ജന്മാന്തരശതാഭ്യസ്തേ ഽപ്യ് ആഗതേ സൌഹൃദം പരമ് । അനാത്മഭൂതേ ദൃശ്യേ ഽസ്മിന് നായമ് ആത്മാ പ്രസീദതി
നൂറുകണക്കിന് ജന്മങ്ങളിൽ വളർത്തിയ സുഹൃദ്ബന്ധം ഉണ്ടായാലും, ഈ കാണുന്ന ലോകത്തിൽ ആത്മാവ് സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നില്ല.
അത്യന്തഗുപ്തേ ഽപ്യ് അമൃതേ ഭോജനസ്ഥേ നനു സ്മൃതിഃ । രാജതേ രജനീ മേഘച്ഛന്നേ ഽപീവ നിശാകരേ
അമൃതം ഭക്ഷണത്തിൽ വളരെ സൂക്ഷ്മമായി മറച്ചുവച്ചാലും, അതിന്റെ ഓർമ്മ മേഘം മൂടിയ രാത്രിയിൽ ചന്ദ്രൻ പോലെ തെളിയുന്നു.
നിത്യേ സത്യേ തഥാഭൂത ആത്മാത്മന്യ് ഏവ ഹൃഷ്യതി । നാനാതാചിരഗുപ്തേ ഽപി ലുപ്തേ ഽപി കലനാമലൈഃ
നിത്യമായും സത്യമായും ഉള്ള ആത്മാവ് സ്വയം തന്നെ സന്തോഷിക്കുന്നു; പലവിധം താൽക്കാലികമായ അശുദ്ധികൾ എത്ര നേരം മറഞ്ഞാലും അല്ലെങ്കിൽ ഇല്ലാതായാലും, അതിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നില്ല.
താവദ് ആത്മാത്മനാ യത്നാത് പ്രക്ഷാല്യേദം മലം മലൈഃ । ദുര്ഭാവനമലശ് ശാസ്ത്രൈശ് ശോധ്യോ യാവദ് ഭവേത് സിതഃ
തെറ്റായ ചിന്തയുടെ അശുദ്ധി ഉള്ളതുവരെ, ആത്മാവിനെ ആത്മാവുകൊണ്ട് പരിശ്രമത്തോടെ കഴുകി ശുദ്ധമാക്കണം; ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ഉപദേശങ്ങൾകൊണ്ട് മനസ്സു വെളുപ്പാകുന്നതുവരെ ഈ അശുദ്ധി നീക്കേണ്ടതാണ്.
ശാന്തദുര്വാസനേ ജ്ഞാനം പുണ്യം ലഗതി ചേതസി । നിഷ്കലങ്കേ സിതേ വസ്ത്രേ യഥാ കുങ്കുമരഞ്ജനമ്
മനസ്സ് സമാധാനവും ദുഷ്പ്രവൃത്തികളില്ലാത്തതും ആകുമ്പോൾ, ജ്ഞാനവും ധർമ്മവും അതിൽ സ്ഥിരമായി വസിക്കുന്നു; അതുപോലെ, വെളുത്ത കത്തിയുള്ള വസ്ത്രത്തിൽ കുങ്കുമം നിറം പിടിക്കുന്നതുപോലെ.
സര്വം സകലനിര്മാണം കാലേഷു ത്രിഷ്വ് അപി സ്ഥിതമ് । നിത്യമ് ഏകം സമം ശുദ്ധം ബ്രഹ്മൈവേതി സുനിശ്ചയഃ
മൂന്ന് കാലങ്ങളിലും നിലനിൽക്കുന്ന എല്ലാ ഭേദഭിന്നമായ സൃഷ്ടികളും ഒടുവിൽ ഒരേ ഒരു ശാശ്വതവും സമവും വിശുദ്ധവുമായ ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ് എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസം.
സര്വഥാ സര്വദാ സാര്വം സര്വം ഘടപടാദിമത് । ജഗജ്ജനിതവിസ്താരം ബ്രഹ്മേദമ് ഇതി വേദ്മ്യ് അഹമ്
എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും, എല്ലായ്പ്പോഴും, എല്ലാറ്റിലും—ചട്ടികൾ, തുണികൾ, മറ്റെന്തായാലും—ഈ ലോകത്തിന്റെ മുഴുവൻ വ്യാപ്തിയും ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ് എന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു.
ന മേ ദുഃഖം ന കര്മാണി ന മമേഹാ ന വാഞ്ഛിതമ് । സമസ് സ്വസ്ഥോ വിശോകോ ഽസ്മി ബ്രഹ്മാഹമ് ഇതി സത്യതാ
എനിക്ക് ദുഃഖമില്ല, എനിക്ക് കർമങ്ങളില്ല, ഈ ലോകത്തിൽ ആഗ്രഹിക്കാനൊന്നുമില്ല; ഞാൻ സമതയുള്ളവനും ആരോഗ്യവാനുമായും ദുഃഖരഹിതനുമായും ഇരിക്കുന്നു—നിസ്സംശയം ഞാൻ ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്.
അഹം രക്തമ് അഹം മാംസമ് അഹമ് അസ്ഥീന്യ് അഹം വപുഃ । ചിദ് അഹം ചേതനം ചാഹം ബ്രഹ്മാഹമ് ഇതി സത്യതാ
ഞാൻ രക്തം, ഞാൻ മാംസം, ഞാൻ അസ്ഥികൾ, ഞാൻ ഈ ശരീരം; ഞാൻ ബോധം, ഞാൻ ജ്ഞാനം—സത്യത്തിൽ ഞാൻ ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്.
അഹം തൃണമ് അഹം വല്ലീ ഗുല്മോ ഽഹം കാനനാന്യ് അഹമ് । ശൈലസാഗരസാര്ഥോ ഽഹം ബ്രഹ്മൈവേത്ഥം കില സ്ഥിതമ്
ഞാൻ പുല്ല്, ഞാൻ വളർത്തി കയറുകൾ, ഞാൻ കുറ്റികൾ, ഞാൻ കാടുകൾ; ഞാൻ പർവതങ്ങളും സമുദ്രങ്ങളും—ഇങ്ങനെ ഞാൻ ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്, ഇതിൽ ഉറപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്നു.
ആദാനദാനസങ്കോചപൂര്വികാ ഭൂതശക്തയഃ । സര്വമ് ഏവ ചിദാത്മാസ്മി ബ്രഹ്മ വ്യാതതരൂപധൃത്
ഉണ്ടാകൽ, നൽകൽ, അകറ്റൽ എന്നിവയിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന എല്ലാ ഭൂതശക്തികളും എന്റെ ബോധത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്; ഞാൻ വിശാലമായ രൂപം ധരിച്ച ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്.
ലതാഗുല്മാങ്കുരാദീനാമ് അഹമ് ഉദ്ഭാവനൈഷണാഃ । ചിദാത്മാന്തര്ഗതം ശാന്തം പരം ബ്രഹ്മ രസാത്മകമ്
കയറുകൾക്കും കുറ്റികൾക്കും മുളകൾക്കും ഉത്ഭവിക്കാൻ ഉള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾ എന്നിൽ തന്നെ ഉണ്ട്; ശാന്തവും പരമവും ആനന്ദസ്വരൂപവുമായ ബ്രഹ്മം ബോധത്തിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്.
യസ്മിന് സര്വം യതസ് സര്വം യസ് സര്വം സര്വതശ് ച യഃ । സോ ഽയം ചിദ് അഹമ് ഏകാത്മാ പരം ബ്രഹ്മേതി നിശ്ചയഃ
എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നതും, എല്ലാം ഉദ്ഭവിക്കുന്നതും, എല്ലാം തന്നെയും, എല്ലായിടത്തും ഉള്ളതും ആ ബോധം തന്നെയാണ്. ഈ ഏക ആത്മാവാണ് പരബ്രഹ്മം എന്നു ഉറപ്പാണ്.
ചിദ് ആത്മാ ബ്രഹ്മ സത് സത്യമ് ഋതം ജ്ഞ ഇതി നാമഭിഃ । പ്രോച്യതേ സര്വഗം തത്ത്വം ചിന്മാത്രം ചേത്യവര്ജിതമ്
ബോധത്തിന്റെ ആത്മാവ്, ബ്രഹ്മം, സത്യം, സത്വം, നിത്യസത്യം, ജ്ഞാനം എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കപ്പെടുന്നത് എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന തത്വമാണ്—ശുദ്ധമായ ബോധം, യാതൊരു വസ്തുവിന്റെയും അഭാവം.
ആഭാസമാത്രമ് അമലം സര്വഭൂതാവബോധകമ് । സര്വത്രാവസ്ഥിതം ശാന്തം ചിദ്ബ്രഹ്മേത്യ് അനുഭൂയതേ
പ്രതിഫലനം പോലെ മാത്രം കാണപ്പെടുന്ന, മായമില്ലാത്ത, എല്ലാ ജീവികളെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന, എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്ന, ശാന്തമായത്—ഇതാണ് ബോധബ്രഹ്മം എന്ന അനുഭവം.
മനോബുദ്ധീന്ദ്രിയവ്രാതസമസ്തകലനാചിതമ് । ഭേദം ത്യക്ത്വാ സ്വമ് ആഭാസം ചിദ്ബ്രഹ്മാഹമ് അനാമയമ്
മനസ്സ്, ബുദ്ധി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സകല വ്യത്യാസങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ എന്റെ തന്നെ പ്രതിഫലനം ആയ ബോധബ്രഹ്മമാണ്, രോഗമോ ദുഃഖമോ ഇല്ലാത്തത്.
ശബ്ദാദീനാമ് അശേഷാണാം കാരണാനാം ജഗത്സ്ഥിതേഃ । തത്ത്വാവഭാസകം സ്വച്ഛം ചിദ്ബ്രഹ്മാസ്മി ന മേ ക്ഷയഃ
ശബ്ദാദികളായ എല്ലാ കാരണങ്ങളുടെയും ഈ ലോകത്തിന്റെ നിലനില്പിന്റെയും സാരാംശം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ശുദ്ധമായ ചൈതന്യബ്രഹ്മം ഞാനാണ്; എനിക്ക് ഒരിക്കലും ക്ഷയം വരില്ല.
അനാരതഗലത്സ്വച്ഛചിദ്ധാരാവഹനാത്മകമ് । ആലോകസ് സമനോമൌനം ചിദ്ബ്രഹ്മാസ്മ്യ് അമൃതം പരമ്
തുടരുന്ന ശുദ്ധചൈതന്യത്തിന്റെ ഒഴുക്കായും പ്രകാശത്തിന്റെ തേജസ്സുള്ളതുമായ, സമമായ ശാന്തതയുള്ള അമൃതസ്വരൂപമായ പരമമായ ചൈതന്യബ്രഹ്മം ഞാനാണ്.
അനാരതഗലദ്രൂപം നിത്യം ചാനുഭവാമൃതമ് । അഹര്നിശം കചത്കാന്തി ചിദ്ബ്രഹ്മാഹമ് അലേപകഃ
തുടരുന്ന ഒഴുക്കായും ശാശ്വതമായ അനുഭവാമൃതമായും പകലും രാത്രിയും പ്രകാശം പകരുന്ന, അശുദ്ധി സ്പർശിക്കാത്ത ചൈതന്യബ്രഹ്മം ഞാനാണ്.
സുഷുപ്തസദൃശം ശാന്തമ് ആലോകവിമലാത്മകമ് । സമ്ഭോഗാന്തസമാഭാസം ചിദ്ബ്രഹ്മാസ്മി വിവാസനഃ
സൂഷുപ്തി പോലെയുള്ള ശാന്തമായതും നിർമ്മലമായ പ്രകാശസ്വഭാവമുള്ളതുമായ, എല്ലാ അനുഭവങ്ങളുടെ അവസാനം വെളിപ്പെടുന്ന, ശേഷിപ്പൊന്നുമില്ലാത്ത ചൈതന്യബ്രഹ്മം ഞാനാണ്.
ഖണ്ഡാദിസ്വാദുസംവിത്തിര് ഈഷദ് യത്രാനുതിഷ്ഠതി । ചിത്താദിഷ്വ് അപ്യ് അബുദ്ധേഷു തച് ചിദ്ബ്രഹ്മാഹമ് അച്യുതഃ
ചെറുതായി വിഭജിച്ച രുചി അനുഭവം മനസ്സിലും മറ്റു ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും ഉണരാതെ ഉണ്ടാകുമ്പോഴും, ആ ബോധം അക്ഷയമായ ബ്രഹ്മമാണ്; ഞാനാണ് ആ ബോധം.
കാന്താസംസക്തചിത്തസ്യ ചന്ദ്രേ സമുദിതേ സതി । ചന്ദ്രപ്രത്യയസത്താത്മ ചിദ്ബ്രഹ്മാഹമ് അനാമയമ്
പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ചിന്തിച്ച മനസ്സോടെ, ചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, ചന്ദ്രനെ കാണുന്ന ബോധത്തിന്റെ സാരമാണ് ബ്രഹ്മബോധം; ഞാനാണ് ആ നിരുപദ്രവമായ ബോധം.
ഭൂമിഷ്ഠനരദൃഷ്ടീനാം ലഗ്നാനാം ഖേ നിശാകരേ । യാ ഖസ്ഥാ തന്തുവച് ഛക്തിസ് തച് ചിദ്ബ്രഹ്മാസ്മി നിര്മലമ്
ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ആകാശത്തിലെ ചന്ദ്രനെ നോക്കുന്നവരുടെ കാഴ്ചയിൽ, ആകാശത്ത് നൂലുപോലെ നിലകൊള്ളുന്ന ശക്തിയാണ് ശുദ്ധമായ ബ്രഹ്മബോധം; ഞാനാണ് ആ ബോധം.
സുഖദുഃഖാദികലനാവികലം നിര്മനസ് തഥാ । സത്യാനുഭവരൂപാത്മ ചിദ്ബ്രഹ്മാത്മാസ്മി ശാശ്വതമ്
സുഖദുഃഖങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെയുള്ള കണക്കുകൂട്ടലുകൾ ഇല്ലാതെ, മനസ്സില്ലാതെ, സത്യാനുഭവം മാത്രമായ സ്വഭാവം ഉള്ളത്, ഞാനാണ് ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മബോധം.
അസംസ്തുതാധ്വഗാലോകേ മനസ്യ് അന്യത്ര സംസ്ഥിതേ । യാ പ്രതീതിര് അനാഗസ്കാ തച് ചിദ്ബ്രഹ്മാസ്മി സര്വഗഃ
പാതയുടെ വെളിച്ചം ആരും പ്രശംസിക്കാതെയും മനസ്സ് മറ്റൊരിടത്തായിരിക്കുമ്പോഴും, ഉദയമാകുന്ന ആ നിർമലമായ ബോധം തന്നെയാണ് എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ബ്രഹ്മബോധം എന്നെ.
ഭൂവാര്യനിലബീജാനാം സമ്ബന്ധേ ഽങ്കുരകര്മസു । ശക്തിര് ഉദ്ഗമനീ യാന്തസ് തച് ചിദ്ബ്രഹ്മാഹമ് ആതതമ്
ഭൂമി, വെള്ളം, വായു, വിത്ത് എന്നിവ ഒന്നിച്ച് ചേരുമ്പോഴും, മുളയിടുന്ന പ്രവൃത്തികളിൽ വളർച്ചയ്ക്ക് കാരണമാകുന്ന ആ ശക്തിയാണ് എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ബ്രഹ്മബോധം എന്നെ.
ഖര്ജൂരനിമ്ബബിമ്ബാനാം സ്വയമ് ആത്മനി തിഷ്ഠതാമ് । യാസ്വാദസത്താ ലീനാന്തസ് തദ് ബ്രഹ്മ ചിദ് അഹം സമമ്
ഇതരൊന്നും ചേർക്കാതെ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്ന ഈന്തപ്പഴം, ആര്യവേപ്പിൻ പഴം എന്നിവയിൽ ഉള്ളിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്ന ആ രുചിയുടെ സാരമാണ് എല്ലായിടത്തും സമമായി നിലകൊള്ളുന്ന ബ്രഹ്മബോധം എന്നെ.
ഖേദാനന്ദവിമുക്താന്തസ് സംവിന് നിര്മനനോദയാ । ലാഭാലാഭവിധൌ തുല്യാ ചിദ്ബ്രഹ്മാസ്മി നിരാമയമ്
ദുഃഖത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും അവസാനം, മനസ്സിന്റെ ആവിർഭാവത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായ ബോധം, ലാഭനഷ്ടങ്ങളിൽ ഒരുപോലെയും, രോഗമില്ലാത്ത ബ്രഹ്മബോധം എന്നെ.
യാവദ് ഭൂമേര് ധ്രുവസ് താവദ് ദൃഷ്ടിസൂത്രം യദ് ആതതമ് । തന്മധ്യസദൃശം ശാന്തം നിര്മലം ചിദ് അഹം തതമ്
ഭൂമി നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം ദൃശ്യങ്ങളുടെ നൂൽ നീണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ നടുവിൽ ശാന്തവും നിർമ്മലവുമായുള്ള ബോധം, അതാണ് ഞാൻ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
ജാഗ്രത്യ് അപി സുഷുപ്തേ ഽപി സ്വപ്നേ ഽപി സതതോദിതമ് । തുര്യരൂപമ് അനാദ്യന്തം ചിദ്ബ്രഹ്മാഹമ് അനാമയഃ
ജാഗ്രതയിലോ, ഉറക്കത്തിലോ, സ്വപ്നത്തിലോ എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്ന, ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത നാലാം അവസ്ഥയായ ബോധം, ബ്രഹ്മം, ഞാൻ, സുഖദുഃഖങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്തവൻ.