കച്ചിത് കമലകല്ഹാരകുമുദാനയനക്ഷമാഃ । തവാന്തേവാസിനോ ബ്രഹ്മന് നീരുജസ് ത്വദനുവ്രതാഃ
ബ്രാഹ്മണനേ, നിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ, നിന്നോടു ഭക്തിയോടെ ചേർന്നിരിക്കുന്നവർ, കമലം, കള്ളാർ, കുമുദം എന്നിവ പോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ളവർ, രോഗമില്ലാതെ സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്നു വിശ്വാസമുണ്ടോ?
ബലിഭാഗഭുജാം കച്ചിദ് ഭഗവന് ഭവദാശ്രമേ । കുശലം മുഗ്ധമുഗ്ധാനാം മൃഗാണാം മത്പ്രിയാദൃശാമ്
ഭഗവനേ, ഭവതിന്റെ ആശ്രമത്തിൽ ബലികൾ പങ്കിടുന്ന, എനിക്ക് പ്രിയമായ, അത്യന്തം നിർദോഷവും സുന്ദരവുമായ മൃഗങ്ങൾക്കിടയിൽ എല്ലാം സുഖമാണോ?
കച്ചിന് മന്ദാരകുസുമാന്യ് ഏതേ മന്ദാരപാദപാഃ । തവാസ്മദാദിപൂജാര്ഥം സമ്പ്രയച്ഛന്തി സൂന്നതാഃ
ഈ മന്ദാരവൃക്ഷങ്ങൾ അവരുടെ ശാഖകൾ താഴ്ത്തി, നിന്റെ ആരാധനക്കും എന്റെ ആരാധനക്കും മന്ദാരപൂക്കൾ സമർപ്പിക്കുകയാണോ?
കച്ചിന് മന്ദാകിനീ പുണ്യം തവ സ്നാനോപയോഗികമ് । ഏകയാ വാഹലതയാ ദദാത്യ് ഉത്പലപങ്കജമ്
പവിത്രമായ മന്ദാകിനി നദി, അവളുടെ ഒറ്റ സുന്ദരമായ പ്രവാഹത്തിൽ നിന്നു, നിനക്ക് കുളിക്കാൻ ഉത്പലവും താമരയും നൽകുന്നുണ്ടോ?
അസമഞ്ജസചേഷ്ടാസു നിത്യം ചേഷ്ടാസു മേ ഽനഘ । അപി മദ്ഗണലീലാസു മുനിനാഥ ന ഖിദ്യസേ
പാപരഹിതനായവളെ, എന്റെ സദാ ചഞ്ചലമായ, ചിലപ്പോൾ നിയന്ത്രണം വിട്ട് കളിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരുടെ കളികളാൽ, മഹർഷിയേ, നിനക്ക് ഒരിക്കലും ബുദ്ധിമുട്ടോ ക്ഷീണമോ തോന്നുന്നില്ലേ?
തിഷ്ഠന്തമ് ഇഹ ശൈലേന്ദ്രേ വിപിനാരണ്യവാസിനഃ । അപി നോദ്വേജയന്തി ത്വാം ധനേശാനുചരാ മുനേ
മഹർഷിയേ, നീ ഈ മലനാഥനിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ, കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന ധനേശ്വരന്റെ അനുചിതർ നിന്നെ അലട്ടുന്നില്ലല്ലോ?
ദുര്വൃത്തഘനയക്ഷൌഘേ വിപ്ര ലോലനിശാചരേ । വസതോ ഽസ്മിന് ഗിരേഃ കുക്ഷാവ് അപ്യ് അനുദ്വേഗിതാസ്തി തേ
ഈ മലയുടെ ഗുഹകളിൽ ദുഷ്ടമായ യക്ഷന്മാരും അശാന്തരായ രാത്രിവാസികളും വസിച്ചാലും, നിനക്ക് ഒരു അലസലും ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
ഏവംവാദിനി ദേവേശേ സര്വലോകൈകകാരണേ । ഗിരാനുനയശാലിന്യാ മയോക്തം രഘുനന്ദന
ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവും എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും ഏകകാരണമുമായവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, രഘുവംശജ, ഞാൻ വിനയപൂർവമായ മൃദുലമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
ത്ര്യക്ഷാനുസ്മൃതികല്യാണവതാമ് ഇഹ മഹേശ്വര । ന കിഞ്ചിദ് അപി ദുഷ്പ്രാപം ന ച കാശ്ചന ഭീതയഃ
മഹേശ്വരാ, മൂന്ന് കണ്ണുള്ളവനെ സ്മരിക്കുന്ന ഭാഗ്യശാലികൾക്ക് ഇവിടെ നേടാൻ പ്രയാസമുള്ളതൊന്നുമില്ല, ഭയങ്ങൾക്കും അവിടെയില്ല.
ത്വദനുസ്മരണാനന്ദപരിപൂര്ണിതചേതസഃ । ന തേ സന്തി ജഗത്കോശേ പ്രണതിം യേ ന ബിഭ്രതി
നിന്റെ സ്മരണയുടെ ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞ മനസ്സുള്ളവർ, നിനക്കു നമസ്കാരം ചെയ്യാത്തവർ ഈ ലോകത്തിൽ എവിടെയും കാണപ്പെടുന്നില്ല.
തേ ദേശാസ് തേ ജനപദാസ് താ ദിശസ് തേ ച പര്വതാഃ । ത്വദനുസ്മരണൈകാന്തധിയോ യത്ര നരാസ് സ്ഥിതാഃ
ആ ദേശങ്ങളും, ആ ജനങ്ങളും, ആ ദിശകളും, ആ പർവതങ്ങളും, എവിടെ നിന്റെ സ്മരണയിൽ മാത്രം മനസ്സ് നിമഗ്നരായ മനുഷ്യർ ജീവിക്കുന്നു, അവിടെയാണ്.
ഫലം ഭൂതസ്യ പുണ്യസ്യ വര്തമാനസ്യ സേചനമ് । തരോര് ഇവൈഷ്യതോ ബീജം ത്വദനുസ്മരണം പ്രഭോ
പ്രഭോ, നിന്റെ സ്മരണയാണ് ഭവിയിൽ ഫലിക്കാനുള്ള വിത്ത്, ഇപ്പോഴത്തെ പുണ്യത്തിന് ജലം, കഴിഞ്ഞ പുണ്യത്തിന് ലഭിക്കുന്ന ഫലം — ഒരു വൃക്ഷത്തിന് പോലെ.
ഭൂതം ഭവ്യം ഭവിഷ്യച് ച സഫലം യേന നാമ തത് । കാലത്രിതയകല്യാണം ത്വദനുസ്മരണം പ്രഭോ
പ്രഭോ, നിന്റെ സ്മരണയാൽ തന്നെയാണ് കഴിഞ്ഞതും ഇപ്പോഴുള്ളതും വരാനിരിക്കുന്നതും ഫലപ്രദമാകുന്നത്; മൂന്ന് കാലങ്ങളിലും അതാണ് സൌഭാഗ്യം.
പരമം മനസോ മിത്രം സര്വാപത്പ്രസരാപഹമ് । സര്വസമ്പല്ലതാസേകസ് ത്വദനുസ്മരണം പ്രഭോ
പ്രഭോ, നിന്റെ സ്മരണയാണ് മനസ്സിന് ഏറ്റവും വലിയ സുഹൃത്ത്, എല്ലാ ദുരന്തങ്ങളും അകറ്റുന്നതും എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളും മഴപോലെ പകർന്നു നൽകുന്നതുമാണ്.
മഹാമഹിമ്നാം മഹതാം മഹിതാനാം ച കര്മണാമ് । കാരണം കാരണാനാം വൈ ത്വദനുസ്മരണം പ്രഭോ
പ്രഭുവേ, നിന്നെ ഓർക്കുന്നത് തന്നെ എല്ലാ കാരണങ്ങളുടെയും കാരണമായിരിക്കുന്നു; മഹാന്മാരുടെ മഹത്തായ പ്രവൃത്തികൾക്കും ഉന്നതരുടെ ഉന്നത പ്രവർത്തികൾക്കും അതാണ് ആധാരം.
വിവേകപയസാമ് അബ്ധിഃ പുണ്യരത്നാകരഃ പരഃ । അജ്ഞാനതിമിരാര്കൌഘസ് ത്വദനുസ്മരണം പ്രഭോ
പ്രഭുവേ, നിന്നെ ഓർക്കുന്നത് വിവേകത്തിന്റെ സമുദ്രം, പുണ്യരത്നങ്ങളുടെ വലിയ ഖനി, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ടത്വം അകറ്റുന്ന സൂര്യന്മാരുടെ കൂട്ടം — ഇതൊക്കെയാണ്.
ജ്ഞാനാമൃതൌഘകലശോ ധൃതിജ്യോത്സ്നാനിശാകരഃ । അപവര്ഗപുരദ്വാരം ത്വദനുസ്മരണം പ്രഭോ
പ്രഭുവേ, നിന്നെ ഓർക്കുന്നത് ജ്ഞാനാമൃതം നിറഞ്ഞ കലശം, ധൈര്യമായ രാത്രിയുടെ ചന്ദ്രൻ, മോക്ഷപുരിയുടെ വാതിൽ — ഇതൊക്കെയാണ്.
തൃഷ്ണാലതായാഃ പരശുര് ധൈര്യാമ്ഭോധരപര്വതഃ । ദൈന്യദുര്വനദാവാഗ്നിസ് ത്വദനുസ്മരണം പ്രഭോ
പ്രഭുവേ, നിന്നെ ഓർക്കുന്നത് തൃഷ്ണയുടെ വള്ളിക്ക് കുരുവാൾ, ധൈര്യത്തിന്റെ മേഘപർവതം, ദു:ഖത്തിന്റെ കാടിൽ കത്തുന്ന കാട്ടുതീ — ഇതൊക്കെയാണ്.
ജയത്യ് ആഭാസിതാശേഷചിത്തസംസാരമണ്ഡപഃ । അപൂര്വഃ പരമോ ദീപസ് ത്വദനുസ്മരണം പ്രഭോ
പ്രഭോ, നിന്റെ ഓർമ്മയാണ് മനസ്സിന്റെ ലോകം മുഴുവൻ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന അതുല്യവും പരമവും പുതിയതുമായ വിളക്ക്. അതു വിജയിക്കുന്നു.
ത്വദനുസ്മരണോദാരചിന്താമണിമതാ മയാ । സര്വാസാമ് ആപദാം മൂര്ധ്നി ദത്തം ഭൂതപതേ പദമ്
ഭൂതപതേ, നിന്റെ ഉത്തമമായ ഓർമ്മ എന്ന മനസ്സിന്റെ രത്നം കൊണ്ട് ഞാൻ എല്ലാ കഷ്ടതകളുടെയും തലയിൽ എന്റെ കാലടി വെച്ചിരിക്കുന്നു.
സകലദുഃഖഭയാപഹര പ്രഭോ ക്ഷണമ് അപീഹ മയാസി ന ചേതസാ । വരദ വീര മഹേശ്വര വിസ്മൃതസ് സുഖമ് അതോ നിവസാമി ഭവാന് ഇവ
സകല ദു:ഖവും ഭയവും നീക്കുന്ന പ്രഭോ, ഒരു നിമിഷം പോലും എന്റെ മനസ്സ് നിന്നിൽ ലയിച്ചില്ലെങ്കിൽ പോലും, വരദാ, വീര, മഹേശ്വരാ, ഞാൻ എല്ലാം മറന്ന് ഭവാനെപ്പോലെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു.
ഇത്യ് ഉക്തവത്യ് അഥ മുനൌ ദിവസോ ജഗാമ സായന്തനായ വിധയേ ഽസ്തമ് ഇനോ ജഗാമ । സ്നാതും സഭാ കൃതനമസ്കരണാ ജഗാമ ശ്യാമാക്ഷയേ രവികരൈശ് ച സഹാജഗാമ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, മഹർഷി അവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ദിവസം സന്ധ്യയിലേക്കു നീങ്ങി, സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു. അവൾ കുളിക്കാൻ പോയി, സഭയിൽ നമസ്കാരം അർപ്പിച്ചു, സൂര്യകിരണങ്ങൾ അസ്തമിക്കുന്നതോടെ അവിടം വിട്ടുപോയി.
ഇത്യ് ഉക്തവന്തമ് അത്രാസൌ ഗൌരീ ഭഗവതീ ഗിരമ് । മാമ് ഉവാച ജഗന്മാതാ മാതേവ തനയം പ്രിയമ്
അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ഗൗരി ഭഗവതി, ലോകമാതാവ്, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മകനോടു അമ്മപോലെ സ്നേഹത്തോടെ എന്നോട് സംസാരിച്ചു.
ഭഗവന് ഭവതാ ബ്രൂഹി ഭൂരിസൌഭാഗ്യഭാഗിനീ । പതിവ്രതാനാം പ്രഥമാ ക്വ കൃതാരുന്ധതീ പ്രിയാ
ഭഗവൻ, ദയവായി പറയൂ, അനേകം ഭാഗ്യങ്ങൾ ലഭിച്ച, പതിവ്രതകളിൽ ഏറ്റവും മുൻപിലുള്ള, എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട അരുന്ധതി എവിടെയാണ്?
ഉത്തിഷ്ഠാനയ താമ് അസ്മാദ് ആശ്രമാന് മച്ഛ്രമാപഹാത് । തയാ സഹ കഥാശ് ചിത്രാഃ കരോമ്യ് ഏകവയസ്യയാ
നിന്റെ ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് അവളെ എഴുന്നേൽപ്പിക്കൂ, എനിക്ക് ഉള്ള ക്ഷീണം അകറ്റാൻ. അവളെപ്പോലെയുള്ള കൂട്ടുകാരിയോടൊപ്പം ഞാൻ മനോഹരമായ കഥകൾ പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഇത്യ് ഉക്തേ തത്ര പാര്വത്യാ മയാ സാ ഗൃഹിണീ സ്വയമ് । ഗത്വോദ്ദേശം തമ് ഏവാശു സമാനീതാ സമാശയാ
പാർവതി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ഞാൻ ഉടൻ തന്നെ ആ സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി, സത്യസങ്കല്പത്തോടെ ആ ഗൃഹിണിയെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.
അരുന്ധത്യാ സമം കൃത്വാ ലലനാചാരമ് അക്ഷതമ് । സ്വകാര്യൈകപരാ ഗൌരീ ബഭൂവ പരിനിര്വൃതാ
അരുന്ധതിയോടൊപ്പം ചേർന്ന്, സ്ത്രീശീലങ്ങൾ കാത്ത്, ഗൗരി തന്റെ കര്ത്തവ്യങ്ങളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചു, പൂർണ്ണമായ സന്തോഷം നേടി.
അഹമ് അസ്മിന് ക്ഷണേ ബുദ്ധ്യാ രാമ ചിന്തിതവാന് ഇദമ് । അവ്യഗ്രോ മത്പ്രസന്നശ് ച ലബ്ധോ ഽയം ഭഗവാന് മയാ
അന്നേ സമയം, രാമാ, ഞാൻ മനസ്സിൽ这样 ചിന്തിച്ചു: എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, മനസ്സിൽ ആശ്വാസവും ദയയും നിറഞ്ഞ ഈ ഭാഗ്യവാനെ ഞാൻ പ്രാപിച്ചു.
കമ് ഏനം പരമേശാനം സര്വജ്ഞാനമഹാര്ണവമ് । പരിപൃച്ഛാമി സന്ദേഹമ് ഇന്ദുഭൂഷിതശേഖരമ്
എന്റെ സംശയം ആരോടാണ് ചോദിക്കേണ്ടത്? എല്ലാം അറിയുന്ന ജ്ഞാനസമുദ്രനായ, ചന്ദ്രനെ മുടിയിൽ അലങ്കരിച്ച പരമേശ്വരനോടോ?
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ സ ഗുരുര് ഇദം പൃഷ്ടോ മയാനഘ । ശൃണു വക്ഷ്യാമി തേ സര്വം യദ് ഉക്തം ചന്ദ്രമൌലിനാ
ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച് ഞാൻ ആ ഗുരുവിനോട് ഇത് ചോദിച്ചു, പാപരഹിതനേ, കേൾക്കൂ, ചന്ദ്രമൗലി പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ നിനക്കു പറയുന്നു.