ബ്രഹ്മൈവാഹമ് ഇതി ജ്ഞാതേ സത്യം സോദേതി ഭാവനാ । തസ്മിന് സത്യേ നിജേ രൂപേ യയാന്തഃ പരിലീയതേ
‘ഞാൻ തന്നെ ബ്രഹ്മം’ എന്ന് സത്യമായി മനസ്സിലാകുമ്പോൾ, ആ സത്യത്തിൽ, സ്വന്തം യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തിൽ ഉള്ളിൽ ലയിക്കുന്ന മനോഭാവം ഉണരുന്നു.
സര്വമ് ഏവേഹ ബ്രഹ്മേതി ജ്ഞാതേ ബ്രഹ്മൈവ ശിഷ്യതേ । പീതേ ഽമൃതേ ഽമൃതമയഃ കോ നാമ ന ഭവേത് കില
ഇവിടെ എല്ലാം ബ്രഹ്മം തന്നെയാണെന്ന് മനസ്സിലാകുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മം മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു; അമൃതം കുടിച്ചവൻ അമൃതസ്വഭാവനാകാതെ ആരാകും?
ചേതോ യദ് ഏവാഹരതി തദ് ഏവാശു ഭവത്യ് അലമ് । ബ്രഹ്മൈകാഭ്യവഹാരേണ ബ്രഹ്മൈവ ഭവതി ക്ഷണാത്
മനസ്സ് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്തിനെ സ്വീകരിച്ചാലും, അതു ഉടൻ സത്യമായിത്തീരുന്നു. ഒരുവൻ ബ്രഹ്മം മാത്രമേ കാണുകയുള്ളൂ എങ്കിൽ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ബ്രഹ്മമായിത്തീരുന്നു.
യന് മിഥ്യാ തന് മുധൈവേതി ജ്ഞാതേ സോദേതി ഭാവനാ । മിഥ്യാപ്രതീതിര് അഖിലാ യയാ നൂനം പ്രമാര്ജ്യതേ
അത് വ്യാജമാണെന്നും അതിനൊന്നും അർത്ഥമില്ലെന്നും മനസ്സിലായാൽ, എല്ലാം വ്യാജമായി കാണുന്ന മനോഭാവം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന ഒരു മനോഭാവം ഉദിക്കുന്നു.
സര്വം സദ് ഏവേതി തതേ ജ്ഞാതേ സോദേതി ഭാവനാ । തസ്മിന് സത്യേ തതേ സ്ഫാരേ യയാന്തഃ പ്രാപ്യതേ സ്ഥിതിഃ
എല്ലാം സത്യമാണെന്നു മനസ്സിലായാൽ, ആ മഹത്തായ സത്യത്തിൽ അകത്തുള്ള സ്ഥിരത ലഭിക്കുന്ന മനോഭാവം ഉദിക്കുന്നു.
യഥാഭൂതേ യഥാതത്ത്വേ യഥാരൂപേ യഥാസ്ഥിതേ । ഭാവനാ സ്ഥിതിമ് ആയാതി നാന്യത്രാങ്ഗ കദാചന
യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉള്ളതിലും, സത്യത്തിലും, യഥാർത്ഥ രൂപത്തിലും, ഉറപ്പുള്ളതിലും മാത്രമേ ആ മനോഭാവം നിലനിൽക്കൂ; മറ്റൊരിടത്തും, പ്രിയനേ, ഒരിക്കലും ഇല്ല.
സമാശതോപയാതേ ഽപി വിസ്മൃതേ ഽപി നിജേ ജനേ । അബന്ധുവത് സ്ഥിതേ ഽപ്യ് അന്തസ് സ്നിഹ്യത്യ് ഏവ ബലാന് മനഃ
നൂറു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും, സ്വന്തം ആളുകളെ മറന്നാലും, ബന്ധുക്കളില്ലാത്തവനായി നിന്നാലും, മനസ്സ് അകത്തുതന്നെ സ്വാഭാവികമായി സ്നേഹം കാണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.
ജന്മാന്തരശതാഭ്യസ്തേ സ്ഥിതേ ഽപി ഹി ഭവഭ്രമേ । ആത്മാത്മന്യ് ഏവ വിമലേ നിര്വൃതിം വിന്ദതേ പരാം
നൂറുകണക്കിന് ജന്മങ്ങളിൽ ലോകചക്രത്തിൽ അകപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോഴും, ശുദ്ധമായ ആത്മാവ് സ്വയം അതിൽ തന്നെ പരമസന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നു.
നിത്യമ് അന്തികസംസ്ഥേ ഽപി പരേ ബന്ധാവ് ഇവാശ്രിതേ । ബന്ധുഭാവം ഗതേ ഽപ്യ് അന്തര് മനോ യാതി ന നിര്വൃതിമ്
മറ്റൊരാൾ ബന്ധുവിനെപ്പോലെ എപ്പോഴും അടുത്ത് ഉണ്ടാകുമ്പോഴും, ബന്ധത്തിന്റെ ആഭാവം അകത്തുണ്ടെങ്കിൽ, മനസ്സ് സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നില്ല.
അത്യന്തഗുപ്തേ ഽപി വിഷേ ഭോജനസ്ഥേ നനു സ്മൃതിഃ । നിവൃത്താപി പ്രവൃത്താപി സ്ഫുരത്യ് ഏവ ചകോരവത്
ഏതാണ്ട് മറച്ചുവെച്ച വിഷം ഭക്ഷണത്തിൽ ഉണ്ടെങ്കിലും, അതിന്റെ ഓർമ്മ മനസ്സിൽ ഉദിക്കും; മറന്നാലും സജീവമായാലും, ചകോരപ്പക്ഷി ചന്ദ്രനെ അന്വേഷിക്കുന്നതുപോലെ അത് തെളിയുന്നു.
ജന്മാന്തരശതാഭ്യസ്തേ ഽപ്യ് ആഗതേ സൌഹൃദം പരമ് । അനാത്മഭൂതേ ദൃശ്യേ ഽസ്മിന് നായമ് ആത്മാ പ്രസീദതി
നൂറുകണക്കിന് ജന്മങ്ങളിൽ വളർത്തിയ സുഹൃദ്ബന്ധം ഉണ്ടായാലും, ഈ കാണുന്ന ലോകത്തിൽ ആത്മാവ് സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നില്ല.
അത്യന്തഗുപ്തേ ഽപ്യ് അമൃതേ ഭോജനസ്ഥേ നനു സ്മൃതിഃ । രാജതേ രജനീ മേഘച്ഛന്നേ ഽപീവ നിശാകരേ
അമൃതം ഭക്ഷണത്തിൽ വളരെ സൂക്ഷ്മമായി മറച്ചുവച്ചാലും, അതിന്റെ ഓർമ്മ മേഘം മൂടിയ രാത്രിയിൽ ചന്ദ്രൻ പോലെ തെളിയുന്നു.
നിത്യേ സത്യേ തഥാഭൂത ആത്മാത്മന്യ് ഏവ ഹൃഷ്യതി । നാനാതാചിരഗുപ്തേ ഽപി ലുപ്തേ ഽപി കലനാമലൈഃ
നിത്യമായും സത്യമായും ഉള്ള ആത്മാവ് സ്വയം തന്നെ സന്തോഷിക്കുന്നു; പലവിധം താൽക്കാലികമായ അശുദ്ധികൾ എത്ര നേരം മറഞ്ഞാലും അല്ലെങ്കിൽ ഇല്ലാതായാലും, അതിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നില്ല.
താവദ് ആത്മാത്മനാ യത്നാത് പ്രക്ഷാല്യേദം മലം മലൈഃ । ദുര്ഭാവനമലശ് ശാസ്ത്രൈശ് ശോധ്യോ യാവദ് ഭവേത് സിതഃ
തെറ്റായ ചിന്തയുടെ അശുദ്ധി ഉള്ളതുവരെ, ആത്മാവിനെ ആത്മാവുകൊണ്ട് പരിശ്രമത്തോടെ കഴുകി ശുദ്ധമാക്കണം; ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ഉപദേശങ്ങൾകൊണ്ട് മനസ്സു വെളുപ്പാകുന്നതുവരെ ഈ അശുദ്ധി നീക്കേണ്ടതാണ്.
ശാന്തദുര്വാസനേ ജ്ഞാനം പുണ്യം ലഗതി ചേതസി । നിഷ്കലങ്കേ സിതേ വസ്ത്രേ യഥാ കുങ്കുമരഞ്ജനമ്
മനസ്സ് സമാധാനവും ദുഷ്പ്രവൃത്തികളില്ലാത്തതും ആകുമ്പോൾ, ജ്ഞാനവും ധർമ്മവും അതിൽ സ്ഥിരമായി വസിക്കുന്നു; അതുപോലെ, വെളുത്ത കത്തിയുള്ള വസ്ത്രത്തിൽ കുങ്കുമം നിറം പിടിക്കുന്നതുപോലെ.
സര്വം സകലനിര്മാണം കാലേഷു ത്രിഷ്വ് അപി സ്ഥിതമ് । നിത്യമ് ഏകം സമം ശുദ്ധം ബ്രഹ്മൈവേതി സുനിശ്ചയഃ
മൂന്ന് കാലങ്ങളിലും നിലനിൽക്കുന്ന എല്ലാ ഭേദഭിന്നമായ സൃഷ്ടികളും ഒടുവിൽ ഒരേ ഒരു ശാശ്വതവും സമവും വിശുദ്ധവുമായ ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ് എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസം.
സര്വഥാ സര്വദാ സാര്വം സര്വം ഘടപടാദിമത് । ജഗജ്ജനിതവിസ്താരം ബ്രഹ്മേദമ് ഇതി വേദ്മ്യ് അഹമ്
എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും, എല്ലായ്പ്പോഴും, എല്ലാറ്റിലും—ചട്ടികൾ, തുണികൾ, മറ്റെന്തായാലും—ഈ ലോകത്തിന്റെ മുഴുവൻ വ്യാപ്തിയും ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ് എന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു.
ന മേ ദുഃഖം ന കര്മാണി ന മമേഹാ ന വാഞ്ഛിതമ് । സമസ് സ്വസ്ഥോ വിശോകോ ഽസ്മി ബ്രഹ്മാഹമ് ഇതി സത്യതാ
എനിക്ക് ദുഃഖമില്ല, എനിക്ക് കർമങ്ങളില്ല, ഈ ലോകത്തിൽ ആഗ്രഹിക്കാനൊന്നുമില്ല; ഞാൻ സമതയുള്ളവനും ആരോഗ്യവാനുമായും ദുഃഖരഹിതനുമായും ഇരിക്കുന്നു—നിസ്സംശയം ഞാൻ ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്.
അഹം രക്തമ് അഹം മാംസമ് അഹമ് അസ്ഥീന്യ് അഹം വപുഃ । ചിദ് അഹം ചേതനം ചാഹം ബ്രഹ്മാഹമ് ഇതി സത്യതാ
ഞാൻ രക്തം, ഞാൻ മാംസം, ഞാൻ അസ്ഥികൾ, ഞാൻ ഈ ശരീരം; ഞാൻ ബോധം, ഞാൻ ജ്ഞാനം—സത്യത്തിൽ ഞാൻ ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്.
അഹം തൃണമ് അഹം വല്ലീ ഗുല്മോ ഽഹം കാനനാന്യ് അഹമ് । ശൈലസാഗരസാര്ഥോ ഽഹം ബ്രഹ്മൈവേത്ഥം കില സ്ഥിതമ്
ഞാൻ പുല്ല്, ഞാൻ വളർത്തി കയറുകൾ, ഞാൻ കുറ്റികൾ, ഞാൻ കാടുകൾ; ഞാൻ പർവതങ്ങളും സമുദ്രങ്ങളും—ഇങ്ങനെ ഞാൻ ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്, ഇതിൽ ഉറപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്നു.
ആദാനദാനസങ്കോചപൂര്വികാ ഭൂതശക്തയഃ । സര്വമ് ഏവ ചിദാത്മാസ്മി ബ്രഹ്മ വ്യാതതരൂപധൃത്
ഉണ്ടാകൽ, നൽകൽ, അകറ്റൽ എന്നിവയിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന എല്ലാ ഭൂതശക്തികളും എന്റെ ബോധത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്; ഞാൻ വിശാലമായ രൂപം ധരിച്ച ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്.
ലതാഗുല്മാങ്കുരാദീനാമ് അഹമ് ഉദ്ഭാവനൈഷണാഃ । ചിദാത്മാന്തര്ഗതം ശാന്തം പരം ബ്രഹ്മ രസാത്മകമ്
കയറുകൾക്കും കുറ്റികൾക്കും മുളകൾക്കും ഉത്ഭവിക്കാൻ ഉള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾ എന്നിൽ തന്നെ ഉണ്ട്; ശാന്തവും പരമവും ആനന്ദസ്വരൂപവുമായ ബ്രഹ്മം ബോധത്തിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്.
യസ്മിന് സര്വം യതസ് സര്വം യസ് സര്വം സര്വതശ് ച യഃ । സോ ഽയം ചിദ് അഹമ് ഏകാത്മാ പരം ബ്രഹ്മേതി നിശ്ചയഃ
എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നതും, എല്ലാം ഉദ്ഭവിക്കുന്നതും, എല്ലാം തന്നെയും, എല്ലായിടത്തും ഉള്ളതും ആ ബോധം തന്നെയാണ്. ഈ ഏക ആത്മാവാണ് പരബ്രഹ്മം എന്നു ഉറപ്പാണ്.
ചിദ് ആത്മാ ബ്രഹ്മ സത് സത്യമ് ഋതം ജ്ഞ ഇതി നാമഭിഃ । പ്രോച്യതേ സര്വഗം തത്ത്വം ചിന്മാത്രം ചേത്യവര്ജിതമ്
ബോധത്തിന്റെ ആത്മാവ്, ബ്രഹ്മം, സത്യം, സത്വം, നിത്യസത്യം, ജ്ഞാനം എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കപ്പെടുന്നത് എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന തത്വമാണ്—ശുദ്ധമായ ബോധം, യാതൊരു വസ്തുവിന്റെയും അഭാവം.
ആഭാസമാത്രമ് അമലം സര്വഭൂതാവബോധകമ് । സര്വത്രാവസ്ഥിതം ശാന്തം ചിദ്ബ്രഹ്മേത്യ് അനുഭൂയതേ
പ്രതിഫലനം പോലെ മാത്രം കാണപ്പെടുന്ന, മായമില്ലാത്ത, എല്ലാ ജീവികളെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന, എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്ന, ശാന്തമായത്—ഇതാണ് ബോധബ്രഹ്മം എന്ന അനുഭവം.
മനോബുദ്ധീന്ദ്രിയവ്രാതസമസ്തകലനാചിതമ് । ഭേദം ത്യക്ത്വാ സ്വമ് ആഭാസം ചിദ്ബ്രഹ്മാഹമ് അനാമയമ്
മനസ്സ്, ബുദ്ധി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സകല വ്യത്യാസങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ എന്റെ തന്നെ പ്രതിഫലനം ആയ ബോധബ്രഹ്മമാണ്, രോഗമോ ദുഃഖമോ ഇല്ലാത്തത്.
ശബ്ദാദീനാമ് അശേഷാണാം കാരണാനാം ജഗത്സ്ഥിതേഃ । തത്ത്വാവഭാസകം സ്വച്ഛം ചിദ്ബ്രഹ്മാസ്മി ന മേ ക്ഷയഃ
ശബ്ദാദികളായ എല്ലാ കാരണങ്ങളുടെയും ഈ ലോകത്തിന്റെ നിലനില്പിന്റെയും സാരാംശം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ശുദ്ധമായ ചൈതന്യബ്രഹ്മം ഞാനാണ്; എനിക്ക് ഒരിക്കലും ക്ഷയം വരില്ല.
അനാരതഗലത്സ്വച്ഛചിദ്ധാരാവഹനാത്മകമ് । ആലോകസ് സമനോമൌനം ചിദ്ബ്രഹ്മാസ്മ്യ് അമൃതം പരമ്
തുടരുന്ന ശുദ്ധചൈതന്യത്തിന്റെ ഒഴുക്കായും പ്രകാശത്തിന്റെ തേജസ്സുള്ളതുമായ, സമമായ ശാന്തതയുള്ള അമൃതസ്വരൂപമായ പരമമായ ചൈതന്യബ്രഹ്മം ഞാനാണ്.
അനാരതഗലദ്രൂപം നിത്യം ചാനുഭവാമൃതമ് । അഹര്നിശം കചത്കാന്തി ചിദ്ബ്രഹ്മാഹമ് അലേപകഃ
തുടരുന്ന ഒഴുക്കായും ശാശ്വതമായ അനുഭവാമൃതമായും പകലും രാത്രിയും പ്രകാശം പകരുന്ന, അശുദ്ധി സ്പർശിക്കാത്ത ചൈതന്യബ്രഹ്മം ഞാനാണ്.
സുഷുപ്തസദൃശം ശാന്തമ് ആലോകവിമലാത്മകമ് । സമ്ഭോഗാന്തസമാഭാസം ചിദ്ബ്രഹ്മാസ്മി വിവാസനഃ
സൂഷുപ്തി പോലെയുള്ള ശാന്തമായതും നിർമ്മലമായ പ്രകാശസ്വഭാവമുള്ളതുമായ, എല്ലാ അനുഭവങ്ങളുടെ അവസാനം വെളിപ്പെടുന്ന, ശേഷിപ്പൊന്നുമില്ലാത്ത ചൈതന്യബ്രഹ്മം ഞാനാണ്.