നിര്വികല്പസമാധ്യര്ഥം വ്യവസായമ് ഉപാദദേ । സ്വഭാവം സ്വച്ഛതാം നേതും ശരത്കാല ഇവാമലഃ
ചിന്തകളില്ലാത്ത സമാധിയിൽ ലയിക്കാനുള്ള ഉറച്ച മനസ്സോടു കൂടി, തന്റെ സ്വഭാവം ശുദ്ധവും വ്യക്തവുമായതാക്കാൻ, ശരത്കാലം പോലെ നിർമ്മലത്വം നേടാൻ ശ്രമിച്ചു.
സ്വസ്വാന്തവാതഹരിണമ് ആശാദിഗ്ഗണഗാമിനമ് । ചിന്തയാ ഹൃദയം നിന്യേ ദൂരാദ് രജ്ജ്വേവ കീലകമ്
ആശകളുടെ ദിക്കുകളിലൂടെ കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന മാൻപോലെ അലഞ്ഞു നടക്കുന്ന മനസ്സിനെ, ആലോചനയുടെ സഹായത്തോടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആകർഷിച്ചു, ദൂരത്ത് കയറ്റിയ കയറിനെ പോലെ.
ധാവമാനമ് അധോ മത്തം ചിത്തമ് ആബിലമ് ആകുലമ് । ബലാത് സംരോധയാമ് ആസ സേതുര് ജലമ് ഇവ ദ്രുതമ്
താഴേക്ക് ഓടുന്ന, ഉന്മാദത്തിൽ അലയുന്ന, കലങ്ങിയ മനസ്സിനെ, ഒരു അണക്കെട്ട് വേഗത്തിൽ ഒഴുകുന്ന വെള്ളം തടയുന്നതുപോലെ, ബലമായി നിയന്ത്രിച്ചു.
ന്യമീമിലദ് ദൃശാവ് അര്ധം പരിപക്ഷ്മലപക്ഷ്മകേ । നിസ്സ്പന്ദതാരാമധുപേ സന്ധ്യാകാല ഇവാമ്ബുജേ
പൂർണ്ണമായും വളർന്ന കണികകൾ ഉള്ള കണ്ണുകൾ അൽപം അടച്ച്, അക്ഷികൾ അശാന്തരായി, സന്ധ്യാസമയത്ത് താമസിക്കുന്ന തവളപ്പൂവുപോലെ, നിർജ്ജീവമായ തേൻചിതറുകൾ പോലെ നിന്നു.
സോമ്യതാമ് അനയന് മൌനീ പ്രാണാപാനജവം മുഖേ । ശ്വസനം ശ്രേയസേ ദേശേ പ്രശസ്തസ് സമയോ യഥാ
മൗനത്തിൽ ഇരുന്ന ജ്ഞാനി, വായിലൂടെ വരുന്ന ഉച്ച്വാസനിശ്വാസങ്ങളുടെ ചലനം മൃദുവാക്കി, ശ്വാസം ഉചിതമായ സമയത്തും നല്ല സ്ഥലത്തും നയിക്കുന്നതുപോലെ, അതിനെ ശാന്തമാക്കി.
തിലേഭ്യ ഇവ തൈലാനി പൃഥക് ചക്രേ പ്രയത്നതഃ । ഇന്ദ്രിയാണീന്ദ്രിയാര്ഥേഭ്യഃ കൂര്മോ ഽങ്ഗാനീവ ഗോപയന്
എല്ലു കൊണ്ടു എണ്ണ എങ്ങനെ സൂക്ഷ്മമായി വേർതിരിക്കുന്നു, അതുപോലെ അവൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അവയുടെ വിഷയങ്ങളിൽ നിന്നു പിന്വലിച്ചു, ആമ തന്റെ കൈകാലുകൾ ഒളിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ സൂക്ഷിച്ചു.
ബാഹ്യാന് സ്പര്ശാന് അശേഷേണ ജഹൌ ദൂരേ ശനൈര് അരീന് । സഹസാ കുണ്ഡകച്ഛന്നോ മണിര് ദൂരം ത്വിഷോ യഥാ
പുറത്തെ സ്പർശങ്ങളെ അവൻ മുഴുവനായും ഉപേക്ഷിച്ചു, ശത്രുക്കളെപോലെ പതിയെ അകറ്റി, വസ്ത്രം കൊണ്ട് മൂടിയ രത്നം അതിന്റെ പ്രകാശം പെട്ടെന്ന് അകറ്റുന്നതുപോലെ.
വിലീനാന് ആന്തരാംശ് ചക്രേ സ്പര്ശാന് ഉജ്ഝിതദര്ശനാന് । രസാന് വിടപകോശസ്ഥാന് മാര്ഗശീര്ഷ ഇവ ദ്രുമഃ
പുറത്തെ ദൃശ്യങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, അവൻ അകത്തുള്ള ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ലയിപ്പിച്ചു; മാർഗശീർഷ മാസത്തിൽ ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ രസം അതിന്റെ തൊലിക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ.
രുരോധ ഗുദസങ്കോചാന് നവദ്വാരാനിലാന് അഥ । മുഖസംസ്ഥഗനാത് കുമ്ഭരന്ധ്രകോശാന് ഇവേതരാന്
പിന്നീട്, ഗുദം ചുരുങ്ങിച്ച്, അവൻ ഒമ്പത് വാതവാതായനങ്ങളെ അടച്ചു; ഒരു പാത്രത്തിന്റെ വായടച്ചാൽ മറ്റുള്ള ദ്വാരങ്ങൾ എങ്ങനെ അടയുന്നു, അതുപോലെ.
ആത്മരത്നപ്രകാശാഢ്യാം സ്പഷ്ടാം കുസുമലാഞ്ഛിതാമ് । ദധാര കന്ധരാം ധീരാം മേരുശ് ശൃങ്ഗശിഖാമ് ഇവ
സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന ആത്മാരത്നത്തിന്റെ പ്രകാശം നിറഞ്ഞതും, പുഷ്പങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ തെളിഞ്ഞതുമായ തന്റെ കഴുത്ത്, ധൈര്യത്തോടെ, മേരു പർവതത്തിന്റെ കൊടുമുടി പോലെ ഉറച്ചതാക്കി നിലനിർത്തി.
ദധാര ഹൃദയാകാശേ മനസ് സംയമമ് ആഗതമ് । വിന്ധ്യഖാത ഇവോന്മത്തം ഗജം യുക്തിവശീകൃതമ്
വിന്ധ്യപർവതത്തിലെ ഗുഹയിൽ ബുദ്ധിയാൽ കീഴടക്കപ്പെട്ട ഒരു കാട്ടാനയെപ്പോലെ, മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച് ഹൃദയത്തിന്റെ ആകാശത്ത് ഉറപ്പിച്ചു.
ശരന്നഭോവദ് ആസാദ്യ നിര്മലാമ് അതിസോമ്യതാമ് । ജഹാര പരിപൂര്ണാബ്ധേര് മേരോശ് ചാതരലാം ശ്രിയമ്
ശരത്കാല ആകാശംപോലെ നിർമലവും അത്യന്തം സൌമ്യവുമായ അവസ്ഥയെ പ്രാപിച്ച ശേഷം, സമുദ്രത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയും മേരു പർവതത്തിന്റെ ചഞ്ചലമായ ഭംഗിയും ഉപേക്ഷിച്ചു.
ദുധാവാഥ വികല്പൌഘാന് പ്രതിഭാസമ് ഉപേയുഷഃ । പുരഃപരിസ്ഫുരദ്രൂപാന് മഷകാന് ഇവ മാരുതഃ
പിന്നീട്, മനസ്സിൽ വിവിധ ചിന്തകൾ ഉദിച്ചപ്പോൾ, മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞ രൂപങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട എല്ലാ ഭ്രമങ്ങളും, കാറ്റ് ചെറു ഈച്ചകളെപോലെ തുരത്തുന്നതുപോലെ, അകറ്റി.
ആഗച്ഛതോ യഥാകാമം പ്രതിഭാസാന് പുനഃ പുനഃ । അച്ഛിനന് മനസാ ശൂരഃ ഖഡ്ഗേനേവ രണേ ശരാന്
വിവിധ രൂപങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും തനിക്കിഷ്ടം പോലെ വരുമ്പോൾ, മനസ്സിനെ ഒറ്റയടിക്ക് ചേർത്ത ധൈര്യശാലി, യുദ്ധഭൂമിയിൽ വാൾകൊണ്ട് അമ്പുകൾ വെട്ടുന്നതുപോലെ അവയെ ഒടുക്കം തുരത്തുകയായിരുന്നു.
വികല്പൌഘേ പരാലൂനേ സോ ഽപശ്യദ് ധൃദയാമ്ബരേ । തമശ് ഛന്നവിവേകാര്കം ലോലകജ്ജലമേചകമ്
ചിന്തകളുടെ കൂട്ടം പൂർണ്ണമായി അകറ്റിയപ്പോൾ, ഹൃദയത്തിന്റെ ആകാശത്ത് വിവേകസൂര്യനെ മറയ്ക്കുന്ന ഇരുണ്ടതിനെ, വിളക്കിന്റെ കറുപടലങ്ങൾ കാറ്റിൽ നീങ്ങുന്നതുപോലെ, അവൻ കണ്ടു.
തദ് അപ്യ് ഉത്സാരയാമ് ആസ സമ്യക് സ്വാന്തവിവസ്വതാ । സമ്യഗ്ജ്ഞാനോദിതേനാശു പവനേനേവ കജ്ജലമ്
അത് പോലും അവൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ സൂര്യന്റെ പ്രകാശം കൊണ്ട്, സത്യജ്ഞാനം ഉദിച്ചപ്പോൾ, കാറ്റ് കറുപടലങ്ങൾ തുരത്തുന്നതുപോലെ, പൂർണ്ണമായി അകറ്റി.
തമസ്യ് ഉപരതേ കാന്തം തേജഃപുഞ്ജം ദദര്ശ സഃ । ശാര്വരേ തിമിരേ ശാന്തേ പ്രാതസ് സാന്ധ്യമ് ഇവാമ്ബുദമ്
അന്ധകാരം മാറിയപ്പോൾ, രാത്രിയുടെ ശാന്തമായ ഇരുണ്ടതിൽ പ്രഭാതകാലത്തെ മേഘംപോലെ മനോഹരമായ ഒരു പ്രകാശക്കൂട്ടം അവൻ കണ്ടു.
തം ലുലാവ സ്ഥലാബ്ജാനാം വനം ബാല ഇവ ദ്വിപഃ । അപിബച് ചാപ്യ് അസൃക്പൂരം വേതാല ഇവ വേഗതഃ
അവന് അതുമായി കളിച്ചു, കരയിലുണ്ടായുള്ള താമരകളുമായി ഒരു കുഞ്ഞാനെ കളിക്കുന്നതുപോലെ. രക്തം ഒഴുകിയതും, അതു വേഗത്തില് ഒരു ഭൂതം കുടിക്കുന്നതുപോലെ അവന് കുടിച്ചു.
തേജസ്യ് ഉപരതേ തസ്യ ഘൂര്ണമാനം മനോ മുനേഃ । നിശാബ്ജവദ് അഗാന് നിദ്രാം ലോലം ക്ഷീവവദ് ഏവ വാ
ആ പ്രകാശം അങ്ങോട്ട് മാറിയപ്പോള്, ആ മുനിയുടെ മനസ്സ് ചുറ്റിപ്പറഞ്ഞ്, രാത്രിയിലെ താമരപൂവ് പോലെ, അല്ലെങ്കില് ഒരു മദ്യപാനി തളര്ന്നുപോകുന്നതുപോലെ, ഉറക്കത്തിലേക്ക് കടന്നു.
മേഘമാലാം ഇവ മരുദ് ബാലോ നീലാബ്ജിനീമ് ഇവ । യാമിനീമ് ഇവ തീക്ഷ്ണാംശുസ് താമ് അപ്യ് ആശു ലുലാവ സഃ
അവന് അതും വേഗത്തില് ചിതറിച്ചു, കാറ്റ് മേഘക്കൂട്ടം ചിതറിക്കുന്നതുപോലെയും, ഒരു ബാലന് നീല താമരകള് ചിതറിക്കുന്നതുപോലെയും, കഠിനമായ സൂര്യപ്രകാശം രാത്രി അകറ്റുന്നതുപോലെയും.
നിദ്രാവ്യുപശമേ തസ്യ ഭാവയാമ് ആസ തന് മനഃ । വ്യോമ ശ്യാമലദൃഗ് ജന്തുര് നഭസീവ ശിഖണ്ഡകമ്
ഉറക്കം മാറിയപ്പോള്, അവന്റെ മനസ്സ് ആലോചിക്കാന് തുടങ്ങി, ആകാശത്ത് ഇരുണ്ട കണ്ണുകളുള്ള ഒരു പക്ഷി പോലെ, അല്ലെങ്കില് ആകാശത്ത് ഒരു മയിലുപോലെ.
പയോദ ഇവ താപിഞ്ഛം നീഹാരമ് ഇവ മാരുതഃ । തമോ ദീപ ഇവാച്ഛാത്മാ തദ് അപ്യ് ആശു മമാര്ജ സഃ
മേഘം പോലെ ചുവപ്പു നീക്കം ചെയ്യുന്നതുപോലെയും, കാറ്റ് മഞ്ഞ് പടർത്തുന്നതുപോലെയും, വിളക്ക് ഇരുണ്ടിരിപ്പ് അകറ്റുന്നതുപോലെയും, അതുപോലെ അത്യന്തം ശുദ്ധമായ ആത്മാവ് അതിനെ ഉടനെ അകറ്റി.
വ്യോമസംവിദി ഭഗ്നായാം മൂഢം തസ്യാഭവന് മനഃ । നിദ്രായാം പ്രവിലീനായാം മൈരേയമദവാന് ഇവ
ആകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം തകർന്നപ്പോൾ, അവന്റെ മനസ്സ് ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി; ഉറക്കം അകന്നുപോകുമ്പോൾ മദ്യം കുടിച്ചവരെപ്പോലെ.
മോഹമ് അപ്യ് ഏഷ മനസസ് തം മമാര്ജ മഹാശയഃ । യാമിനീജനിതം ജാഡ്യം ഭുവനാദ് ഇവ ഭാസ്കരഃ
മനസ്സിലെ മായയും ആ മഹാത്മാവ് അകറ്റി, രാത്രിയിൽ നിന്നുള്ള മന്ദത്വം സൂര്യൻ ലോകത്തിൽ നിന്ന് നീക്കുന്നതുപോലെ.
തതസ് തേജസ്തമോനിദ്രാമോഹാദിപരിവര്ജിതമ് । കാമ് അപ്യ് അവസ്ഥാമ് ആസാദ്യ വിശശ്രാമ മനഃ ക്ഷണമ്
ശോഭ, ഇരുണ്ടിരിപ്പ്, ഉറക്കം, മായ എന്നിവ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത ഒരു അവസ്ഥയിൽ എത്തി, മനസ്സ് ഒരു നിമിഷം വിശ്രമിച്ചു.
വിശ്രമ്യാശു പപാതാങ്ഗസംവിദം ചിത്സ്വരൂപിണീമ് । സേതുരുദ്ധം സരോവാരി പ്രതീപം സ്വമ് ഇവാസ്പദമ്
വിശ്രമിച്ച ശേഷം, അതിന്റെ ശരീരബോധത്തിലേക്ക് അതിവേഗം വീണു, അതായത്, അതിന്റെ സ്വഭാവം ജ്ഞാനമാണ്. അങ്ങനെ, അണക്കെട്ട് തടഞ്ഞിരുന്ന ജലം വീണ്ടും അതിന്റെ തടാകത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകുന്നതുപോലെ.
ചിരാനുസന്ധാനവശാത് സ്വദനാച് ച സ്വസംവിദഃ । തതശ് ചിന്മയതാമ് ആഗാദ് ധേമ നൂപുരതാമ് ഇവ
ദീർഘകാലം ആലോചിച്ചും, സ്വന്തം ബോധം ആസ്വദിച്ചും, പിന്നീട് അതു ശുദ്ധജ്ഞാനാവസ്ഥയിലേക്കെത്തി. അതു സ്വർണ്ണം നൂപുരം ആകുന്നതുപോലെ.
ചിത്തത്വമ് അഥ സന്ത്യജ്യ ചിത്തം ചിത്ത്വം തതം ഗതം । അന്യദ് ഏവ ബഭൂവാശു പങ്കഃ കുമ്ഭസ്ഥിതാവ് ഇവ
ശരീരബോധം ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം, മനസ്സ് ജ്ഞാനത്തിലേക്ക് ലയിച്ചു. അങ്ങനെ, കുമ്പത്തിൽ ശേഷിക്കുന്ന ചതളുപോലെ, അതു മറ്റൊന്നായി മാറി.
ചേത്യം സന്ത്യജ്യ ചിച് ഛുദ്ധാ ചിത്സാമാന്യമ് അഥായയൌ । ത്യക്തവീച്യാദിഭേദേ ഽബ്ധൌ വാര്സാമാന്യമ് ഇവൈകധീഃ
അറിയാവുന്നതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, ശുദ്ധജ്ഞാനം സർവ്വജ്ഞാനത്തിലേക്ക് ചേർന്നു. തിരകൾക്കും മറ്റും വ്യത്യാസം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, മനസ്സ് സമുദ്രത്തിലെ ഒരേ ജലമായിപ്പോകുന്നതുപോലെ.
ത്യക്തഭൂതൌഘമനനം തതോ വിശ്വമ്ഭരം ബൃഹത് । ചിദാകാശം തതം ശുദ്ധം സോ ഽഭവദ് ബോധിമ് ആഗതഃ
സകല ജീവികളുടെ ചിന്തകളും വിട്ട്, അവൻ ഭൂമിയെപ്പോലെ വിശാലനായി; അതിനുശേഷം നിർമ്മലമായ ചൈതന്യാകാശം വ്യാപിച്ചു, അവൻ ഉണർവ്വിലേക്ക് എത്തി.