ഏകാകിന്യൈവ ശുഷ്യന്ത്യാ പ്രശാന്തേ മയി ദീനയാ । ത്വയാ ദുഃഖം ന കര്തവ്യം മാതസ് തൃഷ്ണേ വ്രജാമ്യ് അഹമ്
ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കു ഇരുന്നു, ഉണങ്ങിയ മനസ്സോടെ, സമാധാനത്തോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അമ്മയായ തൃശ്യേ, നീ ഇനി എനിക്ക് ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കേണ്ട. ഞാൻ പോകുന്നു.
ക്ഷന്തവ്യാഃ കാമ ഭഗവന് വിപരീതാപരാധജാഃ । ദോഷാ ഉപശമൈകാന്തം വ്രജാമ്യ് ആദിശ മാമ് അലമ്
കാമദേവാ, തെറ്റായ പ്രവൃത്തികളാൽ ഉണ്ടായ പിഴവുകൾ നീ ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ സമ്പൂർണ്ണമായ ശാന്തിയിലേക്കാണ് കടക്കുന്നത്. ഇനി എന്നോട് പറയേണ്ടതൊന്നുമില്ല.
ചിരാച് ചിരായ ചേദാനീമ് അമ്ബ തൃഷ്ണേ കിലാവയോഃ । വിയോഗോ യോഗദോഷേണ പ്രണാമോ ഽയമ് അപശ്ചിമഃ
അമ്മയായ തൃശ്യേ, ഇത്രയും കാലം കഴിഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ യോഗത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ നമ്മള്ക്കിടയിൽ വേർപാട് സംഭവിച്ചാൽ, ഇതാണ് എന്റെ അവസാന നമസ്കാരം.
നമസ് സുകൃത സേവ്യായ ഭവതേ ഽസ്തു ത്വയാ പുരാ । നരകേഭ്യസ് സമുത്താര്യ സ്വര്ഗേ ഽഹമ് അഭിയോജിതഃ
നല്ല പ്രവൃത്തികൾക്ക് യോഗ്യയായവളേ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. മുമ്പ്, നിന്നെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഞാൻ നരകങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപെട്ട് സ്വർഗത്തിൽ എത്തിയത്.
കുകാര്യക്ഷേത്രരൂഢായ നരകസ്കന്ധവാഹിനേ । ശാസനാപുഷ്പഭാരായ നമോ ദുഷ്കൃതശാഖിനേ
ദുഷ്കര്യങ്ങളുടെ നിലംപിടിച്ചവളേ, നരകഭാരങ്ങൾ ചുമക്കുന്നവളേ, ആജ്ഞാപൂവുകളുടെ അലങ്കാരം ധരിച്ചവളേ, പാപങ്ങളുടെ ശാഖയായവളേ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
യേന സാര്ധം ചിരം ബഹ്വ്യോ ഭുക്താ ദുഷ്കൃതയോനയഃ । അദ്യ പ്രഭൃത്യ് അദൃശ്യായ തസ്മൈ മോഹായ തേ നമഃ
നീ കൂടെ ചേർന്ന്, നീണ്ട കാലം അനേകം ദുഷ്ജന്മങ്ങൾ അനുഭവിച്ചുവല്ലോ; ഇന്നുമുതൽ കാണാനാവാത്തവളായ മായേ, നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
പ്രധ്വനദ്വംശമധുരവചസേ പത്ത്രവാസസേ । നമോ ഗുഹാതപസ്വിന്യൈ വയസ്യായൈ സമാധിഷു
നശിപ്പിക്കുകയും ദ്രവിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മധുരവാക്കുകളുള്ളവളേ, ഇലകളിൽ വസിക്കുന്നവളേ, ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന തപസ്സുകാരിയായവളേ, ധ്യാനങ്ങളിൽ കൂട്ടുകാരിയായവളേ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
സംസാരാധ്വനി ഖിന്നസ്യ ത്വം സമാശ്വാസകാരണമ് । ആസീര് വയസ്യാ സുസ്നിഗ്ധാ സര്വശോകാപഹാരിണീ
സംസാരയാത്രയിൽ ക്ഷീണിച്ചവർക്കു ആശ്വാസം നൽകുന്നവളേ, പ്രിയ കൂട്ടുകാരിയായ് സ്നേഹപൂർവ്വം എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും അകറ്റിയവളേ, നീയായിരുന്നു അനുഗ്രഹം.
സര്വസങ്കടഖിന്നേന ദോഷേഭ്യോ ദ്രവതാ മയാ । ത്വമ് ഏകാ ശോകനാശാര്ഥമ് ആശ്രിതാ പരമാ സഖീ
എല്ലാ കഷ്ടതകളും അനുഭവിച്ച്, പിഴവുകളിൽ നിന്ന് ഉരുകി ഞാൻ ദു:ഖം നീക്കാൻ ഒരേ ഒരു പ്രിയ സുഹൃത്ത് ആയ നിന്നിൽ ആശ്രയം തേടുന്നു.
വാര്ദ്ധകൈകാന്തസുഹൃദേ ദണ്ഡകാഷ്ഠായ തേ നമഃ
വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ ഒറ്റയൊരു സ്നേഹിതനായ ദണ്ഡംപോലുള്ള നിനക്കു വന്ദനം.
അസ്ഥിപഞ്ജരമ് ആത്മീയം തഥാ രക്താന്ത്രതന്തുകമ് । ഏതാവന്മാത്രസാരൈക ഗൃഹീത്വാ ഗച്ഛ ദേഹക
ഈ ശരീരം അസ്ഥികളാൽ തീർന്ന ഒരു പഞ്ചരവും രക്തവും നാഡികളും ചേർന്ന ഒരു വലയും മാത്രമാണെന്നു മനസ്സിലാക്കി, ഇത്രയേ ഉള്ള സാരമുള്ളതായിതീർന്ന് നീ പോകുക.
പയഃക്ഷോഭപ്രകാരേഭ്യസ് സ്നാനേഭ്യോ ഽപി നമോ നമഃ । നമോ ഽസ്തു വ്യവഹാരേഭ്യസ് സംസൃതിഭ്യോ നമോ ഽസ്തു വഃ
ജലത്തിന്റെ അലക്കുപോലെയുള്ള വിവിധ സ്നാനരീതികൾക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം. ലോകവ്യവഹാരങ്ങൾക്കും ജനനമരണചക്രങ്ങൾക്കും വന്ദനം.
ഏതേ ഭവന്തസ് സഹജാഃ പ്രാക്തനാസ് സുഹൃദോ മയാ । ക്രമേണ ജ്യോത്കൃതാഃ പ്രാണാസ് സ്വസ്തി വോ ഽസ്തു വ്രജാമ്യ് അഹമ്
നിങ്ങളൊക്കെയും എന്റെ ജന്മസഹജരും പഴയ സുഹൃത്തുക്കളുമാണ്. നിങ്ങളെല്ലാം ക്രമമായി ജീവൻമാരായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ പോകുന്നു; നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാ ക്ഷേമവും നേരുന്നു.
ഭവദ്ഭിസ് സഹ ചിത്രാസു മയാ ബഹ്വീഷു യോനിഷു । വിശ്രാന്തം ഗിരികുഞ്ജേഷു ഭ്രാന്തം ലോകാന്തരേഷു ച
നിങ്ങളോടൊപ്പം ഞാൻ അനേകം ഗർഭങ്ങളിൽ വിശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു, മലക്കൊയിലുകളിൽ സഞ്ചരിച്ചിരിക്കുന്നു, മറ്റു ലോകങ്ങളിലും ഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.
ക്രീഡിതം പുരപീഠാന്തര് ഉഷിതം പര്വതേഷു ച । സ്ഥിതം കാര്യവിലാസേഷു പ്രസ്ഥിതം വിവിധാധ്വസു
നഗരഭിത്തികൾക്കുള്ളിലും ഞാൻ നിങ്ങളോടൊപ്പം കളിച്ചിരിക്കുന്നു, പർവതങ്ങളിൽ താമസിച്ചിരിക്കുന്നു, പലവിധ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അനേകം വഴികളിൽ യാത്ര ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
ന തദ് അസ്തി ജഗത്കോശേ ഭവദ്ഭിസ് സഹ യന് മയാ । ന കൃതം ന ഹൃതം നാത്തം ന ദത്തം നാവലമ്ബിതമ്
ഈ ലോകത്തിലെ ധനസമ്പത്തുകളിൽ നിങ്ങളോടൊപ്പം ഞാൻ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തതോ, എടുക്കാത്തതോ, ഭക്ഷിക്കാത്തതോ, നൽകിയിട്ടില്ലാത്തതോ, ആശ്രയിക്കാത്തതോ ഒന്നുമില്ല.
ഇദാനീം സ്വാം ദിശം യാന്തു ഭവന്തോ യാമ്യ് അഹം പ്രിയാഃ । സംയോഗാ വിപ്രയോഗാന്താസ് സര്വേ സംസാരവര്ത്മനി
ഇപ്പോൾ പ്രിയരേ, നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ദിശകളിലേക്ക് പോകൂ. ഞാൻ എന്റെ വഴി പോകുന്നു. ഈ ലോകയാത്രയിൽ എല്ലായിടത്തും കൂടിച്ചേരലുകൾ വേർപാടിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്.
അയം ചാക്ഷുഷ ആലോകോ വിശത്വ് ആദിത്യമണ്ഡലമ് । വിശന്തു വനപുഷ്പാണി സൌഗന്ധ്യാനന്ദസംവിദഃ
ഈ കാണുന്ന വെളിച്ചം സൂര്യന്റെ വട്ടത്തിൽ ലയിക്കട്ടെ. കാട്ടിലെ പുഷ്പങ്ങൾ അവരുടെ സുഗന്ധസുഖത്തോടൊപ്പം തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിലേക്ക് മടങ്ങട്ടെ.
പ്രാണാനിലാസ് തഥാ സ്പര്ശാ വിശന്ത്വ് അദ്യ പ്രഭഞ്ജനമ് । വിശന്ത്വ് ആകാശകുഹരം ശബ്ദശ്രവണപങ്ക്തയഃ
പ്രാണവായുവും സ്പർശങ്ങളും ഇന്ന് കാറ്റിൽ ലയിക്കട്ടെ. ശബ്ദവും കേൾവിയും ആകാശത്തിലെ പോക്കിലേക്കു ചേർന്നുപോകട്ടെ.
ഗലത്വ് അഗ്നൌ ഘൃതമ് ഇവ ചന്ദ്രേ ക്ഷീണവപുര് മനഃ
ക്ഷീണിച്ച മനസ്സ്, നെയ്യ് അഗ്നിയിൽ ഉരുകുന്നതുപോലെയും അമൃതം ചന്ദ്രനിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെയും, അങ്ങോട്ട് അങ്ങോട്ട് ഉരുകിപ്പോകട്ടെ.
സുഖദുഃഖാദയസ് സര്വേ പ്രയാന്തു സ്വാമ് അവസ്ഥിതിമ് । തൃഷ്ണാ ശുഷ്യതു സാരമ്ഭാ ഹേമന്ത ഇവ പദ്മിനീ
സുഖവും ദുഃഖവും എല്ലാം തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിലേക്ക് മടങ്ങട്ടെ; ആഗ്രഹവും അതിന്റെ ഉല്ലാസവും ശീതകാലത്ത് താമര ചെടി ഉണങ്ങുന്നതുപോലെ ഉണങ്ങിപ്പോകട്ടെ.
ദഗ്ധേന്ധന ഇവാര്ചിഷ്മാന് നിസ്സ്നേഹ ഇവ ദീപകഃ । നിര്മന്ദര ഇവാമ്ഭോധിര് ഗതാര്ക ഇവ വാസരഃ
ഇന്ധനം തീർന്ന തീപോലെയും എണ്ണമില്ലാത്ത വിളക്കുപോലെയും, മന്ദരപർവ്വതം ഇല്ലാത്ത സമുദ്രംപോലെയും, അസ്തമിച്ച സൂര്യനോടൊപ്പം അവസാനിക്കുന്ന പകലുപോലെയും,
ശരദീവ ഘനസ് സ്വൈരം പ്രാപ്തസര്ഗാന്തകല്പവത് । ഓങ്കാരാന്തേ ഽസ്തമനനം പ്രശാമ്യാമ്യ് ആത്മനാത്മനി
ശരദ്കാലത്തെ മേഘം സ്വതന്ത്രമായി അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെയും, സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനം പോലെ, പ്രണവം അവസാനിക്കുമ്പോൾ പോലെ, ഞാൻ ആത്മാവിൽ ആത്മാവിനെ ലയിപ്പിച്ച് സമാധാനത്തിലാകുന്നു.
വ്യപഗതാഖിലകാര്യപരമ്പരസ് സകലദൃശ്യദശാതിഗതസ്ഥിതിഃ । പ്രണവശാന്ത്യനുസംസൃതിശാന്തധീര് വിഗതമോഹമലോ ഽയമ് അഹം സ്ഥിതഃ
എല്ലാ പ്രവർത്തനബന്ധങ്ങളും വിട്ട്, കാണാവുന്ന എല്ലാം അതിജീവിച്ച്, പ്രണവത്തിന്റെ ശാന്തിയിലൂടെ മനസ്സിൽ സമാധാനം നിറഞ്ഞ്, മോഹവും മലിനതയും ഇല്ലാതെ ഞാൻ ഉറപ്പോടെ നിലകൊള്ളുന്നു.
ഏവം കലിതവാന് അന്തഃ പ്രശാന്തമനനൈഷണഃ । ശനൈര് ഉച്ചാരയംശ് ചാരു പ്രണവപ്രാപ്തിഭൂമികഃ
അങ്ങനെ, മനസ്സിൽ സമാധാനവും ആഗ്രഹരഹിതത്വവും കൊണ്ടു, അകത്തുനിന്ന് സ്വയം ഏകാഗ്രനായി, മൃദുവായി ആ മഹാമന്ത്രമായ ഓം ഉച്ചരിച്ച് അതിന്റെ അവസ്ഥയിൽ എത്തി.
സബാഹ്യാഭ്യന്തരാന് സര്വാന് സൂക്ഷ്മാന് സ്ഥൂലതരാന് അപി । ത്രൈലോക്യകല്പിതാംസ് ത്യക്ത്വാ സങ്കല്പാന് കല്പകല്പിതാന്
പുറത്തും അകത്തും ഉള്ള എല്ലാ സൂക്ഷ്മവും ദൃഢവുമായ ചിന്തകളും, മനസ്സിൽ മാത്രം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്ന മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെ എല്ലാ ഭ്രമകളും, അവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു.
തിഷ്ഠന്ന് അക്ഷുഭിതാകാരശ് ചിന്താമണിര് ഇവാത്മനി । സമ്പൂര്ണ ഇവ ശീതാംശുര് വിശ്രാന്ത ഇവ മന്ദരഃ
അവൻ അകത്തുള്ള മനസ്സിൽ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, ചിന്താമണിപോലെ അചഞ്ചലനായി, പൂർണ്ണമായ ശീതളമായ ചന്ദ്രനുപോലെയും, വിശ്രമിച്ചിരിക്കുന്ന മന്ദരപർവതംപോലെയും നിലകൊണ്ടു.
കുമ്ഭകാരഗൃഹേ ചക്രം സംരോധിതമ് ഇവ ഭ്രമാത് । അമ്ഭോധിര് ഇവ സമ്പൂര്ണസ് സ്തിമിതസ്ഫാരനിര്മലഃ
കുംഭകാരന്റെ വീട്ടിൽ ചക്രം നിലച്ചു നിൽക്കുന്നതുപോലെയും, സമുദ്രം പൂർണ്ണമായും ശാന്തവും തെളിയുമായും അലകളില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെയും അവൻ അചഞ്ചലനായി.
ശാന്തതേജസ്തമഃപുഞ്ജം വിഗതാര്കേന്ദുതാരകമ് । അധൂമാഭ്രരജസ് സ്വച്ഛമ് അനന്തം ശരദീവ ഖമ്
ശാന്തമായ പ്രകാശവും ഇരുണ്ടതുമുള്ള ഒരു വലിയ ആകാരം, സൂര്യനും ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും ഇല്ലാത്തത്, പുകയോ മേഘമോ പൊടിയോ ഇല്ലാതെ ശുദ്ധവും അനന്തവുമാണ്, ശരത്കാലത്തിലെ ആകാശംപോലെ.
സഹ പ്രണവപര്യന്തദീര്ഘനിസ്സ്വനതന്തുനാ । ജഹാവ് ഇന്ദ്രിയതന്മാത്രജാലം ഗന്ധമ് ഇവാനിലഃ
ഓം എന്ന ദീർഘമായ ശബ്ദത്തിന്റെ ഒഴുക്കോടെ, അവൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും അവയുടെ സൂക്ഷ്മസ്വഭാവങ്ങൾക്കും ഉള്ള ബന്ധം കാറ്റ് സുഗന്ധം വിട്ടുപോകുന്നതുപോലെ ഉപേക്ഷിച്ചു.