സര്വം യത്രേദമ് അസ്ത്യ് ഏവ നാസ്ത്യ് ഏവ ച മനാഗ് അപി । സദസദ്ഭൂതമ് ഏകം തച് ചിദാത്മാനമ് ഉപാസ്മഹേ
എല്ലാം ഇതിൽ ഉണ്ട് എന്നും ഇല്ല എന്നും ഏറ്റവും ചെറിയ അംശത്തിലും പറയാൻ കഴിയാത്ത, സതും അസതും ഒരുമിച്ച് ഉള്ള ഏക സത്യമായ ചൈതന്യത്തെ നാം ധ്യാനിക്കുന്നു.
പരമം പ്രത്യയം പൂര്ണമ് ആസ്പദം സര്വസംവിദാമ് । സര്വാകാരവിഹാരസ്ഥം ചിദാത്മാനമ് ഉപാസ്മഹേ
സകല ബോധത്തിന്റെയും ആധാരവും, പരിപൂർണ്ണമായ പരമവിശ്വാസവും, എല്ലാ രൂപങ്ങളിലുമുള്ള ലീലയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ചൈതന്യാത്മാവിനെ നാം ധ്യാനിക്കുന്നു.
ചര്മമര്മസിരാബദ്ധദേഹദുര്യന്ത്രവാഹകമ് । അകലം സകലാധാരം ചിദാത്മാനമ് ഉപാസ്മഹേ
ത്വക്ക്, മാംസം, നാഡികൾ എന്നിവയാൽ ബന്ധിച്ച ഈ ദുർബലമായ ശരീരയാനത്തിൽ പാർക്കുന്നുവെങ്കിലും, എല്ലാറ്റിനും അടിസ്ഥാനമായ, അഖണ്ഡമായ, ആ ആത്മചൈതന്യത്തെ നാം ധ്യാനിക്കുന്നു.
നിഷ്കലം ഷോഡശകലം കലനാകാരവര്ജിതമ് । സര്വാകാരം നകിഞ്ചിച് ച ചിദാത്മാനമ് ഉപാസ്മഹേ
അഖണ്ഡമായിട്ടും പതിനാറു ഭാഗങ്ങളുള്ളതും, കണക്കുകൾക്കോ രൂപങ്ങൾക്കോ അതീതമായതും, എല്ലാ രൂപങ്ങളിലുമുള്ളതും, ഒന്നും അല്ലാത്തതുമായ ആ ആത്മചൈതന്യത്തെ നാം ധ്യാനിക്കുന്നു.
ഹൃത്കണ്ഠതാലുമധ്യസ്ഥം ഭ്രൂനാസാപുടകോടിഗമ് । ഗമാഗമോത്കപ്രാണസ്ഥം ചിദാത്മാനമ് ഉപാസ്മഹേ
ഹൃദയം, കഴുത്ത്, താലു എന്നിവയുടെ നടുവിൽ പാർക്കുന്നതും, കണ്പിള്ളകളും മൂക്കിന്റെ അറ്റവും വരെ എത്തുന്നതും, ശ്വാസത്തിന്റെ വരവും പോകലിലും നിലകൊള്ളുന്നതുമായ ആ ആത്മചൈതന്യത്തെ നാം ധ്യാനിക്കുന്നു.
ഹൃത്പദ്മകോടരാന്തസ്സ്ഥം സര്വാവയവകോശഗമ് । ഭുവനാഡമ്ബരാദര്ശം ചിദാത്മാനമ് ഉപാസ്മഹേ
ഹൃദയകമലത്തിന്റെ ആന്തരിക ഭാഗത്ത് പാർക്കുന്നതും, ശരീരത്തിലെ എല്ലാ അവയവങ്ങളിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും, ലോകങ്ങളുടെ വിശാലതയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നതുമായ ആ ആത്മചൈതന്യത്തെ നാം ധ്യാനിക്കുന്നു.
അശിരസ്കഹകാരാന്തമ് ആഭാസ്വരമ് അഖണ്ഡിതമ് । ഭൂഷണം സര്വഭൂതീനാം ചിദാത്മാനമ് ഉപാസ്മഹേ
മുന്തിരി ഇല്ലാത്തതും 'ഹ' എന്ന ശബ്ദത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നതുമായ, പ്രകാശമുള്ളതും അഖണ്ഡമായതുമായ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും അലങ്കാരമായിരിക്കുന്ന അത്മാവിനെ നാം ധ്യാനിക്കുന്നു.
സ്നേഹാധാരദശാശാന്തിമുഖവാതാഹതിഭ്രമൈഃ । യുക്തം മുക്തം ച ചിദ്ദീപം ബഹിര് അന്തര് ഉപാസ്മഹേ
സ്നേഹവും ശാന്തിയും ചഞ്ചലതയും എന്നിങ്ങനെയുള്ള കാറ്റുകൾ കൊണ്ടുള്ള ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതമായും അതിൽ ലയിച്ചും ഉള്ളി പുറത്തും പ്രകാശിക്കുന്ന ചൈതന്യദീപം നാം ധ്യാനിക്കുന്നു.
ഹൃത്സരഃപദ്മിനീകന്ദതന്തും സര്വാങ്ഗരഞ്ജകമ് । ജനതാജീവിതോപായം ചിദാത്മാനമ് ഉപാസ്മഹേ
ഹൃദയസരസ്സിന്റെ താമരക്കൊമ്പിലെ നൂലായി, ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളെയും നിറയ്ക്കുന്ന, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ജീവന്റെ ആധാരമായ ആത്മാവിനെ നാം ധ്യാനിക്കുന്നു.
അക്ഷീരാര്ണവസമ്ഭൂതമ് അശശാങ്കാശയസ്ഥിതമ് । അഹാര്യമ് അമൃതം സത്യം ചിദാത്മാനമ് ഉപാസ്മഹേ
പാൽസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചും ചന്ദ്രന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വസിച്ചും, നശിക്കാത്തതും അമൃതവും സത്യവുമായ ആത്മാവിനെ നാം ധ്യാനിക്കുന്നു.
ശബ്ദരൂപരസസ്പര്ശഗന്ധൈര് ആഭാസമ് ആഗതമ് । തേനൈവ രഹിതം ശാന്തം ചിദാത്മാനമ് ഉപാസ്മഹേ
ശബ്ദം, രൂപം, രുചി, സ്പർശം, ഗന്ധം എന്നിവയിലൂടെ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നുവെങ്കിലും, അവയൊന്നും ഇല്ലാത്ത, ശാന്തമായ അത്മാവിൽ ഞങ്ങൾ ധ്യാനം ചെയ്യുന്നു.
മഹാമഹിമ്നാ സഹിതമ് അഹതം സര്വകര്തൃഭിഃ । കര്തൃത്വേനാപ്യ് അകര്താരം ചിദാത്മാനമ് ഉപാസ്മഹേ
പരമമായ മഹത്വം ഉള്ളതും, ഏതു പ്രവർത്തകന്മാരാലും സ്പർശിക്കപ്പെടാത്തതും, ചെയ്യുന്നതുപോലും ചെയ്യാത്തതുമായ അത്മാവിൽ ഞങ്ങൾ ധ്യാനം ചെയ്യുന്നു.
അഖിലമ് ഇദമ് അഹം മമൈവ സര്വം ത്വ് അഹമ് അപി നാഹമ് അഥേതരച് ച നാഹമ് । ഇതി വിദിതവതോ ജഗത് ക്ഷതം മേ സ്ഥിരമ് അഥ വാസ്തു ഗതജ്വരോ ഭവാമി
ഈ എല്ലാം ഞാനാണ്, എല്ലാം എന്റേതാണ്, എന്നിരുന്നാലും ഞാൻ ഇതുമല്ല, മറ്റൊന്നുമല്ല; ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞവനു ലോകം സുഖം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ലോകം നിലകൊള്ളട്ടെ അല്ലാതിരിക്കട്ടെ, എനിക്ക് ഇനി വിഷമമൊന്നുമില്ല.
ഇതി നിശ്ചയവന്തസ് തേ മഹാന്തോ വിഗതൈനസഃ । സത്യാസത്യപദേ ശാന്തേ സമേ സുഖമ് അവസ്ഥിതാഃ
ഇങ്ങനെ ഉറച്ച മനസ്സുള്ള മഹാന്മാർ പാപമില്ലാതെ, സത്യം അസത്യം എന്ന ഭേദം വിട്ട്, സമാധാനത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ നിലകൊള്ളുന്നു.
ഇതി പൂര്ണധിയോ ധീരാസ് സമനീരാഗചേതസഃ । ന നിന്ദന്തി ന നന്ദന്തി ജീവിതം മരണം തഥാ
ഇങ്ങനെ, പൂർണ്ണമായ മനസ്സും ആസക്തിയില്ലാത്ത മനസ്സും ഉള്ള ജ്ഞാനികൾ ജീവനും മരണവും ആക്ഷേപിക്കുകയോ ആനന്ദിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.
ഇത്യ് അലങ്ഘ്യചമത്കാരാ നാരായണഭുജാ ഇവ । രേജുര് അസ്ഖലിതാകാരാ അപരാ ഇവ മേരവഃ
അവർക്കു അതിക്രമിക്കാനാവാത്ത അത്ഭുതം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവർ നാരായണന്റെ കൈകളെപ്പോലെയും മറ്റുമേരു പർവതങ്ങളെപ്പോലെയും അചഞ്ചലരായി പ്രകാശിച്ചു.
രേമിരേ വനഷണ്ഡേഷു ദ്വീപേഷു നഗരേഷു ച । ദേവോപവനമാലാസു സ്വര്ഗേഷു ച സുരാ ഇവ
അവർ കാടുകളിലും ദ്വീപുകളിലും നഗരങ്ങളിലും ദൈവികതോട്ടങ്ങളിലുമാണ് സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയത്; സ്വർഗ്ഗങ്ങളിലും ദേവന്മാരെപ്പോലെ ആനന്ദിച്ചു.
ഭ്രേമുഃ കുസുമപൂര്ണാസു ദോലാലീലാബിലാസു ച । വിചിത്രവനലേഖാസു മേരുശൃങ്ഗശിലാസു ച
അവർ പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ ഊഞ്ഞാലുകളിലും ഗുഹകളിലും വിചിത്രമായ കാട്ടുവഴികളിലും മേരു പർവതത്തിന്റെ കൂറ്റൻ കല്ലുകളിലും സഞ്ചരിച്ചു.
ചക്രുര് വിജിതശത്രൂണി ചാമരച്ഛത്രവന്തി ച । വിചിത്രാര്ഥാനി രാജ്യാനി ചിത്രാചാരമയാനി ച
അവരിൽ ചിലർ ജയധ്വജങ്ങളും ചാമരങ്ങളും അണിഞ്ഞു, അത്ഭുതകരമായ സമ്പത്തും വിചിത്രമായ ആചാരങ്ങളും നിറഞ്ഞ രാജ്യങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു.
അനുജഗ്മുര് ഇമാം സര്വാം നാനാരസവിചേഷ്ടിതാമ് । ശ്രുതിസ്മൃത്യുദിതാരമ്ഭാമ് ഇതികര്തവ്യതാമ് ഇഹ
അവർ ഈ ലോകത്തിലെ വിവിധ രുചികളോടുകൂടിയ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും പിന്തുടർന്നു, വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും നിർദ്ദേശിച്ച കര്ത്തവ്യങ്ങൾ അനുസരിച്ചു ജീവിച്ചു.
വിലേസൂ രമണീയേഷു ലലനാലാസ്യഹാരിഷു । വിഹാരാഹാരരമ്യേഷു ഭോഗാഭോഗേഷു ഭൂഷിതാഃ
അവർ മനോഹരമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ, സുന്ദരിയായ സ്ത്രീകളുടെ നൃത്തങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ ആസ്വദിച്ചു, രസകരമായ വിനോദങ്ങളിലും ഭോഗങ്ങളിലും മുഴുകി, അലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ച് സന്തോഷിച്ചു.
വിചേരുശ് ചാരുചൂതാസു മന്ദാരവലിതാസു ച । അപ്സരോഗീതപൂര്ണാസു നന്ദനോദ്യാനഭൂമിഷു
അവർ മനോഹരമായ മാവു തോട്ടങ്ങളിലും മന്ദാരവൃക്ഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ സ്ഥലങ്ങളിലും, അപ്സരസുകളുടെ ഗാനം മുഴങ്ങുന്ന നന്ദനോദ്യാനങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
ഊഷുര് ആചാരപൂതേഷു വിശ്രാന്താഖിലജന്തുഷു । യജ്ഞക്രിയാകരാലേഷു ഗാര്ഹസ്ഥ്യേഷു യഥാക്രമമ്
അവർ ധർമ്മപൂർവം ശുദ്ധമായ വീടുകളിൽ പാർത്തി, എല്ലാ ജീവികളും ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുന്നിടങ്ങളിലും യജ്ഞങ്ങൾ ക്രമമായി നടത്തപ്പെടുന്ന കുടുംബങ്ങളിലും സുഖമായി താമസിച്ചു.
തേരുര് ഹതഗജേന്ദ്രാസു ഭ്രാന്തഭൂരിശരാസു ച । ഭേരീഭാങ്കാരഭീമാസു സങ്ഗ്രാമാര്ണവവീചിഷു
അവരെ കൊല്ലപ്പെട്ട ആനകളാൽ നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന, അനവധി അമ്പുകൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന, ഭയാനകമായ മൃദംഗനാദം മുഴങ്ങുന്ന, യുദ്ധത്തിന്റെ തിരമാലകൾ പൊങ്ങുന്ന യുദ്ധഭൂമികൾ കടന്നു പോയി.
തസ്ഥുഃ പുരുഷചിന്താസു ഹൃതചിത്തോദ്ധതാസു ച । സംരമ്ഭക്ഷോഭരൌദ്രാസു സര്വാസു ദ്വന്ദ്വനീതിഷു
മനുഷ്യരുടെ ചിന്തകളിൽ, മനസ്സുകൾ കലങ്ങിയും ഉണർന്നും കിടക്കുന്നിടങ്ങളിലും, ക്രോധം നിറഞ്ഞ എല്ലാ ദ്വന്ദ്വങ്ങളിലുമാണ് അവർ ഉറച്ചുനിന്നത്.
മനസ് തേഷാം തു നീരാഗമ് അനുപാധി ഗതഭ്രമമ് । അസക്തമ് ഉത്തമം ശാന്തം പരം സത്ത്വപദം ഗതമ്
എന്നാൽ അവരുടെ മനസ്സ് ആസക്തിയില്ലാതെ, ഉപാധികളില്ലാതെ, ഭ്രമം ഇല്ലാതെ, അകപ്പെടാതെ, ഉന്നതവും ശാന്തവും പരമമായ സത്ത്വാവസ്ഥയിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
ന മമജ്ജ ക്വചിദ് അപി സങ്കടേഷു മഹത്സു ച । മുഹുര് അപ്യ് ഉപയാതേഷു കുലശൈലസ് സരസ്സ്വ് ഇവ
വലിയ കഷ്ടതകളും repeatedly വരുമ്പോഴും, ഒരു പർവ്വതം അല്ലെങ്കിൽ തടാകം വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ മുങ്ങാത്തതുപോലെ, എനിക്ക് ഒരിക്കലും യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടിലും കീഴടങ്ങേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല.
നോല്ലലാസ വിലാസിന്യാ ശ്രിയാ പരമകാന്തയാ । പരിപൂര്ണേന്ദുലക്ഷ്മ്യേവ ജലരാശീ രഘൂദ്വഹ
രഘുവംശജ, പൂർണ്ണചന്ദ്രന്റെ ഭംഗിയാൽ സമുദ്രം ആഹ്ലാദിക്കുന്നില്ലാത്തതുപോലെ, ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഐശ്വര്യത്തിൽ പോലും ഞാൻ ആസ്വാദനത്തിൽ ലീനനായിട്ടില്ല.
ന മമ്ലൌ ദുഃഖശോഷേണ ഗ്രീഷ്മേണേവ വനസ്ഥലമ് । ജഹര്ഷ ച ന ഭോഗൌഘൈര് അവശ്യായൈര് ഇവൌഷധിഃ
ഉഷ്ണകാലത്ത് കാടുകൾ ഉണങ്ങുന്നതുപോലെ ദു:ഖത്തിന്റെ വരണ്ടത്വത്തിൽ ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചില്ല; മഴക്കാലത്ത് ഔഷധികൾ ആനന്ദിക്കുന്നതുപോലെ അനുഭവങ്ങളുടെ തിരമാലകളിൽ ഞാൻ സന്തോഷിച്ചുമില്ല.
തേ ഹി കേവലമ് അവ്യഗ്രാഃ കുര്വന്തഃ കാര്യപഞ്ജരമ് । ഇഷ്ടാനിഷ്ടഫലം രാമ നാഭിലേഷുര് ന തത്യജുഃ
രാമ, അവർ നിർഭാഗ്യവും സന്തോഷവും ആഗ്രഹിക്കാതെയും ഉപേക്ഷിക്കാതെയും, മനസ്സിൽ അലക്ഷ്യം കൂടാതെ, നിർദ്ദിഷ്ടമായ ജോലി മാത്രം നിർവഹിച്ചു.