തദ് ഗത്വാ പ്രവിശാമ്യ് ആശു ദേഹമ് ഏതം വിവസ്വതഃ । തദീയഃ പിങ്ഗലോ ദേഹമ് ഉദ്ധരിഷ്യതി മേ തതഃ
ഞാൻ വേഗത്തിൽ പോയി വിവസ്വാന്റെ ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിക്കാം. അവന്റെ പിങ്ക് നിറമുള്ള ശരീരം എന്നെ അവിടെ നിന്ന് ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുപോകും.
അഥ വാ കിം മമൈതേന ശാമ്യാമ്യ് അഹമ് അവിഘ്നതഃ । നിര്വാമി സ്വം പദം യാമി കോ ഽര്ഥോ മേ ദേഹലീലയാ
അല്ലെങ്കിൽ, ഇതിൽ എനിക്ക് എന്താണ്? ഞാൻ ശാന്തമായി തടസ്സമില്ലാതെ നിലയ്ക്കാം; എന്റെ സ്വഭാവസ്ഥയിലേക്ക് ലയിക്കാം. ഈ ശരീരത്തിന്റെ കളിക്ക് എനിക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം?
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ മനസാ വീതഹവ്യോ മഹാമതേ । തൂഷ്ണീം സ്ഥിത്വാ ക്ഷണം ഭൂയശ് ചിന്തയാമ് ആസ ഭൂതലേ
ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചിട്ട്, മഹാശയനായ വീതഹവ്യൻ ഒരു നിമിഷം മൗനമായി നിന്നു. പിന്നെ ഭൂമിയിൽ വീണ്ടും ആലോചിച്ചു.
ഉപാദേയോ ഹി ദേഹസ്യ ന മേ ത്യാഗോ ന സംശ്രയഃ । യാദൃശോ ദേഹസന്ത്യാഗസ് താദൃശോ ദേഹസംശ്രയഃ
ശരീരം എടുക്കാനും ഉപേക്ഷിക്കാനും എനിക്ക് ആവശ്യമില്ല. ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് എങ്ങനെയോ, അതുപോലെയാണ് ശരീരം സ്വീകരിക്കുന്നതും.
തദ് യാവദ് അസ്തി ദേഹോ ഽയം ന യാവദ് അണുതാം ഗതഃ । താവദ് ഏനമ് ഉപാരുഹ്യ കിഞ്ചിത് പ്രവിചരാമ്യ് അഹമ്
ഈ ശരീരം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, അതു സൂക്ഷ്മമായിട്ടില്ലാത്തവരെ, ഞാൻ ഇതിൽ കയറി കുറേ നേരം സഞ്ചരിക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു.
പിങ്ഗലേന ശരീരം സ്വമ് ഉദ്ധര്തും താപനം വപുഃ । പ്രവിശാമി നഭസ്സംസ്ഥം മകുരം പ്രതിബിമ്ബവത്
പിംഗലനാളിയുടെ ശക്തിയാൽ എന്റെ ശരീരം ഉയർത്താൻ, ഞാൻ ആകാശത്തിൽ നില്ക്കുന്ന കണ്ണാടിപോലെയുള്ള പ്രതിബിംബത്തിൽ കയറിയതുപോലെ പ്രവേശിച്ചു.
ഇത്യ് അസൌ മുനിര് ആദിത്യം വിവേശാനിലരൂപധൃത് । പുര്യഷ്ടകവപുര് ഭൂത്വാ ശസ്ത്രപിണ്ഡമ് ഇവാനലഃ
അങ്ങനെ ആ മുനി, വായുവിന്റെ രൂപം ധരിച്ച്, സൂക്ഷ്മശരീരമായി, അഗ്നി ഇരുമ്പ് കഷ്ണത്തിൽ കയറുന്നതുപോലെ സൂര്യനിൽ പ്രവേശിച്ചു.
ഭഗവാന് രവിര് അപ്യ് ഏനം ഹൃദ്ഗതം മുനിനായകമ് । ദൃഷ്ട്വാ സോ ഽചിന്തയത് കാര്യപൌര്വാപര്യമ് ഉദാരധീഃ
ഭഗവാൻ രവി, തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന ആ മുനിനായകനെ കണ്ടപ്പോൾ, ഉന്നതമായ മനസ്സോടെ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നതിന്റെ ക്രമം ആലോചിച്ചു.
വിന്ധ്യകന്ദരഭൂദേശമ് അഗ്രം മുനികലേവരമ് । തൃണോപലപരിച്ഛന്നം ദദര്ശ ഗതസംവിദമ്
വിന്ദ്യപർവ്വതത്തിലെ ഒരു ഗുഹയുടെ വാതിലിന് സമീപം, പുല്ലും ഇലകളും കൊണ്ട് മൂടിയ നിലയിൽ, അവബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു മുനിയുടെ ശരീരം അവൻ കണ്ടു.
ഋഷേശ് ചികീര്ഷിതം ജ്ഞാത്വാ ഭാനുര് ഗഗനമധ്യഗഃ । ധരാതോ മുനിമ് ഉദ്ധര്തുമ് ആദിദേശാഗ്രഗം ഗണമ്
മുനിയുടെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, ആകാശത്തിന്റെ നടുവിൽ നിലകൊണ്ട സൂര്യൻ, തന്റെ പ്രധാന അനുചരന്മാരെ ആ മുനിയെ ഭൂമിയിൽ നിന്നു ഉയർത്താൻ ആജ്ഞാപിച്ചു.
വീതഹവ്യമുനേസ് സംവിത് സാ പുര്യഷ്ടകരൂപിണീ । രവിം വാതമയീ പൂജ്യം പ്രണനാമാശു ചേതസാ
വീതഹവ്യമുനിയുടെ അവബോധം, സൂക്ഷ്മശരീരത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, വായുവിൽ നിന്നുണ്ടായ മഹത്വമുള്ള സൂര്യനോട് ഭക്തിപൂർവ്വം വേഗത്തിൽ നമസ്കരിച്ചു.
ഭാനുനാഥാഭ്യനുജ്ഞാതോ മാനപൂര്വകമ് അഗ്രഗമ് । വിവേശ പിങ്ഗലാകാരം വിന്ധ്യകന്ദരഗാമിനമ്
സൂര്യദേവന്റെ അനുമതിയോടെ, ആ പ്രധാന അനുചരൻ ആദരപൂർവ്വം വിന്ദ്യഗുഹയിലേക്ക് പോകുന്ന പിംഗലാനാളത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
പിങ്ഗലോ ഽസൌ നഭസ് ത്യക്ത്വാ കുഞ്ജകുഞ്ജരസുന്ദരമ് । പ്രാപ വിന്ധ്യവനം പ്രാവൃണ്മത്താഭ്രാമ്ബരഭാസുരമ്
അവൻ, കവിള് നിറഞ്ഞ മഞ്ഞനിറം, ആകാശം വിട്ട്, കുഞ്ഞാനയെപ്പോലെ മനോഹരമായ്, മഴയാൽ ഉല്ലാസമുള്ള മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് പ്രകാശമുള്ള വിന്ധ്യകാടിലേക്ക് എത്തി.
ഉദ്ദധാര ധരാകോശാന് നഖനിഷ്കൃഷ്ടഭൂധരഃ । കലേവരം മുനേഃ പങ്കാന് മൃണാലമ് ഇവ സാരസഃ
അവൻ തനിക്കു nails ഉപയോഗിച്ച് പർവ്വതം പുറത്തെടുക്കുന്നതുപോലെ, ഭൂമിയുടെ കൂമ്പാരങ്ങൾ ഉയർത്തി, മുനിയുടെ ശരീരത്തിലെ ചെളിയിൽ നിന്ന് ഹംസ ഒരു താമരത്തണ്ട് എടുക്കുന്നതുപോലെ ചെയ്തു.
മൌനം പുര്യഷ്ടകമ് അഥ സ്വം വിവേശ കലേവരമ് । നഭസ്തലപരിശ്രാന്തോ വിഹങ്ഗമ ഇവാലയമ്
ശേഷം, സൂക്ഷ്മശരീരം തനിക്കു തന്നെ ഉള്ള ശരീരത്തിലേക്ക് കടന്നു, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു ക്ഷീണിച്ച പക്ഷി തൻറെ കൂടിലേക്കു മടങ്ങുന്നതുപോലെ.
പ്രണമ്യാശു മിഥോ മൂര്തീ വീതഹവ്യനഭശ്ചരൌ । ബഭൂവതുസ് സ്വകാര്യൈകതത്പരൌ തേജസാം നിധീ
അവർ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് വേഗത്തിൽ പരസ്പരം നമസ്കരിച്ചു, വിറ്റഹവ്യനെപ്പോലെ ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിച്ച ശേഷം, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങളിൽ മുഴുകി, പ്രകാശത്തിന്റെ നിധികളായി മാറി.
ജഗാമ പിങ്ഗലോ വ്യോമ മുനിശ് ച വിമലം സരഃ । താരകാകാരകുമുദം സൂര്യാംശുകചദാകൃതി
പിംഗളൻ ആകാശത്തിലേക്ക് പോയി, മുനി ശുദ്ധമായ തടാകത്തിലേക്ക് ചെന്നു. ആ തടാകം നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആകാശംപോലെയും, അതിലെ കുമുദങ്ങൾ നക്ഷത്രങ്ങൾപോലെയും, അതിൽ വീണു പടർന്ന സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾപോലെയും കാണപ്പെട്ടു.
വീതഹവ്യോ മമജ്ജാശു സരസ്യ് ഉത്ഫുല്ലപങ്കജേ । പങ്കപല്വലലീലാന്തേ വനേ കലഭകോ യഥാ
വീതഹവ്യൻ പുഷ്പിച്ച കുമുദങ്ങളുള്ള ആ തടാകത്തിലേക്ക് വേഗത്തിൽ ചാടിക്കയറി. കാട്ടിലെ ചതുപ്പുനീരിന്റെ അരികിൽ കളിക്കുന്ന കുഞ്ഞാനയെപ്പോലെയായിരുന്നു അവൻ.
തത്ര സ്നാത്വാ ജപം കൃത്വാ പൂജയിത്വാ ദിവാകരമ് । തപോഭൂഷിതയാ തന്വാ പൂര്വവത് പുനര് ആബഭൌ
അവിടെ കുളിച്ച്, ജപം ചെയ്ത്, സൂര്യനെ ആരാധിച്ച ശേഷം, തപസ്സിന്റെ മഹിമകൊണ്ടു അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ശരീരത്തോടെ, മുമ്പുപോലെ അവൻ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
മൈത്ര്യാ തയാ സമതയാ പരയാ ച ശാന്ത്യാ സത്പ്രജ്ഞയാ മുദിതയാ കൃപയാ ശ്രിയാ ച । യുക്തോ മുനിസ് സകലസങ്ഗവിമുക്തചേതാ വിന്ധ്യേ സരിത്തടഗതോ ദിനമ് ഏവ രേമേ
സ്നേഹം, സമത, പരമശാന്തി, സത്യബുദ്ധി, ആനന്ദം, കരുണ, ഐശ്വര്യം എന്നിവയാൽ സമ്പന്നനും, എല്ലാ ബന്ധങ്ങളിൽനിന്നും മനസ്സു മോചിതനുമായ മുനി, വിന്ധ്യപർവ്വതത്തിലെ നദീതീരത്ത് ആ ദിവസം മാത്രം സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞു.
ദിനാന്തേ സ സമാധാതും പുനര് ഏവ മനോ മുനിഃ । വിവേശ കാഞ്ചിദ് വിതതാം വിജനാം വിന്ധ്യകന്ദരാമ്
ദിവസം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ആ മഹാത്മാവ് വീണ്ടും തന്റെ മനസ്സ് പിൻവലിച്ച്, വിന്ധ്യപർവ്വതത്തിലെ ഒരു വിശാലവും ശാന്തവുമായ ഗുഹയിൽ ആഴമായ ധ്യാനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
തദ് ഏവാഥാനുസന്ധാനമ് അത്യജത് സമമ് ഇന്ദ്രിയൈഃ । ചേതസാ കഥയാമ് ആസ ദൃഷ്ടലോകപരാവരഃ
അപ്പോൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളോടൊപ്പം ആ അന്വേഷണവും ഉപേക്ഷിച്ച്, ലോകത്തിന്റെ പുറംഭാഗവും ആന്തരികതയും കണ്ട മനസ്സോടെ ആചാര്യൻ ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പൂര്വമ് ഏവേന്ദ്രിയഗണോ മയാ പരിഹൃതസ് സ്ഫുടമ് । ഇദാനീം ചിന്തയാ നാര്ഥഃ പുനര് വിതതയാ മമ
മുൻപേ തന്നെ ഞാൻ എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ വ്യക്തമായി നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നു; ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ ആലോചനയ്ക്ക് എനിക്ക് ആവശ്യമില്ല.
അസ്തി നാസ്തീതി കലനാം ഭങ്ക്ത്വാ മൃദ്വീം ലതാമ് ഇവ । ശേഷേ തു ബദ്ധസംസ്ഥാനം തിഷ്ഠാമ്യ് അചലശൃങ്ഗവത്
ഉണ്ട്, ഇല്ല എന്ന സംശയങ്ങളുടെ സുന്ദരമായ വള്ളിയെ തകർത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാൻ ഒരു പർവ്വതശൃംഗംപോലെ അചഞ്ചലമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ഉദിതോ ഽസ്തങ്ഗത ഇവ സ്വസ്തങ്ഗത ഇവോദിതഃ । സമസ് സമരസാഭാസസ് തിഷ്ഠാമി സ്വസ്ഥതാം ഗതഃ
എനിക്ക് ഉദയം വന്നതുപോലെയും അസ്തമിച്ചതുപോലെയും, അസ്തമിച്ചവനായി ഉദിച്ചവനായി, എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരുപോലെയായി, സമതയോടെ, മനസ്സിന്റെ സമാധാനം പ്രാപിച്ചവനായി ഞാൻ നില്ക്കുന്നു.
പ്രബുദ്ധോ ഽപി സുഷുപ്തസ്ഥസ് സുഷുപ്തസ്ഥഃ പ്രബുദ്ധവാന് । തുര്യമ് ആലമ്ബ്യ കാര്യാന്തം തിഷ്ഠാമി സ്തമ്ഭിതസ്ഥിതിഃ
ജാഗരിതാവസ്ഥയിലായിട്ടും ഗഹനമായ ഉറക്കത്തിൽ നില്ക്കുന്നവനായി, ഉറക്കത്തിൽ ആയിട്ടും ഉണർന്നവനായി, അതിനപ്പുറമുള്ള നാലാം അവസ്ഥയിൽ ആശ്രയിച്ച്, എല്ലാ പ്രവർത്തികളും അവസാനിക്കുന്നതുവരെ ഞാൻ അചഞ്ചലനായി നില്ക്കുന്നു.
സ്ഥിരസ് സ്ഥാണുര് ഇവൈകാന്തേ സ്വാന്താന്തേ സര്വതസ് സ്ഥിതേ । സത്ത്വസാമാന്യസാമ്യേ ഹി തിഷ്ഠാമ്യ് അപഗതാമയഃ
ഏകാന്തത്തിൽ അശ്രംഭമായ ഒരു തൂണുപോലെ സ്ഥിരതയോടെ, എന്റെ ഉള്ളിലെ ആത്മാവ് എല്ലിടത്തും നിലനിൽക്കുന്നു. ശുദ്ധമായ സത്ത്വത്തിന്റെ സമതയിൽ, എല്ലാ വ്യാധികളും വിട്ട് ഞാൻ നില്ക്കുന്നു.
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ സ ധ്യാനേ പുനസ് തസ്ഥൌ ദിനാനി ഷട് । തതഃ പ്രബോധമ് ആപന്നഃ ക്ഷണസുപ്ത ഇവാധ്വഗഃ
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, അവൻ ധ്യാനത്തിൽ ആറ് ദിവസം തുടർന്നു. അതിനുശേഷം, ഒരു യാത്രക്കാരൻ ചെറു ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഉണരുന്നതുപോലെ, അവൻ പൂര്ണമായ ബോധം പ്രാപിച്ചു.
ഏവംസിദ്ധസ് സ ഭഗവാന് വീതഹവ്യോ മഹാതപാഃ । വിജഹാര ചിരം കാലം ജീവന്മുക്തതയാ തയാ
ഇങ്ങനെ സിദ്ധനായ മഹത്തായ തപസ്സുകാരനായ വീതഹവ്യൻ, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മോക്ഷം പ്രാപിച്ചവനായി ദീർഘകാലം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.
വസ്തു നാഭിനനന്ദാസൌ ന നിനിന്ദ കദാചന । ന ജഗാമ തഥോദ്വേഗം ന ച ഹര്ഷമ് അവാപ ഹ
അവൻ ഒരിക്കലും ഒന്നിനെയും ആസ്വദിച്ചില്ല, ഒന്നിനെയും അപഹാസ്യമായോ കുറ്റമായോ കണ്ടില്ല; അവനിൽ ഒരിക്കലും ഉത്കണ്ഠയോ അതിയായ ആനന്ദമോ ഉണ്ടായില്ല.