തദ് അത്ര താവന് മാംസാസ്ഥി നാഹമ് ഏതദ് അചേതനം । ന ചൈതന് മമ സംശ്ലേഷമ് ഏത്യ് അബ്ജസ്യ യഥാ ജലമ്
ഇവിടെ ഈ മാംസവും അസ്ഥിയും ഞാൻ അല്ല, ഇവ ജഡവസ്തുക്കൾ മാത്രമാണ്. ഇവയും എനിക്ക് സ്വന്തമല്ല, കമലത്തിന്മേൽ വെള്ളം ചേർന്നില്ലാത്തതുപോലെ.
മാംസം ജഡം ന തദ് അഹം നൈവാഹം രക്തമ് അപ്യ് അലമ് । ജഡാന്യ് അസ്ഥീനി നൈവാഹം ന ചൈതാനി മമ ക്വചിത്
ഞാൻ ഈ ശരീരത്തിലെ മാംസം അല്ല, അതുപോലെ രക്തവും ഞാൻ അല്ല. അസ്ഥികളും ജഡമായവയാണ്, അവയും ഞാൻ അല്ല, അവ എപ്പോഴും എനിക്ക് സ്വന്തമായതുമല്ല.
കര്മേന്ദ്രിയാണി നൈവാഹം ന ച കര്മേന്ദ്രിയാണി മേ । ജഡം യത് കില ദേഹേ ഽസ്മിംസ് തദ് അഹം നൈവ ചേതനഃ
ശരീരത്തിലെ പ്രവർത്തനേന്ദ്രിയങ്ങൾ ഞാൻ അല്ല, അവ എനിക്ക് സ്വന്തവുമല്ല. ഈ ശരീരത്തിൽ ജഡമായതെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ, അതെല്ലാം ഞാൻ അല്ല, കാരണം ഞാൻ ചൈതന്യസ്വരൂപനാണ്.
നാഹം ഭോഗാ ന മേ ഭോഗാ ന മേ ബുദ്ധീന്ദ്രിയാണി ച । ജഡാന്യ് അസത്സ്വരൂപാണി ന ച ബുദ്ധീന്ദ്രിയാണ്യ് അഹമ്
ഭോഗങ്ങൾ ഞാൻ അല്ല, ഭോഗങ്ങൾ എനിക്ക് സ്വന്തവുമല്ല. ബുദ്ധീന്ദ്രിയങ്ങൾ എനിക്ക് സ്വന്തവുമല്ല. അവ ജഡവും അസത്യസ്വഭാവമുള്ളതുമാണ്, ബുദ്ധീന്ദ്രിയങ്ങൾ ഞാൻ അല്ല.
മൂലം സംസൃതിദോഷസ്യ മനോ നാഹം ജഡം ഹി തത് । അഥ ബുദ്ധിര് അഹങ്കാര ഇതി ദൃഷ്ടിര് മനോമയീ
ജന്മമരണചക്രത്തിന്റെ മൂലകാരണം മനസ്സാണ്, പക്ഷേ അതും ജഡമായതിനാൽ ഞാൻ മനസ്സുമല്ല. അതുപോലെ ബുദ്ധിയും അഹങ്കാരവും മനസ്സിന്റെ ഭാവങ്ങൾ മാത്രമാണ്.
മനോബുദ്ധീന്ദ്രിയാദ്യന്തോ ഭൂതകോശശ് ച തദ് വപുഃ । നാഹമ് ഏവം ശരീരാദി ശിഷ്ടമ് ആലോകയാമ്യ് അഹമ്
ഞാൻ മനസ്സോ, ബുദ്ധിയോ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളോ, അവയുടെ വിഷയങ്ങളോ, ഭൂതങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള ഈ ശരീരമോ അല്ല. ഈ ശരീരത്തെയും അതിൽ ശേഷിക്കുന്നതെയും ഞാൻ എന്റെ സ്വരൂപമായി കാണുന്നില്ല.
ശേഷസ് തു ചേതനാജീവസ് സ ച ചേത്യേന ചേതതി । അന്യേന ബോധ്യമാനോ ഽസൌ നാത്മതത്ത്വവപുര് ഭവേത്
ശേഷിക്കുന്നതാകുന്നത് ജീവസ്വരൂപമായ ചൈതന്യമാണ്, അത് അറിവിലൂടെ അറിയുന്നു. എന്നാൽ മറ്റൊന്നാൽ അതിനെ അറിയുന്നുവെങ്കിൽ, അതിന് ആത്മാവിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ഉണ്ടാകില്ല.
ഏവം ത്യജാമി സംവേദ്യം ചേത്യം നാഹം ഹി തത് കില । ശേഷോ വികല്പരഹിതോ വിശുദ്ധാ ചിദ് അഹം സ്ഥിതഃ
ഇങ്ങനെ ഞാൻ അനുഭവപ്പെടുന്നതും അറിയപ്പെടുന്നതുമായതെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു, കാരണം ഞാൻ അതല്ല. ശേഷിക്കുന്നത് വിക്കല്പങ്ങളില്ലാത്ത, ശുദ്ധമായ ചൈതന്യമായ ഞാൻ തന്നെയാണ്.
ചിത്രമ് ഏഷോ ഽസ്മി ലബ്ധാത്മാ ജാതഃ കാലേന കാര്യവിത് । ഏഷ സോ ഽഹമ് അനന്താത്മാ ക്വാന്തോ ഽസ്യ പരമാത്മനഃ
ഞാൻ അത്ഭുതകരമായ ഈ സ്വയം അറിഞ്ഞവനാണ്, കാലക്രമത്തിൽ ജനിച്ച് പ്രവർത്തികളുടെ രഹസ്യം അറിയുന്നവൻ. ഞാൻ അത്ഭുതകരമായ അനന്താത്മാവാണ്; ഈ പരമാത്മാവിന് എന്ത് അതിരുണ്ട്?
ബ്രഹ്മണീന്ദ്രേ യമേ വായൌ സര്വഭൂതഗണേ തഥാ । സ ഏഷ ഭഗവാന് ആത്മാ തന്തുര് മുക്താസ്വ് ഇവ സ്ഥിതഃ
ബ്രഹ്മാവിലും ഇന്ദ്രനിലും യമനിലും വായുവിലും എല്ലാ ജീവികളിലും ഈzelfde ഭഗവാൻ ആത്മാവാണ് മുത്തുകളിലൂടെയുള്ള നൂലുപോലെ എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നത്.
ചിച്ഛക്തിര് അമലാ സൈഷാ ചേത്യാമയവിവര്ജിതാ । ഭരിതാശേഷദിക്കുഞ്ജാ ഭൈരവാകാരധാരിണീ
ഇവൾ ശുദ്ധമായ ചൈതന്യശക്തിയാണ്, വസ്തുവിഷയമായ അസുഖങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്തത്, എല്ലാ ദിക്കുകളിലും നിറഞ്ഞു, ഭയങ്കരമായ രൂപം ധരിച്ചവളാണ്.
സര്വഭാവഗതാ സൂക്ഷ്മാ ഭാവാഭാവവിവര്ജിതാ । ആബ്രഹ്മഭുവനാന്തസ്ഥാ സര്വശക്തിസമുദ്ഗികാ
എല്ലാ ഭാവങ്ങളിലും സൂക്ഷ്മമായി നിലകൊള്ളുന്നവളാണ് ഇവൾ, ഉണ്ട് ഇല്ല എന്നതിൽ നിന്ന് മുക്തയായവളും ബ്രഹ്മലോകം വരെ വ്യാപിച്ചവളും എല്ലാ ശക്തികളുടെ ഉറവിടവുമാണ്.
സര്വസൌന്ദര്യസുഭഗാ സര്വപ്രാകാശ്യദീപികാ । സര്വസംസാരമുക്താനാം തന്തുര് ആതതരൂപിണീ
എല്ലാ സൗന്ദര്യവും ഉള്ളവളാണ് ഇവൾ, എല്ലായിടത്തും പ്രകാശം പകരുന്ന ദീപം, എല്ലാ സംസാരത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായവരുടെ നൂൽപോലെയും എല്ലാ രൂപങ്ങളിലും പ്രത്യക്ഷമായവളുമാണ്.
സര്വാകാരവികാരാഢ്യാ സര്വാകാരവിവര്ജിതാ । സര്വഭൂതൌഘതാം യാതാ സര്വദാ സര്വതാം ഗതാ
എല്ലാ രൂപങ്ങളും മാറ്റങ്ങളും ഉള്ളതും, ഒരുപക്ഷേ ഒരു രൂപവും ഇല്ലാത്തതും, എല്ലാ ജീവികളുടെയും നിലയിലേക്ക് എത്തിയതും, എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നതുമാണ്.
ചതുര്ദശവിധാന്യ് ഏഷാ ഭൂതാനി ഭുവനോദരേ । ഏതന്മയീയം കലനാ ജാഗതീ വേദനാത്മികാ
ലോകത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ ഈ പതിനാലു വിധ ജീവികളും ഉണ്ട്. ഇവയാൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഈ ധാരണയാണ് ലോകാനുഭവം, അതായത് അനുഭവബോധം.
മിഥ്യാവഭാസമാത്രം തു സര്വദുഃഖദശാഗതിഃ । നാനാകാരമയാഭാസം സര്വമ് ആത്മൈവ ചിത് പരാ
എന്നാൽ ഇതെല്ലാം വെറും ഭ്രമം മാത്രം, എല്ലാ ദു:ഖാവസ്ഥകളുടെയും വഴി. ഈ വിവിധതകളായ പ്രകടനം എല്ലാം പരമമായ ആത്മാവായ ചൈതന്യമാണ്.
സേയമ് ആത്മാ മമ വ്യാപീ സേയം മദവബോധനമ് । സേയമ് ആകലിതാങ്ഗേഹാ കരോതി നൃപതിഭ്രമമ്
ഇതാണ് എന്നെ മുഴുവനും ആകുന്ന ആത്മാവ്; ഇതാണ് എന്റെ ബോധം; ഇതാണ് അംഗങ്ങളും ശരീരവും ആയി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് രാജാവെന്ന ഭ്രമം ഉണ്ടാക്കുന്നത്.
അസ്യാ ഏവ പ്രസാദേന മനോ ദേഹരഥസ്ഥിതമ് । സംസാരജാലലീലാസു യാതി വല്ഗതി നൃത്യതി
ഇതിന്റെ കൃപയാൽ, ശരീരരഥത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന മനസ്സ്, ലോകമെന്ന വലയുടെ കളിയിൽ സഞ്ചരിക്കുകയും, ചാടുകയും, നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഇദം മനശ് ശരീരാദി ന കിഞ്ചിത് അപി വസ്തുതഃ । നഷ്ടേ ന കിഞ്ചിത് അപ്യ് അസ്മിന് പരിനശ്യതി പേലവേ
ഈ മനസ്സും ശരീരവും മുതലായവ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നുമല്ല; ഈ സൂക്ഷ്മമായത് നശിച്ചാൽ മറ്റൊന്നും ഇല്ലാതാവുന്നില്ല.
ജഗജ്ജാലമയം നൃത്തമ് ഇദം ചിത്തനടൈസ് തതമ് । ഏതയൈവൈകയാ പങ്ക്ത്യാ ദൃശ്യതേ ദീപലേഖയാ
ലോകവലയിൽ നിന്നുള്ള ഈ നൃത്തം മനസ്സിന്റെ നടന്മാർ കൊണ്ടാണ് വ്യാപിക്കുന്നത്; ഇത് ഒരു വിളക്കിന്റെ പ്രകാശരേഖപോലെ ഒരേ ഒരു വരിയിൽ കാണപ്പെടുന്നു.
കഷ്ടം മുധൈവ മേ ചിന്താ നിഗ്രഹാനുഗ്രഹസ്ഥിതൌ । ബഭൂവ ദേഹനിഷ്ഠൈവ ന കിഞ്ചിദ് അപി ദേഹകഃ
അയ്യോ, നിയന്ത്രണത്തിലും അനുഗ്രഹത്തിലും ഞാൻ ചിന്തിച്ച വിഷമം വെറുതെയായിരുന്നു; അതു ശരീരത്തോടു മാത്രം ബന്ധപ്പെട്ടതായിരുന്നു, ശരീരം തന്നേ ഒന്നുമല്ല.
നന്വ് അഹോ സമ്പ്രബുദ്ധോ ഽസ്മി ഗതം ദുര്ദര്ശനം മമ । ദൃഷ്ടം ദ്രഷ്ടവ്യം അഖിലം പ്രാപ്തം പ്രാപ്യമ് ഇദം മയാ
ഇപ്പോള് ഞാന് പൂര്ണമായി ഉണര്ന്നിരിക്കുന്നു; എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാന് ബുദ്ധിമുട്ടായതെല്ലാം മാറി പോയി. കാണേണ്ടതെല്ലാം കണ്ടു, നേടേണ്ടതെല്ലാം നേടിക്കഴിഞ്ഞു.
സര്വം കിഞ്ചിത് ഇദം ദൃശ്യം ദൃശ്യതേ യജ് ജഗദ്ഗതമ് । ചിന്നിഷ്ഷ്യന്ദാംശമാത്രം തന് നാന്യത് കിഞ്ചന ശാശ്വതമ്
ഈ ലോകത്ത് കാണുന്ന എല്ലാം, എന്തായാലും, അതെല്ലാം ചൈതന്യത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ പ്രകാശം മാത്രമാണ്; ഇതിനു പുറമെ ശാശ്വതമായ മറ്റൊന്നുമില്ല.
ക്വ തൌ കീദൃഗ്വിധൌ വാപി കിംനിഷ്ഠൌ വാ കിമാത്മകൌ । നിഗ്രഹാനുഗ്രഹൌ ലോകേ ഹര്ഷാമര്ഷക്രമൌ തഥാ
ലോകത്ത് നിയന്ത്രണവും അനുഗ്രഹവും എന്നിങ്ങനെയുള്ള രണ്ടു കാര്യങ്ങള് എവിടെയാണ്, അവ എങ്ങനെയാണ്, അവയുടെ സ്വഭാവം എന്താണ്? സന്തോഷവും അസൂയയും എന്നിങ്ങനെയുള്ള അനുഭവങ്ങള് എവിടെയാണ്?
കിം സുഖം കിം ച വാ ദുഃഖം സര്വം ബ്രഹ്മേദമ് ആതതമ് । അഹമ് ആസം മുധാ മൂഢോ ദിഷ്ട്യാമൂഢോ ഽസ്മ്യ് അഹം സ്ഥിതഃ
സുഖം എന്താണ്, ദുഃഖം എന്താണ്? ഇതെല്ലാം ബ്രഹ്മം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നേരത്തെ ഞാന് വ്യര്ത്ഥമായി അജ്ഞാനിയായിരുന്നു; ഭാഗ്യവശാല് ഇപ്പോള് ഞാന് അജ്ഞാനമില്ലാതെ ഉറപ്പോടെ നില്ക്കുന്നു.
കിമ് അസ്മിന്ന് ഏവമ് ആലോകേ ശോച്യതേ കിം വിമുഹ്യതേ । കിം പ്രേക്ഷ്യതേ കിമ് ക്രിയതേ സ്ഥീയതേ ക്വ ക്വ ഗമ്യതേ
ഈ പ്രകാശത്തിൽ എന്തിനാണ് ദുഃഖിക്കേണ്ടത്, എന്തിനാണ് മനസ്സു മയങ്ങേണ്ടത്? ഇവിടെ എന്താണ് കാണേണ്ടത്, ചെയ്യേണ്ടത്, എവിടെയാണ് നിൽക്കേണ്ടത്, എവിടേക്കാണ് പോകേണ്ടത്?
കിഞ്ചിത് ഇത്ഥമ് ഇദം നാമ ചിദാഭാസം വിരാജതേ । നമോ നമസ് തേ നിസ്തത്ത്വ ദൃഷ്ടദൃശ്യോ ഽസി സുന്ദര
ഇങ്ങനെ ഈ അവബോധത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിഭാസം തെളിഞ്ഞു കാണപ്പെടുന്നു. സാരമില്ലാത്ത ദൃക്ദൃശ്യമായ സുന്ദരനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം, നമസ്കാരം.
അഹോ നു സമ്പ്രബുദ്ധോ ഽസ്മി സമ്യഗ് ജ്ഞാതമ് അലം മയാ । നമോ മഹ്യമ് അനന്തായ സമ്യഗ്ജ്ഞാനോദയായ ച
അഹോ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ സത്യത്തിൽ ഉണർന്നിരിക്കുന്നു; എല്ലാം ഞാൻ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കി. എന്റെ അനന്തമായ സ്വഭാവത്തെയും ശരിയായ ജ്ഞാനോദയത്തെയും ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
വിഗതരഞ്ജനനിര്വിഷയസ്ഥിതിര് ഗതഭവഭ്രമ ഈഹിതവര്ജിതഃ । സ്ഥിരസുഷുപ്തകലാതിഗതസ് തതസ് സമസമം നിവസാമ്യ് അഹമ് ആത്മനി
ആകർഷണം വിട്ട്, വിഷയങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്ന്, ജനനമരണ ഭ്രമം മാറി, ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, ഉറക്കവും ജാഗ്രതയും കടന്ന്, ഞാൻ സമമായി എന്റെ ആത്മാവിൽ വസിക്കുന്നു.
ഇതി ഹേമജടാധീശോ ലേഭേ പദമ് അനുത്തമമ് । വിവേകാധ്യവസായേന ബ്രാഹ്മണ്യമ് ഇവ ഗാധിജഃ
ഇങ്ങനെ പൊന്നുപോലുള്ള ജടകളുള്ള മഹാത്മാവ് വിവേകവും ഉറച്ച മനസ്സും കൊണ്ടു അതുല്യമായ അവസ്ഥയിലേക്കെത്തി, ഗാധിയുടെ മകനായ വിശ്വാമിത്രൻ ബ്രാഹ്മണത്വം നേടിയതുപോലെയാണ് ഇത്.