പദാര്ഥാമ്ഭാംസി സര്വാണി ഫലഫേനാനി സര്വതഃ । പതന്ത്യ് അവിരതാപാതമ് അഭാവവഡവാമുഖമ്
സകല വസ്തുക്കളുടെയും ജലങ്ങൾ, എല്ലായിടത്തും, ഫലവും നുരയും പോലെ, ഒരു നിമിഷം പോലും നിൽക്കാതെ, ഇല്ലായ്മയുടെ അഗ്നിയുടെ വായിലേക്ക് ഒഴുകി വീണുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
സ്ഫുരന്ത്യ് ആകസ്മികോദ്ഭൂതാ വിചിത്രാ ദ്രവ്യശക്തയഃ । സ്വഭാവമാത്രസമ്പന്നാസ് സ്പന്ദശ്രിയ ഇവാമ്ഭസാമ്
അപ്രതീക്ഷിതമായി ഉദിക്കുന്ന അത്ഭുതകരമായ വസ്തുവിന്റെ ശക്തികൾ, സ്വഭാവം മാത്രം അവയ്ക്ക് സമ്പന്നതയാകെ, ജലത്തിലെ തിരകളുടെ തിളക്കംപോലെ, മിന്നിപ്പൊന്ത് തെളിയുന്നു.
ഭൂതമൌക്തികസമ്പൂര്ണാന് ബൃഹതസ് സുബഹൂന് അപി । ജഗത്കലഭകാന് അത്തി കൃതാന്തോദ്രിക്തകേസരീ
മരണസിംഹം തന്റെ കുരുടിപ്പിച്ച കേശങ്ങളോടെ, ഈ ലോകത്തിലെ ജീവികളുടെ വലിയതും അനേകം എണ്ണമില്ലാത്ത മുത്തുകളും ലോകത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളെയും വിഴുങ്ങുന്നു.
കുലശൈലഫലാ മേഘപക്ഷപുഞ്ജാ ജലാസൃജഃ । ജായന്തേ ച മ്രിയന്തേ ച ഡീയന്തേ ച ജഗത്ഖഗാഃ
പർവതത്തിലെ മരങ്ങളുടെ പഴങ്ങൾ, മേഘങ്ങൾ, പക്ഷികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ, വെള്ളത്തിന്റെ ഒഴുക്കുകൾ — ഇവയെല്ലാം ജനിച്ചു, മരിച്ച്, ഇല്ലാതാകുന്നു; ലോകത്തിലെ പക്ഷികൾപോലെ.
ചിദ്ഭിത്തൌ സ്പന്ദശുഭ്രായാം രങ്ഗൈഃ പഞ്ചഭിര് ഇന്ദ്രിയൈഃ । ഉന്മീലയതി സംസാരചിത്രാണി വിധിചിത്രകൃത്
ബോധത്തിന്റെ വെളിച്ചമുള്ള താളത്തിൽ, അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ നിറങ്ങൾകൊണ്ട്, വിധി എന്ന അത്ഭുതചിത്രകാരൻ ഈ ലോകജീവിതത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കുന്നു.
അജസ്രഗത്വരീം സര്വപരിസ്പന്ദവിധായിനീം । നിമേഷശതഭാഗാങ്ഗീമ് അച്ഛാമ് ഉത്സാഹിതാങ്കുരാമ്
അത് എപ്പോഴും ചലിക്കുന്നതും, എല്ലാ ചലനങ്ങൾക്കും കാരണമാകുന്നതും, വളരെ സുതാര്യമാകുന്നതും, ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ നൂറിലൊന്നാം ഭാഗം പോലെയുള്ള ചെറുതായിരിക്കും, തടസ്സമില്ലാതെ പുതുതായി മുളപ്പും.
സൂക്ഷ്മാം കാലസ്യ കലനാം സ്വസമുത്ഥാനകാരിണീമ് । ധ്യാനേനേവാന്വവേക്ഷന്തേ സ്ഥിരാസ് സ്ഥാവരജാതയഃ
സ്ഥിരമായ നിലയിലുള്ള സ്താവരജാതികൾ, അതായത് ചലനമില്ലാത്ത ജീവികൾ, തങ്ങളുടേതായ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നു ഉദിക്കുന്ന അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായ കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്ക്, ധ്യാനത്തിലൂടെ കാണുന്നതുപോലെ, മനസ്സിൽ ഗ്രഹിക്കുന്നു.
രാഗദ്വേഷസമുത്ഥേന ഭാവാഭാവമയേന ച । ജരാമരണമോഹേന ജീര്ണാ ജങ്ഗമജാതയഃ
ചലിക്കുന്ന ജീവികൾ, രാഗവും ദ്വേഷവും, ഉണ്ട് എന്നതും ഇല്ല എന്നതും, വയസ്സും മരണവും എന്ന ഭ്രമവും കൊണ്ടു ക്ഷീണിച്ചവരാണ്.
സ്വദുഷ്കൃതോത്തമധ്യാനധാരിണ്യോ ധരണീതലേ । നിയത്യാ നിയതം കാലം പീഡ്യന്തേ കീടപങ്ക്തയഃ
ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുന്ന കീടങ്ങൾ, തങ്ങളുടേതായ നല്ലതും ചീത്തയുമായ പ്രവൃത്തികളും ധ്യാനങ്ങളും മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്, വിധിയുടെ നിയമപ്രകാരം ഒരു നിശ്ചിത കാലം ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവിക്കുന്നു.
ക്ഷണേനാദൃശ്യ ഏവേദം നിഗിരത്യ് അഖിലം സുഖീ । സുദുര്ലക്ഷ്യബിലഃ കാലവ്യാലോ വിപുലഭോഗവാന്
കണ്ടെത്താൻ വളരെ പ്രയാസമുള്ള ഗുഹയുള്ള, അനന്തസുഖം അനുഭവിക്കുന്ന, അതിശയമായ ആ കാലസർപ്പം, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തന്നെ ഈ ലോകം മുഴുവൻ സന്തോഷത്തോടെ ഉണ്ണുന്നു.
ക്ഷണാദികല്പപര്യന്തസ് തേജസ്തിമിരരഞ്ജനാത് । കാലേന കിഞ്ചിദ് ആലക്ഷ്യസ് സ്വകായ ഉരരീകൃതഃ
ഒരു നിമിഷം മുതല് ഒരു മഹായുഗം വരെ, വെളിച്ചവും ഇരുണ്ടിയും ചേര്ന്ന് കളിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, കാലം വളരെ അല്പമായി മാത്രമാണ് മനസ്സിലാവുന്നത്; അതു തനിക്കു തന്നെ ചേര്ന്നുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
ശീതവാതാതപപ്രൌഢാഃ പ്രോല്ലസത്പുഷ്പദീപ്തയഃ । ഫലപ്രദാശ് ചരന്തീഹ കാലഖേ ഷഡൃതുഗ്രഹാഃ
തണുപ്പ്, കാറ്റ്, ചൂട് എന്നിവ കൊണ്ട് വളര്ന്നുവന്ന ആറു ঋതുക്കളും, പൂക്കളാല് ദീപ്തിയോടെ, ഫലം നല്കിക്കൊണ്ട് ഈ ലോകത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നു.
ബ്രഹ്മാണ്ഡഭൈക്ഷഭാണ്ഡേ ഽസൌ കാലീ ഭഗവതീ ക്രിയാ । സ്വയം ദത്ത്വൈവ ദത്ത്വൈവ ഭൂതഭിക്ഷാം ജിഘൃക്ഷതി
ബ്രഹ്മാണ്ഡം എന്ന പാത്രത്തില്, കാലി എന്ന ദൈവികമായ കര്മ്മം, ജീവികള്ക്ക് ഭിക്ഷ നല്കി വീണ്ടും വീണ്ടും നല്കി, അവയെ പിടിച്ചെടുക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നു.
പയഃപടലവിശ്രാന്തത്രൈലോക്യാമ്ഭോജകോടരേ । കരോതി ഘുങ്ഘുമം ഭൂരി ഭൂതഭ്രമരപേടകഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും താമരക്കുളത്തിലെ ദുഗ്ധപാളികളില് വിശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്, ജീവികളുടെ കൂട്ടം തേനീച്ചകളെപ്പോലെ വലിയ ശബ്ദം ഉയര്ത്തുന്നു.
തിമിരാനീലകവരീ അര്കേന്ദുചപലേക്ഷണാ । ബ്രഹ്മോപേന്ദ്രഹരേന്ദ്രാദിധരാഗിരിവരാങ്ഗികാ
അവളുടെ കേശം ഇരുണ്ട നീല നിറത്തിൽ ഇരുട്ടുപോലെയാണ്, കണ്ണുകൾ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും പോലെ തിളങ്ങുന്നു, ബ്രഹ്മാവും ഇന്ദ്രനും ഹരിയും മഹാപർവതങ്ങളും പോലുള്ള മഹത്വം അവളുടെ അവയവങ്ങളിൽ തെളിയുന്നു.
ബ്രഹ്മതത്ത്വൈകപിതൃകാ ലമ്ബമാനപയോധരാ । ചിച്ഛക്തിമാതൃകാ സ്ഥൂലാ തരലാ ഘനചാപലാ
ബ്രഹ്മതത്വം മാത്രമാണ് അവളുടെ പിതാവ്, അവളുടെ മുലകൾ നിറഞ്ഞു തൂങ്ങുന്നു, അവൾ ചൈതന്യശക്തിയുടെ മാതാവാണ്, വലുതും ചഞ്ചലവുമാണ്, ശക്തമായ പ്രവർത്തനത്തോടുകൂടിയവളാണ്.
താരകാജാലദശനാ സന്ധ്യാരുണതരാധരാ । സമസ്തപദ്മിനീഹസ്താ ശതക്രതുപുരാനനാ
നക്ഷത്രങ്ങളുപോലുള്ള പല്ലുകളും സന്ധ്യാകാലത്തിലെ ചുവപ്പിനേക്കാൾ ചുവപ്പുള്ള അധരങ്ങളും അവൾക്കുണ്ട്, എല്ലാ താമരകളും കൈകളിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു, ശതയാഗങ്ങളുടെ നഗരത്തെപ്പോലെയാണ് അവളുടെ മുഖം.
സപ്താബ്ധിമുക്താലതികാ നീലാമ്ബരപരാവൃതാ । ജമ്ബുദ്വീപമഹാനാഭിര് വനശ്രീരോമരാജികാ
ഏഴു സമുദ്രങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മുത്ത് മാലയാണവൾ, ഇരുണ്ട നീല വസ്ത്രം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു, ജംബുദ്വീപത്തിന്റെ വലിയ നാഭിയാണ് അവളുടെ നാഭി, കാടിന്റെ സൗന്ദര്യമാണ് അവളുടെ രോമരേഖകൾ.
ഭൂത്വാ ഭൂത്വാ വിനശ്യന്തീ ത്രിലോകീവൃദ്ധകാമിനീ । അസകൃജ് ജായതേ നഷ്ടാ ഭൂരിവിഭ്രമകാരിണീ
മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും വൃദ്ധയായ വേശ്യയായ ഈ ലോകമോഹിനി വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും നശിക്കുന്നു. അനവധി ഭ്രമങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നവളായി, പലതവണയും ജനിച്ച് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
മഗ്നമ് അന്യൈര് അഥോന്മഗ്നം ഭീമേ കാലമഹാര്ണവേ । പ്രതികല്പക്ഷണം ക്ഷീണൈര് ബ്രഹ്മാണ്ഡസ്ഫുടബുദ്ബുദൈഃ
മറ്റുള്ളവരുടെ കാരണത്താൽ ഒരിക്കൽ മുങ്ങി, പിന്നെ വീണ്ടും പൊങ്ങി, ഭയാനകമായ കാലസമുദ്രത്തിൽ ഓരോ യುಗത്തിന്റെയും നിമിഷത്തിൽ ക്ഷീണിച്ച ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങളുടെ പൊട്ടുന്ന ബുഡ്ബുദങ്ങളോടൊപ്പം.
കാലാഗാധസരസ്യാം തു സ്ഥിത്വാ സ്ഥിത്വാ പുനഃ പുനഃ । കല്പമാത്രനിമേഷേണ ഡീനം സംസാരസാരസൈഃ
കാലത്തിന്റെ അതിരഹിതമായ തടാകത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും നിലകൊണ്ടു, ഒരു യുഗത്തിന്റെ കണ്ണിറുക്കിൽ തന്നെ സാംസാരിക ജീവിതത്തിന്റെ സാരം നഷ്ടപ്പെടുന്നു.
ഉത്പത്യോത്പത്യ നാശിന്യസ് സന്തതാസ് സൃഷ്ടിവിദ്യുതഃ । കാലമേഘേ സ്ഫുരന്ത്യ് ഏതാശ് ചിത്പ്രകാശമനോരമാഃ
ഉയർന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും നശിക്കുന്ന ഈ സൃഷ്ടിയുടെ തുടർച്ചയായ മിന്നലുകൾ, കാലമേഘത്തിൽ ചിത്പ്രകാശത്തിന്റെ ആനന്ദകരമായ പ്രകാശത്തോടെ മിന്നുന്നു.
പ്രധ്വനദ്ഭൂതവിഹഗാഃ പതന്ത്യ് അവിരതദ്രുതാഃ । കാലതാലാത് കിലോത്താലാദ് ബ്രഹ്മാണ്ഡഫലപാലയഃ
ഗംഭീരമായ ഒരു ശബ്ദത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച പക്ഷികൾ അതിവേഗത്തിൽ, ഒരുപോലും നിൽക്കാതെ പറക്കുന്നു. കാലത്തിന്റെ താളത്തിൽ നിന്നും ശക്തമായ കാറ്റിൽ നിന്നും ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ രക്ഷകർ ഉദിക്കുന്നു.
ഉന്മേഷകൃതവൈരിഞ്ചസൃഷ്ടയോ ദേവനായകാഃ । നിമേഷകൃതസംഹാരാസ് സന്തി കേചന കുത്രചിത്
കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടികൾ ദേവന്മാരുടെ നേതാക്കളായി ജനിക്കുന്നു; കണ്ണ് അടയ്ക്കുമ്പോൾ ചിലിടങ്ങളിൽ നാശവും സംഭവിക്കുന്നു.
നിമേഷോന്മേഷസങ്ക്ഷീണകല്പജാലാസ് സഹസ്രശഃ । രുദ്രാഃ കേചന വിദ്യന്തേ കസ്മിംശ്ചിത് പരമേ പുരേ
കണ്ണ് തുറക്കലും അടയ്ക്കലും ആവർത്തിക്കുമ്പോൾ ആയിരക്കണക്കിന് ലോകങ്ങൾ ക്ഷയിക്കുന്നു; ഒരു പരമമായ നഗരത്തിൽ ചില രുദ്രന്മാർ അവിടെ നിലനിൽക്കുന്നു.
തേ ഽപി യസ്യ നിമേഷേണ ഭവന്തി ന ഭവന്തി വാ । താദൃശോ ഽപ്യ് അസ്തി ദേവേശോ ഹ്യ് അനന്തേയം ക്രിയാസ്ഥിതിഃ
അവരിൽ ചിലർക്ക് കണ്ണ് മടക്കുന്നതിലും തുറക്കുന്നതിലും ജനനം അല്ലെങ്കിൽ നാശം സംഭവിച്ചാലും, അവർക്കും അതിന്റെ അതിരില്ലാത്ത പ്രവർത്തിയും നിലനിൽപ്പുമുള്ള ഒരു ദേവനാഥൻ ഉണ്ടു.
അനന്തസങ്കല്പമയേ ശൂന്യേ ച ബ്രഹ്മണഃ പദേ । ന സമ്ഭവന്തി കാ നാമ ശക്തയശ് ചിത്രയുക്തയഃ
അനന്തമായ ആഗ്രഹങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ശൂന്യമായ ബ്രഹ്മാവസ്ഥയിൽ, വൈവിധ്യമാർന്ന ശക്തികൾക്ക് എവിടെയാണ് ഉദയം കിട്ടാൻ കഴിയുക?
ഏവമ് അക്ഷീണസങ്കല്പകല്പാര്ഥഭരഭാസ്വരാ । ജാഗതീ കലനാ യേയം തദ് അജ്ഞാനവിജൃമ്ഭിതമ്
ഇങ്ങനെ, അവസാനമില്ലാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളും കാലചക്രങ്ങളും കൊണ്ട് ഭാരംപോലെ തിളങ്ങുന്ന ഈ ലോകവ്യവഹാരം, അജ്ഞാനത്തിന്റെ വ്യാപനമാത്രമാണ്.
യത് സമ്പദോ യദ് ഉത സന്തതമ് ആപദശ് ച യദ് ബാല്യയൌവനജരാമരണോപതാപാഃ । യന് മജ്ജനം ച സുഖദുഃഖപരമ്പരാഭിര് അജ്ഞാനതീവ്രതിമിരസ്യ വിഭൂതയസ് താഃ
ഏത് സമ്പത്തായാലും, എപ്പോഴും ഉണ്ടാകുന്ന ദുർഭാഗ്യങ്ങളായാലും, ബാല്യം, യൗവനം, വയസ്സാകൽ, മരണം എന്നിവയുടെ കഷ്ടങ്ങളായാലും, സുഖദു:ഖങ്ങളുടെ തുടർച്ചയായാലും, ഇതെല്ലാം അജ്ഞാനത്തിന്റെ കടുത്ത ഇരുട്ടിന്റെ പ്രകടനങ്ങളാണ്.
സംസാരവനഷണ്ഡേ ഽസ്മിംശ് ചിത്പര്വതതടസ്ഥിതേ । കീദൃശീ ഖല്വ് അവിദ്യാഖ്യാ ലതാ വികസിതാ തതാ
ഈ സംസാരവനത്തിൽ, ചൈതന്യപർവ്വതത്തിന്റെ ചരിവിൽ, അജ്ഞാനം എന്ന പേരിലുള്ള വള്ളിയിത്രയും വിരിഞ്ഞു വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ആരാണ് കരുതിയത്?