ശബ്ദരൂപരസസ്പര്ശഗന്ധൈര് ആഭാസമ് ആഗതമ് । തേനൈവ രഹിതം ശാന്തം ചിദാത്മാനമ് ഉപാസ്മഹേ
ശബ്ദം, രൂപം, രുചി, സ്പർശം, ഗന്ധം എന്നിവയിലൂടെ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നുവെങ്കിലും, അവയൊന്നും ഇല്ലാത്ത, ശാന്തമായ അത്മാവിൽ ഞങ്ങൾ ധ്യാനം ചെയ്യുന്നു.
മഹാമഹിമ്നാ സഹിതമ് അഹതം സര്വകര്തൃഭിഃ । കര്തൃത്വേനാപ്യ് അകര്താരം ചിദാത്മാനമ് ഉപാസ്മഹേ
പരമമായ മഹത്വം ഉള്ളതും, ഏതു പ്രവർത്തകന്മാരാലും സ്പർശിക്കപ്പെടാത്തതും, ചെയ്യുന്നതുപോലും ചെയ്യാത്തതുമായ അത്മാവിൽ ഞങ്ങൾ ധ്യാനം ചെയ്യുന്നു.
അഖിലമ് ഇദമ് അഹം മമൈവ സര്വം ത്വ് അഹമ് അപി നാഹമ് അഥേതരച് ച നാഹമ് । ഇതി വിദിതവതോ ജഗത് ക്ഷതം മേ സ്ഥിരമ് അഥ വാസ്തു ഗതജ്വരോ ഭവാമി
ഈ എല്ലാം ഞാനാണ്, എല്ലാം എന്റേതാണ്, എന്നിരുന്നാലും ഞാൻ ഇതുമല്ല, മറ്റൊന്നുമല്ല; ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞവനു ലോകം സുഖം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ലോകം നിലകൊള്ളട്ടെ അല്ലാതിരിക്കട്ടെ, എനിക്ക് ഇനി വിഷമമൊന്നുമില്ല.
ഇതി നിശ്ചയവന്തസ് തേ മഹാന്തോ വിഗതൈനസഃ । സത്യാസത്യപദേ ശാന്തേ സമേ സുഖമ് അവസ്ഥിതാഃ
ഇങ്ങനെ ഉറച്ച മനസ്സുള്ള മഹാന്മാർ പാപമില്ലാതെ, സത്യം അസത്യം എന്ന ഭേദം വിട്ട്, സമാധാനത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ നിലകൊള്ളുന്നു.
ഇതി പൂര്ണധിയോ ധീരാസ് സമനീരാഗചേതസഃ । ന നിന്ദന്തി ന നന്ദന്തി ജീവിതം മരണം തഥാ
ഇങ്ങനെ, പൂർണ്ണമായ മനസ്സും ആസക്തിയില്ലാത്ത മനസ്സും ഉള്ള ജ്ഞാനികൾ ജീവനും മരണവും ആക്ഷേപിക്കുകയോ ആനന്ദിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.
ഇത്യ് അലങ്ഘ്യചമത്കാരാ നാരായണഭുജാ ഇവ । രേജുര് അസ്ഖലിതാകാരാ അപരാ ഇവ മേരവഃ
അവർക്കു അതിക്രമിക്കാനാവാത്ത അത്ഭുതം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവർ നാരായണന്റെ കൈകളെപ്പോലെയും മറ്റുമേരു പർവതങ്ങളെപ്പോലെയും അചഞ്ചലരായി പ്രകാശിച്ചു.
രേമിരേ വനഷണ്ഡേഷു ദ്വീപേഷു നഗരേഷു ച । ദേവോപവനമാലാസു സ്വര്ഗേഷു ച സുരാ ഇവ
അവർ കാടുകളിലും ദ്വീപുകളിലും നഗരങ്ങളിലും ദൈവികതോട്ടങ്ങളിലുമാണ് സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയത്; സ്വർഗ്ഗങ്ങളിലും ദേവന്മാരെപ്പോലെ ആനന്ദിച്ചു.
ഭ്രേമുഃ കുസുമപൂര്ണാസു ദോലാലീലാബിലാസു ച । വിചിത്രവനലേഖാസു മേരുശൃങ്ഗശിലാസു ച
അവർ പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ ഊഞ്ഞാലുകളിലും ഗുഹകളിലും വിചിത്രമായ കാട്ടുവഴികളിലും മേരു പർവതത്തിന്റെ കൂറ്റൻ കല്ലുകളിലും സഞ്ചരിച്ചു.
ചക്രുര് വിജിതശത്രൂണി ചാമരച്ഛത്രവന്തി ച । വിചിത്രാര്ഥാനി രാജ്യാനി ചിത്രാചാരമയാനി ച
അവരിൽ ചിലർ ജയധ്വജങ്ങളും ചാമരങ്ങളും അണിഞ്ഞു, അത്ഭുതകരമായ സമ്പത്തും വിചിത്രമായ ആചാരങ്ങളും നിറഞ്ഞ രാജ്യങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു.
അനുജഗ്മുര് ഇമാം സര്വാം നാനാരസവിചേഷ്ടിതാമ് । ശ്രുതിസ്മൃത്യുദിതാരമ്ഭാമ് ഇതികര്തവ്യതാമ് ഇഹ
അവർ ഈ ലോകത്തിലെ വിവിധ രുചികളോടുകൂടിയ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും പിന്തുടർന്നു, വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും നിർദ്ദേശിച്ച കര്ത്തവ്യങ്ങൾ അനുസരിച്ചു ജീവിച്ചു.
വിലേസൂ രമണീയേഷു ലലനാലാസ്യഹാരിഷു । വിഹാരാഹാരരമ്യേഷു ഭോഗാഭോഗേഷു ഭൂഷിതാഃ
അവർ മനോഹരമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ, സുന്ദരിയായ സ്ത്രീകളുടെ നൃത്തങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ ആസ്വദിച്ചു, രസകരമായ വിനോദങ്ങളിലും ഭോഗങ്ങളിലും മുഴുകി, അലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ച് സന്തോഷിച്ചു.
വിചേരുശ് ചാരുചൂതാസു മന്ദാരവലിതാസു ച । അപ്സരോഗീതപൂര്ണാസു നന്ദനോദ്യാനഭൂമിഷു
അവർ മനോഹരമായ മാവു തോട്ടങ്ങളിലും മന്ദാരവൃക്ഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ സ്ഥലങ്ങളിലും, അപ്സരസുകളുടെ ഗാനം മുഴങ്ങുന്ന നന്ദനോദ്യാനങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
ഊഷുര് ആചാരപൂതേഷു വിശ്രാന്താഖിലജന്തുഷു । യജ്ഞക്രിയാകരാലേഷു ഗാര്ഹസ്ഥ്യേഷു യഥാക്രമമ്
അവർ ധർമ്മപൂർവം ശുദ്ധമായ വീടുകളിൽ പാർത്തി, എല്ലാ ജീവികളും ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുന്നിടങ്ങളിലും യജ്ഞങ്ങൾ ക്രമമായി നടത്തപ്പെടുന്ന കുടുംബങ്ങളിലും സുഖമായി താമസിച്ചു.
തേരുര് ഹതഗജേന്ദ്രാസു ഭ്രാന്തഭൂരിശരാസു ച । ഭേരീഭാങ്കാരഭീമാസു സങ്ഗ്രാമാര്ണവവീചിഷു
അവരെ കൊല്ലപ്പെട്ട ആനകളാൽ നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന, അനവധി അമ്പുകൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന, ഭയാനകമായ മൃദംഗനാദം മുഴങ്ങുന്ന, യുദ്ധത്തിന്റെ തിരമാലകൾ പൊങ്ങുന്ന യുദ്ധഭൂമികൾ കടന്നു പോയി.
തസ്ഥുഃ പുരുഷചിന്താസു ഹൃതചിത്തോദ്ധതാസു ച । സംരമ്ഭക്ഷോഭരൌദ്രാസു സര്വാസു ദ്വന്ദ്വനീതിഷു
മനുഷ്യരുടെ ചിന്തകളിൽ, മനസ്സുകൾ കലങ്ങിയും ഉണർന്നും കിടക്കുന്നിടങ്ങളിലും, ക്രോധം നിറഞ്ഞ എല്ലാ ദ്വന്ദ്വങ്ങളിലുമാണ് അവർ ഉറച്ചുനിന്നത്.
മനസ് തേഷാം തു നീരാഗമ് അനുപാധി ഗതഭ്രമമ് । അസക്തമ് ഉത്തമം ശാന്തം പരം സത്ത്വപദം ഗതമ്
എന്നാൽ അവരുടെ മനസ്സ് ആസക്തിയില്ലാതെ, ഉപാധികളില്ലാതെ, ഭ്രമം ഇല്ലാതെ, അകപ്പെടാതെ, ഉന്നതവും ശാന്തവും പരമമായ സത്ത്വാവസ്ഥയിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
ന മമജ്ജ ക്വചിദ് അപി സങ്കടേഷു മഹത്സു ച । മുഹുര് അപ്യ് ഉപയാതേഷു കുലശൈലസ് സരസ്സ്വ് ഇവ
വലിയ കഷ്ടതകളും repeatedly വരുമ്പോഴും, ഒരു പർവ്വതം അല്ലെങ്കിൽ തടാകം വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ മുങ്ങാത്തതുപോലെ, എനിക്ക് ഒരിക്കലും യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടിലും കീഴടങ്ങേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല.
നോല്ലലാസ വിലാസിന്യാ ശ്രിയാ പരമകാന്തയാ । പരിപൂര്ണേന്ദുലക്ഷ്മ്യേവ ജലരാശീ രഘൂദ്വഹ
രഘുവംശജ, പൂർണ്ണചന്ദ്രന്റെ ഭംഗിയാൽ സമുദ്രം ആഹ്ലാദിക്കുന്നില്ലാത്തതുപോലെ, ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഐശ്വര്യത്തിൽ പോലും ഞാൻ ആസ്വാദനത്തിൽ ലീനനായിട്ടില്ല.
ന മമ്ലൌ ദുഃഖശോഷേണ ഗ്രീഷ്മേണേവ വനസ്ഥലമ് । ജഹര്ഷ ച ന ഭോഗൌഘൈര് അവശ്യായൈര് ഇവൌഷധിഃ
ഉഷ്ണകാലത്ത് കാടുകൾ ഉണങ്ങുന്നതുപോലെ ദു:ഖത്തിന്റെ വരണ്ടത്വത്തിൽ ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചില്ല; മഴക്കാലത്ത് ഔഷധികൾ ആനന്ദിക്കുന്നതുപോലെ അനുഭവങ്ങളുടെ തിരമാലകളിൽ ഞാൻ സന്തോഷിച്ചുമില്ല.
തേ ഹി കേവലമ് അവ്യഗ്രാഃ കുര്വന്തഃ കാര്യപഞ്ജരമ് । ഇഷ്ടാനിഷ്ടഫലം രാമ നാഭിലേഷുര് ന തത്യജുഃ
രാമ, അവർ നിർഭാഗ്യവും സന്തോഷവും ആഗ്രഹിക്കാതെയും ഉപേക്ഷിക്കാതെയും, മനസ്സിൽ അലക്ഷ്യം കൂടാതെ, നിർദ്ദിഷ്ടമായ ജോലി മാത്രം നിർവഹിച്ചു.
നോദഗുഃ കാര്യസമ്പത്താവ് ആക്രാന്താ നാസ്തമ് ആയയുഃ । ജഹൃഷുര് ന സുഖപ്രാപ്തൌ മമ്ലുര് നൈവ ച സങ്കടേ
പ്രവൃത്തിയിൽ വിജയിച്ചപ്പോൾ അവർ അഹങ്കരിച്ചില്ല; തടസ്സങ്ങൾ നേരിട്ടപ്പോൾ അവർ ക്ഷയിച്ചുമില്ല. സന്തോഷം ലഭിച്ചപ്പോൾ അവർ അതിൽ അതിശയിച്ചില്ല; കഷ്ടതയിൽ അവർ തളർന്നുമില്ല.
മുമുഹുര് ന വിമോഹേഷു മമജ്ജുര് ന വിപത്ക്രമേ । ശുശുചുര് ന ശുചാ ശോകേ രുരുദുര് ന ഭവാന് ഇവ
മോഹത്തിൽ അവർ മനസ്സു നഷ്ടപ്പെടുത്തിയില്ല; ദുർഭാഗ്യത്തിൽ അവർ താഴ്ന്നുമില്ല. ദുഃഖത്തിൽ അവർ ദുഃഖിച്ചില്ല; സാധാരണ ആളുകൾ പോലെ അവർ വിലപിച്ചുമില്ല.
പ്രകൃതാചാരസമ്പ്രാപ്തം കുര്വന്തഃ കര്മ കേവലമ് । സ്ഥിതാ വിഗതസംരമ്ഭമ് അപരാ ഇവ മേരവഃ
സ്വാഭാവികമായുള്ള കാര്യങ്ങൾ മാത്രം ചെയ്തുകൊണ്ട്, അവർ ശാന്തരായി, ഉന്മാദമില്ലാതെ, മറ്റുള്ള മേരുപർവതങ്ങൾപോലെ അചഞ്ചലരായി നിലകൊണ്ടു.
താം ത്വം ദൃഷ്ടിമ് അവഷ്ടഭ്യ രാഘവാഘവിഘാതിനീമ് । അനഹങ്കൃത്യലങ്കാരോ വിഹരേഹ യഥാസുഖമ്
രാമാ, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ട് നീക്കുന്ന ആ ദൃഷ്ടി ഉറപ്പിച്ച്, അഹങ്കാരമില്ലാത്ത വിനയത്താൽ അലങ്കരിച്ച്, ഇവിടെ ഇഷ്ടാനുസരണം ജീവിച്ചുകൊൾക.
യഥാഭൂതാമ് ഇമാമ് ഏവം പശ്യന് സര്ഗപരമ്പരാമ് । മേരുസ്ഥിരോ ഽബ്ധിഗമ്ഭീരസ് സമാസ്സ്വ വിഗതഭ്രമഃ
സൃഷ്ടിയുടെ ഈ അനന്തശ്രംഖല യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങനെയാണോ അതുപോലെ കാണുമ്പോൾ, നീ മേരു പർവ്വതംപോലെ അചഞ്ചലനും, സമുദ്രംപോലെ ആഴമുള്ളവനും, മനസ്സിൽ സമാധാനവും സംശയമില്ലാത്തവനും ആയിരിക്കുക.
ചിന്മാത്രം സര്വമ് ഏവേദമ് ഇത്ഥമ് ആഭാസതാം ഗതമ് । നേഹ സത്യമ് അസത്യം വാ ക്വചിദ് അപ്യ് അസ്തി കിഞ്ചന
ഇവിടെയുള്ള എല്ലാം ശുദ്ധമായ ചൈതന്യമാണ്, വെറും പ്രത്യക്ഷതയായി തോന്നുന്നതു മാത്രം. ഇവിടെ യഥാർത്ഥത്തിൽ യാഥാർത്ഥ്യവും അസത്യവും ഒന്നുമില്ല.
മഹത്താമ് അലമ് ആലമ്ബ്യ ത്യക്ത്വേദമ് അവഹേലയാ । അസക്തബുദ്ധിസ് സര്വത്ര ഭവ ഭവ്യ ഭവക്ഷയീ
മഹത്വത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുകയും, ഈ ലോകത്തെ അവഗണിച്ച് വിട്ടുകളയുകയും, എല്ലായിടത്തും മനസ്സിൽ ആസക്തിയില്ലാത്തവനായി, ഭാവികൾക്കിടയിൽ അവസാനമെത്തുന്നവനായി ഇരിക്കുക.
കിം രോദിഷി ഘനോദ്വേഗം മൂഢവച് ചാനുശോചസി । ഭ്രമസ്യ് ഉദ്ഭ്രാന്തചിത്തം ച സോമ്യാവര്തേ തൃണം യഥാ
നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ദു:ഖത്തോടെ കരയുന്നത്, ഭ്രമിച്ചവനുപോലെ വിഷമിക്കുന്നത്? നിന്റെ മനസ്സ് സംശയത്തിൽ അലയുന്നു, സുന്ദരമായ ഒരു ചുഴലിക്കാറ്റിൽ പുല്ല് എങ്ങനെയോ അതുപോലെ.
അഹോ നു ഭഗവന് നൂനം സമ്യഗ്രൂപം വിലക്ഷയേ । ത്വത്പ്രസാദാത് പ്രബുദ്ധോ ഽസ്മി സൂര്യാസങ്ഗാദ് ഇവാമ്ബുജമ്
ഭഗവന്, ഇപ്പോൾ ഞാൻ ശരിയായ രൂപം സുതാര്യമായി കാണുന്നു. നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഉണർന്നത്, സൂര്യന്റെ സ്പർശത്തിൽ താമരപൂവ് ഉണരുന്നതുപോലെ.
ഭ്രാന്തിര് അസ്തങ്ഗതാ നൂനം മിഹികാ ശരദീവ മേ । സംശാന്താഖിലസന്ദേഹഃ കരിഷ്യേ വചനം തവ
ഇപ്പോൾ എന്റെ ഭ്രമം ശരത്കാലത്തിലെ മഞ്ഞുപോലെ അകന്നു പോയിരിക്കുന്നു. എല്ലാ സംശയങ്ങളും ശാന്തമായിരിക്കുന്നു. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ വാക്ക് നിർബന്ധമായി അനുസരിക്കും.