യദ് യദ് അഭ്യസ്യതേ ലോകേ തന്മയേനൈവ ഭൂയതേ । ഇത്യ് ആകുമാരം പ്രാജ്ഞേഷു ദൃഷ്ടം സന്ദേഹവര്ജിതമ്
ലോകത്ത് ആരെങ്കിലും എന്ത് പതിവാക്കിയാലും, അതുപോലെയാണ് അവൻ ആകുന്നത്; ബാല്യത്തിൽ നിന്നു തന്നെ ജ്ഞാനികൾക്കിടയിൽ ഇത് സംശയമില്ലാതെ കാണാം.
ശുഭവാസനയാ യുക്തസ് തദ് അത്ര ഭവ ഭൂതയേ । പരം പൌരുഷമ് ആശ്രിത്യ വിജിത്യേന്ദ്രിയപഞ്ചകമ്
നല്ല പ്രവൃത്തികളോടൊപ്പം നിന്നു, അതിനാൽ നിന്റെ ഭാവി നല്ലതാക്കുക; ഉന്നതമായ ശ്രമം ആശ്രയിച്ച്, അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും ജയിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് പോവണം.
അവ്യുത്പന്നമനാ യാവദ് ഭവാന് അജ്ഞാതതത്പദഃ । ഗുരുശാസ്ത്രപ്രമാണൈസ് തു നിര്ണീതം താവദ് ആചര
നിന്റെ മനസ്സ് പരിശീലനം നേടാതെ, ആ സ്ഥിതിയെ അറിയാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഗുരുവിന്റെയും ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും നിർദ്ദേശം അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കണം.
തതഃ കഷായപാകേന നൂനം വിജ്ഞാതവസ്തുനാ । ശുഭോ ഽപ്യ് അസൌ ത്വയാ ത്യാജ്യോ ഭാവനൌഘോ നിരാധിനാ
ശുദ്ധീകരണം സംഭവിച്ച് സത്യം അറിയുമ്പോൾ, അപ്പോഴേക്കും നീ നല്ല പ്രവൃത്തികൾ പോലും ആസ്വാദനമില്ലാതെ ഉപേക്ഷിക്കണം.
യദ് അതിസുഭഗമ് ആര്യസേവിതം തച് ഛുഭമ് അനുസൃത്യ മനോജ്ഞഭാവബുദ്ധ്യാ । അധിഗമയ പദം സദാ വിശോകം തദ് അനു തദ് അപ്യ് അവമുച്യ സാധു തിഷ്ഠ
ഏതൊക്കെയോ മഹത്തായവരും സദാ അനുഷ്ഠിക്കുന്നതുമായ അത്യുത്തമമായ കാര്യങ്ങൾ പിന്തുടർന്ന്, മനസ്സിൽ ആനന്ദം നിറഞ്ഞ ഭാവത്തോടെ, സദാ ദുഃഖരഹിതമായ അവസ്ഥ നേടുക. അതിനുശേഷം അതും വിട്ടുവിട്ട്, മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ നിലകൊള്ളുക.
അതഃ പൌരുഷമ് ആശ്രിത്യ ശ്രേയസേ നിത്യബാന്ധവമ് । ഏകാഗ്രം കുരു ചിത്തം ത്വം ശൃണു ചേദം വചോ മമ
അതിനാൽ, പരമോന്നതമായ നല്ലതിനായി നിന്റെ ശാശ്വതസഹായിയായ പരിശ്രമം ആശ്രയിച്ച്, മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി, എന്റെ ഈ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുക.
അവാന്തരാഭിപാതീനി സ്വാരൂഢാനി മനോരഥമ് । പൌരുഷേണേന്ദ്രിയാണ്യ് ആശു സംയമ്യ സമതാം നയ
അകത്തുനിന്നുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും മനസ്സിൽ ഉറച്ച ആസക്തികൾക്കും കീഴടങ്ങിയ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ശക്തിയോടെ ഉടൻ നിയന്ത്രിച്ച്, അവയെ സമതയിലേക്കു കൊണ്ടുവരിക.
ഇഹാമുത്ര ച സിദ്ധ്യര്ഥം പുരുഷാര്ഥഫലപ്രദാമ് । മോക്ഷോപായമയീം വക്ഷ്യേ സംഹിതാം സാരസമ്മിതാമ്
ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും വിജയത്തിനും മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ഫലങ്ങൾ നേടുന്നതിനും വഴിയാകുന്ന, മോക്ഷം നേടാനുള്ള മാർഗ്ഗമായ, സാരാംശം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു സംഹിത ഞാൻ നിനക്ക് വിശദീകരിക്കാം.
അപുനര്ഗ്രഹണായാന്തസ് ത്യക്ത്വാ സംസാരവാസനാമ് । സമ്പൂര്ണൌ ശമസന്തോഷാവ് ആദായോദാരയാ ധിയാ
സംസാരത്തിൽ വീണ്ടും ആഗ്രഹം ജനിക്കാതിരിക്കാൻ അതിനെ പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിച്ച്, സമാധാനവും തൃപ്തിയും ഉന്നതമായ മനസ്സോടെ സ്വീകരിക്കുക.
സപൂര്വാപരവാക്യാര്ഥവിചാരവിഷയാദൃതമ് । മനസ് സമരസം കൃത്വാ സാനുസന്ധാനമ് ആത്മനി
മുൻപും പിന്നെയും പറഞ്ഞ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥത്തിൽ ശ്രദ്ധയോടെ ആലോചിച്ച്, മനസ്സിനെ സമതയോടെ ആന്തരികമായി ചിന്തയോടെ നിലനിർത്തുക.
സുഖദുഃഖക്ഷയകരം മഹാനന്ദൈകസാധനമ് । മോക്ഷോപായമ് ഇതോ രാമ വക്ഷ്യമാണം ഇമം ശൃണു
രാമാ, സുഖദുഃഖങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കുകയും പരമാനന്ദത്തിലേക്കുള്ള ഏക മാർഗ്ഗവുമാകുന്ന ഈ മോക്ഷോപായം ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറയുന്നുണ്ട്, നീ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കണം.
ഇമാം മോക്ഷകഥാം ശ്രുത്വാ സഹ സര്വൈര് വിവേകിഭിഃ । പദം യാസ്യസി നിര്ദുഃഖം നാശോ യത്ര ന വിദ്യതേ
നീയും മറ്റു വിവേകികളുമൊത്ത് ഈ മോക്ഷകഥ കേട്ടാൽ, ദുഃഖമില്ലാത്ത, നശ്വത്വമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്.
ഇദമ് ഉക്തം പുരാകല്പേ ബ്രഹ്മണാ പരമേഷ്ഠിനാ । സര്വദുഃഖക്ഷയകരം പരമാശ്വാസനം ധിയഃ
മുന്പ് പൗരാണികകാലത്ത് പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവാണ് ഈ ഉപദേശങ്ങൾ പറഞ്ഞത്. ഇത് എല്ലാ ദുഃഖങ്ങൾക്കും അവസാനം വരുത്തുകയും മനസ്സിന് പരമാശ്വാസം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.
കേനോക്തം കാരണേനേദം ബ്രഹ്മന് പൂര്വം സ്വയമ്ഭുവാ । കഥം ച ഭവതാ പ്രാപ്തമ് ഏതത് കഥയ മേ പ്രഭോ
സ്വയംഭുവായ ബ്രഹ്മാവ് ആരെ കാണിച്ചാണ്, എന്തിനാണ്, എങ്ങനെ ഈ ഉപദേശം ആദ്യം പറഞ്ഞത്? മഹാത്മാ, അത് എങ്ങനെയാണ് നിനക്ക് ലഭിച്ചത് എന്നതും ദയവായി പറയൂ.
അസ്ത്യ് അനന്തവിലാസാത്മാ സര്വഗസ് സര്വസംശ്രയഃ । ചിദാകാശോ ഽവിനാശാത്മാ പ്രദീപസ് സര്വവസ്തുഷു
അവസാനമില്ലാത്ത, എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന, എല്ലാറ്റിനും ആശ്രയമായ, ചിദാകാശം എന്ന അവിനാശിയായ പ്രകാശം എല്ലാവസ്തുക്കളിലും തെളിയുന്നു.
സ്പന്ദാസ്പന്ദസമാകാരാത് തതോ വിഷ്ണുര് അജായത । സ്പന്ദമാനരസാപൂരാത് തരങ്ഗസ് സാഗരാദ് ഇവ
ആ ചിദാകാശത്തിന്റെ ചലനവും അചലതയും കൊണ്ടാണ്, സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുള്ള തിരമാലപോലെ, വിഷ്ണു ഉദിച്ചുവന്നത്.
സുമേരുകര്ണികാത് തസ്യ ദിഗ്ദലാദ് ധൃദയാമ്ബുജാത് । താരകാകേസരവതഃ പരമേഷ്ഠീ വ്യജായത
സുമേരു പർവതത്തിന്റെ നടുവിലുള്ള കമലത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു, അതിന്റെ ദിക്കുകളിൽ വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ദളങ്ങളിൽ നിന്നു, നക്ഷത്രത്തിന്റെ രശ്മികളെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശത്തിൽ നിന്നു, പരമോന്നത സ്രഷ്ടാവ് ജനിച്ചു.
വേദവേദാര്ഥദേവേശമുനിമണ്ഡലമാലിതമ് । സോ ഽസൃജത് സകലം സര്ഗം വികല്പൌഘം യഥാ മനഃ
വേദവും അതിന്റെ അർത്ഥവും അറിയുന്ന മഹർഷിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ആ പരമേശ്വരൻ മനസ്സുപോലെ വിവിധത്വങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഈ ലോകം മുഴുവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.
ജമ്ബുദ്വീപസ്യ കോണേ ഽസ്മിന് വര്ഷേ ഭാരതനാമനി । സ സസര്ജ ജനം പുത്രൈര് ആധിവ്യാധിപരിപ്ലുതമ്
ജംബുദ്വീപത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ ഭാരതം എന്ന പേരിലുള്ള ഈ ദേശത്ത്, ദു:ഖവും രോഗവും കഷ്ടപ്പാടുകളും അനുഭവിക്കുന്ന മനുഷ്യരെയും അവരുടെ മക്കളെയും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.
ഭാവാഭാവവിഷണ്ണാര്ഥമ് ഉത്പാതധ്വംസതത്പരമ് । സര്ഗേ ഽസ്മിന് ഭൂതജാതീനാമ് ആപ്യായനകരം പരമ്
ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും വിഷമത്തിൽ ആകുലരായവർക്കും, നാശത്തിനും അശാന്തിക്കും അടിമകളായവർക്കും, ഈ സൃഷ്ടിയിൽ ജീവജാലങ്ങൾ വളരാൻ ഉത്തമമായ മാർഗം അവൻ ഒരുക്കി.
ജനസ്യ തസ്യ ദുഃഖം സ ദൃഷ്ട്വാ സകലലോകകൃത് । ജഗാമ കരുണാമ് ഈശഃ പുത്രദുഃഖാദ് യഥാ പിതാ
ആ ജനങ്ങളുടെ ദു:ഖം കണ്ടപ്പോൾ, ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്ന ദൈവം, മക്കളുടെ ദു:ഖം കണ്ട അച്ഛനുപോലെ, കരുണയോടെ നിറഞ്ഞു.
ക ഏതേഷാം ഹതാശാനാം ദുഃഖസ്യാന്തോ ഹതായുഷാമ് । സ്യാദ് ഇതി ക്ഷണമ് ഏകാഗ്രശ് ചിന്തയാമ് ആസ ഭൂതപഃ
ഈ നിരാശരായ, ചുരുങ്ങിയ ആയുസുള്ളവരുടെ ദു:ഖത്തിന് എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒരു അവസാനം ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥൻ ഒരു നിമിഷം ഏകാഗ്രതയോടെ ആലോചിച്ചു.
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ ഭഗവാന് സസര്ജ പുനര് ഈശ്വരഃ । തപോ ധര്മം ച ദാനം ച സത്യം തീര്ഥാനി ചൈവ ഹ
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച ശേഷം, മഹത്വമുള്ള ഭഗവാൻ വീണ്ടും തപസ്സ്, ധർമ്മം, ദാനം, സത്യം, തീർത്ഥങ്ങൾ എന്നിവ സൃഷ്ടിച്ചു.
ഏതത് സൃഷ്ട്വാ പുനര് ദേവശ് ചിന്തയാമ് ആസ ഭൂതകൃത് । പുംസാം നാനേന സര്വസ്യ ദുഃഖസ്യാന്ത ഇതി സ്വയമ്
ഇവയെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, സകല ജീവികളുടെയും സ്രഷ്ടാവായ ദേവൻ വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു: 'ഇവയാൽ മാത്രം എല്ലാവർക്കും ദുഃഖത്തിന്റെ അവസാനമാകുന്നില്ല' എന്ന്.
നിര്വാണം നാമ പരമം സുഖം യേന പുനര് ജനഃ । ന ജായതേ ന മ്രിയതേ തജ് ജ്ഞാനാദ് ഏവ ലഭ്യതേ
നിർവാണം എന്നത് പരമസുഖം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. അതിലൂടെ മനുഷ്യന് ജനനമോ മരണമോ ഉണ്ടാകുന്നില്ല. അതു ജ്ഞാനത്തിലൂടെ മാത്രം ലഭ്യമാണ്.
സംസാരോത്തരണേ ജന്തോര് ഉപായോ ജ്ഞാനമ് ഏവ ഹി । തപോ ദാനം തഥാ തീര്ഥമ് അണൂപായഃ പ്രകീര്തിതഃ
സംസാരസമുദ്രം കടക്കാൻ ജീവിക്ക് ജ്ഞാനമേ യഥാർത്ഥ മാർഗം. തപസ്സ്, ദാനം, തീർത്ഥയാത്ര എന്നിവ ചെറിയ സഹായങ്ങൾ മാത്രമാണ് എന്ന് പറയുന്നു.
തത് താവദ് ദുഃഖമോക്ഷാര്ഥം ജനസ്യാസ്യ മഹാത്മനഃ । പ്രത്യഗ്രം തരണോപായമ് ആശു പ്രകടയാമ്യ് അഹമ്
അതിനാൽ, ഈ മഹാത്മാക്കളായ മനുഷ്യരുടെ ദുഃഖമുക്തിക്കായി ഞാൻ നേരിട്ടുള്ള മാർഗം ഉടൻ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ ഭഗവാന് ബ്രഹ്മാ കമലസംസ്ഥിതഃ । മനസാ പരിസങ്കല്പ്യ മാമ് ഉത്പാദിതവാന് ഇമമ്
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച ശേഷം, കമലത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച് എന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു.
കുതോ ഽപ്യ് ഉത്പന്ന ഏവാശു തതോ ഽഹം സമുപസ്ഥിതഃ । പിതുസ് തസ്യ പുരശ് ശീഘ്രമ് ഊര്മേര് ഊര്മിര് ഇവാനഘ
എവിടെയോ നിന്നാണ് ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഉണർന്ന്, അച്യുതനേ, അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ മറ്റൊരു തിരമാലയെപ്പോലെ ഉടൻ എത്തി നിന്നത്.
കമണ്ഡലുധരോ നാഥസ് സകമണ്ഡലുനാ മയാ । സാക്ഷമാലസ് സാക്ഷമാലം സ പ്രണമ്യാഭിവാദിതഃ
അച്ഛൻ കൈയിൽ കമണ്ഡലു പിടിച്ചു നിന്നു, ഞാനും അതുപോലെ കമണ്ഡലു കൈവശം വച്ചു; അച്ഛൻ ജപമാല ധരിച്ചു, ഞാനും ജപമാലയോടെ; ഞാൻ അച്ഛന് നമസ്കരിച്ചു, ആദരവോടെ വന്ദിച്ചു.