ഇതി നിശ്ചിത്യ താ ദേവ്യോ വിവര്ണവദനാങ്ഗികാമ് । ഉമാമ് ഏവ വശീകൃത്യ പ്രോക്ഷയാമ് ആസുര് ആദൃതാഃ
ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച ദേവികള് മുഖവും ശരീരവും വാടിയ അവസ്ഥയില് ഉമയെ ആദരപൂര്വം വശീകരിച്ച് അവളെ തളിച്ചു.
മായയാപഹൃതാം ഭര്തുര് അങ്ഗാദ് ഭങ്ഗമ് ഉപാഗതാമ് । താമ് ആലോലകചാം ദേവ്യശ് ചക്രുര് ഓദനതാം ഗതാമ്
മായാവശാല് ഭര്ത്താവിന്റെ ശരീരത്തില് നിന്നെടുത്ത, തകര്ന്ന ഒരു ഭാഗം ദേവികള് എടുത്തു, ചിതറിയ മുടിയോടെ ഇരുന്ന ഉമയെ ഭക്ഷണരൂപത്തിലാക്കി.
പാര്വതീപ്രോക്ഷണദിനേ തസ്മിംസ് തത്ര മഹോത്സവഃ । ബഭൂവ താസാം സര്വാസാം നൃത്തഗേയമനോരമഃ
പാർവതിയുടെ അഭിഷേകദിനത്തിൽ അവിടെയുള്ള എല്ലാവർക്കും വലിയ ഉത്സവം നടന്നു. നൃത്തവും പാട്ടും നിറഞ്ഞ ആഹ്ലാദകരമായ ഒരു ആഘോഷമായിരുന്നു അത്.
അന്യാ നനൃതുര് ഉദ്ദാമരവമ് ഏവാമ്ബരാമ്ബരാഃ । ദീര്ഘാവയവവിക്ഷേപവികാസിജഘനോദരാഃ
അവരിൽ ചിലർ ആനന്ദത്തോടെ ആകാശത്തോട് ചേർന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ അലയിച്ചുകൊണ്ട്, നീണ്ട കൈകളും കാലുകളും ആലോലമായി നീട്ടി, കിടിലം ചലനത്തിൽ കവിളുകളും വയറും വിരിയിച്ചുകൊണ്ട് നൃത്തം ചെയ്തു.
അന്യാ ജഹസുര് ഉദ്ദാമതാലക്ഷ്വേഡാഘനാരവമ് । ലസദങ്ഗവികാരം ച ധ്വനഡ്ഡമരുകാനനാഃ
മറ്റുചിലർ ഉല്ലാസത്തോടെ ചിരിച്ചു, കൈയടിയും കാലടിയും മുഴങ്ങിച്ചു, ദീപ്തമായ ശരീരങ്ങൾ ചലനത്തിൽ മാറ്റംകൊണ്ടു, അവരുടെ മൃദംഗങ്ങളുടെ ശബ്ദം കാടിൽ മുഴങ്ങി.
അന്യാ ജഗുര് ധ്വനച്ഛൈലഗുഹമ് ആപാനതോഷിതാഃ । താരാരവം രണദ്രന്ധ്രജഗന്മണ്ഡപകോടരേ
മറ്റുചിലർ പാടിയപ്പോൾ അവരുടെ സ്വരം പർവ്വതഗുഹകളിൽ മുഴങ്ങി, പാനത്തിൽ ആനന്ദിച്ചു, ഉയർന്ന ശബ്ദം സഭാമണ്ഡപത്തിന്റെ കോണുകളിലും ഇടങ്ങളിൽ മുഴങ്ങിപ്പോയി.
അന്യാഃ പാനം പപുഃ പുഷ്ടചര്വിതാര്ദ്രശിരഃഖുരമ് । ലീലാഘുരഘുരാരാവരണദാകാശകോടരാഃ
അവിടെയുള്ള മറ്റുള്ളവർ തങ്ങളുടെ തൂവലുകളും തലയും കുരുൾവിരലുകളും ഒക്കെ ഈർപ്പമുള്ളതാക്കി, ആഹ്ലാദത്തോടെ ഇളം, കനത്ത, മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിച്ചു, ആ ശബ്ദങ്ങൾ ആകാശം മുഴുവൻ നിറച്ചു.
പപുര് ഉദഗുര് അഥോച്ചൈസ് തേരുര് ആജഗ്മുര് ഊഷുര് ജഹസുര് അപുര് അഹൌഷുഃ പേതുര് ഉച്ചൈര് വവല്ഗുഃ । നനൃതുര് അനിശമ് ആദുസ് സ്വാദുമാംസം ച ദേവ്യസ് ത്രിഭുവനമ് അപവൃത്തം ചക്രുര് ഉന്മത്തനൃത്താഃ
അവർ വെള്ളം കുടിച്ചു, പിന്നെ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു, ചുറ്റി നടന്നു, നിൽക്കുകയും ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു, തൃപ്തരായി, ഗർജിച്ചു, വീണു, ഉയർന്ന് ചാടി, ഒരുപോലും ഇടവേളയില്ലാതെ നൃത്തം ചെയ്തു. ആ ദേവികൾ മദത്തിൽ മുഴുകി, അവരുടെ കാട്ടുനൃത്തം മൂലം മൂന്ന് ലോകവും മുഖം തിരിച്ചു.
ഇത്യ് ഉത്സവേ വര്തമാനേ താസാം വാഹാസ് ത ഉത്തമാഃ । തഥൈവ മത്താ ജഹസുര് നനൃതുഃ പപുര് അപ്യ് അസൃക്
അങ്ങോട്ട് ആ ഉത്സവം തുടരുമ്പോൾ, അവരുടെ ഉത്തമമായ കുതിരകളും അങ്ങനെ തന്നെ മദത്തിൽ മുഴുകി, ചിരിച്ചു, നൃത്തം ചെയ്തു, രക്തവും കുടിച്ചു.
തത്ര കാന്താസവോന്മത്താഃ ക്വചിന് നനൃതുര് അമ്ബരേ । രഥഹംസ്യസ് സിതാ ബ്രാഹ്മ്യഃ കാകശ് ചാലമ്ബുസാരഥഃ
അവിടെയൊരിടത്ത്, മനോഹരമായ മദ്യം കുടിച്ച് മയങ്ങിയ ചിലർ ആകാശത്ത് തന്നെ നൃത്തം ചെയ്തു. ബ്രഹ്മദേവികളുടെ വെള്ളക്കൊക്ക് രഥങ്ങൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു, ആ രഥങ്ങൾക്ക് ആലമ്പു എന്ന കാക്കയാണ് സാരഥി.
നൃത്യന്തീനാം തു ഹംസീനാം പിബന്തീനാം തഥാസവമ് । വേലേവാബ്ധിതടീനാം തു രതിസ് സമ്യഗ് അജായത
ഹംസികൾ നൃത്തം ചെയ്യുകയും മദ്യം കുടിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, സമുദ്രതീരത്ത് തിരകൾ ഉയരുന്നതുപോലെ, അവർക്കിടയിൽ ആസക്തി ഉണർന്നു.
സഞ്ജാതരതയോ മത്താസ് സര്വാ ഹംസ്യഃ ക്രമേണ താഃ । രേമിരേ തേന കാകേന ചണ്ഡകാഖ്യേന വൈ തദാ
ആ ആസക്തിയിൽ മുഴുകിയ ഹംസികൾ ഓരോരുത്തരായി ചണ്ഡ എന്ന പേരുള്ള കാക്കയുമായി ആസ്വദിച്ചു.
സപ്താനാം ബാലഹംസീനാം ദയിതോ വായസസ് ത്വ് അസൌ । ക്രമേണാരമതൈകത്ര യാവദ് അന്യോഽന്യമ് ഈപ്സിതമ്
ആ കാക്കൻ ഏഴ് ബാലഹംസികളുടെ പ്രിയനായി മാറി, ഓരോരുത്തരും പരസ്പരം ആഗ്രഹിക്കുന്നതുവരെ അവരോടൊപ്പം സന്തോഷിച്ചു.
അഥ താ ഗര്ഭധാരിണ്യോ ബഭൂവുര് അതിതോഷിതാഃ । ദേവ്യശ് ച കൃതനൃത്താസ് താഃ പ്രശാന്തമദതാം യയുഃ
ശേഷം, ആ ദേവികൾ പൂർണ്ണമായും തൃപ്തരായി ഗർഭിണികളായി; നൃത്തം അവസാനിപ്പിച്ച ശേഷം, അവരുടെ മദ്യം ശമിച്ചു.
ദദുര് ഓദനതാം യാതാമ് ഈശ്വരായ പ്രിയാമ് ഉമാമ് । ഭോജനായ മഹാമായാ ദേവ്യസ് താശ് ശൂലപാണയേ
അവിടെ മഹാമായയായ ദേവികൾ, ഉമയെ ഭക്ഷ്യമായി മാറ്റി, പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ഭോജനത്തിനായി ത്രിശൂലധാരിയായ ഭഗവാന്റെ മുമ്പിൽ സമർപ്പിച്ചു.
പ്രിയാ മേ ഭോജനേ ദത്തേത്യ് ഏവം ച ശശിശേഖരഃ । ബുദ്ധ്വാ ബഭൂവ രുഷിതോ യദാ മാതൃഗണം പ്രതി
ചന്ദ്രകിരീടനായ ശിവൻ, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ഇങ്ങനെ ഭക്ഷ്യമായി നൽകിയതറിഞ്ഞപ്പോൾ, അമ്മമാരുടെ കൂട്ടത്തോടു കോപിച്ചു.
തദാ താസ് താം സമുത്പാദ്യ സ്വാങ്ഗദാനേന വൈ പുനഃ । ദദുര് ഭൂയോവിവാഹേന പാര്വതീമ് ഇന്ദുമൌലയേ
അപ്പോൾ ആ ദേവികൾ, സ്വന്തം അവയവങ്ങൾ നൽകി, ഉമയെ വീണ്ടും സൃഷ്ടിച്ചു. പിന്നെ, പുതുവിവാഹം നടത്തി, പാർവതിയെ വീണ്ടും ചന്ദ്രമൗലിയായ ശിവനു സമർപ്പിച്ചു.
തതോ ദേവ്യോ ഹരശ് ചൈവ പരിവാരസ് തഥൈതയോഃ । സര്വേ സന്തുഷ്ടമനസസ് സ്വാം സ്വാമ് ഉപയയുര് ദിശമ്
അതിനുശേഷം ദേവികളും ഹരനും അവരോടൊപ്പം ഉണ്ടായവരും, എല്ലാവരും സന്തോഷഹൃദയത്തോടെ താന്താന്റെ ദിശയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.
അന്തര്വത്ന്യോ ബഭൂവുസ് താ ബ്രാഹ്മ്യോ ഹംസ്യോ മുനീശ്വര । വൃത്താന്തം കഥയാമ് ആസുര് ബ്രാഹ്മ്യാ ദേവ്യാ യഥാസ്ഥിതമ്
ബ്രാഹ്മി, ഹംസിയെന്നിങ്ങനെ ആ ഭാര്യമാർ ഗർഭിണികളായി, മഹർഷേ, അവർക്ക് സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ ബ്രാഹ്മി ദേവിയോടൊപ്പം യഥാർത്ഥത്തിൽ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.
ഹേ വത്സാസ് സാമ്പ്രതം ഗര്ഭവത്യോ മേ രഥകര്മണി । ന സമര്ഥാ ഭവത്യോ ഽപി സ്വൈരം ചരത സാമ്പ്രതമ്
കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഇപ്പോൾ എന്റെ കൂട്ടുകാരികൾ ഗർഭിണികളായതിനാൽ രഥസേവനത്തിന് കഴിയില്ല. അതിനാൽ നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പൊഴേക്ക് സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിക്കാം.
ഇതി ഗര്ഭാലസാ ഹംസീര് മുക്ത്വാ ദേവീ ദയാപരാ । നിര്വികല്പേ സമാധാനേ ബ്രാഹ്മീ തസ്ഥൌ യഥാസുഖമ്
ഇങ്ങനെ ഗർഭഭാരത്തിൽ ക്ഷീണിച്ച ഹംസിദേവികളെ വിട്ടയച്ചു, കരുണാമയിയായ ദേവി പിന്മാറി. ബ്രാഹ്മി ദേവി നിർവികാരമായ സമാധിയിൽ സന്തോഷത്തോടെ ഇരുന്നു.
അഥ നാഭിസരോജാതേ വൈരിഞ്ചേ കമലാകരേ । ഗര്ഭാലസാ വിചേരുസ് താ രാജഹംസ്യോ മുനീശ്വര
പിന്നീട്, ബ്രഹ്മാവിന്റെ കമലത്തിൽ ജനിച്ച ആ താമസസ്ഥലത്ത്, മഹർഷേ, ഗർഭഭാരത്തിൽ ക്ഷീണിച്ച രാജഹംസികൾ ആ കമലതളത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
ഏവം വിപക്വഗര്ഭാസ് താ നാഭീകമലപല്ലവേ । സുവതേ സ്മ മൃദൂന്യ് അണ്ഡാന്യ് അഥ വല്ല്യ ഇവാങ്കുരാന്
അങ്ങനെ, അവരുടെ മുട്ടകൾ പാകമായപ്പോൾ, ആ പെൺഹംസുകൾ നാഭിയിലെ താമരത്തണ്ടിൽ മൃദുവായ മുട്ടകൾ ഇട്ടു. ഇത് വള്ളികൾ തണ്ട് പൊട്ടിയിടങ്ങളിൽ മുളകൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതുപോലെയാണ്.
താനി കാലം സമാസാദ്യ തത്രാണ്ഡാന്യ് ഏകവിംശതിഃ । ഗര്ഭാക്രാന്ത്യാ ദ്വിധാ ജഗ്മുര് ബ്രഹ്മാണ്ഡാനീവ സാരവം
അവിടെ, കുറച്ച് കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ ഇരുപത്തൊന്ന് മുട്ടകളും ഗർഭാവസ്ഥയിലൂടെ രണ്ടായി വിഭജിച്ചു. അതു സാരമായ ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങൾ പോലെ ആയിരുന്നു.
അണ്ഡേഭ്യസ് തേഭ്യ ഏവം ഹി ജാതാ വയമ് ഇമേ മുനേ । ഭ്രാതരശ് ചണ്ഡതനയാ വായസാ ഏകവിംശതിഃ
മഹർഷേ, ആ മുട്ടുകളിൽ നിന്നാണ് ഞാനും എന്റെ സഹോദരന്മാരും—ഇരുപത്തൊന്ന് ചണ്ഡന്റെ മക്കൾ, കാക്കകളെപ്പോലെ—ജനിച്ചത്.
തേ സ്മ ജാതാ ഗതാ വൃദ്ധിം തസ്മിന് കമലപല്ലവേ । സഞ്ജാതപക്ഷാസ് സമ്പന്നാ ഗഗനോഡ്ഡയനക്ഷമാഃ
അവിടെ താമരത്തണ്ടിൽ ജനിച്ച ഞങ്ങൾ വളർന്നു. ഞങ്ങളുടെ ചിറകുകൾ വളർന്ന്, ഞങ്ങൾ പൂർണ്ണരായി, ആകാശത്ത് പറക്കാൻ കഴിയുന്നവരായി.
മാതൃഭിസ് സഹ ഹംസീഭിര് ബ്രാഹ്മീ ഭഗവതീ തതഃ । ചിരമ് ആരാധിതാ സമ്യക് സമാധിവിരതാ സതീ
അമ്മമാരോടൊപ്പം ഹംസികളായ ഞങ്ങൾ, ബ്രാഹ്മി ദേവിയെ ദീർഘകാലം മനസ്സോടെ ആരാധിച്ചു; അവൾ സമാധിയിൽ സ്ഥിരമായിരുന്നു.
പ്രസാദപരയാ കാലേ ഭഗവത്യാ തതസ് സ്വയമ് । തഥാങ്ഗാനുഗൃഹീതാസ് സ്മോ യഥാ മുക്താ വയം സ്ഥിതാഃ
ദേവിയുടെ അതിയായ അനുഗ്രഹത്താൽ, സമയം വന്നപ്പോൾ, അവളുടെ കൃപയാൽ ഞങ്ങൾ ഇങ്ങനെ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടു, മോക്ഷം പ്രാപിച്ചവരായി നിലകൊണ്ടു.
സന്തൃപ്തമനസശ് ശാന്താ ഏകാന്തേ ധ്യാനസംസ്ഥിതൌ । തിഷ്ഠാമ ഇതി നിശ്ചിത്യ പിതുഃ പാര്ശ്വം വയം ഗതാഃ
സന്തോഷവും സമാധാനവും ഉള്ള മനസ്സോടെ, ഏകാന്തമായ ധ്യാനത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ, ഞങ്ങൾ അച്ഛന്റെ അടുക്കൽ തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ആലിങ്ഗിതാസ് തതഃ പിത്രാ പൂജിതാലമ്ബുസാ വയമ് । തയാ ദൃഷ്ടാഃ പ്രസാദേന സംസ്ഥിതാസ് തത്ര സംയതാഃ
അതിനുശേഷം അച്ഛൻ ഞങ്ങളെ അണച്ചെടുത്തു, ആലംബുസാ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു; അവളുടെ കൃപയാൽ ഞങ്ങൾ അവിടെയായി ഏകാഗ്രതയോടെ നിലകൊണ്ടു.