പ്രകടീകൃതദിക് തേജസ് തദ് ആലോക്യ മയാ സ്മയാത് । അന്തഃപ്രകാശശാലിന്യാ ബുദ്ധിദൃഷ്ട്യാവലോകിതമ്
ആ ദിശകളിലേക്കും പടർന്ന പ്രകാശം ഞാൻ കണ്ടപ്പോൾ, ഉള്ളിലെ പ്രകാശമുള്ള ബുദ്ധിയുടെ കാഴ്ചകൊണ്ട് ഞാൻ അകത്തുതന്നെ പുഞ്ചിരിച്ച് അതിനെ നിരീക്ഷിച്ചു.
യാവത് പശ്യാമി തം സാനും ലീലയൈവ യദൃച്ഛയാ । വിഹരന് സ്വഗിരൌ ഹൃദ്യേ താവച് ചന്ദ്രകലാധരഃ
ആ മലശിഖരം ഞാൻ നോക്കിയിരിക്കുന്നത്രയും, അവിടെ ഇഷ്ടാനുസരണം സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ട്, സ്വന്തം പ്രിയപ്പെട്ട പർവതത്തിൽ ചന്ദ്രക്കലധാരിയായവൻ ആനന്ദത്തോടെ വസിക്കുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു.
പാശ്ചാത്യഗുല്മാന്തരിതഗണജാലോപമാലിതഃ । ഗൌരീകരാര്പിതകരോ നന്ദിപ്രോത്സാരിതാഗ്രഗഃ
പടിഞ്ഞാറ് കാടിനുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ജനക്കൂട്ടംപോലെ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവൻ, ഗൗരിയുടെ കൈയിൽ കൈ വെച്ചുകൊണ്ട്, നന്ദി മുന്നോട്ട് പ്രേരിപ്പിച്ചു.
പശ്ചാത്പരിക്രാന്തവൃഷസ് സര്വരാത്രിചരാവൃതഃ । കല്ഹാരദാമവലിതോ മന്ദാരകൃതശേഖരഃ
അവന്റെ പിന്നാലെ കാള, എല്ലാ രാത്രിചരന്മാരാലും ചുറ്റപ്പെട്ട്, കല്ഹാരമാല ധരിച്ച്, മന്ദാരപൂവ് കിരീടമായി അണിഞ്ഞ് നടന്നു.
ജടാമൌലീന്ദുകലികോ ഭോഗീന്ദ്രകൃതകുണ്ഡലഃ । ചലത്തുഷാരശൈലാഭസ് സര്വസങ്കല്പിതാര്ഥദഃ
അവന്റെ ജടാമുടിയിൽ ചന്ദ്രക്കല അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; കിംണരാധിപനായ പാമ്പ് കാതിലങ്കാരമായി; നീങ്ങുന്ന ഹിമപർവ്വതംപോലെയുള്ള രൂപം, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നല്കുന്നു.
മനോദൃഷ്ടസ് സ ഭഗവാന് മനസൈവ തതോ മയാ । ദത്തമന്ദാരപുഷ്പേണ പ്രണതേനാഭിവന്ദിതഃ
മനസ്സിൽ കാണപ്പെട്ട ആ ഭഗവാനെ, ഞാൻ മനസ്സിൽ തന്നെ മന്ദാരപൂവ് അർപ്പിച്ച്, തല താഴ്ത്തി ഭക്തിപൂർവ്വം വണങ്ങി.
ഇതി കൃത്വാ മയാ ദേഹഃ പര്യങ്കശയനാദ് അയമ് । ക്ഷണാദ് ഉത്ഥാപിതസ് തസ്മാദ് ഭൂതേനേവ മഹാശവഃ
ഇങ്ങനെ ചെയ്തതിനു ശേഷം, എന്റെ ശരീരം കിടക്കയിൽ കിടന്നിരുന്നിടത്ത് നിന്നു, ഒരു അദൃശ്യശക്തി കൊണ്ടുപോലെയാണ്, വലിയൊരു ശവംപോലെ ഉടനടി എഴുന്നേറ്റു.
ശിഷ്യാന് ഉദ്ബോധ്യ തത്രസ്ഥാന് ഗൃഹീത്വാര്ഘം സുസംയതഃ । അഗമം ലോകനാഥസ്യ ദൃഷ്ടിപൂതമ് അഹം പുരഃ
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ശിഷ്യന്മാരെ ഉണർത്തി, മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ അർഘ്യം എടുത്ത്, ലോകനാഥന്റെ ദർശനത്തിൽ ശുദ്ധിയോടെ ഞാൻ മുന്നിൽ എത്തി.
തത്ര പുഷ്പാഞ്ജലിം ദത്ത്വാ ദൂരാദ് ഏവ ത്രിലോചനഃ । ദത്താര്ഘേണ മയാ ദേവസ് സ പ്രണമ്യാഭിവന്ദിതഃ
അവിടെ, ദൂരത്ത് നിന്ന് തന്നെ പൂക്കളാൽ അഞ്ജലി അർപ്പിച്ചു; മൂന്നുകണ്ണുള്ള ദേവനു ഞാൻ അർഘ്യം സമർപ്പിച്ച്, ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിച്ചു.
തതശ് ചന്ദ്രപ്രഭാമൃദ്വ്യാ ഋജ്വ്യാ ശീതലയാ തയാ । ദൃശാ സര്വാര്തിഹാരിണ്യാ സരണ്യാ ശാശ്വതേ പദേ
അതിനുശേഷം, ചന്ദ്രപ്രഭപോലുള്ള, നേരായും തണുപ്പും നിറഞ്ഞതുമായ കാഴ്ചകൊണ്ട്, എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും അകറ്റുന്ന ദയയോടെ, അവൾ എന്നെ ശാശ്വതമായ ആ സ്ഥലത്തിലേക്ക് നയിച്ചു.
അഹമ് ആലോക്യ ദേവേന ചന്ദ്രാര്ധകൃതമൌലിനാ । പുഷ്പസാനൂപവിഷ്ടേന പ്രോക്തസ് സ്മിതസിതാക്ഷരമ്
ഞാൻ അർദ്ധചന്ദ്രം അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന മുടിയുമായി, പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്ന്, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരിക്കുന്ന ദൈവത്തെ കണ്ടു.
ആനയാര്ഘ്യം തഥാ പാദ്യം ബ്രഹ്മന് സ്വാഗതമ് അസ്തു തേ । ആശ്രമാതിഥയഃ പ്രാപ്താ വയമ് അദ്യ തവാനഘ
അർഘ്യവും പാദ്യവും കൊണ്ടുവരിക. ബ്രാഹ്മണനേ, നിന്നെ ഹൃദയപൂർവ്വം സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു. പാപരഹിതനേ, ഇന്ന് ഞങ്ങൾ അതിഥികളായി നിന്റെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഘനാഭിരാമശാലിന്യാ സതതം ശമശാന്തയാ । മുദിതോദാരയാ ബ്രഹ്മംസ് തപോലക്ഷ്മ്യാ വിരാജസേ
ബ്രാഹ്മണനേ, ശാന്തിയും സമാധാനവും നിറഞ്ഞതും, സന്തോഷവും മഹത്വവും നിറഞ്ഞതുമായ തപസ്സിന്റെ സമ്പത്താൽ നീ എപ്പോഴും ദീപ്തിയോടെ തിളങ്ങുന്നു.
ആഗച്ഛോപവിശാസ്മിംസ് ത്വമ് അകൃത്രിമദലാസനേ । മൃദൌ സാനുസമുദ്ഭൂതേ പുണ്യസഞ്ചയപാവനേ
വാ, ഈ സത്യസന്ധതയും വിനയവും നിറഞ്ഞ, മൃദുവും ഉയർന്നതുമായ ഈ സാനുവിൽ, പുണ്യസഞ്ചയത്താൽ ശുദ്ധമായിരിക്കുന്ന ഈ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരിക്കൂ.
ഇതി പ്രോക്തവതേ തസ്മൈ നിശേശാര്ധാര്ധധാരിണേ । അര്ഘം പുഷ്പം തഥാ പാദ്യം സമുപേത്യാര്പിതം മയാ
അങ്ങനെ അർദ്ധചന്ദ്രം ധരിക്കുന്ന അവനോടു സംസാരിച്ച ശേഷം, ഞാൻ സമീപിച്ച് അർഘ്യം, പുഷ്പങ്ങൾ, പാദ്യജലം എന്നിവ സമർപ്പിച്ചു.
പാദയോര് ഹസ്തയോശ് ചൈവ തന്വാം ചാസ്യ സ്വയമ്ഭുവഃ । മന്ദാരപുഷ്പാവലയോ വികീര്ണാ ബഹവഃ പുരഃ
സ്വയംഭുവിന്റെ കാലിലും കൈകളിലും ശരീരത്തിലും മന്ദാരപുഷ്പമാലകൾ ധാരാളം മുൻപിൽ ചിതറപ്പെട്ടു.
തതോ ഭഗവതീ ഗൌരീ താദൃശ്യൈവ സപര്യയാ । സമ്പൂജിതാ സഖീയുക്താ ഗണമണ്ഡലികാ തഥാ
അതിനുശേഷം ഭഗവതിയായ ഗൗരിയും, അവളുടെ സഖികളോടും ഗണമണ്ഡലത്തോടും കൂടെ, അതേവിധം പൂജിക്കപ്പെട്ടു.
ഗൃഹീതവന്തൌ തൌ താം മേ സപര്യാമ് ആദരാത് പ്രഭൂ । ഭക്തിപ്രണയിനോ രാമ പാര്വതീപരമേശ്വരൌ
ഭക്തിയും സ്നേഹവുംകൊണ്ട് ഞാൻ ചെയ്ത പൂജ അവരിരുവരും—പാർവതിയും പരമേശ്വരനും—ആദരത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു, രാമാ.
പൂജാന്തേ പൂര്ണശീതാംശുരശ്മിശീതലയാ ഗിരാ । തത്രോപവിഷ്ടം പ്രോവാച മാമ് അഥേന്ദുകലാധരഃ
പൂജക്ക് ശേഷം, പൂർണ്ണചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങൾ പോലെ തണുപ്പുള്ള വാക്കുകളോടെ, കിരീടത്തിൽ ഇന്ദുകല ധരിക്കുന്നവൻ അവിടെ ഇരുന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞു.
ബ്രഹ്മന് പ്രശമശാലിന്യഃ പ്രാപ്തവിശ്രാന്തയഃ പരേ । കച്ചിത് കല്യാണകാരിണ്യസ് സംവിദസ് തേ സ്ഥിതാഃ പദേ
ബ്രാഹ്മണനേ, ഉത്തമമായ ശാന്തിയും വിശ്രമവും നല്കുന്ന ആ മനസ്സിന്റെ ശാന്താവസ്ഥകൾ നിന്റെ ഉള്ളിൽ സ്ഥിരമായി നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ? നീ നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനല്ലേ.
കച്ചിത് കമലകല്ഹാരകുമുദാനയനക്ഷമാഃ । തവാന്തേവാസിനോ ബ്രഹ്മന് നീരുജസ് ത്വദനുവ്രതാഃ
ബ്രാഹ്മണനേ, നിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ, നിന്നോടു ഭക്തിയോടെ ചേർന്നിരിക്കുന്നവർ, കമലം, കള്ളാർ, കുമുദം എന്നിവ പോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ളവർ, രോഗമില്ലാതെ സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്നു വിശ്വാസമുണ്ടോ?
ബലിഭാഗഭുജാം കച്ചിദ് ഭഗവന് ഭവദാശ്രമേ । കുശലം മുഗ്ധമുഗ്ധാനാം മൃഗാണാം മത്പ്രിയാദൃശാമ്
ഭഗവനേ, ഭവതിന്റെ ആശ്രമത്തിൽ ബലികൾ പങ്കിടുന്ന, എനിക്ക് പ്രിയമായ, അത്യന്തം നിർദോഷവും സുന്ദരവുമായ മൃഗങ്ങൾക്കിടയിൽ എല്ലാം സുഖമാണോ?
കച്ചിന് മന്ദാരകുസുമാന്യ് ഏതേ മന്ദാരപാദപാഃ । തവാസ്മദാദിപൂജാര്ഥം സമ്പ്രയച്ഛന്തി സൂന്നതാഃ
ഈ മന്ദാരവൃക്ഷങ്ങൾ അവരുടെ ശാഖകൾ താഴ്ത്തി, നിന്റെ ആരാധനക്കും എന്റെ ആരാധനക്കും മന്ദാരപൂക്കൾ സമർപ്പിക്കുകയാണോ?
കച്ചിന് മന്ദാകിനീ പുണ്യം തവ സ്നാനോപയോഗികമ് । ഏകയാ വാഹലതയാ ദദാത്യ് ഉത്പലപങ്കജമ്
പവിത്രമായ മന്ദാകിനി നദി, അവളുടെ ഒറ്റ സുന്ദരമായ പ്രവാഹത്തിൽ നിന്നു, നിനക്ക് കുളിക്കാൻ ഉത്പലവും താമരയും നൽകുന്നുണ്ടോ?
അസമഞ്ജസചേഷ്ടാസു നിത്യം ചേഷ്ടാസു മേ ഽനഘ । അപി മദ്ഗണലീലാസു മുനിനാഥ ന ഖിദ്യസേ
പാപരഹിതനായവളെ, എന്റെ സദാ ചഞ്ചലമായ, ചിലപ്പോൾ നിയന്ത്രണം വിട്ട് കളിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരുടെ കളികളാൽ, മഹർഷിയേ, നിനക്ക് ഒരിക്കലും ബുദ്ധിമുട്ടോ ക്ഷീണമോ തോന്നുന്നില്ലേ?
തിഷ്ഠന്തമ് ഇഹ ശൈലേന്ദ്രേ വിപിനാരണ്യവാസിനഃ । അപി നോദ്വേജയന്തി ത്വാം ധനേശാനുചരാ മുനേ
മഹർഷിയേ, നീ ഈ മലനാഥനിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ, കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന ധനേശ്വരന്റെ അനുചിതർ നിന്നെ അലട്ടുന്നില്ലല്ലോ?
ദുര്വൃത്തഘനയക്ഷൌഘേ വിപ്ര ലോലനിശാചരേ । വസതോ ഽസ്മിന് ഗിരേഃ കുക്ഷാവ് അപ്യ് അനുദ്വേഗിതാസ്തി തേ
ഈ മലയുടെ ഗുഹകളിൽ ദുഷ്ടമായ യക്ഷന്മാരും അശാന്തരായ രാത്രിവാസികളും വസിച്ചാലും, നിനക്ക് ഒരു അലസലും ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
ഏവംവാദിനി ദേവേശേ സര്വലോകൈകകാരണേ । ഗിരാനുനയശാലിന്യാ മയോക്തം രഘുനന്ദന
ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവും എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും ഏകകാരണമുമായവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, രഘുവംശജ, ഞാൻ വിനയപൂർവമായ മൃദുലമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
ത്ര്യക്ഷാനുസ്മൃതികല്യാണവതാമ് ഇഹ മഹേശ്വര । ന കിഞ്ചിദ് അപി ദുഷ്പ്രാപം ന ച കാശ്ചന ഭീതയഃ
മഹേശ്വരാ, മൂന്ന് കണ്ണുള്ളവനെ സ്മരിക്കുന്ന ഭാഗ്യശാലികൾക്ക് ഇവിടെ നേടാൻ പ്രയാസമുള്ളതൊന്നുമില്ല, ഭയങ്ങൾക്കും അവിടെയില്ല.
ത്വദനുസ്മരണാനന്ദപരിപൂര്ണിതചേതസഃ । ന തേ സന്തി ജഗത്കോശേ പ്രണതിം യേ ന ബിഭ്രതി
നിന്റെ സ്മരണയുടെ ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞ മനസ്സുള്ളവർ, നിനക്കു നമസ്കാരം ചെയ്യാത്തവർ ഈ ലോകത്തിൽ എവിടെയും കാണപ്പെടുന്നില്ല.