സമ്പന്നഃ കാകതാലീയാത് സ്വശക്തിനിരതേന്ദ്രിയഃ । തഥൈവ കില കായോ ഽയം കേവ കസ്യാത്ര ഖണ്ഡനാ
പക്ഷിയെത്തി കുരുവിയുടെ തലയില് ഇരിക്കുന്നതുപോലെ, യാദൃശ്ചികമായിട്ടാണ് ഈ ശരീരം രൂപംകൊള്ളുന്നത്. അതിന്റെ ഭാഗങ്ങള്ക്ക് സ്വന്തം ഇച്ഛയോ ശക്തിയോ ഇല്ല. അങ്ങനെ ആയിരിക്കുമ്പോള് ഇതിനെ ആരാണ് യഥാര്ഥത്തില് തള്ളിക്കളയാന് കഴിയുക?
വിസ്മൃതിര് വിസ്മൃതാ ദൂരം സ്മൃതിസ് സ്ഫുടമ് അനുസ്മൃതാ । സത് സജ് ജാതമ് അസച് ചാസത് ക്ഷയി ക്ഷീണം സ്ഥിരം സ്ഥിതമ്
മറവു മറന്നുപോകുന്നു, അകലെക്കു മാറുന്നു; ഓര്മ്മ തെളിഞ്ഞു മനസ്സിലാവുന്നു. യഥാര്ഥം യഥാര്ഥമായി, അസത്യം അസത്യമായിത്തീരുന്നു. നശിക്കേണ്ടത് നശിക്കുന്നു, സ്ഥിരമായത് സ്ഥിരമായി നിലനില്ക്കുന്നു.
ഏവംവിധേന ഭഗവാന് വിചാരേണ മഹാതപാഃ । സോ ഽതിഷ്ഠന് മുനിശാര്ദൂലോ ബഹൂന് വര്ഷഗണാന് ഇഹ
ഇങ്ങനെ ആലോചനയില് നിലകൊണ്ട മഹാതപസ്സായ ഭാഗവാന് ഈ ലോകത്ത് അനേകം വര്ഷങ്ങള് കഴിഞ്ഞു.
അപുനര്ഭവനായൈവ യത്ര ചിന്താന്തമ് ആഗതാ । മൂഢതാ ച സുദൂരസ്ഥാ തത്രാസാവ് അവസത് സദാ
ചിന്ത അവസാനിക്കുന്നിടത്തും ഭ്രമം ദൂരെയായിടത്തും, തിരിച്ചുവരാതിരിക്കാന് മനസ്സോടെ അവന് എപ്പോഴും അവിടെ വസിച്ചു.
യഥാഭൂതപദാര്ഥൌഘദര്ശനോത്ഥമ് അനന്തകമ് । ധ്യാനാശ്വാസനമ് ആലമ്ബ്യ സോ ഽവസത് പുരുഷസ് സദാ
സകല വസ്തുക്കളെയും യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ കാണുന്ന ധ്യാനശ്വാസം ആശ്രയിച്ച് ആ പുരുഷൻ എപ്പോഴും നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
ഹേയാദേയസമാസങ്ഗത്യാഗാദാനദൃശോഃ ക്ഷയേ । പദേ പരമപൂര്ണാത്മാ സോ ഽവസത് സ്വാന്തശാന്തിദേ
സ്വീകരിക്കലിന്റെയും ഉപേക്ഷിക്കലിന്റെയും ഭാവങ്ങൾ അവസാനിപ്പിച്ച്, എടുക്കലും വിട്ടുകളയലും ഇല്ലാതാക്കി, പരിപൂർണ്ണമായ ആത്മാവിൽ, തന്റെ മനസ്സിന്റെ ശാന്തിയിൽ, അവൻ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
സോ ഽഗസ്ത്യപുത്രോ ഭഗവാന് വീതഹവ്യോ വിവാസനഃ । വിദേഹമുക്തതാം പ്രാപ്തോ യഥാ കാലേന തച് ഛൃണു
അഗസ്ത്യന്റെ പുത്രനായ ഭഗവാൻ വീതഹവ്യൻ, സന്ന്യാസി, ദേഹമില്ലാത്ത മോക്ഷാവസ്ഥയിൽ എത്തി. അതു എങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്നു നീ കേൾക്കു.
ത്രിംശദ്വര്ഷസഹസ്രാണി സപ്തവര്ഷശതാനി ച । പുണ്യാശ്രമ ഉഷിത്വേഹ തഥാ മേരൌ സുരാലയേ
മുപ്പതിനായിരം വർഷവും ഏഴു നൂറ് വർഷവും അവൻ ഈ ഭൂമിയിലെ പുണ്യാശ്രമത്തിൽ, അതുപോലെ ദേവന്മാരുടെ വാസസ്ഥലമായ മെറു പർവതത്തിലും പാർത്തു.
വീതഹവ്യമുനേര് ആസീദ് ഇച്ഛാനിച്ഛാച്ഛചേതസഃ । വിദേഹേ കേവലീഭാവേ സീമാന്തേ ജന്മകര്മണാമ്
വീതഹവ്യമുനിക്ക് ആഗ്രഹവും ദ്വേഷവും ഇല്ലാത്ത മനസ്സോടെ, ശരീരബോധം വിട്ടു, ജനനവും കര്മവും അവസാനിക്കുന്ന അതിരിലെത്താനായി.
സംസാരാസങ്ഗസന്ത്യാഗരസാസവവരേച്ഛയാ । വിവേശ സ തയൈകാന്തേ വിന്ധ്യാദ്രേര് ഹേമകന്ദരമ്
ലോകബന്ധങ്ങളോടുള്ള ആസക്തി വിട്ടുമാറാനുള്ള അമൃതം തേടി, ഏകാന്തതയില് വിന്ദ്യപര്വ്വതത്തിലെ പൊന്നുകൊവിലകിലേക്ക് അദ്ദേഹം കടന്നു入り.
അപുനസ്സങ്ഗമായാശു ജഗജ്ജാലമ് അവേക്ഷ്യ സഃ । ബദ്ധപദ്മാസനം സ്ഥിത്വാ തത്രോവാചാത്മനാത്മനി
ഇനി ഒരിക്കലും ഈ ലോകമയജാലത്തില് കുടുങ്ങേണ്ടതില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവിടെ പാദ്മാസനത്തില് ഇരുന്ന്, തന്റെ ഉള്ളിലേക്കു തന്നെ സംസാരിച്ചു.
രാഗ നീരാഗതാം ഗച്ഛ ദ്വേഷ നിര്ദ്വേഷതാം വ്രജ । ഭവദ്ഭ്യാം സുചിരം കാലമ് ഇഹ പ്രക്രീഡിതം മയാ
ആസക്തിയേ, നീ ആശക്തരഹിതത്വത്തിലേക്ക് പോവുക; ദ്വേഷമേ, നീ ദ്വേഷരഹിതത്വം നേടുക; നിങ്ങളെ കൂടെ കൊണ്ടു ഞാന് വളരെ കാലം ഇവിടെ കളിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
ഭോഗാ നമോ ഽസ്തു യുഷ്മഭ്യം ജന്മകോടിശതാന്യ് അഹമ് । ഭവദ്ഭിര് ലാലിതോ ലോകേ ലാലകൈര് ഇവ ബാലകഃ
ഭോഗങ്ങളേ, നിങ്ങളെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. അനേകം ജന്മങ്ങൾക്കാലം, ഈ ലോകത്ത് ഞാൻ നിങ്ങളാൽ സ്നേഹത്തോടെ വളർത്തപ്പെട്ട ഒരു കുട്ടിയെ പോലെ ആയിരുന്നു.
ഇമാമ് അപി പരാം പുണ്യാം നിര്വാണപദവീമ് അഹമ് । യേന വിസ്മാരിതസ് തസ്മൈ സുഖായാസ്തു നമോ നമഃ
ഈ പരമമായ ശുഭമായ നിർവാണപദവിയും ഞാൻ നേടിയത്, അതിലൂടെ സന്തോഷത്തിനായി മറവിയുണ്ടായതിനു, അതിന് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം.
ത്വദുത്തപ്തേന ഹേ ദുഃഖ മയാത്മാന്വിഷ്ട ആദരാത് । തസ്മാത് ത്വദുപദിഷ്ടോ ഽയം മാര്ഗോ മമ നമോ ഽസ്തു തേ
ദു:ഖമേ, നിന്റെ കഠിനത്വം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ആത്മാവിനെ ആകാംക്ഷയോടെ അന്വേഷിച്ചത്. അതിനാൽ, നീ എന്നെ കാണിച്ച ഈ വഴി കൊണ്ടു നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
ത്വത്പ്രസാദേന ലബ്ധേയം ശീതലാ പദവീ മയാ । ദുഃഖ നാമ്നൈവ ദുഃഖം ത്വം സുഖദാത്മന് നമോ ഽസ്തു തേ
നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഞാൻ ഈ ശാന്തമായ നിലയിൽ എത്തി. ദു:ഖം എന്ന പേരിൽ മാത്രമാണ് ദു:ഖം; നീ തന്നെയാണ് സന്തോഷം നൽകുന്നവൻ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
കല്യാണമ് അസ്തു തേ മിത്ര സംസാരാസാരജീവിതാ । ദേഹ സ്ഥിതിര് ഇയം യാമോ വയമ് ആത്മീയമ് ആസ്പദമ്
സുഹൃദേ, നിനക്ക് എല്ലാ ശുഭവും ഉണ്ടാവട്ടെ. നീ ലോകബന്ധങ്ങളുടെ സാരമില്ലാത്ത ജീവിതം നയിക്കുന്നവനാണ്. ഈ ശരീരം നമുക്ക് ഒരു താമസസ്ഥലമായിരിക്കുന്നു; നാം നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
പ്രായോ ജഡാനാം ജന്തൂനാമ് അഹോ നു വിഷമാ ഗതിഃ । ദേഹേനാപി വിയുജ്യേ ഽഹം ഭൂത്വാ ജന്മശതാന്യ് അപി
അറിയില്ലാത്ത ജീവികൾക്ക് ഭാവി വളരെ കഠിനമാണ്. ശരീരത്തിൽ നിന്നു വേർപെട്ടിട്ടും ഞാൻ നൂറുകണക്കിന് ജന്മങ്ങൾ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.
മിത്ര കായ മയാ ന ത്വം ത്യജ്യസേ ചിരബാന്ധവ । ത്വയൈവാത്മന്യ് ഉപാനീതാ സ്വാത്മജ്ഞാനവശാത് ക്ഷതിഃ
ശരീരമേ, നീ എന്റെ പഴയ സുഹൃത്ത് തന്നെയാണ്; ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല. നീ തന്നെയാണ് ആത്മജ്ഞാനം എന്നെക്കൊണ്ട് നേടിപ്പിച്ചത്, അതിനാൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ മാറ്റം സംഭവിച്ചു.
അധിഗമ്യാത്മവിജ്ഞാനമ് ആത്മനാശഃ കൃതസ് ത്വയാ । ദേഹേ നാന്യേന ഭഗ്നോ ഽസി ത്വയൈവൈതദ് ഉപാസിതമ്
ആത്മവിജ്ഞാനം നേടിയതോടെ, നീ തന്നെ നിന്നെ അശേഷം മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ശരീരത്തിൽ മറ്റൊരുവൻ നിന്നെ തകർത്തതല്ല; നീ തന്നെയാണ് ഇതെല്ലാം നടത്തിയത്.
ഏകാകിന്യൈവ ശുഷ്യന്ത്യാ പ്രശാന്തേ മയി ദീനയാ । ത്വയാ ദുഃഖം ന കര്തവ്യം മാതസ് തൃഷ്ണേ വ്രജാമ്യ് അഹമ്
ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കു ഇരുന്നു, ഉണങ്ങിയ മനസ്സോടെ, സമാധാനത്തോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അമ്മയായ തൃശ്യേ, നീ ഇനി എനിക്ക് ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കേണ്ട. ഞാൻ പോകുന്നു.
ക്ഷന്തവ്യാഃ കാമ ഭഗവന് വിപരീതാപരാധജാഃ । ദോഷാ ഉപശമൈകാന്തം വ്രജാമ്യ് ആദിശ മാമ് അലമ്
കാമദേവാ, തെറ്റായ പ്രവൃത്തികളാൽ ഉണ്ടായ പിഴവുകൾ നീ ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ സമ്പൂർണ്ണമായ ശാന്തിയിലേക്കാണ് കടക്കുന്നത്. ഇനി എന്നോട് പറയേണ്ടതൊന്നുമില്ല.
ചിരാച് ചിരായ ചേദാനീമ് അമ്ബ തൃഷ്ണേ കിലാവയോഃ । വിയോഗോ യോഗദോഷേണ പ്രണാമോ ഽയമ് അപശ്ചിമഃ
അമ്മയായ തൃശ്യേ, ഇത്രയും കാലം കഴിഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ യോഗത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ നമ്മള്ക്കിടയിൽ വേർപാട് സംഭവിച്ചാൽ, ഇതാണ് എന്റെ അവസാന നമസ്കാരം.
നമസ് സുകൃത സേവ്യായ ഭവതേ ഽസ്തു ത്വയാ പുരാ । നരകേഭ്യസ് സമുത്താര്യ സ്വര്ഗേ ഽഹമ് അഭിയോജിതഃ
നല്ല പ്രവൃത്തികൾക്ക് യോഗ്യയായവളേ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. മുമ്പ്, നിന്നെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഞാൻ നരകങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപെട്ട് സ്വർഗത്തിൽ എത്തിയത്.
കുകാര്യക്ഷേത്രരൂഢായ നരകസ്കന്ധവാഹിനേ । ശാസനാപുഷ്പഭാരായ നമോ ദുഷ്കൃതശാഖിനേ
ദുഷ്കര്യങ്ങളുടെ നിലംപിടിച്ചവളേ, നരകഭാരങ്ങൾ ചുമക്കുന്നവളേ, ആജ്ഞാപൂവുകളുടെ അലങ്കാരം ധരിച്ചവളേ, പാപങ്ങളുടെ ശാഖയായവളേ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
യേന സാര്ധം ചിരം ബഹ്വ്യോ ഭുക്താ ദുഷ്കൃതയോനയഃ । അദ്യ പ്രഭൃത്യ് അദൃശ്യായ തസ്മൈ മോഹായ തേ നമഃ
നീ കൂടെ ചേർന്ന്, നീണ്ട കാലം അനേകം ദുഷ്ജന്മങ്ങൾ അനുഭവിച്ചുവല്ലോ; ഇന്നുമുതൽ കാണാനാവാത്തവളായ മായേ, നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
പ്രധ്വനദ്വംശമധുരവചസേ പത്ത്രവാസസേ । നമോ ഗുഹാതപസ്വിന്യൈ വയസ്യായൈ സമാധിഷു
നശിപ്പിക്കുകയും ദ്രവിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മധുരവാക്കുകളുള്ളവളേ, ഇലകളിൽ വസിക്കുന്നവളേ, ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന തപസ്സുകാരിയായവളേ, ധ്യാനങ്ങളിൽ കൂട്ടുകാരിയായവളേ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
സംസാരാധ്വനി ഖിന്നസ്യ ത്വം സമാശ്വാസകാരണമ് । ആസീര് വയസ്യാ സുസ്നിഗ്ധാ സര്വശോകാപഹാരിണീ
സംസാരയാത്രയിൽ ക്ഷീണിച്ചവർക്കു ആശ്വാസം നൽകുന്നവളേ, പ്രിയ കൂട്ടുകാരിയായ് സ്നേഹപൂർവ്വം എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും അകറ്റിയവളേ, നീയായിരുന്നു അനുഗ്രഹം.
സര്വസങ്കടഖിന്നേന ദോഷേഭ്യോ ദ്രവതാ മയാ । ത്വമ് ഏകാ ശോകനാശാര്ഥമ് ആശ്രിതാ പരമാ സഖീ
എല്ലാ കഷ്ടതകളും അനുഭവിച്ച്, പിഴവുകളിൽ നിന്ന് ഉരുകി ഞാൻ ദു:ഖം നീക്കാൻ ഒരേ ഒരു പ്രിയ സുഹൃത്ത് ആയ നിന്നിൽ ആശ്രയം തേടുന്നു.
വാര്ദ്ധകൈകാന്തസുഹൃദേ ദണ്ഡകാഷ്ഠായ തേ നമഃ
വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ ഒറ്റയൊരു സ്നേഹിതനായ ദണ്ഡംപോലുള്ള നിനക്കു വന്ദനം.