സുഖദുഃഖാദയസ് സര്വേ പ്രയാന്തു സ്വാമ് അവസ്ഥിതിമ് । തൃഷ്ണാ ശുഷ്യതു സാരമ്ഭാ ഹേമന്ത ഇവ പദ്മിനീ
സുഖവും ദുഃഖവും എല്ലാം തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിലേക്ക് മടങ്ങട്ടെ; ആഗ്രഹവും അതിന്റെ ഉല്ലാസവും ശീതകാലത്ത് താമര ചെടി ഉണങ്ങുന്നതുപോലെ ഉണങ്ങിപ്പോകട്ടെ.
ദഗ്ധേന്ധന ഇവാര്ചിഷ്മാന് നിസ്സ്നേഹ ഇവ ദീപകഃ । നിര്മന്ദര ഇവാമ്ഭോധിര് ഗതാര്ക ഇവ വാസരഃ
ഇന്ധനം തീർന്ന തീപോലെയും എണ്ണമില്ലാത്ത വിളക്കുപോലെയും, മന്ദരപർവ്വതം ഇല്ലാത്ത സമുദ്രംപോലെയും, അസ്തമിച്ച സൂര്യനോടൊപ്പം അവസാനിക്കുന്ന പകലുപോലെയും,
ശരദീവ ഘനസ് സ്വൈരം പ്രാപ്തസര്ഗാന്തകല്പവത് । ഓങ്കാരാന്തേ ഽസ്തമനനം പ്രശാമ്യാമ്യ് ആത്മനാത്മനി
ശരദ്കാലത്തെ മേഘം സ്വതന്ത്രമായി അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെയും, സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനം പോലെ, പ്രണവം അവസാനിക്കുമ്പോൾ പോലെ, ഞാൻ ആത്മാവിൽ ആത്മാവിനെ ലയിപ്പിച്ച് സമാധാനത്തിലാകുന്നു.
വ്യപഗതാഖിലകാര്യപരമ്പരസ് സകലദൃശ്യദശാതിഗതസ്ഥിതിഃ । പ്രണവശാന്ത്യനുസംസൃതിശാന്തധീര് വിഗതമോഹമലോ ഽയമ് അഹം സ്ഥിതഃ
എല്ലാ പ്രവർത്തനബന്ധങ്ങളും വിട്ട്, കാണാവുന്ന എല്ലാം അതിജീവിച്ച്, പ്രണവത്തിന്റെ ശാന്തിയിലൂടെ മനസ്സിൽ സമാധാനം നിറഞ്ഞ്, മോഹവും മലിനതയും ഇല്ലാതെ ഞാൻ ഉറപ്പോടെ നിലകൊള്ളുന്നു.
ഏവം കലിതവാന് അന്തഃ പ്രശാന്തമനനൈഷണഃ । ശനൈര് ഉച്ചാരയംശ് ചാരു പ്രണവപ്രാപ്തിഭൂമികഃ
അങ്ങനെ, മനസ്സിൽ സമാധാനവും ആഗ്രഹരഹിതത്വവും കൊണ്ടു, അകത്തുനിന്ന് സ്വയം ഏകാഗ്രനായി, മൃദുവായി ആ മഹാമന്ത്രമായ ഓം ഉച്ചരിച്ച് അതിന്റെ അവസ്ഥയിൽ എത്തി.
സബാഹ്യാഭ്യന്തരാന് സര്വാന് സൂക്ഷ്മാന് സ്ഥൂലതരാന് അപി । ത്രൈലോക്യകല്പിതാംസ് ത്യക്ത്വാ സങ്കല്പാന് കല്പകല്പിതാന്
പുറത്തും അകത്തും ഉള്ള എല്ലാ സൂക്ഷ്മവും ദൃഢവുമായ ചിന്തകളും, മനസ്സിൽ മാത്രം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്ന മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെ എല്ലാ ഭ്രമകളും, അവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു.
തിഷ്ഠന്ന് അക്ഷുഭിതാകാരശ് ചിന്താമണിര് ഇവാത്മനി । സമ്പൂര്ണ ഇവ ശീതാംശുര് വിശ്രാന്ത ഇവ മന്ദരഃ
അവൻ അകത്തുള്ള മനസ്സിൽ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, ചിന്താമണിപോലെ അചഞ്ചലനായി, പൂർണ്ണമായ ശീതളമായ ചന്ദ്രനുപോലെയും, വിശ്രമിച്ചിരിക്കുന്ന മന്ദരപർവതംപോലെയും നിലകൊണ്ടു.
കുമ്ഭകാരഗൃഹേ ചക്രം സംരോധിതമ് ഇവ ഭ്രമാത് । അമ്ഭോധിര് ഇവ സമ്പൂര്ണസ് സ്തിമിതസ്ഫാരനിര്മലഃ
കുംഭകാരന്റെ വീട്ടിൽ ചക്രം നിലച്ചു നിൽക്കുന്നതുപോലെയും, സമുദ്രം പൂർണ്ണമായും ശാന്തവും തെളിയുമായും അലകളില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെയും അവൻ അചഞ്ചലനായി.
ശാന്തതേജസ്തമഃപുഞ്ജം വിഗതാര്കേന്ദുതാരകമ് । അധൂമാഭ്രരജസ് സ്വച്ഛമ് അനന്തം ശരദീവ ഖമ്
ശാന്തമായ പ്രകാശവും ഇരുണ്ടതുമുള്ള ഒരു വലിയ ആകാരം, സൂര്യനും ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും ഇല്ലാത്തത്, പുകയോ മേഘമോ പൊടിയോ ഇല്ലാതെ ശുദ്ധവും അനന്തവുമാണ്, ശരത്കാലത്തിലെ ആകാശംപോലെ.
സഹ പ്രണവപര്യന്തദീര്ഘനിസ്സ്വനതന്തുനാ । ജഹാവ് ഇന്ദ്രിയതന്മാത്രജാലം ഗന്ധമ് ഇവാനിലഃ
ഓം എന്ന ദീർഘമായ ശബ്ദത്തിന്റെ ഒഴുക്കോടെ, അവൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും അവയുടെ സൂക്ഷ്മസ്വഭാവങ്ങൾക്കും ഉള്ള ബന്ധം കാറ്റ് സുഗന്ധം വിട്ടുപോകുന്നതുപോലെ ഉപേക്ഷിച്ചു.
തതോ ജഹൌ തമോമാത്രം പ്രതിഭാതമ് ഇവാന്തരേ । ഉത്തിഷ്ഠത് പ്രസ്ഫുരദ്രൂപം പ്രാജ്ഞഃ കോപലവം യഥാ
അതിനുശേഷം, അകത്തുണ്ടായിരുന്ന ഇരുണ്ടതിന്റെ ശേഷിപ്പും, ഒരു ജ്ഞാനി ഉള്ളിൽ ഉണരുന്ന ക്രോധത്തിന്റെ ചെറിയ അംശം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, അവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു.
പ്രതിഭാതം തതസ് തേജോ നിമേഷാര്ധം വിചാര്യ സഃ । ജഹൌ ബഭൂവ ച തദാ ന തമോ ന പ്രകാശകമ്
അവൻ ആ പ്രകാശം അൽപനേരം പരിശോധിച്ചശേഷം ഉപേക്ഷിച്ചു; അപ്പോൾ അവിടെ ഇരുണ്ടതുമില്ല, പ്രകാശവും ഇല്ല.
താമ് അവസ്ഥാമ് അഥാസാദ്യ മനസാ തന് മനസ്തൃണമ് । സ്ഫുരിതം ന മനാഗ് ഏവ നിമേഷാര്ധാദ് അശാതയത്
അവസ്ഥ അതിൽ എത്തിച്ചേരുമ്പോൾ, മനസ്സുകൊണ്ട് തന്നെ മനസ്സിനെ പുല്ലുപോലെയായി നിരസിച്ചു, ചിന്തയുടെ അലസലുകൾ ഒരു കണ്ണിറുക്കിന്റെ പാതി സമയത്തിലും അകറ്റി.
തതോ ഽങ്ഗസംവിദം സ്വസ്ഥാം പ്രതിഭാസമ് ഉപാഗതാമ് । സദ്യോജാതശിശുജ്ഞാനസമാമ് അകലനാമലാമ്
അതിനുശേഷം, ശരീരബോധം സ്വാഭാവികവും തെളിഞ്ഞതുമായ അവസ്ഥയിൽ എത്തി, പുതുതായി ജനിച്ച കുഞ്ഞിന്റെ അറിവുപോലെയുള്ള, ആശയങ്ങൾക്കോ മലിനതയ്ക്കോ ഇടമില്ലാത്ത ശുദ്ധമായ അവസ്ഥയിൽ.
നിമേശാര്ധാര്ധഭാഗേന കാലേനാകലനഃ പ്രഭുഃ । ജഹൌ ചിതശ് ചേത്യദശാം സ്പന്ദശക്തിമ് ഇവാനിലഃ
ഒരു കണ്ണിറുക്കിന്റെ പാതിയുടെ പകുതിയിലൊന്നും, ആ മഹാത്മാവ് ആശയങ്ങൾക്കപ്പുറം ചെന്നു, അറിയുന്നവൻ എന്ന നിലയും ഉപേക്ഷിച്ചു, കാറ്റ് തൻ്റെ ചലനശക്തി ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ.
പശ്യന്തീപദമ് ആസാദ്യ സത്താമാത്രാത്മകം തതഃ । സുഷുപ്തപദമ് ആസാദ്യ തസ്ഥൌ മേരുര് ഇവാചലഃ
ശുദ്ധസത്ത്വസ്വഭാവമുള്ള പശ്യന്തി അവസ്ഥയിൽ എത്തി, പിന്നെ ആഴമുള്ള ഉറക്കത്തിന്റെ അവസ്ഥയിൽ പ്രവേശിച്ച്, മേരുപർവ്വതംപോലെ അചഞ്ചലനായി നില്ക്കുന്നു.
തതസ് സുഷുപ്തസംസ്ഥാനസ്ഥിത്യാ സ്ഥിത്വാ വിഭുര് മനാക് । സുഷുപ്തേ സ്ഥൈര്യമ് ആസാദ്യ തുര്യരൂപമ് ഉപായയൌ
അതിനുശേഷം, ആ രാജാവ് കുറച്ചു നേരം ഗഹനനിദ്രയുടെ അവസ്ഥയിൽ നിലകൊണ്ടു. ആ നിലയിൽ സ്ഥിരത നേടുമ്പോൾ, അവൻ നാലാമത്തെ അവസ്ഥയിലേക്ക് കടന്നു.
നിരാനന്ദോ ഽപി സാനന്ദസ് സച് ചാസച് ചാപി തത്ര സഃ । ആസീന് നകിഞ്ചിത് കിഞ്ചിച് ച പ്രകാശസ് തിമിരം തഥാ
അവിടെ, സന്തോഷമില്ലാതെയും സന്തോഷത്തോടെയും, ഉണ്ട് എന്നപോലെയും ഇല്ല എന്നപോലെയും, ഒന്നുമില്ലാത്തതും ഒന്നായതും, വെളിച്ചവും ഇരുട്ടും എന്നിങ്ങനെയും അവൻ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
അചിന്മയം ചിന്മയം ച നേതി നേതി യദ് ഉച്യതേ । തത് തതസ് സമ്ബഭൂവാസൌ മദ്ഗിരാമ് അപ്യ് അഗോചരഃ
അവിടെ നിന്നാണ് 'അറിയില്ലാത്തതും അറിയുന്നതും അല്ല, ഇതുമല്ല അതുമല്ല' എന്നുവിളിക്കപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയിൽ നിന്ന്, എന്റെ വാക്കുകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് അവൻ ഉയർന്നു.
തദ് അസൌ സുഷമം സ്ഥാനം പദം പരമപാവനമ് । സര്വഭാവാന്തരഗതമ് അഭൂത് സര്വവിവര്ജിതമ്
അത് തന്നെയാണ് പൂർണ്ണമായ സമത്വമുള്ള അവസ്ഥ, അത്യന്തം വിശുദ്ധമായ സ്ഥലം, എല്ലാ നിലകളിലും ഉള്ളതും, എല്ലാത്തിനും അതീതവുമാണ്.
യച് ഛൂന്യവാദിനാം ശൂന്യം ബ്രഹ്മ ബ്രഹ്മവിദാം വരമ് । വിജ്ഞാനമാത്രം വിജ്ഞാനവിദാം യദ് അമലാത്മകമ്
ശൂന്യവാദികൾ ശൂന്യം എന്നു വിളിക്കുന്നതും, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ ബ്രഹ്മം എന്നു പറയുന്നതും, ചൈതന്യജ്ഞാനികൾ ശുദ്ധമായ ബോധം എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതും—allാം കറക്കില്ലാത്ത സ്വഭാവമുള്ളതാണു.
പുരുഷസ് സാങ്ഖ്യദൃഷ്ടീനാമ് ഈശ്വരോ യോഗവാദിനാമ് । ശിവശ് ശശികലങ്കാനാം കാലഃ കാലകവാദിനാമ്
സാംഖ്യശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർക്ക് അതു പുരുഷനാണ്, യോഗശാസ്ത്രപണ്ഡിതർക്കു അതു ഈശ്വരനാണ്, ശിവഭക്തർക്കു ശിവനാണ്, കാലത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നവർക്ക് അതു കാലമാണ്.
ആത്മാത്മനസ് തദ്വിദുഷാം നൈരാശ്യം താദൃശാത്മനാമ് । മധ്യം മാധ്യമികാനാം ച സര്വം സുശമചേതസാമ്
ആത്മജ്ഞാനികൾക്ക് അതു ആത്മാവാണ്, വേരോടു വിട്ടവർക്കു അതു പൂര്ണ വൈരാഗ്യമാണ്, മാധ്യമികർക്കു അതു മധ്യമാണ്, മനസ്സിൽ സമാധാനം നിറഞ്ഞവർക്കു അതു എല്ലാം തന്നെയാണ്.
യത് സര്വശാസ്ത്രസിദ്ധാന്തോ യത് സര്വഹൃദയാനുഗമ് । യത് സര്വം സര്വദാ സാര്വം യത് സത് തത് സദ് അസൌ സ്ഥിതഃ
എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും അന്തിമതത്വവും, എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ എത്തിപ്പെടുന്നതും, എല്ലായിടത്തും എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലായ്പ്പോഴും സത്യമായുള്ളതും, യഥാർത്ഥത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നതും അതു മാത്രമാണ്.
യദ് അനുത്തമനിഷ്ഷ്യന്ദോ ദീപം യത് തേജസാമ് അപി । സ്വാനുഭൂത്യേകമാനം യത് തത് തത് തത് തദ് അസൌ സ്ഥിതഃ
അക്ഷയമായ പരമസാരവും, പ്രകാശങ്ങളുടെ പ്രകാശവും, സ്വാനുഭവം കൊണ്ടു മാത്രമേ അളക്കാനാകൂ എന്നതും, അതാണ് സത്യമായുള്ളത്, അതാണ് സത്യമായുള്ളത്, അതാണ് സത്യമായുള്ളത്.
യദ് ഏകം ചാപ്യ് അനേകം ച സാഞ്ജനം ച നിരഞ്ജനമ് । യത് സര്വം ചാപ്യ് അസര്വം ച തത് തത് തത് തദ് അസൌ സ്ഥിതഃ
ഒന്നായും പലതായും, നിറമുള്ളതായും നിറമില്ലാത്തതായും, എല്ലായിടത്തും ഉണ്ടായതായും എല്ലായിടത്തും ഇല്ലാത്തതായും ഉള്ളത്, അതാണ് സത്യമായുള്ളത്, അതാണ് സത്യമായുള്ളത്, അതാണ് സത്യമായുള്ളത്.
അജമ് അജരമ് അനാദ്യമ് ആദ്യമ് ഏകം പദമ് അകലം സകലം ച നിഷ്കലം ച । സ്ഥിത ഇതി സ തദാ നഭസ്സ്വരൂപാദ് അപി വിമലസ്ഥിതിര് ഈശ്വരഃ ക്ഷണേന
ജനനം ഇല്ലാത്തതും, ക്ഷയം ഇല്ലാത്തതും, ആദിയില്ലാത്തതും, ആദിയായതും, ഏകസ്ഥിതിയായതും, വിഭജിക്കപ്പെടാത്തതും, വിഭജിക്കപ്പെട്ടതും, ഭാഗങ്ങളുള്ളതും ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തതുമായത്, ആ നിലയിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ ആ ശുദ്ധാവസ്ഥ ആകാശത്തേക്കാൾ ഉന്നതമായത്, അതാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്, അതാണ് കണികയിൽ തന്നെ ഭഗവാൻ.
പ്രാപ്യ സംസൃതിസീമാന്തം ദുഃഖാബ്ധേഃ പാരമ് ആഗതഃ । വീതഹവ്യശ് ശശാമൈവമ് അപുനര്മനസേ മുനിഃ
സംസാരത്തിന്റെ അതിരുകൾ കടന്ന്, ദുഃഖത്തിന്റെ സമുദ്രം മറികടന്ന്, വീതഹവ്യൻ എന്ന മുനി, തിരിച്ചുവരാത്ത മനസ്സോടെ, ഇങ്ങനെ ശാന്തനായി.
തസ്മിംസ് തഥോപശാന്തേ ഹി പരാം നിര്വൃതിമ് ആഗതേ । പയഃകണ ഇവാമ്ഭോധൌ സ്വേ പദേ പരിണാമിനി
അവസ്ഥ ആകുലതയില്ലാതെ ശാന്തമായപ്പോൾ, പരമമായ തൃപ്തി ലഭിച്ചപ്പോൾ, അതു തനതായ സ്വഭാവത്തിൽ ലയിച്ചു, സമുദ്രത്തിൽ ഒരു ജലബിന്ദു ലയിക്കുന്നതുപോലെ.
തഥൈവ തിഷ്ഠന് നിസ്സ്പന്ദസ് സ കായോ മ്ലാനിമ് ആയയൌ । അന്തര് വിരസതാം പ്രാപ്യ മാര്ഗശീര്ഷാന്തപര്ണവത്
അങ്ങനെ അശാന്തിയില്ലാതെ നിശ്ചലമായി നിന്നപ്പോൾ, ആ ശരീരം ഉണർവില്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചു, ഉള്ളിൽ രുചിയില്ലാതെ, മാർഗശീർഷ മാസത്തിന്റെ അവസാനം ഇല ഉണങ്ങുന്നതുപോലെ.