ജഗദ് ഗലിതമേര്വാദി യാത്യ് ഏകാര്ണവതാം യദാ । വായവീം ധാരണാം ബദ്ധ്വാ ഖം പ്ലവേ ഽചലധീസ് തദാ
മേരുവും മറ്റും ഉൾപ്പെടെ ലോകം ഒറ്റ സമുദ്രമായി ലയിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ വായു ധാരണയിൽ മനസ്സിനെ ഉറപ്പിച്ച് ആകാശത്ത് അചഞ്ചലമായി ഒഴുകുന്നു.
ബ്രഹ്മാണ്ഡപാരമ് ആസാദ്യ തത്ത്വാന്തേ വിമലേ പദേ । സുഷുപ്താവസ്ഥയാ താവത് തിഷ്ഠാമ്യ് അചലരൂപയാ
ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ അതിരിൽ, സത്യത്തിന്റെ അവസാനം, നിർമലമായ അവസ്ഥയിൽ, ഞാൻ അചഞ്ചലതയുടെ രൂപത്തിൽ സുഷുപ്തിയിലായി നില്ക്കുന്നു.
യാവത് പുനഃ കമലജസ് സൃഷ്ടികര്മണി തിഷ്ഠതി । തതഃ പ്രവിശ്യ ബ്രഹ്മാണ്ഡം തിഷ്ഠാമി പതഗാലയേ
താമരപ്പൂവിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിയുടെ പ്രവർത്തിയിൽ നിലകൊള്ളുന്നവരെങ്കിൽ, ഞാൻ ആ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ കടന്ന്, ഗരുഡന്റെ വാസസ്ഥലത്തിൽ പാർക്കും.
യഥാ തിഷ്ഠസി പക്ഷീശ ധാരണാഭിര് അഖണ്ഡിതഃ । കല്പാന്തേഷു തഥാ കസ്മാന് നാന്യേ തിഷ്ഠന്തി യോഗിനഃ
പക്ഷീരാജാവേ, നീ എങ്ങനെ ധാരണയിൽ അക്ഷതനായി നിലകൊള്ളുന്നുവോ, അങ്ങനെ തന്നെ കാലചക്രം അവസാനിക്കുമ്പോൾ മറ്റുള്ള യോഗികൾക്ക് അങ്ങനെ നിലകൊള്ളാൻ കഴിയാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
ബ്രഹ്മന് നിയതിര് ഏഷാ ഹി ദുര്ലങ്ഘ്യാ പാരമേശ്വരീ । മയേദൃശേന വൈ ഭാവ്യം ഭാവ്യമ് അന്യൈസ് തു താദൃശൈഃ
ബ്രഹ്മനേ, ഇതാണ് പരമമായ നിയമം, അതിൽ മാറ്റം വരുത്താൻ ആരാലും കഴിയില്ല; എനിക്ക് സംഭവിക്കേണ്ടത് എങ്ങനെ സംഭവിക്കണമോ, അതുപോലെ തന്നെയാണ് മറ്റുള്ളവർക്കും സംഭവിക്കുന്നത്.
ന ശക്യതേ തോലയിതുമ് അവശ്യഭവിതവ്യതാ । യദ് യഥാ തത് തഥൈതദ് ധി സ്വഭാവസ്യൈഷ നിശ്ചയഃ
അവശ്യമായി സംഭവിക്കേണ്ടതു മാറ്റാനോ തൂക്കാനോ കഴിയില്ല; എന്ത് സംഭവിക്കണമോ അതു തന്നെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്—ഇതാണ് സ്വഭാവത്തിന്റെ ഉറപ്പായ സത്യമായത്.
മത്സങ്കല്പവശേനൈവ കല്പേ കല്പേ പുനഃ പുനഃ । അസ്മിന്ന് ഏവ ഗിരേശ് ശൃങ്ഗേ തരുര് ഇത്ഥം ഭവത്യ് അയമ്
എന്റെ മനസ്സിന്റെ ആഗ്രഹശക്തിയാൽ, ഓരോ സൃഷ്ടി ചക്രത്തിലും വീണ്ടും വീണ്ടും, ഈsame മലശിഖരത്തിൽ ഈ വൃക്ഷം ഇങ്ങനെ തന്നെ ഉണ്ടാകുന്നു.
അത്യന്തമ് ഏവ ദീര്ഘായുര് ഭവാന് വിഹഗനായക । ജ്ഞാനവിജ്ഞാനവാന് വീരോ യോഗയോഗ്യമനോഗതിഃ
നീ, പക്ഷികളുടെ നായകനേ, അത്യന്തം ദീർഘായുസ്സും, ജ്ഞാനവും വിവേകവും, ധൈര്യവും യോഗയോഗ്യമായ മനസ്സും ഉള്ളവനാണ്.
ദൃഷ്ടാനേകവിധാനല്പസര്ഗസങ്ഘസമാഗമഃ । കിം കിം സ്മരസി കല്യാണിംശ് ചിത്രമ് അസ്മിഞ് ജഗത്ത്രയേ
നാനാവിധത്തിലുള്ള അനേകം ചെറു സൃഷ്ടികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ കണ്ടു കഴിഞ്ഞവളായി, ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നീ എന്തെല്ലാം അത്ഭുതകരമായ, മംഗളകരമായ കാര്യങ്ങൾ ഓർക്കുന്നു?
ബൃഹദ്ഗിരിശിലാരൂക്ഷാമ് അജാതതൃണവീരുധമ് । അശൈലവനവൃക്ഷൌഘാം സ്മരാമീമാം ധരാമ് അധഃ
വലിയ പാറക്കല്ലുകൾ കൊണ്ട് കഠിനമായതും, പുല്ലും ചെടികളും ഇനിയും പിറവിയെടുത്തിട്ടില്ലാത്തതുമായ, മലവനങ്ങൾക്കും വൃക്ഷങ്ങൾക്കും കൂട്ടംകൂടാത്തതുമായ ഈ ഭൂമിയെ ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
ദശവര്ഷസഹസ്രാണി ദശവര്ഷശതാനി ച । ഭസ്മഭാരഭരാപൂര്ണാം സ്മരാമീമാം ധരാമ് അധഃ
പതിനായിരം വർഷവും പത്ത് നൂറ് വർഷവും ഈ ഭൂമി ചിതഭസ്മം നിറഞ്ഞതായിരുന്ന കാലം ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
അനുത്പന്നദിനാധീശാമ് അജാതശശിമണ്ഡലാമ് । അവിഭക്തദിനാലോകാം സംസ്മരാമി ധരാമ് അധഃ
ദിവസങ്ങളുടെ അധിപന്മാർ ജനിച്ചിട്ടില്ലാത്തതും, ചന്ദ്രന്റെ വട്ടം ഉണ്ടാകാത്തതും, പകൽവെളിച്ചം ഒന്നായി നിലനിന്നതുമായ ഭൂമി ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
മേരുരത്നതടോദ്ദ്യോതൈര് അര്ധപ്രകടകോടരമ് । ലോകാലോകമ് ഇവാദ്യാദ്രിം ഭുവനം സംസ്മരാമ്യ് അഹമ്
മുത്തുകൾ ചിതറുന്ന മലശിഖരങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുന്ന, ഗുഹകൾ അർദ്ധം തുറന്നിരിക്കുന്ന, ലോകവും അതിലോലകവും തമ്മിലുള്ള അതിരുപോലെയുള്ള ആദിമപർവ്വതം ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
പ്രവൃദ്ധാസുരസങ്ഗ്രാമേ മ്രിയമാണാന് നരാന് ഇവ । പലായമാനാന് അഭിതസ് സംസ്മരാമി സുരാന് അഹമ്
അസുരന്മാരുമായി നടന്ന മഹായുദ്ധത്തിൽ മരിക്കുന്ന മനുഷ്യരെപ്പോലെ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ഓടിപ്പോയ ദേവന്മാരെ ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
ചതുര്യുഗാനി പഞ്ചാശദ് അസുരൈര് മത്തകാശിഭിഃ । ദൈത്യാന്തഃപുരതാം പ്രാപ്താം സംസ്മരാമി ധരാമ് ഇമാമ്
നാന്നൂറ് യുഗങ്ങൾ അർദ്ധശതമായി, മദ്യപാനത്തിൽ മയങ്ങിയ പ്രകാശമുള്ള അസുരന്മാർ ഈ ഭൂമിയെ തങ്ങളുടെ അന്തഃപുരം പോലെ കൈവശം വെച്ചിരുന്ന കാലം ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
അത്യന്താന്തരിതാന്താന്തസമസ്താസുരമണ്ഡലാമ് । അജദേവത്രയീശേഷാം സംസ്മരാമി ജഗത്കുടീമ്
അസുരന്മാരുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ആഴത്തിൽ മുഴുവനും നിറഞ്ഞു, ദേവന്മാരുടെ മൂന്നു വേദങ്ങൾ മാത്രം ശേഷിച്ചിരുന്ന ലോകം ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
ചതുര്യുഗാര്ധം ചരമം നീരന്ധ്രാം ഘനപാദപൈഃ । അദൃഷ്ടനരനിര്മാണാം സംസ്മരാമി ധരാമ് ഇമാമ്
നാന്നൂറ് യുഗത്തിന്റെ പാതി കാലം, വലിയ വൃക്ഷങ്ങൾ കനത്തിരിഞ്ഞ്, മനുഷ്യരൊന്നും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാത്ത ഭൂമി ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
ഏവം ചതുര്യുഗം സാഗ്രം നീരന്ധ്രൈര് അചലൈര് യുതാമ് । അപ്രവൃത്തജനാചാരാം സംസ്മരാമി ധരാമ് ഇമാമ്
ഇങ്ങനെ, നാന്നൂറ് യുഗം മുഴുവൻ, കനത്ത പർവ്വതങ്ങൾ നിറഞ്ഞ്, മനുഷ്യരുടെ ആചാരങ്ങൾ തുടങ്ങാത്ത ഭൂമിയെ ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
അജാതഷണ്മുഖാം മത്തതാരകോദ്വാസിതാമരാമ് । ദൈത്യപക്ഷജയോദ്രിക്താം സംസ്മരാമി ജഗത്കുടീമ്
ആറ് മുഖങ്ങളുള്ളവൻ ജനിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, മദത്തിൽ മുഴുകിയ താരകൻ ദേവന്മാരെ ഓടിച്ചയച്ചപ്പോൾ, ദാനവരുടെ പക്ഷം അതിവിശേഷം വിജയിച്ചിരുന്ന ആ ലോകത്തെ ഞാൻ ഓർമ്മിക്കുന്നു.
ചതുര്യുഗാനി ത്രീണ്യ് അമ്ബുപൂരപ്ലുതകകുമ്മുഖീമ് । മേരുദണ്ഡാങ്കിതാം മധ്യേ സംസ്മരാമി ധരാമ് ഇമാമ്
നാലു യുഗങ്ങൾ വീതമുള്ള മൂന്നു ചക്രങ്ങൾക്കാലം, വെള്ളം നിറഞ്ഞതും നടുവിൽ മെരു പർവതത്തിന്റെ അടയാളം പതിഞ്ഞതുമായ ഈ ഭൂമിയെ ഞാൻ ഓർമ്മിക്കുന്നു.
ഭയാദ് അന്തര്ഹിതാശേഷവൈമാനികനഭശ്ചരാമ് । ദ്യാം നിരൃക്ഷനിശേശാര്കാം സംസ്മരാമി തമോമയീമ്
ഭയത്താൽ എല്ലാ ദേവതകളും ആകാശവാസികളും മറഞ്ഞ് പോയ, സൂര്യൻ ഒന്നു പോലും കാണാനാവാത്ത, ഇരുട്ടിൽ മാത്രം നിറഞ്ഞ ആകാശത്തെ ഞാൻ ഓർമ്മിക്കുന്നു.
അനഗസ്ത്യാമ് അഗസ്ത്യാശാമ് ഏകപര്വതതാം ഗതാം । മത്തേ വിന്ധ്യമഹാശൈലേ സംസ്മരാമി ജഗത്കുടീമ്
തെക്കേ ദേശത്ത് അഗസ്ത്യൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ, വെറും ഒരു പർവതം മാത്രം ശേഷിച്ചിരുന്ന, മദത്തിൽ മുഴുകിയ വിൻധ്യ മഹാപർവതം നിലകൊണ്ടിരുന്ന ആ ലോകത്തെ ഞാൻ ഓർമ്മിക്കുന്നു.
ഏതാംശ് ചാന്യാംശ് ച വൃത്താന്താന് സംസ്മരാമി ബഹൂന് അപി । കിം തേന ബഹുനോക്തേന സാരം സങ്ക്ഷേപതശ് ശൃണു
ഞാൻ ഇതുപോലെയും മറ്റു പല കഥകളും ഓർക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇതെല്ലാം പറയുന്നതിൽ എന്ത് പ്രയോജനം? അതിന്റെ സാരം ചുരുക്കത്തിൽ കേൾക്കൂ.
അസങ്ഖ്യാതാന് മനൂന് ബ്രഹ്മന് സ്മരാമി ശതശോ ഗതാന് । സര്ഗാന് ആരമ്ഭബഹുലാംശ് ചതുര്യുഗശതാനി ച
ബ്രഹ്മനേ, അനവധി മനുക്കളെയും, നൂറുകണക്കിന് കഴിഞ്ഞുപോയ സൃഷ്ടികളെയും, അനേകം ആരംഭങ്ങളുള്ള ലോകങ്ങളെയും, നൂറുകണക്കിന് നാലു യുഗങ്ങളുടെ ചക്രങ്ങളെയും ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
ഏകദേവമയം ശുദ്ധം പുരുഷാസുരവര്ജിതമ് । അലോകത്രിതയം ചൈകസ്വര്ഗം സര്ഗം സ്മരാമ്യ് അഹമ്
ഒരു ദൈവം മാത്രമുള്ള, പാവിത്ര്യമുള്ള, മനുഷ്യരും അസുരന്മാരും ഇല്ലാത്ത, മൂന്നു ലോകങ്ങളും സ്വർഗ്ഗവും ഇല്ലാത്ത, ഒറ്റ സ്വർഗ്ഗം മാത്രം ഉള്ള ഒരു സൃഷ്ടി ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
സുരാപബ്രാഹ്മണം മത്തം നിഷിദ്ധസുരശൂദ്രകമ് । ബഹുനാഥസതീകം ച കഞ്ചിത് സര്ഗം സ്മരാമ്യ് അഹമ്
ബ്രാഹ്മണന്മാർ മദ്യം കുടിച്ച് മയങ്ങി, നിരോധിത ദേവന്മാരും ശൂദ്രന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്ന, അനേകം ഭർത്താക്കളും ഭാര്യമാരും ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു സൃഷ്ടി ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
വൃക്ഷനീരന്ധ്രഭൂലോകമ് അകല്പിതമഹാര്ണവമ് । സ്വര്ഗസഞ്ജാതപുരുഷം കഞ്ചിത് സര്ഗം സ്മരാമ്യ് അഹമ്
ഞാൻ ഓർക്കുന്നു, ഒരു സൃഷ്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു, അപ്പോൾ ഭൂമി ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ കുഴിയുപോലെയായിരുന്നു, വലിയ സമുദ്രങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു, മനുഷ്യർ സ്വർഗത്തിൽ ജനിച്ചവരായിരുന്നു.
അപര്വതമ് അഭൂമിം ച വ്യോമസ്ഥാമരമാനവമ് । അചന്ദ്രാര്കപ്രകാശാഢ്യം കഞ്ചിത് സര്ഗം സ്മരാമ്യ് അഹമ്
ഞാൻ ഓർക്കുന്നു, ഒരു സൃഷ്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു, അപ്പോൾ പർവതങ്ങളോ നിലമോ ഇല്ലായിരുന്നു, ദേവന്മാരും മനുഷ്യരും ആകാശത്തായിരുന്നു, ചന്ദ്രനോ സൂര്യനോ അല്ലാതെ വെളിച്ചം നിറഞ്ഞിരുന്നതായിരുന്നു.
അനിന്ദ്രമ് അമഹീപാലമ് അമധ്യസ്ഥാധമോത്തമമ് । സമസര്വകകുബ്ഭൂതം കഞ്ചിത് സര്ഗം സ്മരാമ്യ് അഹമ്
ഞാൻ ഓർക്കുന്നു, ഒരു സൃഷ്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു, അപ്പോൾ ഇന്ദ്രനും രാജാവുമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു, മധ്യവും താഴ്വാരവും ഉന്നതവും എന്നിങ്ങനെയുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നു, എല്ലാ ദിക്കുകളും ഒരുപോലെയായിരുന്നു, എല്ലാം സമമായിരുന്നതായിരുന്നു.
സര്ഗപ്രാരമ്ഭകലനാവിഭാഗേ ഭുവനത്രയേ । ദേവാസുരവിനിര്മാണം ദ്വീപാബ്ധിവലയോദയഃ
സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ, മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ വിഭജനം നടന്നപ്പോൾ, ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും രൂപീകരണവും ദ്വീപുകളും സമുദ്രങ്ങളും ഉദയിക്കുകയും ചെയ്തു.