സമസംവിദ്വിലാസാഢ്യേ യദ് യദാ യോഗിദേഹകേ । ഹിംസ്രം ചേതഃ പതത്യ് ആശു സമതാമ് ഏതി തത് തദാ
സമത്വബോധം നിറഞ്ഞ യോഗിയുടെ ശരീരത്തിൽ, മനസ്സ് എപ്പോഴെങ്കിലും ഹാനികരമായതിലേക്കു ചെല്ലുമ്പോൾ, അതു ഉടനെ സമത്വത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു.
സമം സദ്ഭാവമുക്തത്വാച് ഛേദാദൌ ന പ്രവര്തതേ । പാന്ഥോ വ്യര്ഥം പഥി ഗ്രാമേ യഥാ ഗ്രാമീണകര്മണി
സമത്വഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതിനാൽ, മുറിക്കൽ പോലുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ പങ്കാളിയാകുന്നില്ല; വഴിയാത്രക്കാരൻ ഗ്രാമത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഗ്രാമത്തിലെ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടാത്തതുപോലെയാണ്.
യോഗിദേഹസമീപാത് തു ഗത്വാ പ്രാപ്നോതി ഹിംസ്രതാമ് । യദ് യദ് ഭവതി തത്രാശു തഥാരൂപം ന സംശയഃ
യോഗിയുടെ ശരീരത്തിനരികിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, അതിന് ക്രൂരതയുണ്ടാകും; അവിടെ എന്ത് സംഭവിച്ചാലും അതേ രൂപം അതിവേഗം സ്വീകരിക്കും — ഇതിൽ സംശയമില്ല.
ഇതി ഹിംസ്രൈര് മൃഗവ്യാഘ്രസിംഹകീടസരീസൃപൈഃ । ന ച്ഛിന്നാ വീതഹവ്യസ്യ തനുര് ഭൂതലശായിനീ
ഇങ്ങനെ ക്രൂരമായ മൃഗങ്ങൾ, കടുവ, സിംഹം, കീടങ്ങൾ, പാമ്പുകൾ എന്നിവ ആക്രമിച്ചിട്ടും, ഭൂമിയിൽ കിടക്കുന്ന വീതഹവ്യന്റെ ശരീരം നശിച്ചില്ല.
സര്വത്ര വിദ്യതേ സംവിത് കാഷ്ഠലോഷ്ടോപലാദികേ । സത്താസാമാന്യരൂപേണ സംസ്ഥിതാ ബാലമൂകവത്
കട്ട, മണ്ണ്, കല്ല് എന്നിവയിലുപോലും എല്ലായിടത്തും ബോധം നിലനിൽക്കുന്നു; അത് സകലത്തിൽ പൊതുവായുള്ള നിലയിൽ, ഒരു കുഞ്ഞുപോലോ മൗനിയായവനുപോലോ അപ്രത്യക്ഷമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
പോപ്ലൂയമാനാ തരലാ കേവലം പരിദൃശ്യതേ । തന്വീ പുര്യഷ്ടകേഷ്വ് ഏവ പ്രതിബിമ്ബം ജലേഷ്വ് ഇവ
അത് വളരെ സൂക്ഷ്മവും ചഞ്ചലവുമായ പ്രതിഫലനമായി എട്ടു ഘടകങ്ങളുള്ള ശരീരത്തിനുള്ളിലേയ്ക്ക് മാത്രം കാണപ്പെടുന്നു, വെള്ളത്തിൽ പ്രതിബിംബം കാണുന്നതുപോലെ.
തേന ഭൂജലവായ്വഗ്നിസംവിത്ത്യാ സമരൂപയാ । ന വികാരം തനുര് നീതാ വീതഹവ്യസ്യ രാഘവ
രാഘവ, ഭൂമി, വെള്ളം, വായു, അഗ്നി എന്നിവയിലെയും അവയുടെ ചൈതന്യവും ഒരുപോലെയായതിനാൽ, വീതഹവ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ യാതൊരു മാറ്റവും സംഭവിച്ചില്ല.
അന്യച് ച ശൃണു ഹേ രാമ സ്പന്ദോ നാശസ്യ കാരണമ് । വികാരസ്യ ച ചിത്തോത്ഥോ വാതജോ വാ ജഗത്സ്ഥിതൌ
കൂടുതൽ കേൾക്കൂ രാമ, ഈ ലോകത്തിൽ ചലനം നാശത്തിന് കാരണമാകുന്നു; മാറ്റങ്ങൾ മനസ്സിൽ നിന്നോ വായുവിൽ നിന്നോ ഉദയിക്കുന്നു.
പ്രാണാനാം പ്രാണതാ സ്പന്ദാത് തച്ഛാന്തൌ തേ ദൃഷത്സമാഃ । യതസ് സ്ഥിതാ ധാരണയാ തേനാനഷ്ടാസ്യ സാ തനുഃ
പ്രാണശക്തിക്ക് ജീവൻ നൽകുന്നത് ചലനമാണ്; അതു നിൽക്കുമ്പോൾ അവ ശൂന്യമായി മാറുന്നു. ആ ശക്തി നിലനിർത്തിയതിനാൽ അവന്റെ ശരീരം നഷ്ടമായില്ല.
സബാഹ്യാഭ്യന്തരം സ്പന്ദശ് ചേതസോ വാതജോ ഽഥ വാ । ന യസ്യ വിദ്യതേ തസ്യ ദൂരസ്ഥൌ വികൃതിക്ഷയൌ
ശരീരത്തിനകത്തോ പുറത്തോ മനസ്സിന്റെ ചലനമോ വായുവിന്റെ ചലനമോ ഇല്ലെങ്കിൽ, ആ വ്യക്തിക്ക് മാറ്റവും നാശവും വളരെ ദൂരെയായിരിക്കും.
സബാഹ്യാഭ്യന്തരം ശാന്തേ സ്പന്ദേ തത്ത്വവിദാം വര । ധാതവസ് സംസ്ഥിതിം ദേഹേ ന ത്യജന്തി കദാചന
അകത്തും പുറത്തും എല്ലാം ശാന്തമായിരിക്കുമ്പോള്, സത്യത്തെ അറിയുന്നവരില് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ശരീരത്തിലെ ഘടകങ്ങള് ഒരിക്കലും അവയുടെ സ്ഥാനം വിട്ട് പോകുന്നില്ല.
സംശാന്തേ ദേഹഗേഹസ്ഥേ പ്രസ്പന്ദേ ചിത്തവാതയോഃ । ധാതവോ മൈരവം സ്ഥൈര്യം യാന്തി സംസ്തമ്ഭിതാത്മകാഃ
ശരീരമെന്ന വീടും മനസ്സിന്റെയും ശ്വാസത്തിന്റെയും പ്രവാഹവും പൂര്ണമായും ശാന്തമായിരിക്കുമ്പോള്, ശരീരത്തിലെ ഘടകങ്ങള് പാരദത്തിന്റെ സാരമായ അചഞ്ചലതയും സ്ഥിരതയും നേടുന്നു.
തഥാ ച ദൃശ്യതേ ലോകേ സ്പന്ദശാന്തൌ ദൃഢാ സ്ഥിതിഃ । ദാരൂണാമ് ഇവ ധീരാണാം സര്വാങ്ഗാനാമ് അചോപതാമ്
ഇങ്ങനെ ലോകത്ത് കാണപ്പെടുന്നത്, ചലനം നില്ക്കുമ്പോള് ഉറപ്പുള്ള സ്ഥിരത ഉണ്ടാകുന്നു എന്നതാണ്. ശക്തമായ മരത്തില് എല്ലാപ്രദേശങ്ങളും അചഞ്ചലമായി നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെ.
ഇതി വര്ഷസഹസ്രാണി ദേഹാ ജഗതി യോഗിനാമ് । ന ക്ലിദ്യന്തി ന ഭിദ്യന്തേ ഽഭഗ്നവജ്രലവാ ഇവ
ഇങ്ങനെ ആയിരക്കണക്കിന് വര്ഷങ്ങളോളം, യോഗികളുടെ ശരീരങ്ങള് ലോകത്ത് ചിതറുകയോ തകരുകയോ ചെയ്യാതെ, തകര്ന്നിട്ടില്ലാത്ത വജ്രത്തിന്റെ തൂണുപോലെ നിലനില്ക്കുന്നു.
തദൈവ വീതഹവ്യോ ഽസൌ ശൃണു കിം നോപശാന്തവാന് । ദേഹമ് ഉത്സൃജ്യ തത്ത്വജ്ഞോ ജ്ഞാതജ്ഞേയതയാ പരഃ
അപ്പോഴുതന്നെ, വീതഹവ്യ, കേൾക്കൂ: അവൻ എങ്ങനെ സമാധാനം പ്രാപിച്ചില്ല? സത്യം അറിഞ്ഞവൻ, അറിയുന്നവനും അറിയപ്പെടുന്നവനും ഒന്നാണെന്നു മനസ്സിലാക്കി, ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് പരമാവധി ഉയർന്നവനായി.
യേ ഹി വിജ്ഞാതവിജ്ഞേയാ വീതരാഗാ മഹാധിയഃ । വിച്ഛിന്നഗ്രന്ഥയസ് സര്വേ തേ സ്വതന്ത്രാസ് തനൌ സ്ഥിതാഃ
അറിയുന്നവനും അറിയപ്പെടുന്നവയും മനസ്സിലാക്കിയവരും, ആസക്തി ഇല്ലാത്തവരും, വലിയ ബുദ്ധിയുള്ളവരും, എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും വിച്ഛേദിച്ചവരും, ശരീരത്തിൽ തന്നെ സ്വതന്ത്രരായി തുടരുന്നു.
ഏവം വാപി ച കര്മാണി പ്രാക്തനാന്യ് ഐഹികാനി വാ । വാസനാ വാ ന തേഷാം തച് ചേതോ നിയമയന്ത്യ് അലമ്
ഇങ്ങനെ, പഴയതോ ഇപ്പോഴത്തെതോ ആയ പ്രവർത്തികളും, മനസ്സിലെ ആഗ്രഹങ്ങളും, ഇവയിൽ ഒന്നും അത്തരത്തിലുള്ളവരുടെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാനാവില്ല.
തേന തത്ത്വവിദാം താത കാകതാലീയവന് മനഃ । യദ് യദ് ഭാവയതി ക്ഷിപ്രം തത് തദ് ആശു കരോത്യ് അലമ്
അതുകൊണ്ട്, സത്യം അറിഞ്ഞവരുടെ മനസ്സ് കാക്ക തേങ്ങയിലിരുന്നപോലെ, എന്ത് ആലോചിച്ചാലും അതു വേഗത്തിൽ പൂർണ്ണമായി നടപ്പാക്കുന്നു.
കാകതാലീയയോഗേന വീതഹവ്യസ്യ സംവിദാ । സാമ്പ്രതം ജീവിതം ബുദ്ധം തദ് ഏവാശു സ്ഥിരീകൃതമ്
അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു സംഗമത്തിലൂടെ, വീതഹവ്യന്റെ ബോധം കൊണ്ടു അവന്റെ ഉണർന്നിരിക്കുന്ന ജീവൻ ഉടനടി സ്ഥിരമായിത്തീർന്നു.
യദാ തു തസ്യ പ്രതിഭാ വിദേഹോന്മുഖതാം ഗതാ । തദാ വിദേഹമുക്തോ ഽഭൂദ് അസൌ സ്വാതന്ത്ര്യസംസ്ഥിതിഃ
അവന്റെ മനസ്സിന് ശരീരമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലേക്കു തിരിഞ്ഞപ്പോൾ, അപ്പോൾ അവൻ ശരീരബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊണ്ടു.
വിഗതവാസനമ് ആശു വിപാശതാമ് ഉപഗതം മന ആത്മതയോദിതമ് । യദ് അഭിവാഞ്ഛതി തദ് ഭവതി ക്ഷണാത് സകലശക്തിമയോ ഹി മഹേശ്വരഃ
വാസനകൾ ഇല്ലാതായി മനസ്സ് വേഗത്തിൽ തെളിച്ചം നേടി ആത്മാവായെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, അതു ആഗ്രഹിച്ചതു എല്ലാം ഉടൻ സംഭവിച്ചു, കാരണം മഹേശ്വരന് എല്ലാ ശക്തികളും ഉള്ളവനാണ്.
യദാ ഹ്യ് അസ്തങ്ഗതപ്രായം ജാതം ചിത്തം വിചാരതഃ । തദാസ്യ വീതഹവ്യസ്യ ജാതാ മൈത്ര്യാദയോ ഗുണാഃ
ചിന്തയിലൂടെ മനസ്സ് അസ്തമിക്കാനിടയായപ്പോൾ, അപ്പോൾ വീതഹവ്യനിൽ സൗഹൃദം പോലുള്ള ഗുണങ്ങൾ ഉദിച്ചു.
വിവേകാഭ്യുദയാച് ചിത്തസ്വരൂപേ ഽന്തര്ഹിതേ മുനേ । മൈത്ര്യാദയോ ഗുണാ ജാതാ ഇത്യ് ഉക്തം കിം ത്വയാ പ്രഭോ
വിവേകബോധം ഉദിച്ചുവരുമ്പോഴും മനസ്സിന്റെ സ്വഭാവം അകന്നുപോകുമ്പോഴും, മഹർഷേ, സൗഹൃദം പോലെയുള്ള ഗുണങ്ങൾ ഉദയിച്ചുവെന്ന് ഭഗവനേ, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ബ്രഹ്മന്ന് അസ്തങ്ഗതേ ചിത്തേ കസ്യ മൈത്ര്യാദയോ ഗുണാഃ । ക്വ വാ പരിസ്ഫുരന്തീതി വദ മേ വദതാം വര
ബ്രഹ്മനേ, മനസ്സ് അസ്തമിച്ചുപോയാൽ, സൗഹൃദം പോലെയുള്ള ഗുണങ്ങൾ ആരുടേതാണ്? അവ എവിടെയാണ് പ്രകടമാകുന്നത്? സംസാരത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ദയവായി എനിക്ക് പറയൂ.
ദ്വിവിധശ് ചിത്തനാശോ ഽസ്തി സരൂപോ ഽരൂപ ഏവ ച । ജീവന്മുക്തസ് സരൂപസ് സ്യാദ് അരൂപോ ഽദേഹമുക്തജഃ
രണ്ടുതരത്തിലുള്ള മനസ്സിന്റെ ലയമുണ്ട്: രൂപം ഉള്ളതും രൂപം ഇല്ലാത്തതും. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ മോക്ഷം ലഭിച്ചവനിൽ രൂപമുള്ള ലയമാണ്, ശരീരം വിട്ട് മോക്ഷം ലഭിച്ചവനിൽ രൂപരഹിതമായ ലയമാണ്.
ചിത്തസത്തേഹ ദുഃഖായ ചിത്തനാശസ് സുഖായ ച । ചിത്തസത്താം ക്ഷയം നീത്വാ ചിത്തനാശമ് ഉപാര്ജയേത്
ഇവിടെ മനസ്സിന്റെ നിലനിൽപ്പ് ദുഃഖം നൽകുന്നു; അതിന്റെ ലയം ആനന്ദം നൽകുന്നു. മനസ്സിന്റെ നിലനിൽപ്പ് അവസാനിപ്പിച്ച് അതിന്റെ ലയം നേടണം.
താമസൈര് വാസനാജാലൈര് വ്യാപ്തം യജ് ജന്മകാരണമ് । വിദ്യമാനം മനോ വിദ്ധി തദ് ദുഃഖായൈവ കേവലമ്
താമസ സ്വഭാവങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതും ജനനത്തിന് കാരണമാകുന്നതുമായ മനസ്സ് സത്യത്തിൽ ദു:ഖത്തിനായിട്ടു മാത്രമേ ഉണ്ടാകുന്നുള്ളൂ എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.
പ്രാകൃതം ഗുണസമ്ഭാരം മമേതി ബഹു മന്യതേ । യത് തു ചിത്തമ് അതത്ത്വജ്ഞം ദുഃഖി തജ് ജീവ ഉച്യതേ
സ്വാഭാവിക ഗുണങ്ങൾകൊണ്ടു രൂപപ്പെട്ടതും 'ഇത് എന്റെതാണു' എന്ന ചിന്തയിൽ പതിഞ്ഞതും യാഥാർത്ഥ്യം അറിയാത്തതുമായ മനസ്സാണ് ദു:ഖം അനുഭവിക്കുന്ന ജീവൻ എന്നു പറയുന്നത്.
വിദ്യമാനം മനോ യാവത് താവദ് ദുഃഖമ് അനന്തകമ് । മനസ്യ് അസ്തങ്ഗതേ ജന്തോസ് സംസാരോ ഽന്തമ് ഉപാഗതഃ
മനസ്സ് നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം അനന്തമായ ദു:ഖം തുടരും; ഒരാളുടെ മനസ്സ് നശിച്ചാൽ സാംസാരിക ജീവിതം അവസാനിക്കും.
ദുഃഖി മൂഢമ് അവഷ്ടബ്ധമ് അസ്മീത്യ് ഏവ വിനിശ്ചയമ് । വിദ്യമാനം മനോ വിദ്ധി ദുഃഖവൃക്ഷനവാങ്കുരമ്
ദു:ഖം അനുഭവിക്കുകയും ഭ്രമിതനായി പിടിച്ചുപറ്റുകയും 'ഞാൻ ഇതാണ്' എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസം പുലർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന മനസ്സാണ് ദു:ഖത്തിന്റെ വൃക്ഷത്തിന് പുതിയ മുളപൊട്ടായി അറിയേണ്ടത്.