ദഗ്ധോദയാസ്തശൈലേന്ദ്രവനവ്യൂഹൈ രവേഃ കരൈഃ । ചിരമ് അത്യന്തമ് ആസന്നൈഃ കഥം താത ന ഖിദ്യസേ
അച്ഛാ, സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ വളരെ അടുത്ത് നിന്ന് മലകളുടെയും കാടുകളുടെയും മുകളിലൂടെ ദീർഘകാലം കത്തിച്ചുപോകുമ്പോഴും, അപ്പച്ചാ, നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ ഒരു വിഷമവും തോന്നുന്നില്ല?
ഇന്ദോര് അഥ കരൈശ് ശീതൈഃ പാഷാണീകൃതവാരിഭിഃ । ആസന്നതരതാം യാതൈഃ കച്ചിത് താത ന ഖിദ്യസേ
അപ്പച്ചാ, ചന്ദ്രന്റെ തണുത്ത കിരണങ്ങൾ വെള്ളം കല്ലാക്കിത്തീർത്തു, അതിനേക്കാൾ അടുത്ത് വന്നാൽ പോലും, നിങ്ങൾക്ക് യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാകുന്നില്ലല്ലോ?
അജസ്രമ് ഇഹ വിശ്രാന്തൈഃ കല്പജീമൂതമണ്ഡലൈഃ । പരശുച്ഛേദ്യനീഹാരൈഃ കഥം താത ന ഖിദ്യസേ
ഇവിടെ എപ്പോഴും വിശ്രമിക്കുന്ന ആ കാലഘട്ടത്തിലെ മേഘങ്ങൾ, മഴയെത്തുന്ന വഴികൾ വെട്ടിക്കളയപ്പെട്ടിട്ടും, അപ്പച്ചാ, അതിനാൽ നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ ഒരു ദുഃഖവും തോന്നുന്നില്ല?
വിഷമൈര് ജാഗതൈഃ ക്ഷോഭൈര് ഉച്ചൈസ്തരപദസ്ഥിതഃ । കഥം ന ക്ഷോഭമ് ആയാതി കല്പവൃക്ഷോ ഽയമ് ഉന്നതഃ
ഉയർന്നതായ ഈ കല്പവൃക്ഷം, കഠിനമായ ഉണർവുകളും കലഹങ്ങളും നേരിടുമ്പോഴും, എങ്ങനെ അതിന് ഒരു കലക്കം പോലും ഉണ്ടാകുന്നില്ല?
നിരാലമ്ബാസ്പദാ ബ്രഹ്മന് സര്വലോകാവധീരിതാ । തുച്ഛേയം സര്വഭൂതാനാം മധ്യേ വിഹഗജീവികാ
ഹേ ബ്രഹ്മന്, എല്ലാ ലോകങ്ങളും അവഗണിക്കുന്നതും, ആശ്രയമോ താങ്ങോ ഇല്ലാത്തതുമായ ഈ പക്ഷിയുടെ ജീവൻ എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഇടയിൽ വളരെ ചെറുതും നിർപ്രധാനവുമാണ്.
യദ് ഈദൃശേഷു ദൂരേഷു നിര്ജനേഷു വനേഷു ച । കല്പിതാസ്യാസ് സ്ഥിതിര് ധാത്രാ ശൂന്യേ വാ വ്യോമധന്വനി
ഇങ്ങനെ ദൂരെയുള്ള, നിർജനമായ കാടുകളിലും ശൂന്യമായ ആകാശത്തിലും സ്രഷ്ടാവ് ഈ പക്ഷിയുടെ നിലയെ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അതിന്റെ സ്ഥാനം എങ്ങനെ ഉറപ്പാക്കപ്പെടുന്നു?
കഥമ് അസ്യാം പ്രഭോ ജാതൌ ജാതസ്യ കില ജീവതഃ । ആശാപാശനിബദ്ധസ്യ വിഹഗസ്യ വിശോകതാ
പ്രഭോ, ഇങ്ങനെ ജനിച്ച്, പ്രതീക്ഷയുടെ കയറുകളിൽ കുടുങ്ങിയ ഈ പക്ഷി ദുഃഖമില്ലാതെ എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു എന്ന് അത്ഭുതമാണ്.
വയം തു ഭഗവന് നിത്യം സ്വാത്മസന്തോഷസംയുതാഃ । ന കദാചന നീരൂപൈര് മുഹ്യാമോ ജാഗതൈര് ഭ്രമൈഃ
എന്നാൽ ഭഗവൻ, ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും സ്വയം സംതൃപ്തിയോടെ ഒന്നായിരിക്കുന്നു; ലോകത്തിന്റെ വ്യർഥമായ ഭ്രമങ്ങൾ ഞങ്ങളെ ഒരിക്കലും ഭ്രമിപ്പിക്കാറില്ല.
സ്വഭാവമാത്രസന്തുഷ്ടാഃ കഷ്ടൈര് മുക്താ വിചേഷ്ടിതൈഃ । ക്ഷിപാമഃ കേവലം കാലമ് അസ്മിന് ബ്രഹ്മന് നിജാലയേ
സ്വഭാവികമായ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ, കഷ്ടപ്പാടുകളോ പ്രയാസങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, ഞങ്ങൾ ഇവിടെ നമ്മുടെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ സമയം ചെലവഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, ബ്രഹ്മൻ.
ന ജീവിതാന് ന മരണാത് കുര്മോ ദേഹസ്യ രോധനമ് । യഥാ സ്ഥിതേന തിഷ്ഠാമസ് തഥൈവാസ്തങ്ഗതേഹിതാഃ
ജീവിതത്തോടോ മരണത്തോടോ ഞങ്ങൾ执പ്പാടില്ല; ശരീരത്തിന്റെ നിലപാടുകളെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ അശ്രദ്ധരാണ്, അതു എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്നതിൽ ഞങ്ങൾക്കു വ്യത്യാസമില്ല.
ആലോകിതാ ലോകദശാ ദൃഷ്ടാ ദൃഷ്ടാന്തദൃഷ്ടയഃ । നൂനം സന്ത്യക്തമ് അസ്മാകം മനസാ ചഞ്ചലം വപുഃ
ലോകത്തിലെ നിലകൾ ഞങ്ങൾ കണ്ടു, പല ഉദാഹരണങ്ങളും അനുഭവിച്ചു; തീർച്ചയായും ഞങ്ങളുടെ ചഞ്ചലമായ മനസ്സും ശരീരവും ഞങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.
അനാരതനിജാലോകേ നിത്യം ചാപരിതാപിനി । കല്പാഗസ്യോപരി സദാ വേദ്മി കാലകലാഗതിമ്
എന്റെ സ്വന്തം ലോകത്തിൽ, എപ്പോഴും ദുഃഖം ഇല്ലാതെ, തടസ്സമില്ലാതെ, കാലത്തിന്റെ സഞ്ചാരം ഞാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും കാണുന്നു, കാലഘട്ടങ്ങൾക്കപ്പുറം.
രത്നഗുച്ഛപ്രകാശാഢ്യേ ബ്രഹ്മന് കല്പലതാഗൃഹേ । പ്രാണാപാനപ്രവാഹേണ വേദ്മി കാലമ് അഖണ്ഡിതമ്
മുത്തുകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ കൊണ്ട് പ്രകാശമുള്ള, ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന വള്ളിയുടെ വീട്ടിൽ, ശ്വാസം വരികയും പോകുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവാഹം കൊണ്ട് ഞാൻ കാലം ഒരിക്കലും മുറിയാതെ അനുഭവിക്കുന്നു, ബ്രഹ്മൻ.
അവിജ്ഞാതദിവാരാത്രേ ഽപ്യ് അസ്മിന്ന് ഉച്ചൈശ് ശിലോച്ചയേ । ജാനാമി നിജയാ ബുദ്ധ്യാ ലോകകാലക്രമസ്ഥിതിമ്
ഇവിടെ ഈ ഉയർന്ന പർവതശിഖരത്തിൽ പകലും രാത്രിയും അറിയപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിലും, എന്റെ സ്വന്തം ബുദ്ധിയാൽ ലോകത്തിലെ കാലക്രമം എങ്ങനെ നടക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു.
സാരാസാരപരിച്ഛേദി ബോധാദ് വിശ്രാന്തിമ് ആഗതമ് । നിരസ്തചാപലം ശാന്തം ജാതമ് ഏവ മുനേ മനഃ
മൂല്യവത്തും മൂല്യമില്ലാത്തതുമായതു തിരിച്ചറിയുന്ന വിവേകത്താൽ, മനസ്സ് വിശ്രമം നേടിയിട്ടുണ്ട്, ശാന്തവും അശാന്തിയും ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു, മുനിവരേ.
സംസാരവ്യവഹാരോത്ഥൈര് ആശാപാശൈര് അസന്മയൈഃ । ഉദ്ഗാലൈര് ഇവ ഭൂകാകോ ന വൈവശ്യം വ്രജാമ്യ് അഹമ്
ലോകവ്യവഹാരങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന, യാഥാർത്ഥ്യമില്ലാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ബന്ധങ്ങൾ കൊണ്ട് ഞാൻ അലങ്കോലമാകുന്നില്ല; കാറ്റിന്റെ ഊതലുകൾക്ക് ഭയപ്പെടാത്ത ഒരു ആണ്ടിപ്പക്ഷിയെപ്പോലെ ഞാൻ അശാന്തനാവുന്നില്ല.
പരോപശമധര്മിണ്യാ വയമ് ആലോകശീതയാ । പശ്യന്തോ ജാഗതീം മായാം ധിയാ ധൈര്യമ് ഉപാഗതാഃ
നമുക്ക് മനസ്സിൽ സമാധാനത്തിന്റെ സ്വഭാവം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ബോധത്തിന്റെ പ്രകാശം നമ്മെ ശീതളമാക്കുന്നു. ഈ ലോകമെന്ന മായയെ ഞങ്ങൾ മനസ്സോടെ കാണുമ്പോൾ, ധൈര്യം ഉറപ്പുവരുന്നു.
ഭീമാസ്വ് അപി മഹാബുദ്ധേ ദശാസ്വ് അചലബുദ്ധയഃ । ബിഭിമോ നോപലാകാരാസ് സമ്പ്രാപ്താസു യഥാക്രമമ്
ഭയപ്പെടുത്തുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിലും, മഹാമനസ്സുള്ളവനേ, ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ അശാന്തമാകുന്നില്ല; അവസ്ഥകൾ വരുമ്പോഴും, ഞങ്ങൾ വിറയുകയോ രൂപം മാറുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.
ഇയമ് ആരമ്ഭസുഭഗാ തരലാ ജാഗതീ സ്ഥിതിഃ । ഭൂയോ ഭൂയഃ പരാമൃഷ്ടാ നേഹ കിഞ്ചന സന്മയമ്
ഈ ലോകജീവിതം ആരംഭത്തിൽ ആകർഷകമായിരിക്കും, പക്ഷേ അതിവേഗം മാറുന്ന ഒന്നാണ്. വീണ്ടും വീണ്ടും പരിശോധിച്ചാൽ, ഇവിടെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നും സ്ഥിരമായതോ സത്യമായതോ കാണാനാവില്ല.
സര്വാണ്യ് ഏവ പ്രയാന്ത്യ് ഏവ സമായാന്തി ച വാ ന വാ । ഭഗവന് ഭൂതജാലാനി ഭയമ് അസ്മാകമ് അത്ര കിമ്
ഭഗവൻ, എല്ലാ ജീവികളും വരികയും പോകുകയും ചെയ്യുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ ഒന്നുമില്ലാതിരിക്കുകയും ചെയ്യാം. ഈ അനേകം ജീവികളിൽ നമ്മുക്ക് എന്തിനാണ് ഭയം?
ഭൂതജാലതരങ്ഗിണ്യാ വിശന്ത്യാഃ കാലസാഗരമ് । വയം സംസാരസരിതസ് തടസ്ഥാ അപ്യ് അനാകുലാഃ
സകല ജീവികളും ഒഴുകി കാലസമുദ്രത്തിലേക്ക് ചേർന്നുപോകുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ ഈ ലോകസരിതയുടെ കരയിൽ നില്ക്കുന്നവരായിട്ടും ഒരുപാട് സമാധാനത്തോടെ അശാന്തരായില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു.
നോജ്ഝാമോ ന ച ഗൃഹ്ണീമസ് തിഷ്ഠാമോ നൈവ ച സ്ഥിതാഃ । മൃദവോ ഽപി ഭൃശം ക്രൂരാ വയമ് അസ്മിന് ദ്രുമേ സ്ഥിതാഃ
ഞങ്ങൾ ഒന്നും ഉപേക്ഷിക്കുകയുമില്ല, പിടിച്ചുനിൽക്കുകയുമില്ല, ഒരിടത്തും ഉറച്ചുനിൽക്കുകയുമില്ല; എത്രയോ നന്മയുള്ളവരായിട്ടും, ഈ വൃക്ഷത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നവരായി ഞങ്ങൾ വളരെ ദൃഢരായിരിക്കുന്നു.
വീതശോകഭയായാസൈസ് ത്വാദൃശൈഃ പുരുഷോത്തമൈഃ । തുഷ്ടൈര് അനുഗൃഹീതാസ് സ്മസ് സംസ്ഥിതാ വിഗതജ്വരാഃ
ദുഃഖവും ഭയവും ക്ഷീണവും വിട്ട്, നിങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള മഹാന്മാരുടെ സംതൃപ്തിയിൽ ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട്, ഞങ്ങൾ എല്ലാ വേദനകളും വിട്ട് ഉറപ്പോടെ നില്ക്കുന്നു.
നേതശ് ചേതശ് ച പര്യസ്തം ലുലിതം ന ച വൃത്തിഷു । നാപരാമൃഷ്ടതത്ത്വാര്ഥമ് അസ്മാകം ഭഗവന് മനഃ
ഭഗവനെ, ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് ചിതറുകയോ അലയുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല; അതിന്റെ പ്രവൃത്തികളിൽ അതിരുപോലും അശാന്തിയില്ല. സത്യത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിൽ മാത്രമേ അത് നില്ക്കുന്നുള്ളൂ, മറ്റൊന്നിലും മനസ്സില്ല.
നിര്വികാരേ ഗതക്ഷോഭേ സ്വാത്മന്യ് ഉപശമം ഗതേ । അതരങ്ഗാഃ പ്രപൂര്ണാസ് സ്മഃ പര്വണീവ മഹാബ്ധയഃ
എല്ലാ കലഹങ്ങളും ശാന്തമായ്, മനസ്സ് സ്വഭാവത്തിൽ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, നാം പൂർണ്ണവും തരംഗങ്ങളില്ലാത്തതുമായ സമുദ്രം പോലെ ആകുന്നു, പൗർണമി രാത്രിയിലെ മഹാസമുദ്രംപോലെ.
ഭവദാഗമനാദ് ബ്രഹ്മന്ന് ഇദാനീം മുദിതാശയാഃ । ഫലിതാശേഷസങ്കല്പാഃ പരമാം പൂര്ണതാം ഗതാഃ
ബ്രഹ്മൻ, നിങ്ങളുടെ വരവോടെ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഫലിച്ചു, ഞങ്ങൾ പരമ പൂർണ്ണത കൈവരിച്ചു.
രസായനമയീ ശീതാ പരമാനന്ദദായിനീ । നാനന്ദയതി കം നാമ സാധുസങ്ഗതിചന്ദ്രികാ
സത്സംഗത്തിന്റെ പ്രകാശം തണുപ്പും അമൃതവും പോലെ പരമാനന്ദം നൽകുന്നു; ആരെയാണ് അതിന്റെ സാന്നിധ്യം ആനന്ദിപ്പിക്കാത്തത്?
സത്സങ്ഗമാനന്ദരസഃ കേനായമ് ഉപമീയതേ । മന്ദരോദ്ധൂതസര്വാമ്ബുഃ ക്ഷീരോദോ യേന ഖര്വ്യതേ
സത്സംഗത്തിന്റെ ആനന്ദസാരത്തെ എന്തുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാം? മണ്ഡരപർവതംകൊണ്ട് കുലുക്കിയ ക്ഷീരസമുദ്രം പോലെ അതിന്റെ ആനന്ദം ആരാൽ തീർക്കാനാകും?
നാതഃ പരതരം കിഞ്ചിന് മന്യേ കുശലമ് ആത്മനഃ । സന്തോ യദ് അനുഗമ്യന്തേ സന്ത്യക്തസകലൈഷണമ്
സ്വന്തം ആത്മാവിന് ഏറ്റവും നല്ലത് എന്നൊന്നും ഇല്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച ജ്ഞാനികൾക്ക് പിന്തുടരുന്നതിന് സമം മറ്റൊന്നുമില്ല.
ആപാതമാത്രരമ്യേഭ്യോ ഭോഗേഭ്യഃ കിമ് അവാപ്യതേ । സത്സങ്ഗചിന്താമണിതസ് സര്വം സാരമ് അവാപ്യതേ
ആദ്യം മാത്രം ആകർഷകമായ അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് എന്താണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ലഭിക്കുന്നത്? സത്സംഗത്തിന്റെ മനോരത്നത്തിൽ നിന്ന് എല്ലാം പ്രധാനമായതും മൂല്യവത്തുമായതും ലഭിക്കുന്നു.