അപുനസ്സങ്ഗമായാശു ജഗജ്ജാലമ് അവേക്ഷ്യ സഃ । ബദ്ധപദ്മാസനം സ്ഥിത്വാ തത്രോവാചാത്മനാത്മനി
ഇനി ഒരിക്കലും ഈ ലോകമയജാലത്തില് കുടുങ്ങേണ്ടതില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവിടെ പാദ്മാസനത്തില് ഇരുന്ന്, തന്റെ ഉള്ളിലേക്കു തന്നെ സംസാരിച്ചു.
രാഗ നീരാഗതാം ഗച്ഛ ദ്വേഷ നിര്ദ്വേഷതാം വ്രജ । ഭവദ്ഭ്യാം സുചിരം കാലമ് ഇഹ പ്രക്രീഡിതം മയാ
ആസക്തിയേ, നീ ആശക്തരഹിതത്വത്തിലേക്ക് പോവുക; ദ്വേഷമേ, നീ ദ്വേഷരഹിതത്വം നേടുക; നിങ്ങളെ കൂടെ കൊണ്ടു ഞാന് വളരെ കാലം ഇവിടെ കളിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
ഭോഗാ നമോ ഽസ്തു യുഷ്മഭ്യം ജന്മകോടിശതാന്യ് അഹമ് । ഭവദ്ഭിര് ലാലിതോ ലോകേ ലാലകൈര് ഇവ ബാലകഃ
ഭോഗങ്ങളേ, നിങ്ങളെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. അനേകം ജന്മങ്ങൾക്കാലം, ഈ ലോകത്ത് ഞാൻ നിങ്ങളാൽ സ്നേഹത്തോടെ വളർത്തപ്പെട്ട ഒരു കുട്ടിയെ പോലെ ആയിരുന്നു.
ഇമാമ് അപി പരാം പുണ്യാം നിര്വാണപദവീമ് അഹമ് । യേന വിസ്മാരിതസ് തസ്മൈ സുഖായാസ്തു നമോ നമഃ
ഈ പരമമായ ശുഭമായ നിർവാണപദവിയും ഞാൻ നേടിയത്, അതിലൂടെ സന്തോഷത്തിനായി മറവിയുണ്ടായതിനു, അതിന് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം.
ത്വദുത്തപ്തേന ഹേ ദുഃഖ മയാത്മാന്വിഷ്ട ആദരാത് । തസ്മാത് ത്വദുപദിഷ്ടോ ഽയം മാര്ഗോ മമ നമോ ഽസ്തു തേ
ദു:ഖമേ, നിന്റെ കഠിനത്വം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ആത്മാവിനെ ആകാംക്ഷയോടെ അന്വേഷിച്ചത്. അതിനാൽ, നീ എന്നെ കാണിച്ച ഈ വഴി കൊണ്ടു നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
ത്വത്പ്രസാദേന ലബ്ധേയം ശീതലാ പദവീ മയാ । ദുഃഖ നാമ്നൈവ ദുഃഖം ത്വം സുഖദാത്മന് നമോ ഽസ്തു തേ
നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഞാൻ ഈ ശാന്തമായ നിലയിൽ എത്തി. ദു:ഖം എന്ന പേരിൽ മാത്രമാണ് ദു:ഖം; നീ തന്നെയാണ് സന്തോഷം നൽകുന്നവൻ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
കല്യാണമ് അസ്തു തേ മിത്ര സംസാരാസാരജീവിതാ । ദേഹ സ്ഥിതിര് ഇയം യാമോ വയമ് ആത്മീയമ് ആസ്പദമ്
സുഹൃദേ, നിനക്ക് എല്ലാ ശുഭവും ഉണ്ടാവട്ടെ. നീ ലോകബന്ധങ്ങളുടെ സാരമില്ലാത്ത ജീവിതം നയിക്കുന്നവനാണ്. ഈ ശരീരം നമുക്ക് ഒരു താമസസ്ഥലമായിരിക്കുന്നു; നാം നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
പ്രായോ ജഡാനാം ജന്തൂനാമ് അഹോ നു വിഷമാ ഗതിഃ । ദേഹേനാപി വിയുജ്യേ ഽഹം ഭൂത്വാ ജന്മശതാന്യ് അപി
അറിയില്ലാത്ത ജീവികൾക്ക് ഭാവി വളരെ കഠിനമാണ്. ശരീരത്തിൽ നിന്നു വേർപെട്ടിട്ടും ഞാൻ നൂറുകണക്കിന് ജന്മങ്ങൾ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.
മിത്ര കായ മയാ ന ത്വം ത്യജ്യസേ ചിരബാന്ധവ । ത്വയൈവാത്മന്യ് ഉപാനീതാ സ്വാത്മജ്ഞാനവശാത് ക്ഷതിഃ
ശരീരമേ, നീ എന്റെ പഴയ സുഹൃത്ത് തന്നെയാണ്; ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല. നീ തന്നെയാണ് ആത്മജ്ഞാനം എന്നെക്കൊണ്ട് നേടിപ്പിച്ചത്, അതിനാൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ മാറ്റം സംഭവിച്ചു.
അധിഗമ്യാത്മവിജ്ഞാനമ് ആത്മനാശഃ കൃതസ് ത്വയാ । ദേഹേ നാന്യേന ഭഗ്നോ ഽസി ത്വയൈവൈതദ് ഉപാസിതമ്
ആത്മവിജ്ഞാനം നേടിയതോടെ, നീ തന്നെ നിന്നെ അശേഷം മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ശരീരത്തിൽ മറ്റൊരുവൻ നിന്നെ തകർത്തതല്ല; നീ തന്നെയാണ് ഇതെല്ലാം നടത്തിയത്.
ഏകാകിന്യൈവ ശുഷ്യന്ത്യാ പ്രശാന്തേ മയി ദീനയാ । ത്വയാ ദുഃഖം ന കര്തവ്യം മാതസ് തൃഷ്ണേ വ്രജാമ്യ് അഹമ്
ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കു ഇരുന്നു, ഉണങ്ങിയ മനസ്സോടെ, സമാധാനത്തോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അമ്മയായ തൃശ്യേ, നീ ഇനി എനിക്ക് ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കേണ്ട. ഞാൻ പോകുന്നു.
ക്ഷന്തവ്യാഃ കാമ ഭഗവന് വിപരീതാപരാധജാഃ । ദോഷാ ഉപശമൈകാന്തം വ്രജാമ്യ് ആദിശ മാമ് അലമ്
കാമദേവാ, തെറ്റായ പ്രവൃത്തികളാൽ ഉണ്ടായ പിഴവുകൾ നീ ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ സമ്പൂർണ്ണമായ ശാന്തിയിലേക്കാണ് കടക്കുന്നത്. ഇനി എന്നോട് പറയേണ്ടതൊന്നുമില്ല.
ചിരാച് ചിരായ ചേദാനീമ് അമ്ബ തൃഷ്ണേ കിലാവയോഃ । വിയോഗോ യോഗദോഷേണ പ്രണാമോ ഽയമ് അപശ്ചിമഃ
അമ്മയായ തൃശ്യേ, ഇത്രയും കാലം കഴിഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ യോഗത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ നമ്മള്ക്കിടയിൽ വേർപാട് സംഭവിച്ചാൽ, ഇതാണ് എന്റെ അവസാന നമസ്കാരം.
നമസ് സുകൃത സേവ്യായ ഭവതേ ഽസ്തു ത്വയാ പുരാ । നരകേഭ്യസ് സമുത്താര്യ സ്വര്ഗേ ഽഹമ് അഭിയോജിതഃ
നല്ല പ്രവൃത്തികൾക്ക് യോഗ്യയായവളേ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. മുമ്പ്, നിന്നെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഞാൻ നരകങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപെട്ട് സ്വർഗത്തിൽ എത്തിയത്.
കുകാര്യക്ഷേത്രരൂഢായ നരകസ്കന്ധവാഹിനേ । ശാസനാപുഷ്പഭാരായ നമോ ദുഷ്കൃതശാഖിനേ
ദുഷ്കര്യങ്ങളുടെ നിലംപിടിച്ചവളേ, നരകഭാരങ്ങൾ ചുമക്കുന്നവളേ, ആജ്ഞാപൂവുകളുടെ അലങ്കാരം ധരിച്ചവളേ, പാപങ്ങളുടെ ശാഖയായവളേ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
യേന സാര്ധം ചിരം ബഹ്വ്യോ ഭുക്താ ദുഷ്കൃതയോനയഃ । അദ്യ പ്രഭൃത്യ് അദൃശ്യായ തസ്മൈ മോഹായ തേ നമഃ
നീ കൂടെ ചേർന്ന്, നീണ്ട കാലം അനേകം ദുഷ്ജന്മങ്ങൾ അനുഭവിച്ചുവല്ലോ; ഇന്നുമുതൽ കാണാനാവാത്തവളായ മായേ, നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
പ്രധ്വനദ്വംശമധുരവചസേ പത്ത്രവാസസേ । നമോ ഗുഹാതപസ്വിന്യൈ വയസ്യായൈ സമാധിഷു
നശിപ്പിക്കുകയും ദ്രവിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മധുരവാക്കുകളുള്ളവളേ, ഇലകളിൽ വസിക്കുന്നവളേ, ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന തപസ്സുകാരിയായവളേ, ധ്യാനങ്ങളിൽ കൂട്ടുകാരിയായവളേ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
സംസാരാധ്വനി ഖിന്നസ്യ ത്വം സമാശ്വാസകാരണമ് । ആസീര് വയസ്യാ സുസ്നിഗ്ധാ സര്വശോകാപഹാരിണീ
സംസാരയാത്രയിൽ ക്ഷീണിച്ചവർക്കു ആശ്വാസം നൽകുന്നവളേ, പ്രിയ കൂട്ടുകാരിയായ് സ്നേഹപൂർവ്വം എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും അകറ്റിയവളേ, നീയായിരുന്നു അനുഗ്രഹം.
സര്വസങ്കടഖിന്നേന ദോഷേഭ്യോ ദ്രവതാ മയാ । ത്വമ് ഏകാ ശോകനാശാര്ഥമ് ആശ്രിതാ പരമാ സഖീ
എല്ലാ കഷ്ടതകളും അനുഭവിച്ച്, പിഴവുകളിൽ നിന്ന് ഉരുകി ഞാൻ ദു:ഖം നീക്കാൻ ഒരേ ഒരു പ്രിയ സുഹൃത്ത് ആയ നിന്നിൽ ആശ്രയം തേടുന്നു.
വാര്ദ്ധകൈകാന്തസുഹൃദേ ദണ്ഡകാഷ്ഠായ തേ നമഃ
വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ ഒറ്റയൊരു സ്നേഹിതനായ ദണ്ഡംപോലുള്ള നിനക്കു വന്ദനം.
അസ്ഥിപഞ്ജരമ് ആത്മീയം തഥാ രക്താന്ത്രതന്തുകമ് । ഏതാവന്മാത്രസാരൈക ഗൃഹീത്വാ ഗച്ഛ ദേഹക
ഈ ശരീരം അസ്ഥികളാൽ തീർന്ന ഒരു പഞ്ചരവും രക്തവും നാഡികളും ചേർന്ന ഒരു വലയും മാത്രമാണെന്നു മനസ്സിലാക്കി, ഇത്രയേ ഉള്ള സാരമുള്ളതായിതീർന്ന് നീ പോകുക.
പയഃക്ഷോഭപ്രകാരേഭ്യസ് സ്നാനേഭ്യോ ഽപി നമോ നമഃ । നമോ ഽസ്തു വ്യവഹാരേഭ്യസ് സംസൃതിഭ്യോ നമോ ഽസ്തു വഃ
ജലത്തിന്റെ അലക്കുപോലെയുള്ള വിവിധ സ്നാനരീതികൾക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം. ലോകവ്യവഹാരങ്ങൾക്കും ജനനമരണചക്രങ്ങൾക്കും വന്ദനം.
ഏതേ ഭവന്തസ് സഹജാഃ പ്രാക്തനാസ് സുഹൃദോ മയാ । ക്രമേണ ജ്യോത്കൃതാഃ പ്രാണാസ് സ്വസ്തി വോ ഽസ്തു വ്രജാമ്യ് അഹമ്
നിങ്ങളൊക്കെയും എന്റെ ജന്മസഹജരും പഴയ സുഹൃത്തുക്കളുമാണ്. നിങ്ങളെല്ലാം ക്രമമായി ജീവൻമാരായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ പോകുന്നു; നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാ ക്ഷേമവും നേരുന്നു.
ഭവദ്ഭിസ് സഹ ചിത്രാസു മയാ ബഹ്വീഷു യോനിഷു । വിശ്രാന്തം ഗിരികുഞ്ജേഷു ഭ്രാന്തം ലോകാന്തരേഷു ച
നിങ്ങളോടൊപ്പം ഞാൻ അനേകം ഗർഭങ്ങളിൽ വിശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു, മലക്കൊയിലുകളിൽ സഞ്ചരിച്ചിരിക്കുന്നു, മറ്റു ലോകങ്ങളിലും ഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.
ക്രീഡിതം പുരപീഠാന്തര് ഉഷിതം പര്വതേഷു ച । സ്ഥിതം കാര്യവിലാസേഷു പ്രസ്ഥിതം വിവിധാധ്വസു
നഗരഭിത്തികൾക്കുള്ളിലും ഞാൻ നിങ്ങളോടൊപ്പം കളിച്ചിരിക്കുന്നു, പർവതങ്ങളിൽ താമസിച്ചിരിക്കുന്നു, പലവിധ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അനേകം വഴികളിൽ യാത്ര ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
ന തദ് അസ്തി ജഗത്കോശേ ഭവദ്ഭിസ് സഹ യന് മയാ । ന കൃതം ന ഹൃതം നാത്തം ന ദത്തം നാവലമ്ബിതമ്
ഈ ലോകത്തിലെ ധനസമ്പത്തുകളിൽ നിങ്ങളോടൊപ്പം ഞാൻ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തതോ, എടുക്കാത്തതോ, ഭക്ഷിക്കാത്തതോ, നൽകിയിട്ടില്ലാത്തതോ, ആശ്രയിക്കാത്തതോ ഒന്നുമില്ല.
ഇദാനീം സ്വാം ദിശം യാന്തു ഭവന്തോ യാമ്യ് അഹം പ്രിയാഃ । സംയോഗാ വിപ്രയോഗാന്താസ് സര്വേ സംസാരവര്ത്മനി
ഇപ്പോൾ പ്രിയരേ, നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ദിശകളിലേക്ക് പോകൂ. ഞാൻ എന്റെ വഴി പോകുന്നു. ഈ ലോകയാത്രയിൽ എല്ലായിടത്തും കൂടിച്ചേരലുകൾ വേർപാടിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്.
അയം ചാക്ഷുഷ ആലോകോ വിശത്വ് ആദിത്യമണ്ഡലമ് । വിശന്തു വനപുഷ്പാണി സൌഗന്ധ്യാനന്ദസംവിദഃ
ഈ കാണുന്ന വെളിച്ചം സൂര്യന്റെ വട്ടത്തിൽ ലയിക്കട്ടെ. കാട്ടിലെ പുഷ്പങ്ങൾ അവരുടെ സുഗന്ധസുഖത്തോടൊപ്പം തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിലേക്ക് മടങ്ങട്ടെ.
പ്രാണാനിലാസ് തഥാ സ്പര്ശാ വിശന്ത്വ് അദ്യ പ്രഭഞ്ജനമ് । വിശന്ത്വ് ആകാശകുഹരം ശബ്ദശ്രവണപങ്ക്തയഃ
പ്രാണവായുവും സ്പർശങ്ങളും ഇന്ന് കാറ്റിൽ ലയിക്കട്ടെ. ശബ്ദവും കേൾവിയും ആകാശത്തിലെ പോക്കിലേക്കു ചേർന്നുപോകട്ടെ.
ഗലത്വ് അഗ്നൌ ഘൃതമ് ഇവ ചന്ദ്രേ ക്ഷീണവപുര് മനഃ
ക്ഷീണിച്ച മനസ്സ്, നെയ്യ് അഗ്നിയിൽ ഉരുകുന്നതുപോലെയും അമൃതം ചന്ദ്രനിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെയും, അങ്ങോട്ട് അങ്ങോട്ട് ഉരുകിപ്പോകട്ടെ.