ജനസ്യ തസ്യ ദുഃഖം സ ദൃഷ്ട്വാ സകലലോകകൃത് । ജഗാമ കരുണാമ് ഈശഃ പുത്രദുഃഖാദ് യഥാ പിതാ
ആ ജനങ്ങളുടെ ദു:ഖം കണ്ടപ്പോൾ, ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്ന ദൈവം, മക്കളുടെ ദു:ഖം കണ്ട അച്ഛനുപോലെ, കരുണയോടെ നിറഞ്ഞു.
ക ഏതേഷാം ഹതാശാനാം ദുഃഖസ്യാന്തോ ഹതായുഷാമ് । സ്യാദ് ഇതി ക്ഷണമ് ഏകാഗ്രശ് ചിന്തയാമ് ആസ ഭൂതപഃ
ഈ നിരാശരായ, ചുരുങ്ങിയ ആയുസുള്ളവരുടെ ദു:ഖത്തിന് എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒരു അവസാനം ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥൻ ഒരു നിമിഷം ഏകാഗ്രതയോടെ ആലോചിച്ചു.
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ ഭഗവാന് സസര്ജ പുനര് ഈശ്വരഃ । തപോ ധര്മം ച ദാനം ച സത്യം തീര്ഥാനി ചൈവ ഹ
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച ശേഷം, മഹത്വമുള്ള ഭഗവാൻ വീണ്ടും തപസ്സ്, ധർമ്മം, ദാനം, സത്യം, തീർത്ഥങ്ങൾ എന്നിവ സൃഷ്ടിച്ചു.
ഏതത് സൃഷ്ട്വാ പുനര് ദേവശ് ചിന്തയാമ് ആസ ഭൂതകൃത് । പുംസാം നാനേന സര്വസ്യ ദുഃഖസ്യാന്ത ഇതി സ്വയമ്
ഇവയെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, സകല ജീവികളുടെയും സ്രഷ്ടാവായ ദേവൻ വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു: 'ഇവയാൽ മാത്രം എല്ലാവർക്കും ദുഃഖത്തിന്റെ അവസാനമാകുന്നില്ല' എന്ന്.
നിര്വാണം നാമ പരമം സുഖം യേന പുനര് ജനഃ । ന ജായതേ ന മ്രിയതേ തജ് ജ്ഞാനാദ് ഏവ ലഭ്യതേ
നിർവാണം എന്നത് പരമസുഖം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. അതിലൂടെ മനുഷ്യന് ജനനമോ മരണമോ ഉണ്ടാകുന്നില്ല. അതു ജ്ഞാനത്തിലൂടെ മാത്രം ലഭ്യമാണ്.
സംസാരോത്തരണേ ജന്തോര് ഉപായോ ജ്ഞാനമ് ഏവ ഹി । തപോ ദാനം തഥാ തീര്ഥമ് അണൂപായഃ പ്രകീര്തിതഃ
സംസാരസമുദ്രം കടക്കാൻ ജീവിക്ക് ജ്ഞാനമേ യഥാർത്ഥ മാർഗം. തപസ്സ്, ദാനം, തീർത്ഥയാത്ര എന്നിവ ചെറിയ സഹായങ്ങൾ മാത്രമാണ് എന്ന് പറയുന്നു.
തത് താവദ് ദുഃഖമോക്ഷാര്ഥം ജനസ്യാസ്യ മഹാത്മനഃ । പ്രത്യഗ്രം തരണോപായമ് ആശു പ്രകടയാമ്യ് അഹമ്
അതിനാൽ, ഈ മഹാത്മാക്കളായ മനുഷ്യരുടെ ദുഃഖമുക്തിക്കായി ഞാൻ നേരിട്ടുള്ള മാർഗം ഉടൻ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ ഭഗവാന് ബ്രഹ്മാ കമലസംസ്ഥിതഃ । മനസാ പരിസങ്കല്പ്യ മാമ് ഉത്പാദിതവാന് ഇമമ്
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച ശേഷം, കമലത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച് എന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു.
കുതോ ഽപ്യ് ഉത്പന്ന ഏവാശു തതോ ഽഹം സമുപസ്ഥിതഃ । പിതുസ് തസ്യ പുരശ് ശീഘ്രമ് ഊര്മേര് ഊര്മിര് ഇവാനഘ
എവിടെയോ നിന്നാണ് ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഉണർന്ന്, അച്യുതനേ, അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ മറ്റൊരു തിരമാലയെപ്പോലെ ഉടൻ എത്തി നിന്നത്.
കമണ്ഡലുധരോ നാഥസ് സകമണ്ഡലുനാ മയാ । സാക്ഷമാലസ് സാക്ഷമാലം സ പ്രണമ്യാഭിവാദിതഃ
അച്ഛൻ കൈയിൽ കമണ്ഡലു പിടിച്ചു നിന്നു, ഞാനും അതുപോലെ കമണ്ഡലു കൈവശം വച്ചു; അച്ഛൻ ജപമാല ധരിച്ചു, ഞാനും ജപമാലയോടെ; ഞാൻ അച്ഛന് നമസ്കരിച്ചു, ആദരവോടെ വന്ദിച്ചു.
ഏഹി പുത്രേതി മാമ് ഉക്ത്വാ സ സ്വാബ്ജസ്യോത്തരേ ദലേ । ശുക്ലേ ഽഭ്ര ഇവ ശീതാംശും യോജയാമ് ആസ പാണിനാ
‘വാ മകനേ’ എന്ന് വിളിച്ച് അച്ഛൻ തന്റെ പദ്മത്തിന്റെ വടക്കേ ഇലയിലേക്ക് കൈകൊണ്ട് എന്നെ ചേർത്തു, വെളുത്ത മേഘം ചന്ദ്രനോട് ചേർന്നതുപോലെ.
മൃഗകൃത്തിപരീധാനോ മൃഗകൃത്തിനിജാമ്ബരമ് । മാമ് ഉവാച പിതാ ബ്രഹ്മാ സ ഹംസസ് സാരസം യഥാ
മൃഗചർമ്മം ധരിച്ചും അതേ വസ്ത്രം അണിഞ്ഞുമാണ് അച്ഛൻ ബ്രഹ്മാവു, ഹംസം സാരസത്തോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ എന്നോട് പറഞ്ഞു.
മുഹൂര്തമാത്രം തേ പുത്ര ചേതോ വാനരചഞ്ചലമ് । അജ്ഞാനമ് അഭ്യാവിശതു ശശശ് ശശധരം യഥാ
മകനേ, ഒരു നിമിഷം, വാനരത്തിന്റെ ചഞ്ചലതയുള്ള നിന്റെ മനസ്സ്, ശശി എന്ന ചന്ദ്രനെ ശശം മറയ്ക്കുന്നതുപോലെ, അജ്ഞാനത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കട്ടെ.
ഇതി തേനാശു ശപ്തസ് സന് വിചാരസമനന്തരമ് । അഹം വിസ്മൃതവാന് സര്വം സ്വരൂപമ് അമലം ദ്വിജഃ
അങ്ങനെ അച്ഛൻ ഉടനെ ശപിച്ചപ്പോൾ, ആലോചനയ്ക്കു ശേഷം, ഞാൻ, ആമാനുഷൻ, എന്റെ ശുദ്ധസ്വഭാവം മുഴുവൻ മറന്നു പോയി.
അഥാഹം ദീനതാം യാതസ് സ്ഥിതസ് സമ്ബുദ്ധയാ ധിയാ । ദുഃഖശോകാഭിസന്തപ്തോ ജാതോ ജന ഇവാധമഃ
അപ്പോൾ ഞാൻ ദു:ഖവും ശോകവും കൊണ്ട് അലഞ്ഞ്, ഉണർന്ന മനസ്സോടെ, സാധാരണ ജനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനായി മാറി, നിരാശയിലായി നിന്നു.
കഷ്ടം സംസാരനാമായം ദോഷഃ കഥമ് ഇവാഗതഃ । ഇതി ചിന്തിതവാന് അന്തസ് തൂഷ്ണീമ് ഏവ വ്യവസ്ഥിതഃ
ഈ ഭവസമുദ്രം എന്ന ദോഷം എങ്ങനെ വന്നുവെന്ന് ഞാൻ അകത്തിരുത്തി ചിന്തിച്ചു, വാക്കൊന്നും പറയാതെ ശാന്തനായി ഇരുന്നു.
അഥാഭ്യധാത് സ മാം താതഃ പുത്ര കിം ദുഃഖവാന് അസി । ദുഃഖോപഘാതം മാം പൃച്ഛ സുഖീ നിത്യം ഭവിഷ്യസി
അപ്പോൾ അച്ഛൻ എന്നോട് ചോദിച്ചു: "മകനേ, നീ എന്തിന് ദു:ഖിതനാണ്? ദു:ഖത്തിന് പരിഹാരം എന്നോട് ചോദിച്ചാൽ നീ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും."
തതഃ പൃഷ്ടസ് സ ഭഗവാന് മയാ സകലലോകകൃത് । ഹൈമപദ്മദലസ്ഥേന സംസാരവ്യാധിഭേഷജമ്
അപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചതിനുശേഷം, എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ച മഹാത്മാവ്, പൊന്നിൻ താമരയിലിരുന്ന്, ഈ ഭവരോഗത്തിന് മരുന്ന് പറഞ്ഞു തന്നു.
കഥം നാമ മഹദ് ദുഃഖമ് അയം സംസാര ആഗതഃ । കഥം ച ക്ഷീയതേ ജന്തോര് ഇതി പൃഷ്ടേന തേന മേ
ഈ മഹത്തായ ദു:ഖം, ഭവസമുദ്രം, എങ്ങനെ ഉണ്ടായി? ജീവിക്ക് അതെങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കാം? എന്നിങ്ങനെ അച്ഛൻ എന്നോട് ചോദിച്ചു.
തജ് ജ്ഞാനം സുബഹു പ്രോക്തം യജ് ജ്ഞാത്വാ പാവനം പരമ് । അഹം പിതുര് അപി പ്രായഃ കിലാധിക ഇവ സ്ഥിതഃ
ശുദ്ധിയും ഉന്നതതയും ഉള്ള ആ ജ്ഞാനം വളരെ വിശദമായി പറഞ്ഞുതന്നു; അതറിയുന്നതിലൂടെ ഞാൻ അച്ഛനേക്കാൾ വലിയവനായി തോന്നുന്നു.
തതോ വിദിതവേദ്യം മാം നിജപ്രകൃതിമ് ആസ്ഥിതമ് । സ ഉവാച ജഗത്കര്താ വക്താ സകലകാരണമ്
എനിക്ക് അറിയേണ്ടതെല്ലാം മനസ്സിലാക്കി, എന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നപ്പോൾ, ലോകത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവനും, എല്ലാറ്റിനും കാരണം ആയവനും, വാക്ക് പറയുന്നവനും എന്നോട്这样 പറഞ്ഞു.
ശാപേനാജ്ഞപദം നീത്വാ പൃച്ഛകസ് ത്വം മയാ കൃതഃ । പുത്രാസ്യ ജ്ഞാനസാരസ്യ സമസ്തജനസിദ്ധയേ
ഒരു ശാപം മൂലം നീ അജ്ഞതയിൽ ആയിരിക്കേണ്ടി വന്നു; ഞാൻ നിന്നെ ചോദ്യംചെയ്യുന്നവനാക്കി, ജ്ഞാനത്തിന്റെ സാരം നിന്റെ മക്കൾക്ക് നൽകാൻ, അതിലൂടെ എല്ലാവർക്കും ഗുണം ഉണ്ടാകാൻ.
ഇദാനീം ശാന്തശാപസ് ത്വം പരം ബോധമ് ഉപാഗതഃ । സംസ്ഥിതോ ഽഹമ് ഇവൈകാത്മാ കനകം കനകാദ് ഇവ
ഇപ്പോൾ നീ ശാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, പരമജ്ഞാനം നേടിയിരിക്കുന്നു; ഞാൻ സ്വയം സ്വരൂപത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, പൊന്നിൽ നിന്ന് പൊന്നുപോലെ.
ഗച്ഛേദാനീം മഹീപീഠേ ജമ്ബുദ്വീപാന്തരസ്ഥിതമ് । സാധോ ഭാരതവര്ഷം ത്വം ലോകാനുഗ്രഹഹേതുനാ
ഇപ്പോൾ നീ ഭൂമിയിലെ സിംഹാസനത്തിലേക്ക്, ജംബുദ്വീപത്തിനുള്ളിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഭാഗത്തേക്ക് പോവുക; മഹാനായവനേ, ലോകത്തിന് ഉപകാരമാകാൻ നീ ഭാരതവർഷത്തിലേക്ക് പോവണം.
തത്ര ക്രിയാകാണ്ഡപരാസ് ത്വയാ പുത്ര മഹാധിയഃ । ഉപദേശ്യാഃ ക്രിയാകാണ്ഡക്രമേണ ക്രമശാലിനഃ
അവിടെ, മഹത്തായ ബുദ്ധിയുള്ള മകനേ, കർമ്മങ്ങൾക്കു പ്രാധാന്യം നൽകുന്നവരെയും, കർമ്മക്രമത്തിൽ ക്രമശീലമുള്ളവരെയും നീ ഉപദേശിക്കണം.
വിരക്തചിത്താശ് ച തഥാ മഹാപ്രജ്ഞാ വിരാഗിണഃ । ഉപദേശ്യാസ് ത്വയാ സാധോ ജ്ഞാനേനാനന്ദദായിനാ
അതുപോലെ, മനസ്സിൽ വിരക്തിയുള്ളവരെയും, മഹത്തായ ജ്ഞാനമുള്ളവരെയും, ആസക്തിയില്ലാത്തവരെയും നീ, സുഖം നൽകുന്ന ജ്ഞാനത്തിലൂടെ, മഹാനായവനേ, ഉപദേശിക്കണം.
ഇതി തേന നിയുക്തോ ഽഹം പിത്രാ കമലയോനിനാ । ഇഹ രാഘവ തിഷ്ഠാമി യാവദ് ഭൂതപരമ്പരാ
എന്റെ പിതാവായ കമലത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ എന്നോട് ഇങ്ങനെ കല്പിച്ചതു കൊണ്ടാണ്, രാഘവാ, ഞാൻ ഇവിടെ ജീവികളുടെ അനുക്രമം തീരുന്നതുവരെ തുടരുന്നത്.
കര്തവ്യമ് അസ്തി മമ നേഹ ഹി കിഞ്ചിദ് ഏവ സ്ഥാതവ്യമ് ഇത്യ് അഭിമനാ ഭുവി സംസ്ഥിതോ ഽസ്മി । സംശാന്തയാ സതതസുപ്തധിയേവ വൃത്ത്യാ കാര്യം കരോമി ന ച കിഞ്ചിദ് അഹം കരോമി
എനിക്ക് ചെയ്യേണ്ട ഒരു ജോലി ഉണ്ട്; അതിനാൽ ഇവിടെ എത്രത്തോളം ആവശ്യമുണ്ടോ അത്രത്തോളം മാത്രം ഞാൻ നിലകൊള്ളുന്നു. ഈ ഉറച്ച വിശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ ഭൂമിയിൽ തുടരുന്നു. എപ്പോഴും ശാന്തമായ മനസ്സോടെ, ഉറങ്ങുന്നവനുപോലെ, ഞാൻ എന്റെ ജോലി നിർവഹിക്കുന്നു; എന്നാൽ യാഥാർത്ഥത്തിൽ ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല.
ഏതത് തേ കഥിതം സര്വം ജ്ഞാനാവതരണം ഭുവി । മയാ സ്വമ് ഈഹിതം ചൈവ കമലോദ്ഭവകല്പിതമ്
ഭൂമിയിൽ ജ്ഞാനത്തിന്റെ അവതാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു; അതെ, എന്റെ ഇച്ഛപ്രകാരം, കമലത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ സൃഷ്ടിച്ചതുപോലെയും.
തദ് ഇദം പരമം ജ്ഞാനം ശ്രോതുമ് അദ്യ തവാനഘ । ഭൃശമ് ഉത്കണ്ഠിതം ചേതോ മഹതസ് സുകൃതോദയാത്
അനഘനേ, ഇന്ന് നീ ഈ പരമജ്ഞാനം കേൾക്കേണ്ടതാണു; മഹത്തായ പുണ്യഫലങ്ങളാൽ നിന്റെ മനസ്സ് അത്യന്തം ആകാംക്ഷയോടെ ഉണർന്നിരിക്കുന്നു.