ബഹുശോ വിഹിതേ തസ്മിന് മമ രാക്ഷസനായകാഃ । അകിരംസ് തേ മഹീം യാഗേ മാംസേന രുധിരേണ ച
അവിടെ പലതവണ, എന്റെ രാക്ഷസനായകരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ, യജ്ഞസമയത്ത് അവർ ഭൂമിയിൽ മാംസവും രക്തവും ചിതറിച്ചു.
അവധൂതേ തഥാഭൂതേ തസ്മിന് യാഗകദമ്ബകേ । കൃതശ്രമോ നിരുത്സാഹസ് തസ്മാദ് ദേശാദ് അപാഗമമ്
അങ്ങനെയൊരു യജ്ഞസമൂഹം അശുദ്ധമായപ്പോൾ, ഞാൻ വളരെ ക്ഷീണിച്ചും നിരുത്സാഹത്തോടെയും ആ ദേശം വിട്ടുപോയി.
ന ച മേ ക്രോധമ് ഉത്സ്രഷ്ടും ബുദ്ധിര് ഭവതി പാര്ഥിവ । തഥാഭൂതം ഹി തത് കര്മ ന ശാപസ് തസ്യ വിദ്യതേ
രാജാവേ, എന്റെ മനസ്സ് കോപത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നില്ല; അത്തരം ചെയ്തിക്ക് ശാപം കൊടുക്കുന്നത് ഉചിതമല്ല.
ഈദൃശീ ച ക്ഷമാ രാജന് മമ തസ്മിന് മഹാക്രതൌ । ത്വത്പ്രസാദാദ് അവിഘ്നേന പ്രാപയേയം മഹാഫലമ്
രാജാവേ, ആ മഹായാഗത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട് എനിക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ള ക്ഷമയുണ്ട്; നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ, തടസ്സമില്ലാതെ ആ മഹാഫലം നേടാൻ കഴിയട്ടെ.
ത്രാതുമ് അര്ഹസി മാമ് ആര്തം ശരണാര്ഥിനമ് ആഗതമ് । അര്ഥിനാം യന് നിരാശത്വം സതാമ് അഭിഭവോ ഹി സഃ
ദുഃഖിതനായ് അഭയം തേടിയെത്തിയ എന്നെ നിങ്ങൾ രക്ഷിക്കണം; സഹായം തേടുന്നവരെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് സത്പുരുഷന്മാരിൽ അപമാനമാണ്.
തവാസ്തി തനയശ് ശ്രീമാന് ദൃപ്തശാര്ദൂലവിക്രമഃ । മഹേന്ദ്രസദൃശോ വീരോ രാമോ രക്ഷോവിദാരണഃ
നിങ്ങൾക്ക് ഒരു പുത്രൻ ഉണ്ട്, മഹത്വം നിറഞ്ഞ, ഗർവ്വമുള്ള സിംഹത്തിന്റെ വീര്യവും, ഇന്ദ്രനോടു സമമായ ധൈര്യവും, ദുഷ്ടരായ രാക്ഷസന്മാരെ സംഹരിക്കുന്ന രാമൻ.
തം പുത്രം രാജശാര്ദൂല രാമം സത്യപരാക്രമമ് । കാകപക്ഷധരം ശൂരം ജ്യേഷ്ഠം മേ ദാതുമ് അര്ഹസി
രാജാവേ, സത്യത്തിലും ധൈര്യത്തിലും ഉറച്ച, കറുത്ത മുടിയുള്ള, വീരനായ, ജ്യേഷ്ഠനായ ആ രാമനെ നിങ്ങൾ എനിക്ക് നൽകേണ്ടതാണ്.
ശക്തോ ഹ്യ് ഏഷ മയാ ഗുപ്തോ ദിവ്യേന സ്വേന തേജസാ । രാക്ഷസാ യേ ഽപകര്താരസ് തേഷാം മൂര്ധവിനിഗ്രഹേ
അവൻ എന്റെ സംരക്ഷണത്തിലും, തന്റെ ദൈവിക തേജസ്സിലും, ദുഷ്ടരായ രാക്ഷസന്മാരെ കീഴടക്കാൻ കഴിവുള്ളവനാണ്.
ശ്രേയശ് ചാസ്മൈ കരിഷ്യാമി ബഹുരൂപമ് അനന്തകമ് । ത്രയാണാമ് അപി ലോകാനാം യേന പൂജ്യോ ഭവിഷ്യതി
ഞാൻ അവനു അനേകം രൂപങ്ങളിലായി ഒടുങ്ങാത്ത ഒരു അനുഗ്രഹം നൽകും. അതിനാൽ അവൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ആദരിക്കപ്പെടും.
ന ച തേന സമാസാദ്യ സ്ഥാതും ശക്താ നിശാചരാഃ । ക്രുദ്ധം കേസരിണം ദൃഷ്ട്വാ രണേ വന ഇവൈണകാഃ
അവനെ നേരിടുമ്പോൾ, രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവർക്കു അവനെ നേരിടാൻ കഴിയില്ല; കാട്ടിൽ കോപിതനായ സിംഹത്തെ കണ്ടു മാൻമാർ പേടിച്ച് ഓടുന്നതുപോലെ.
തേഷാം നാന്യശ് ച കാകുത്സ്ഥാദ് യോദ്ധുമ് ഉത്സഹതേ പുമാന് । ഋതേ കേസരിണഃ ക്രുദ്ധാന് മത്താനാം കരിണാമ് ഇവ
കാകുത്സ്ഥനെ ഒഴിവാക്കിയാൽ, ആ ക്രൂരന്മാരെ നേരിടാൻ മറ്റാരും കഴിയില്ല; കോപം നിറഞ്ഞ മദ്യപാനികളായ ആനകളെ നേരിടാൻ സിംഹം മാത്രമേ കഴിയൂവെന്നതുപോലെ.
വീര്യോത്സിക്താ ഹി തേ പാപാഃ കാലകൂടോപമാ രണേ । ഖരദൂഷണയോര് ഭൃത്യാഃ കൃതാന്താഃ കുപിതാ ഇവ
അവരിൽ പാപികൾ ശക്തിയിൽ ഉന്മാദിതരായി, യുദ്ധത്തിൽ കാളകൂട്ടംപോലെയാണ്; ഖരനും ദൂഷണനും സേവകരായി, യമനെപ്പോലെ കോപത്തോടെ.
രാമസ്യ രാജശാര്ദൂല സഹിഷ്യന്തേ ന സായകാന് । അനാരതാഗതാ ധാരാ ജലദസ്യേവ പാംസവഃ
രാജശാർദൂല, രാമന്റെ അമ്പുകൾ അവർക്കു സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല; മേഘത്തിൽ നിന്നു തുടർച്ചയായി വരുന്ന മഴത്തുള്ളികൾക്ക് പൊടിക്കാറ്റ് എങ്ങനെ താങ്ങാനാവും.
ന ച പുത്രഗതം സ്നേഹം കര്തുമ് അര്ഹസി പാര്ഥിവ । ന തദ് അസ്തി ജഗത്യ് അസ്മിന് യന് ന ദേയം മഹാത്മനഃ
രാജാവേ, മകനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടു നീ മനസ്സു മാറ്റേണ്ട; മഹാത്മാവിന് നൽകാൻ ഈ ലോകത്ത് ഒന്നുമില്ലാത്തതല്ല.
ഹന്ത നൂനം വിജാനാമി ഹതാംസ് താന് വിദ്ധി രാക്ഷസാന് । ന ഹ്യ് അസ്മദാദയഃ പ്രാജ്ഞാസ് സന്ദിഗ്ധേ സമ്പ്രവൃത്തയഃ
നിസ്സംശയം, ആ രാക്ഷസന്മാരെ കൊല്ലപ്പെട്ടവരായി തന്നെ കണക്കാക്കാം. കാരണം, ഞങ്ങളെന്നപോലെ വിവേകമുള്ളവർക്ക് ചെയ്യേണ്ട കാര്യത്തിൽ സംശയം ഉണ്ടാകാറില്ല.
അഹം വേദ്മി മഹാത്മാനം രാമം രാജീവലോചനമ് । വസിഷ്ഠശ് ച മഹാതേജാ യേ ചാന്യേ ദീര്ഘദര്ശിനഃ
ഞാൻ ആ മഹാത്മാവായ, താമരപ്പൂവുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള രാമനെ അറിയുന്നു. അതുപോലെ മഹാശക്തിയുള്ള വസിഷ്ഠനും, ദീർഘദർശികളായ മറ്റു മഹാന്മാരും അറിയുന്നു.
യദി ധര്മോ മഹത്ത്വം ച യശസ് തേ മനസി സ്ഥിതമ് । തന് മഹ്യം സ്വമ് അഭിപ്രേതമ് ആത്മജം ദാതുമ് അര്ഹസി
നിന്റെ മനസ്സിൽ ധർമ്മവും മഹത്വവും പ്രശസ്തിയും ഉറപ്പുള്ളതാണെങ്കിൽ, എനിക്ക് ആഗ്രഹമുള്ള നിന്റെ സ്വന്തം മകനെ നീ നൽകേണ്ടതാണ്.
ദശരാത്രശ് ച മേ യജ്ഞോ യസ്മിന് രാമേണ രാക്ഷസാഃ । ഹന്തവ്യാ വിഘ്നകര്താരോ മമ യജ്ഞസ്യ വൈരിണഃ
എനിക്ക് പത്തു രാത്രികൾ നീളുന്ന ഒരു യജ്ഞം ഉണ്ട്. അതിനിടെ, എന്റെ യജ്ഞത്തിന് ശത്രുക്കളായ രാക്ഷസന്മാരെ രാമൻ കൊല്ലണം.
അത്രാഭ്യനുജ്ഞാം കാകുത്സ്ഥ ദദതാം തവ മന്ത്രിണഃ । വസിഷ്ഠപ്രമുഖാസ് സര്വേ തേന രാമം വിസര്ജയ
ഇവിടെ വസിഷ്ഠൻ മുന്നിൽ നിന്റെ മന്ത്രിമാർ അനുമതി നൽകട്ടെ. അതിനുശേഷം നീ രാമനെ വിട്ടയക്കുക.
നാത്യേതി കാലഃ കാലജ്ഞ യഥായം മമ രാഘവ । തഥാ കുരുഷ്വ ഭദ്രം തേ മാ ച ശോകേ മനഃ കൃഥാഃ
കാലത്തെ അറിയുന്നവനേ, സമയം അതിന്റെ പരിധി കടക്കാറില്ല, എനിക്ക് എങ്ങനെ ആണോ അതുപോലെ തന്നെയാണ്. അതിനാൽ നിന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി അങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കൂ, ദുഃഖത്തിൽ മനസ്സു വെക്കേണ്ടതില്ല.
കാര്യമ് അണ്വ് അപി കാലേ തു കൃതമ് ഏത്യ് ഉപകാരതാമ് । മഹദ് അപ്യ് ഉപകാരേണ രിക്തതാമ് ഏത്യ് അകാലതഃ
സമയത്ത് ചെയ്ത ചെറുതായാലും ഒരു പ്രവൃത്തി വലിയ ഉപകാരമാകും; എന്നാൽ സമയമല്ലാതെ ചെയ്ത വലിയ പ്രവൃത്തി പോലും ഫലമില്ലാതാകും.
ഇത്യ് ഏവമ് ഉക്ത്വാ ധര്മാത്മാ ധര്മാര്ഥസഹിതം വചഃ । വിരരാമ മഹാതേജാ വിശ്വാമിത്രോ മുനീശ്വരഃ
ഇങ്ങനെ ധർമ്മവും ഉദ്ദേശ്യവും നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് മഹാതേജസ്സായ വിശ്വാമിത്രമഹർഷി മൗനത്തിലായി.
ശ്രുത്വാ വചോ മുനിവരസ്യ മഹാപ്രഭാവസ് തൂഷ്ണീമ് അതിഷ്ഠദ് ഉപപന്നമ് ഇദം സ വക്തുമ് । നോ യുക്തിയുക്തകഥനേന വിനൈതി തോഷം ധീമാന് അപൂരിതമനോഽഭിമതശ് ച ലോകഃ
മഹാപ്രഭാവനായ ആ മഹർഷിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അവൻ യുക്തമായതുകൊണ്ടു മൗനത്തിലിരുന്നു; കാരണം, മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം നിറയാതെ ബുദ്ധിമാന്മാരെയും ലോകത്തെയും യുക്തിയുള്ള വാക്കുകൾ പോലും സംതൃപ്തരാക്കാറില്ല.
തച് ഛ്രുത്വാ രാജശാര്ദൂലോ വിശ്വാമിത്രസ്യ ഭാഷിതമ് । മുഹൂര്തമ് ആസീന് നിശ്ചേഷ്ടസ് സദൈന്യം ചേദമ് അബ്രവീത്
വിശ്വാമിത്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജശാർദൂളം ഒരു നിമിഷം ദുഃഖത്തോടെ അചഞ്ചലമായി ഇരുന്നു, പിന്നെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഊനഷോഡശവര്ഷോ ഽയം രാമോ രാജീവലോചനഃ । ന യുദ്ധയോഗ്യതാമ് അസ്യ പശ്യാമി സഹ രാക്ഷസൈഃ
ഈ കമലനയനനായ രാമൻ ഇനിയും പതിനാറു വയസ്സാകാൻ ബാക്കിയുണ്ട്; രാക്ഷസന്മാരോടൊപ്പം യുദ്ധത്തിന് അവൻ യോഗ്യനാണെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നില്ല.
ഇയമ് അക്ഷൌഹിണീ പൂര്ണാ യസ്യാഃ പതിര് അഹം പ്രഭോ । തയാ പരിവൃതോ യുദ്ധം ദാസ്യാമി പിശിതാശിനാമ്
ഈ അക്ഷൗഹിണി എന്നെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു, അതിന്റെ നായകൻ ഞാനാണ്; അതിനൊപ്പം ചേർന്ന് ഞാൻ ആ മാംസഭക്ഷകരോടു യുദ്ധം ചെയ്യും.
ഇമേ ഹി ശൂരാ വിക്രാന്താ ഭൃത്യാ അസ്ത്രവിശാരദാഃ । അഹം ചൈഷാം ധനുഷ്പാണിര് ഗോപ്താ സമരമൂര്ധനി
ഇവരാണ് ധൈര്യവും വീരതയും ഉള്ള ഭൃത്യന്മാർ, ആയുധങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവരും. ഞാൻ തന്നെ ഇവരുടെ മുന്നിൽ വില്ലേന്തി യുദ്ധഭൂമിയിൽ അവരെ സംരക്ഷിക്കുന്നവനാണ്.
ഏഭിസ് സഹ തവാരീണാം മഹേന്ദ്രമഹതാമ് അപി । ദദാമി യുദ്ധം മത്താനാം കരിണാമ് ഇവ കേസരീ
ഇവരോടൊപ്പം ഞാൻ നിന്റെ ശത്രുക്കളോടു പോലും, മഹേന്ദ്രനു തുല്യമായ ശക്തരായവരോടും, മദം കയറിയ ആനകളുടെ ഇടയിൽ സിംഹംപോലെ, യുദ്ധം ചെയ്യാൻ തയ്യാറാണ്.
ബാലോ രാമസ് ത്വ് അനീകേഷു ന ജാനാതി ബലാബലമ് । അന്തഃപുരാദ് ഋതേ ദൃഷ്ടാ നാനേനാന്യാ രണാവനിഃ
ബാലനായ രാമൻ സൈന്യത്തിൽ ശക്തിയും ദൗർബല്യവും തിരിച്ചറിയാൻ അറിയുന്നില്ല. അകത്തളങ്ങൾ ഒഴികെ യുദ്ധഭൂമി മറ്റൊന്നും അവൻ കണ്ടിട്ടില്ല.
ന ചാസ്ത്രൈഃ പരമൈര് യുക്തോ ന ച യുദ്ധവിശാരദഃ । ന ഭടഭ്രൂകുടീനാം ച തജ്ജ്ഞസ് സമരമൂര്ധസു
അവൻ ഉന്നതമായ ആയുധങ്ങൾ കൈവശമില്ല, യുദ്ധത്തിൽ പ്രാവീണ്യവുമില്ല. യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഭടന്മാരുടെ കഠിനഭാവം എന്താണെന്നു പോലും അവനറിയില്ല.