വാസനാവലിതോ ജീവോ യാത്യ് ഉത്സൃജ്യ ശരീരകമ് । കപിര് വനതരും ത്യക്ത്വാ തര്വന്തരമ് ഇവാസ്ഥിതഃ
വാസനകളാൽ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്ന ജീവൻ ശരീരം വിട്ട് പോകുന്നു; കുരങ്ങു ഒരു മരമൊഴിഞ്ഞ് മറ്റൊന്നിലേക്ക് പോകുന്നതുപോലെയാണ് അത്.
പുനസ് തദ് അപി സന്ത്യജ്യ പ്രയാത്യ് അന്യദ് അപി ക്ഷണാത് । അന്യസ്മിന് വിതതേ ദേശേ കാലേ ഽന്യസ്മിംശ് ച രാഘവ
പിന്നെ അതും വിട്ട്, ഒരുപാട് നേരം കാഴ്ചയില്ലാതെ, മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക്, മറ്റൊരു സമയത്തേക്ക്, രാഘവ, ഒരാൾ പോകുന്നു.
ഇതശ് ചേതശ് ച നീയന്തേ ജീവാ വാസനയാ സ്വയാ । ചിരം തദുപജീവിന്യാ ധൂര്തധാത്ര്യേവ ബാലകാഃ
സ്വന്തം ആസക്തികൾ കൊണ്ട് ജീവികൾ ഇവിടെ നിന്നും അവിടെക്കും നീങ്ങുന്നു; ആ ആസക്തികൾ അവരെ ദീർഘകാലം വലിച്ചുനടത്തുന്നു, ഒരു കപട ദായമാവു കുട്ടികളെ പോലെ.
വാസനാരജ്ജുവലിതാ ജീര്ണാഃ പര്വതകുക്ഷിഷു । ജരയന്ത്യ് അതിദുഃഖേന ജീവിതം ജീവജീവകാഃ
ആസക്തികളുടെ കയറിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുപോയി, ക്ഷീണിച്ചുപോയ ജീവികൾ പർവതങ്ങളുടെ ഗർഭത്തിൽ വാസം ചെയ്യുന്നു; അത്യന്തം ദു:ഖത്തിൽ പെട്ട്, ജീവൻ ചുരണ്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ജരഢജഗദുപോഢദുഃഖഭാരാഃ പരിണതജര്ജരജീവിതാശ് ശ്വസന്ത്യഃ । ഹൃദയജനിതവാസനാനുവൃത്ത്യാ നരകഭരേ ജനതാശ് ചിരം പതന്തി
വയസ്സിന്റെയും ലോകദു:ഖത്തിന്റെയും ഭാരം ചുമന്ന്, കാലം തകർത്ത ജീവിതം കൊണ്ട്, അവർ ശ്വാസം മുട്ടുന്നു; ഹൃദയത്തിൽ ജനിച്ച ആസക്തികൾ പിന്തുടർന്ന്, ജനങ്ങൾ ദീർഘകാലം നരകത്തിൽ വീഴുന്നു.
ഇത്യ് ഉക്തവത്യ് അഥ മുനൌ ദിവസോ ജഗാമ സായന്തനായ വിധയേ ഽസ്തമ് ഇനോ ജഗാമ । സ്നാതും സഭാ കൃതനമസ്കരണാ ജഗാമ ശ്യാമാക്ഷയേ രവികരൈശ് ച സഹാജഗാമ
മുനിവരൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ആ ദിവസം വൈകുന്നേരം ആയി, സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു. സഭയിലെ എല്ലാവരും നമസ്കാരം അർപ്പിച്ച് കുളിക്കാൻ പോയി. സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളും അവരോടൊപ്പം അങ്ങോട്ട് പോയി.
ദേഹേ ജാതേ ന ജാതോ ഽസി ദേഹേ നഷ്ടേ ന നശ്യസി । ത്വമ് ആത്മാ നിഷ്കലങ്കാത്മാ ദേഹസ് തവ ന കശ്ചന
ശരീരം ജനിച്ചപ്പോൾ നീ ജനിച്ചില്ല; ശരീരം നശിച്ചപ്പോൾ നീ നശിക്കുന്നില്ല. നീ അകമാലിന്യമില്ലാത്ത ആത്മാവാണ്; ശരീരം നിനക്ക് ഒന്നുമല്ല.
യഃ കുണ്ഡബദരന്യായോ യാ ഘടാകാശസംസ്ഥിതിഃ । തത്രൈകസ്മിന് ക്ഷതേ ക്ഷീണേ ദ്വേ ഇതി വ്യര്ഥകല്പനാ
കിണറും ബദരിപഴവും, കലശത്തിലെ ആകാശവും ഉദാഹരണങ്ങൾ പോലെ, ഒന്നൊന്ന് തകർന്നാൽ രണ്ടും ഇല്ലാതാവുന്നു എന്നു കരുതുന്നത് വെറുതെ ഭ്രമമാണ്.
വിനാശിനി വിനഷ്ടേ ഽസ്മിന് ദേഹേ സ്വാം സ്ഥിതിമ് ആഗതേ । വിനശ്യാമീതി യഃ ഖേദീ തം ധിഗ് അസ്ത്വ് അന്ധചേതനമ്
നശിക്കുന്ന ഈ ശരീരം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ നീ നിന്റെ യഥാർത്ഥ നിലയിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, 'ഞാൻ നശിച്ചു' എന്ന് ദുഃഖിക്കുന്നവൻ അന്ധബുദ്ധിയുള്ളവനാണ്; അവനെ കുറ്റം പറയട്ടെ.
യാദൃശോ രശ്മിരഥയോസ് സ്നേഹോദ്വേഗവിവര്ജിതഃ । സമ്ബന്ധസ് താദൃശോ ദേഹചിത്തേന്ദ്രിയസുഖൈശ് ചിതഃ
എന്തുപോലെ ഒരു സൂര്യകിരണത്തിനും ഒരു രഥത്തിനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ആസ്വാദനമോ ഉത്കണ്ഠയോ ഇല്ലാത്തതുപോലെയാണ്, ശരീരവും മനസ്സും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ആനന്ദങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും.
ഗതേതരേതരാപേക്ഷസ് സരഃപങ്കോപലാമ്ഭസാമ് । യഥാ രാഘവ സമ്ബന്ധസ് തഥാ ദേഹേന്ദ്രിയാത്മനാമ്
രാഘവാ, ഒരു കുളത്തിലെ ചളി, കല്ല്, വെള്ളം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പരസ്പരസംബന്ധത്തിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, ശരീരം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ആത്മാവ് എന്നിവയ്ക്കിടയിലുള്ള ബന്ധവും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.
യാദൃശോ ഽബ്ധിധരാദ്യാനാം നിരിച്ഛാപരിദേവനഃ । സംയോഗോ വിപ്രയോഗശ് ച താദൃശോ ദേഹദേഹിനാമ്
മേഘം, പർവ്വതം തുടങ്ങിയവയുടെ കൂടിച്ചേരലും വേർപാടും ആഗ്രഹമോ ദുഃഖമോ ഇല്ലാതെ സംഭവിക്കുന്നതുപോലെ, ശരീരത്തിന്റെയും അതിൽ വസിക്കുന്ന ആത്മാവിന്റെയും കൂടിച്ചേരലും വേർപാടും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.
യഥാ കല്പിതവേതാലവികാരഭയഭീതയഃ । മിഥ്യൈവ കല്പിതാ ഏതേ തഥാ സ്നേഹസുഖാദയഃ
കെട്ടുകഥയായ ഒരു ഭൂതത്തിന്റെ രൂപഭേദങ്ങൾക്കുള്ള ഭയം വെറും ഭ്രമം മാത്രമാണല്ലോ, അതുപോലെ സ്നേഹവും ആനന്ദവും മുതലായവയും മനസ്സിൽ മാത്രം ഉണ്ടാക്കുന്ന ഭ്രമങ്ങളാണ്.
ഭൂതപഞ്ചകസമ്പിണ്ഡാദ് രചിതാ ജനതാഃ പൃഥക് । ഏകസ്മാദ് ഏവ വിടപാദ് വിചിത്രാ ഇവ പുത്രികാഃ
അഞ്ച് ഭൂതങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്നാണ് ഓരോ മനുഷ്യരും രൂപം കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഒരു വൃക്ഷത്തിൽ നിന്നുള്ള പലവിധം ബൊമ്മകൾ വേറിട്ടതുപോലെ, മനുഷ്യരും ഓരോരുത്തരും വ്യത്യസ്തരാണ്.
കാഷ്ഠേതരത് കാഷ്ഠനരേ കിഞ്ചിദ് അന്യന് ന വിദ്യതേ । ഭൂതപിണ്ഡേതരദ് ദേഹേ കിഞ്ചിദ് അന്യന് ന വിദ്യതേ
കട്ടിലിൽ നിന്നുള്ള മനുഷ്യരൂപത്തിൽ മരമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ലാത്തതുപോലെ, ഭൗതികദേഹത്തിലും ആ അഞ്ചു ഭൂതങ്ങൾക്കു പുറമെ മറ്റൊന്നുമില്ല.
ഭൂതപഞ്ചകവിക്ഷോഭനാശോത്പാദേഷു ഹേ ജനാഃ । ഹര്ഷാമര്ഷവിഷാദാനാം കിം ഭവന്തോ വശം ഗതാഃ
അഞ്ച് ഭൂതങ്ങൾ കലക്കപ്പെടുമ്പോഴും ഉൽപ്പത്തിയിലോ നാശത്തിലോ, നിങ്ങൾക്ക് സന്തോഷം, കോപം, ദു:ഖം എന്നിവയെന്തിനാണ് പിടിമുറുക്കുന്നത്?
കോ നാമാതിശയഃ പുംസാം സ്ത്രീനാമ്ന്യ് അപരനാമ്നി വാ । കേവലേ ഭൂതസങ്ഘാതേ പ്രോദ്ഭൂതേ ഽര്ജുനവാതവത്
പുരുഷന്മാർക്കും സ്ത്രീകൾക്കും അല്ലെങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും പേരിനും യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ എന്ത് വ്യത്യാസമുണ്ട്? പൊടിക്കാറ്റുപോലെ ഉയർന്നിട്ടുള്ള ഭൂതങ്ങളുടെ കൂട്ടം മാത്രമല്ലേ ഇവ?
സന്നിവേശാംശവൈചിത്ര്യമ് അജ്ഞാനാമ് ഏവ തുഷ്ടയേ । തജ്ജ്ഞാനാം തു യഥാഭൂതഭൂതപഞ്ചകദര്ശനമ്
രൂപങ്ങളുടെ വൈവിധ്യവും ക്രമീകരണങ്ങളും അജ്ഞന്മാരുടെ മനസ്സിന് സന്തോഷം നൽകാനാണ് ഉള്ളത്. അറിവുള്ളവർക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ കാണുന്നത് പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ സ്വഭാവം മാത്രമാണ്.
മിഥശ് ശിലാപുത്രികയോര് യഥൈകോപലസംസ്ഥയോഃ । ശ്ലിഷ്ടയോര് അപി നോ രാഗസ് തഥാ ചിത്തശരീരയോഃ
രണ്ടു മണ്ണ് പെപ്പാട്ടുകളും ഒരേ കല്ലിൽ ചേർത്ത് വെച്ചാലും അവയ്ക്കിടയിൽ യാതൊരു ആസക്തിയും ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ; അതുപോലെ തന്നെ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും യഥാർത്ഥത്തിൽ ബന്ധമോ ആസക്തിയോ ഇല്ല.
മൃത്പുംസാം യാദൃശോ ഽന്യോഽന്യമ് ആശയസ് സങ്ഗമേ ഭവേത് । ബുദ്ധീന്ദ്രിയാത്മമനസാമ് സങ്ഗമേ താദൃശോ ഽസ്തു തേ
മണ്ണ് പെപ്പാട്ടുകൾ തമ്മിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ബന്ധം പോലെയാകട്ടെ ബുദ്ധി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ആത്മാവ്, മനസ്സ് എന്നിവയുടെ കൂടിയുള്ള ബന്ധവും; അതിൽ കൂടുതൽ അർത്ഥമോ ഉദ്ദേശമോ വേണ്ട.
നാന്യോഽന്യസ്നേഹസമ്ബന്ധഭാജനം ശൈലപുത്രികാഃ । ദേഹേന്ദ്രിയാത്മപ്രാണാശ് ച കസ്യാത്ര പരിദേവനാ
മണ്ണ് പെപ്പാട്ടുകൾക്ക് തമ്മിൽ യാതൊരു സ്നേഹബന്ധവും ഇല്ല. അതുപോലെ തന്നെ ശരീരം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ആത്മാവ്, പ്രാണൻ എന്നിവയ്ക്കിടയിലും യാതൊരു യഥാർത്ഥ ബന്ധവും ഇല്ല. ഇതിനെക്കുറിച്ച് ആരാണ് ദുഃഖിക്കേണ്ടത്?
ഇതശ് ചേതശ് ച യാതാനി യഥാ സംശ്ലേഷയത്യ് അലമ് । തരങ്ഗസ് തൃണജാലാനി തഥാ ഭൂതാനി ഭൂതകൃത്
എങ്ങുമിങ്ങുമുള്ള പുല്ലുതണ്ട് തിരമാലകൾ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നതുപോലെ, ഭൂതങ്ങൾ തമ്മിൽ ചേർന്ന് ജീവികളെ ഒന്നാക്കി കൂട്ടുന്നു.
സംയുജ്യന്തേ വിയുജ്യന്തേ തൃണാന്യ് അബ്ധിജലേ യഥാ । മുക്താന്തഃകലനം ദേഹഭൂതാന്യ് ആത്മനി വൈ തഥാ
ജലത്തിൽ പുല്ലുതണ്ട് ഒന്നിച്ച് ചേരുകയും വേർപിരിയുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ശരീരത്തെ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഭൂതങ്ങൾ ആത്മാവിൽ ചേർന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
ആത്മാ ചിത്തതയാ ദേഹഭൂതാന്യ് ആശ്ലേഷയന് സ്ഥിതഃ । തൃണാന്യ് ആവര്തവൃത്ത്യാന്തഃകലനോന്മുക്തമ് അമ്ബ്വ് ഇവ
മനസ്സുമായി ഒന്നായ ആത്മാവ് ശരീരത്തിലെ ഘടകങ്ങളെ ചേർത്ത് പിടിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ, വെള്ളം തിരയിലൂടെ പുല്ലുതണ്ടുകൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് വീണ്ടും വിട്ടയക്കുന്നു.
പ്രബോധാച് ചിത്തതാം ത്യക്ത്വാ വ്രജത്യ് ആത്മാത്മതാം സ്വയമ് । സ്വസ്പന്ദവശതോ വാരി ത്യക്ത്വാവര്തമ് ഇവാച്ഛതാമ്
ജ്ഞാനം ലഭിച്ചപ്പോൾ ആത്മാവ് മനസ്സുമായി ഉള്ള ഐക്യം വിട്ട് സ്വന്തം സ്വഭാവത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ, വെള്ളം തന്റെ ചലനത്തിലൂടെ തിരയെ വിട്ട് വീണ്ടും സുതാര്യമാകുന്നു.
തതോ വിവിക്തം ഭൂതൌഘം ദേഹസഞ്ജ്ഞം പ്രപശ്യതി । വാതസ്കന്ധഗതോ ജന്തുര് വസുധാമണ്ഡലം യഥാ
അതിനുശേഷം, അവൻ ദേഹമെന്നറിയപ്പെടുന്ന ഭൂതങ്ങളുടെ കൂട്ടം വേറിട്ടതാണെന്ന് കാണുന്നു. കാറ്റിൽ ഒഴുകുന്ന ഒരു ജീവൻ ഭൂമിയുടെ ഗോളത്തെ കാണുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ് ഇത്.
പൃഥഗ്ഭൂതഗണം ത്യക്ത്വാ ദേഹാതീതോ ഭവത്യ് അജഃ । പരം പ്രകാശമ് ആയാതി സൂര്യകാന്ത ഇവാഹനി
വ്യത്യസ്തമായ ഭൂതങ്ങളുടെ കൂട്ടം ഉപേക്ഷിച്ച്, ജനനം ഇല്ലാത്തവൻ ദേഹത്തെ അതിക്രമിച്ച് പരമപ്രകാശത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. പകൽസൂര്യപ്രകാശത്തിൽ സൂര്യകാന്തക്കല്ല് പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെയാണ് അത്.
ജാനാത്യ് അഥാത്മനാത്മാനം മാനമേയാമയോജ്ഝിതമ് । മുക്തഃ ക്ഷീവതയേവാന്തസ് സ്വാം സംവിദമ് അനുസ്മരന്
അതിനുശേഷം, അവൻ താനെത്താനെ അറിയുന്നു, അളവുകളും അളക്കാനുള്ള വസ്തുക്കളും വിട്ട്. മോചിതനായവൻ, വെള്ളം ഒഴിഞ്ഞ ഒരു കലശം പോലെ, അകത്തുള്ള സ്വന്തം ബോധം ഓർക്കുന്നു.
ആത്മൈകസ് സ്പന്ദതേ ചിത്ഖേ വസ്തുജാലൈര് ഇവോദിതഃ । തരങ്ഗകണകല്ലോലൈര് അനന്താമ്ബ്വ് അമ്ബുധാവ് ഇവ
ഏകാത്മാവു മാത്രം ബോധാകാശത്തിൽ സ്പന്ദിക്കുന്നു, അതിൽ നിന്ന് വസ്തുക്കളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ഉദയിക്കുന്നു. അതുപോലെ, അനന്തമായ സമുദ്രത്തിൽ അനേകം തിരകൾ, തുള്ളികൾ, കലക്കങ്ങൾ ഉയരുന്നതുപോലെയാണ്.
ഏവമ്പ്രായമഹാബോധാ വീതരാഗാ ഗതൈനസഃ । ജീവന്മുക്താശ് ചരന്തീഹ മഹാസത്ത്വപദം ഗതാഃ
ഇങ്ങനെ മഹത്തായ ബോധം നേടിയ, ആസക്തിയും പാപവും വിട്ട്, പരമാവസ്ഥയിലേക്കുയർന്നവർ, ഇവിടെയെല്ലാം ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും സ്വതന്ത്രരായി സഞ്ചരിക്കുന്നു.