ഏവമ് ആത്മാനമ് ആലോക്യ ജരാശോകഭയാപഹമ് । സമ്ഭൃഷ്ടബീജവജ് ജന്തുര് ന ഭൂയഃ പരിരോഹതി
ഇങ്ങനെ, വൃദ്ധതയും ദുഃഖവും ഭയവും അകറ്റുന്ന ആത്മാവിനെ കണ്ടാൽ, ചുട്ടുപോയ വിത്തുപോലെ, ജീവി വീണ്ടും വളരുകയോ പിറവിയെടുക്കുകയോ ചെയ്യില്ല.
സകലജന്തുഷു ജന്തുപദപ്രദം വിദിതമ് ആദ്യമ് ഉപാസ്യ യതവ്രത । ത്വമ് അജമ് ആത്മമയം പരമം പദം ഭവസി കിം പരിമജ്ജസി ദൃഷ്ടിഷു
എല്ലാ ജീവികളിലും ജീവസ്വഭാവം നൽകുന്നവനായി അറിയപ്പെടുന്ന ആദ്യനും, ഭക്ത്യാലും വ്രതശുദ്ധിയാലും ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവനുമാണ് നീ. ജനനം ഇല്ലാത്തവനും ആത്മസ്വരൂപനുമായ പരമാവസ്ഥയായ നീ, എന്തിനാണ് ഇന്ദ്രിയദൃശ്യങ്ങളിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നത്?
തതം ചിദ്രൂപമ് ഏവൈകം സര്വസത്താന്തരസ്ഥിതമ് । സ്വാനുഭൂതിമയം ശുദ്ധം ദേവം രുദ്രേശ്വരാ വിദുഃ
അത് ശുദ്ധമായ ചൈതന്യമാണ്, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്നതും സ്വാനുഭവം കൊണ്ടുള്ളതുമാണ്. ഈ ദൈവസ്വഭാവം രുദ്രനും ഈശ്വരനും അറിയുന്നതാണ്.
ബീജം സമസ്തബീജാനാം സാരം സംസാരസംസൃതേഃ । കര്മണാം പരമം കര്മ ചിദ്ധാതും വിദ്ധി നിര്മലമ്
എല്ലാ വിത്തുകളുടെ വിത്തും, ജന്മമരണചക്രത്തിന്റെ സാരവും, എല്ലാ പ്രവൃത്തികളിലും ഏറ്റവും ഉന്നതമായതും, അശുദ്ധിയില്ലാത്ത ചൈതന്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവുമാണ് അതെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.
കാരണം കാരണൌഘാനാമ് അകാരണമ് അനാബിലമ് । ഭാവനം ഭാവനാംശാനാമ് അഭാവ്യമ് അഭവാത്മകം
അത് എല്ലാ കാരണങ്ങളുടെയും കാരണം, എന്നാൽ അതിന് തന്നെ കാരണം ഇല്ല; എല്ലാ ഭാവനകളുടെയും ഭാവന, എന്നാൽ അതിനെ ഭാവന ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല, അതിന് രൂപമില്ലാത്തതും ഇല്ലായ്മയുടെ സ്വഭാവമുള്ളതുമാണ്.
ചേതനം ചേതനൌഘാനാം ചേതനാത്മനി ചേതിതമ് । അചേത്യചേതനം ചേത്യം പരമം ഭൂരിഭാസനമ്
എല്ലാ ചൈതന്യപ്രവാഹങ്ങളുടെയും ചൈതന്യവും, സ്വയം അറിയുന്നവരുടെ ഉള്ളിലെ ബോധവുമാണ് അത്. അതാണ് അറിയാവുന്നതും അറിയാൻ കഴിയാത്തതും, പരമമായതും അനേകം രൂപത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നതും.
ആലോകാലോകമ് അമലമ് അനാലോക്യമ് അലോകജമ് । അബീജം ജീവബീജൌഘം ചിദ്ഘനം വിമലം വിദുഃ
അത് വെളിച്ചത്തിന്റെയും ഇരുണ്ടതിന്റെയും ആധാരമായ്, നിർമ്മലവും കാണാനാകാത്തതുമായ്, കണക്കില്ലാത്ത ജീവികളുടെ വിത്തുകളെക്കാൾ മുമ്പുണ്ടായതുമായ്, വിത്തില്ലാത്തതുമായ്, ശുദ്ധമായ ചൈതന്യത്തിന്റെ നിറയുമായ്, ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലാത്തതുമായ്, മഹത്തായ സത്യമായി ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു.
അസത്യം സന്മയം ശാന്തം സത്യാസത്യവിവര്ജിതമ് । മഹാസത്താദിസന്താനം ചിന്മാത്രം വിദ്ധി നേതരത്
അത് അസത്യംപോലെയും സത്യസമ്പന്നമായും, സമാധാനപൂർണ്ണമായും, സത്യം അഥവാ അസത്യം എന്ന ഭേദം ഇല്ലാത്തതുമായും, മഹത്തായ സത്തയുടെ ഒഴുക്കായും, ശുദ്ധമായ ചൈതന്യമായും മാത്രം അറിഞ്ഞിരിക്കണം; അതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല.
സ്വയം ഭവതി രാഗാത്മാ രഞ്ജകോ രഞ്ജനം രജഃ । സ്വയമ് ആകാശമ് അപ്യ് ആശു കുഡ്യം ഭവതി മണ്ഡിതമ്
അത് സ്വയം ആഗ്രഹത്തിന്റെ സ്വഭാവമായും, വർണ്ണം നൽകുന്നതായും, വർണ്ണമായും, നിറമായും മാറുന്നു; അതിന്റെ ശക്തിയാൽ അതിവേഗത്തിൽ ആകാശമോ അലങ്കരിച്ച മതിലോ ആകുന്നു.
അസ്മിംശ് ചിത്തേജസി സ്ഫാരേ ജഗന്മരുമരീചയഃ । സ്ഫുരിതാഃ പ്രസ്ഫുരിഷ്യന്തി പ്രസ്ഫുരന്തി ച കോടിശഃ
ഈ വിശാലമായ ചൈതന്യപ്രകാശത്തിൽ, ലോകങ്ങൾ മരുഭൂമിയിലെ മായാജലങ്ങൾപോലെ കോടിക്കണക്കിന് ഉദിക്കുന്നു, ഉദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, ഉദിക്കും.
സ്വസത്താമാത്രസമ്പന്നമ് ഇദമ് അസ്മിന് സ്വതേജസി । ന കിഞ്ചിദ് അപി സമ്പന്നമ് അന്യദ് ഔഷ്ണ്യാദ് ഇവാനലേ
സ്വന്തം സത്തയും പ്രകാശവും മാത്രം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ നിലയില് മറ്റൊന്നും സിദ്ധിക്കാറില്ല — അഗ്നിയില് ചൂട് മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂവെന്നതുപോലെ.
ഗര്ഭീകൃതമഹാമേരും പരമാണുമ് അമും വിദുഃ
പരമാനുവിനുള്ളില് മഹാമേരു പര്വ്വതം മുഴുവനും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന് ജ്ഞാനികള് അറിയുന്നു.
ഗര്ഭീകൃതമഹാകല്പോ നിമേഷോ ഽയമ് ഉദാഹൃതഃ । ആക്രാന്തകല്പേനാനേന ന സന്ത്യക്താ നിമേഷതാ
ഒരു നിമിഷത്തിനുള്ളില് മഹാകല്പം മുഴുവനും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു; എങ്കിലും, ഒരു കല്പം അതിനെ ആവൃത്തി ചെയ്താലും അതിന്റെ നിമിഷസ്വഭാവം വിട്ടുപോകുന്നില്ല.
വാലാഗ്രകാദ് അപ്യ് അണുനാ വ്യാപ്താനേനാഖിലാ മഹീ । സപ്താബ്ധിവലയാപ്യ് ഉര്വീ നാസ്യാന്തമ് അധിഗച്ഛതി
വാലിന്റെ അഗ്രത്തേക്കാള് ചെറുതായ ഒരു അണുവിനാല് പോലും ഈ ഭൂമി മുഴുവനും ആവൃതമാവുന്നു; എങ്കിലും ഏഴു സമുദ്രങ്ങളാല് ചുറ്റപ്പെട്ട ഭൂമിയും അതിന്റെ അന്ത്യത്തേയ്ക്ക് എത്തുന്നില്ല.
അകുര്വന്ന് ഏവ സംസാരരചനാം കര്തൃതാം ഗതഃ । കുര്വന്ന് ഏവ മഹാകര്മ ന കരോത്യ് ഏവ കിഞ്ചന
എന്തും ചെയ്യാതെ തന്നെ, ലോകസൃഷ്ടിയുടെ കർത്താവിന്റെ നിലയിലേക്ക് അവൻ എത്തുന്നു; വലിയ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യുമ്പോഴും, യഥാർത്ഥത്തിൽ അവൻ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല.
ദ്രവ്യമ് അപ്യ് ഏവ നിര്ദ്രവ്യോ നിര്ദ്രവ്യോ ഽപി ഹി ദ്രവ്യവത് । അകായോ ഽപി മഹാകായോ മഹാകായോ ഽപ്യ് അകായവാന്
അവൻ ദ്രവ്യമാണ്, എന്നാൽ ദ്രവ്യരഹിതനും ആണ്; ദ്രവ്യരഹിതനായിട്ടും ദ്രവ്യമുള്ളവനായി തോന്നുന്നു; ശരീരമില്ലാത്തവനും, അതേസമയം വലിയ ശരീരമുള്ളവനും; വലിയ ശരീരമുള്ളവനായി തോന്നുമ്പോഴും ശരീരമില്ലാത്തവനാണ്.
അദ്യാപ്യ് ഏഷ സദാ പ്രാതഃ പ്രാതര് അപ്യ് അദ്യതാം ഗതഃ । ന ചായമ് അദ്യ ന പ്രാതസ് ത്വ് അദ്യ പ്രാതശ് ച വാ സദാ
ഇപ്പോഴും അവൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ഇന്നും പ്രഭാതവും ആണ്, പക്ഷേ ഇന്നും പ്രഭാതവും അതിജീവിച്ചവനാണ്; അവൻ ഈ ദിവസം അല്ല, പ്രഭാതം അല്ല, എന്നും ഇന്നും പ്രഭാതവും അല്ല.
ഹുണ്ഡുഭില്ലിഘലേ മത്തശുലുപിണ്ഠിലിസാലഘേ । വേല്ലിഘില്ലിസലാവോലലാസഗുഗ്ഗുലുസുസ്സുനീ
ഹുണ്ടുഭില്ലിഘലെ മത്തശുലുപിണ്ഠിലിസാലഘെ, വെല്ലിഘില്ലിസലാവൊലലാസഗുഗ്ഗുലുസുസ്സുനീ.
ഇത്യാദ്യ് അനര്ഥകം വാക്യം തഥാ സത്യം സ ഏവ ച । ന തദ് അസ്തി ന യത് സ സ്യാന് ന തദ് അസ്തി ന യത് ത്വ് അസൌ
ഇങ്ങനെ അർഥമില്ലാത്തതുപോലെയുള്ള വാക്കുകൾ പോലും സത്യമാണ്; അവൻ അങ്ങനെയാണു്. അവനല്ലാത്തതു ഒന്നുമില്ല, അവൻ അല്ലാത്തതു ഒന്നുമില്ല.
യസ്മൈ സര്വം യതസ് സര്വം യസ് സര്വം സര്വതശ് ച യഃ । യശ് ച സര്വമയോ നിത്യം തസ്മൈ സര്വാത്മനേ നമഃ
എല്ലാം അവനാണ്, എല്ലാം അവനിൽ നിന്നാണ്, എല്ലാം അവനിലാണു്, എല്ലായിടത്തും അവൻ ഉണ്ട്; എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ സർവാത്മാവിനു് വന്ദനം.
പത്ത്രാന്തരാലഗഹനേന വിലാസവത്യാ ഹേലാവിലോലഘനഗര്ജിതയാ മലേന । മല്ലേന മല്ലപദമാലിതമാലവാനാം ലക്ഷ്മീലതാവിവലിതാ വലിതേവ പുഷ്ടിഃ
ഇലകളുടെ ഇടയിൽ ഒളിഞ്ഞു കളിയാടുന്ന വള്ളിപോലും, കാറ്റിന്റെ അനാസക്തമായ ഗർജ്ജനത്തിൽ ആടുന്നപോലും, മല്ലന്മാരുടെ പൊടിയിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മല്ലശാലയിൽപോലും, ഐശ്വര്യത്തിന്റെ പുഷ്ടി ഭാഗ്യവള്ളിയിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നപോലെയാണ്.
ഇത്യാദികാപി ശബ്ദാനാമ് അര്ഥശ്രീസ് സത്യരൂപിണീ । തസ്മിന് സര്വേശ്വരേ സര്വസത്താമണിസമുദ്ഗകേ
ഇങ്ങനെ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥസമ്പത്തും സത്യസ്വരൂപമായ അർത്ഥവും എല്ലാം ആ സർവേശ്വരനിൽ, സർവ്വസത്ത്വങ്ങളുടെ രത്നപെട്ടിയിലാണു്.
കാ നാമ വിമലാ ഭാസസ് തസ്മിന് പരമചിന്മണൌ । ന കചന്തി വിചിന്വന്തി വിചിത്രാണി ജഗന്തി യാഃ
ആ പരമമായ ചൈതന്യമണിയില് വിയര്ന്ന പ്രകാശകിരണങ്ങള് ഏതാണ്? അവ വിവിധ ലോകങ്ങളില് സഞ്ചരിക്കുകയോ അന്വേഷിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.
ഏഷാ ബീജകണാന്തസ്സ്ഥാ ചിത്സത്താ സ്വവപുര്മയമ് । ബുദ്ധ്വാ മൃത്കാലവാര്യാദി കരോത്യ് അങ്കുരചോദനമ്
ഈ ബീജത്തിന്റെ അകത്തുള്ള ചൈതന്യസ്വഭാവം, താനെതായ രൂപം ധരിച്ച്, മണ്ണ്, കാലം, വെള്ളം മുതലായവയെ ഗ്രഹിച്ച്, മുളപ്പിക്കുന്ന പ്രേരണ ഉണർത്തുന്നു.
ഫേനാവര്തവിവര്താന്തര്വര്തിനീ രസരൂപിണീ । കചിതേന്ദ്രിയസമ്ബന്ധേ കരോതി സ്പന്ദമ് അമ്ഭസാമ്
നുരയെക്കും ചുഴിയിലും അകത്തായി വസിക്കുന്ന ഈ സാരമായത്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുമ്പോള് വെള്ളത്തില് സ്പന്ദനം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ഏഷാ കുസുമഗുച്ഛേഷു ഗന്ധരൂപേണ സംസ്ഥിതാ । കചന്തീ ഘ്രാണരന്ധ്രേഷു കരോതി പരിഫുല്ലനമ്
പൂക്കളുടെ കൂട്ടത്തില് സുഗന്ധമായി നിലകൊള്ളുന്ന ഈ സത്ത, മൂക്കിന്റെ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് പുഷ്പത്തിന്റെ പരിപൂര്ണ്ണത അനുഭവപ്പെടുന്നതിന് കാരണമാകുന്നു.
ശിലാങ്ഗസ്ഥാ ശിലാങ്ഗത്വം നയന്തീ സത്യതാപദമ് । സര്ഗാധാരദശാം ധത്തേ ഗിരീന്ദ്രസ്ഥിതിലീലയാ
കല്ലിന്റെ ശരീരത്തിൽ പാർക്കുമ്പോൾ, അതിനെ കല്ലായിത്തീർക്കുന്നു; സൃഷ്ടിയുടെ അടിസ്ഥാനം എന്ന നിലയിലേക്ക് അതിനെ ഉയർത്തുന്നു, പർവതാധിപനെ ലീലയായി താങ്ങി നിലനിർത്തുന്നു.
പവനസ്പന്ദകോശാത്മരൂപിണീ ച ത്വഗിന്ദ്രിയമ് । സംസാധയത്യ് ആത്മസുതം പിതേവാത്മപരാജയാത്
വായുവിന്റെ സ്പന്ദനത്തിൻറെ ആവരണംകൊണ്ടുള്ള അതിന്റെ സ്വരൂപം സ്വീകരിച്ച്, തൊട്ടറിവ് എന്ന ഇന്ദ്രിയത്തെ അതിന്റെ സ്വന്തം മകനെ വളർത്തുന്ന അച്ഛനെപ്പോലെ, അതിന്റെ തന്നെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നു വളർത്തുന്നു.
അശേഷസാരസമ്പിണ്ഡമ് അപ്യ് ആത്മാനം ഖസിദ്ധയേ । ഭാവയിത്വാ നകിഞ്ചിത്ത്വമ് ഇവ ഖത്വം കരോത്യ് അലമ്
എല്ലാ സാരവും ചേർന്നിരിക്കുന്നതായ ആത്മാവിനെ, ആകാശസിദ്ധിക്ക് വേണ്ടി ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, ആകാശംപോലെ ഒന്നുമില്ലാത്ത ശൂന്യതയിലേക്കാണ് അതിനെ മാറ്റുന്നത്.
സ്വസത്താപ്രതിബിമ്ബാഭമ് ആകാശമകുരോദരേ । ധത്തേ കല്പനിമേഷാങ്കം കാലാഖ്യമ് അമലം വപുഃ
സ്വന്തം സത്തയുടെ പ്രതിബിംബം പോലെ, ആകാശത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ, അതു കൽപ്പനയുടെ ഒരു മിനുക്കിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയ കാലം എന്ന നിർമ്മലമായ രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു.