽ എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാ വസ്തുക്കളും അതിൽ സന്തോഷിക്കുന്നു.
സ ജഗത്തിലതൈലാത്മാ സ ജഗദ്ഗൃഹദീപകഃ । സ ജഗത്പാദപരസസ് സ ജഗത്പശുപാലകഃ
ലോകത്തിൽ എള്ളിൽ എണ്ണപോലെയുള്ളത് അതാണ്; ലോകഗൃഹത്തിൽ വിളക്കുപോലെയും അതാണ്; ലോകത്തിന് പരമാധാരവും അതാണ്; എല്ലാ ജീവികളുടെയും രക്ഷകനും അതാണ്.
സ തന്തുര് ഭൂതമുക്താനാം പരിപ്രോതഹൃദമ്ബരഃ । സ ഭൂതമരിചൌഘാനാം പരമാ തിക്തതാതതാ
മുക്തന്മാർക്കുള്ള തന്തുവും ഹൃദയാകാശത്തിൽ പടർന്നിരിക്കുന്നതും അതാണ്; മായാജാലംപോലെയുള്ള ജീവികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ പരമസത്യമാകുന്നതും അതാണ്.
സ പദാര്ഥേ പദാര്ഥത്വം സ തുച്ഛത്വമ് അവസ്തുനഃ । സ സതോ വസ്തുനസ് സത്ത്വമ് അസത്ത്വമ് അസതശ് ച സഃ
വസ്തുക്കളിൽ വസ്തുതയുടെ സാരവും, അസാരമായതിൽ ശൂന്യതയും അതാണ്; സത്യമുള്ളതിൽ സത്തയും, ഇല്ലാത്തതിൽ അസത്തും അതാണ്.
ജഗദ്ഗൃഹക്രിയാഭാണ്ഡോപസ്കരാണാം സ ദീപകഃ । ചന്ദ്രാര്കതാരകാതേജസ് തേനേദം പ്രകടീകൃതമ്
ലോകത്തിലെ വീട്ടുവിശേഷങ്ങളും, പ്രവൃത്തികളും, ഉപകരണങ്ങളും എന്നിവയ്ക്ക് ദീപംപോലെയാണ് അവൻ. ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നക്ഷത്രങ്ങളും ഉള്ള പ്രകാശംകൊണ്ടാണ് ഈ ലോകം വ്യക്തമാകുന്നത്.
സര്വം പ്രസൃതമ് ഏതസ്മാച് ചേതനാത് പരമാത്മനഃ । സ്വസംവിത്തിവിചാരേണ സ്വയമ് ആത്മൈഷ ലഭ്യതേ
എല്ലാം ഈ ചൈതന്യസ്വരൂപനായ പരമാത്മാവിൽ നിന്നാണ് ഉദിക്കുന്നത്. സ്വന്തം ബോധത്തെ അന്വേഷിച്ചാൽ, അതേ ആത്മാവിനെ തന്നെ കണ്ടെത്താം.
സര്വ ഏവ ജഗദ്ഭാവാ അവിചാരണചാരവഃ । അവിദ്യമാനസദ്ഭാവാ വിചാരവിശരാരവഃ
ലോകത്തിലെ എല്ലാ നിലകളും അന്വേഷിക്കാതിരിക്കുന്നതിന്റെ വഴിയിലാണ് നടക്കുന്നത്. അവയ്ക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ നിലയില്ല; അന്വേഷിച്ചാൽ അവ അകറ്റപ്പെടും.
അഹമ് ആദൌ ജഗജ്ജാലേ മിഥ്യാഭ്രമഭരാത്മനി । കോ ഭൂത്വാ ക്വാനുബധ്നാമി ധൃതിം കഥമ് അവാസ്തവീമ്
ആദ്യത്തിൽ, ലോകത്തിന്റെ വലയിൽ ഞാൻ തെറ്റിദ്ധാരണയാൽ ഭാരം അനുഭവിക്കുന്നു. ഞാൻ ആരാണ്, എവിടെയാണ് ഞാൻ ബന്ധപ്പെടുന്നത്, യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്തതിനെ എങ്ങനെ നിലനിർത്തുന്നു എന്നതൊക്കെയാണ് സംശയം.