ക്രമാദ് ഗഗനമധ്യസ്ഥാശ് ചന്ദ്രമണ്ഡലതാം യയുഃ । ധൂമാ ഗഗനകോശസ്ഥാശ് ശീതലാമ്ബുദതാമ് ഇവ
പതിനേടുപോലെ ആകാശമധ്യത്തിൽ ഇരുന്നവകൾ ചന്ദ്രന്റെ വട്ടംപോലെയുള്ള രൂപം സ്വീകരിച്ചു; ആകാശഗർഭത്തിലുള്ള മൂടൽമഞ്ഞുകൾ തണുത്ത മേഘങ്ങൾപോലെയായി.
കലാകലാപസമ്പൂര്ണേ തേ തസ്മിംശ് ചന്ദ്രമണ്ഡലേ । പുണ്യരാശാവ് ഇവാപൂര്ണേ രസായനമഹാര്ണവേ
അവ ചന്ദ്രമണ്ഡലത്തിൽ കിരണങ്ങൾ നിറഞ്ഞതിൽ, പുണ്യസമുദ്രത്തിൽ മുഴുവൻ നിറഞ്ഞ അമൃതസാഗരത്തിൽ ഉള്ളതുപോലെ, സമൃദ്ധിയോടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
രസായനമഹാധാരാസ് സമ്പന്നാഃ പ്രാണവായവഃ । മണിയഷ്ടിസമാകാരാ ജലേഷ്വ് ഇന്ദോര് ഇവാംശവഃ
അമൃതത്തിന്റെ മഹാസ്രോതസ്സുകൾ പൂർണ്ണതയോടെ പ്രാണവായുവായി, രത്നദണ്ഡംപോലെയുള്ള ആകൃതിയിൽ, ജലത്തിൽ ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങൾപോലെ തെളിഞ്ഞു.
സാ പപാതാമ്ബരാദ് ധാരാ ശേഷേ ശാരീരഭസ്മനി । രാസായനീ ഹരശിരഃപതിതേവ സുരാപഗാ
ആ ജലധാര ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീണു, ശരീരത്തിന്റെ ചാരത്തിൽ ചെന്ന് പതിച്ചു. അതൊരു അമൃതധാര പോലെ, ശിവന്റെ തലയിൽ ഗംഗ പെയ്യുന്നതുപോലെ, അവിടെ ഒഴുകി.
ഉദഭൂദ് ഇന്ദുബിമ്ബാഭം ചതുര്ബാഹുവപുസ് തയാ । പ്രസ്ഫുരന്മന്ദരാദ് അബ്ധേഃ പാരിജാത ഇവ ദ്രുമഃ
അത് കൊണ്ട്, ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള ഒരു നാലു കൈകളുള്ള രൂപം അവിടെ ഉദിച്ചു. ആ പ്രകാശം, സമുദ്രത്തിലെ മന്ദരപർവതത്തിൽ നിന്ന് വിരിഞ്ഞു വരുന്ന ദിവ്യവൃക്ഷംപോലെ തിളങ്ങി.
ഉദ്ദാലകശരീരം തന് നാരായണതയോദിതമ് । പ്രഫുല്തചൂതവത് കാന്തമ് ആബഭൌ ദീപ്തിസുന്ദരമ്
ഉദ്ദാലകന്റെ ആ ശരീരം, നാരായണനായി പ്രത്യക്ഷമായത്, പുഷ്പിച്ച മാവുപോലെ മനോഹരവും പ്രകാശമുള്ളതുമായ രൂപത്തിൽ ദൃശ്യമായി.
രസായനമയാഃ പ്രാണാസ് തച്ഛരീരമ് അപൂരയന് । സരിദോഘാ ഇവ സരോ വൃക്ഷം മധുരസാ ഇവ
അമൃതംപോലെയുള്ള പ്രാണങ്ങൾ ആ ശരീരം നിറച്ചു. അതു, നദികൾ ഒരു തടാകം നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെയും, മധുരരസം ഒരു വൃക്ഷം നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെയും ആയിരുന്നു.
അന്തഃ കുണ്ഡലിനീം പ്രാണാഃ പൂരയാമ് ആസുര് ആദൃതാഃ । വക്രാനുവക്രപ്രസൃതാസ് സരാംസീവ സരിത്സ്ഖദാമ്
ആന്തരികമായ കുണ്ഡലിനിയിൽ, ജീവശ്വാസങ്ങൾ ആദരപൂർവ്വം നിറഞ്ഞു, നദികളിലെ ഒഴുക്കുപാതകളിൽ ഒഴുകുന്ന വെള്ളംപോലെ വളഞ്ഞും തിരിച്ചും സഞ്ചരിച്ചുവെന്ന്.
പ്രകൃതിസ്ഥം ബഭൂവാസ്യ തച് ഛരീരം ദ്വിജന്മനഃ । പ്രാവൃട്സംരമ്ഭവിഗമേ ധൌതം തലമ് ഇവാവനേഃ
ആ ദ്വിജന്റെ ശരീരം സ്വാഭാവികമായ അവസ്ഥയിൽ സ്ഥിരമായി, മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞ് ഭൂമിയുടെ മേൽഭാഗം ശുദ്ധമായതുപോലെ നിർമലമായി മാറി.
അഥ പദ്മാസനഗതഃ കൃത്വാ ദേഹേ സ്ഥിതിം ദൃഢാമ് । ആലാന ഇവ മാതങ്ഗം നിബധ്യേന്ദ്രിയപഞ്ചകമ്
ശേഷം, പദ്മാസനത്തിൽ ഇരുന്ന് ശരീരം ഉറപ്പാക്കി, ആനയെ കെട്ടിയിടുന്നതുപോലെ, അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും നിയന്ത്രിച്ചു.
നിര്വികല്പസമാധ്യര്ഥം വ്യവസായമ് ഉപാദദേ । സ്വഭാവം സ്വച്ഛതാം നേതും ശരത്കാല ഇവാമലഃ
ചിന്തകളില്ലാത്ത സമാധിയിൽ ലയിക്കാനുള്ള ഉറച്ച മനസ്സോടു കൂടി, തന്റെ സ്വഭാവം ശുദ്ധവും വ്യക്തവുമായതാക്കാൻ, ശരത്കാലം പോലെ നിർമ്മലത്വം നേടാൻ ശ്രമിച്ചു.
സ്വസ്വാന്തവാതഹരിണമ് ആശാദിഗ്ഗണഗാമിനമ് । ചിന്തയാ ഹൃദയം നിന്യേ ദൂരാദ് രജ്ജ്വേവ കീലകമ്
ആശകളുടെ ദിക്കുകളിലൂടെ കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന മാൻപോലെ അലഞ്ഞു നടക്കുന്ന മനസ്സിനെ, ആലോചനയുടെ സഹായത്തോടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആകർഷിച്ചു, ദൂരത്ത് കയറ്റിയ കയറിനെ പോലെ.
ധാവമാനമ് അധോ മത്തം ചിത്തമ് ആബിലമ് ആകുലമ് । ബലാത് സംരോധയാമ് ആസ സേതുര് ജലമ് ഇവ ദ്രുതമ്
താഴേക്ക് ഓടുന്ന, ഉന്മാദത്തിൽ അലയുന്ന, കലങ്ങിയ മനസ്സിനെ, ഒരു അണക്കെട്ട് വേഗത്തിൽ ഒഴുകുന്ന വെള്ളം തടയുന്നതുപോലെ, ബലമായി നിയന്ത്രിച്ചു.
ന്യമീമിലദ് ദൃശാവ് അര്ധം പരിപക്ഷ്മലപക്ഷ്മകേ । നിസ്സ്പന്ദതാരാമധുപേ സന്ധ്യാകാല ഇവാമ്ബുജേ
പൂർണ്ണമായും വളർന്ന കണികകൾ ഉള്ള കണ്ണുകൾ അൽപം അടച്ച്, അക്ഷികൾ അശാന്തരായി, സന്ധ്യാസമയത്ത് താമസിക്കുന്ന തവളപ്പൂവുപോലെ, നിർജ്ജീവമായ തേൻചിതറുകൾ പോലെ നിന്നു.
സോമ്യതാമ് അനയന് മൌനീ പ്രാണാപാനജവം മുഖേ । ശ്വസനം ശ്രേയസേ ദേശേ പ്രശസ്തസ് സമയോ യഥാ
മൗനത്തിൽ ഇരുന്ന ജ്ഞാനി, വായിലൂടെ വരുന്ന ഉച്ച്വാസനിശ്വാസങ്ങളുടെ ചലനം മൃദുവാക്കി, ശ്വാസം ഉചിതമായ സമയത്തും നല്ല സ്ഥലത്തും നയിക്കുന്നതുപോലെ, അതിനെ ശാന്തമാക്കി.
തിലേഭ്യ ഇവ തൈലാനി പൃഥക് ചക്രേ പ്രയത്നതഃ । ഇന്ദ്രിയാണീന്ദ്രിയാര്ഥേഭ്യഃ കൂര്മോ ഽങ്ഗാനീവ ഗോപയന്
എല്ലു കൊണ്ടു എണ്ണ എങ്ങനെ സൂക്ഷ്മമായി വേർതിരിക്കുന്നു, അതുപോലെ അവൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അവയുടെ വിഷയങ്ങളിൽ നിന്നു പിന്വലിച്ചു, ആമ തന്റെ കൈകാലുകൾ ഒളിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ സൂക്ഷിച്ചു.
ബാഹ്യാന് സ്പര്ശാന് അശേഷേണ ജഹൌ ദൂരേ ശനൈര് അരീന് । സഹസാ കുണ്ഡകച്ഛന്നോ മണിര് ദൂരം ത്വിഷോ യഥാ
പുറത്തെ സ്പർശങ്ങളെ അവൻ മുഴുവനായും ഉപേക്ഷിച്ചു, ശത്രുക്കളെപോലെ പതിയെ അകറ്റി, വസ്ത്രം കൊണ്ട് മൂടിയ രത്നം അതിന്റെ പ്രകാശം പെട്ടെന്ന് അകറ്റുന്നതുപോലെ.
വിലീനാന് ആന്തരാംശ് ചക്രേ സ്പര്ശാന് ഉജ്ഝിതദര്ശനാന് । രസാന് വിടപകോശസ്ഥാന് മാര്ഗശീര്ഷ ഇവ ദ്രുമഃ
പുറത്തെ ദൃശ്യങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, അവൻ അകത്തുള്ള ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ലയിപ്പിച്ചു; മാർഗശീർഷ മാസത്തിൽ ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ രസം അതിന്റെ തൊലിക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ.
രുരോധ ഗുദസങ്കോചാന് നവദ്വാരാനിലാന് അഥ । മുഖസംസ്ഥഗനാത് കുമ്ഭരന്ധ്രകോശാന് ഇവേതരാന്
പിന്നീട്, ഗുദം ചുരുങ്ങിച്ച്, അവൻ ഒമ്പത് വാതവാതായനങ്ങളെ അടച്ചു; ഒരു പാത്രത്തിന്റെ വായടച്ചാൽ മറ്റുള്ള ദ്വാരങ്ങൾ എങ്ങനെ അടയുന്നു, അതുപോലെ.
ആത്മരത്നപ്രകാശാഢ്യാം സ്പഷ്ടാം കുസുമലാഞ്ഛിതാമ് । ദധാര കന്ധരാം ധീരാം മേരുശ് ശൃങ്ഗശിഖാമ് ഇവ
സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന ആത്മാരത്നത്തിന്റെ പ്രകാശം നിറഞ്ഞതും, പുഷ്പങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ തെളിഞ്ഞതുമായ തന്റെ കഴുത്ത്, ധൈര്യത്തോടെ, മേരു പർവതത്തിന്റെ കൊടുമുടി പോലെ ഉറച്ചതാക്കി നിലനിർത്തി.
ദധാര ഹൃദയാകാശേ മനസ് സംയമമ് ആഗതമ് । വിന്ധ്യഖാത ഇവോന്മത്തം ഗജം യുക്തിവശീകൃതമ്
വിന്ധ്യപർവതത്തിലെ ഗുഹയിൽ ബുദ്ധിയാൽ കീഴടക്കപ്പെട്ട ഒരു കാട്ടാനയെപ്പോലെ, മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച് ഹൃദയത്തിന്റെ ആകാശത്ത് ഉറപ്പിച്ചു.
ശരന്നഭോവദ് ആസാദ്യ നിര്മലാമ് അതിസോമ്യതാമ് । ജഹാര പരിപൂര്ണാബ്ധേര് മേരോശ് ചാതരലാം ശ്രിയമ്
ശരത്കാല ആകാശംപോലെ നിർമലവും അത്യന്തം സൌമ്യവുമായ അവസ്ഥയെ പ്രാപിച്ച ശേഷം, സമുദ്രത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയും മേരു പർവതത്തിന്റെ ചഞ്ചലമായ ഭംഗിയും ഉപേക്ഷിച്ചു.
ദുധാവാഥ വികല്പൌഘാന് പ്രതിഭാസമ് ഉപേയുഷഃ । പുരഃപരിസ്ഫുരദ്രൂപാന് മഷകാന് ഇവ മാരുതഃ
പിന്നീട്, മനസ്സിൽ വിവിധ ചിന്തകൾ ഉദിച്ചപ്പോൾ, മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞ രൂപങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട എല്ലാ ഭ്രമങ്ങളും, കാറ്റ് ചെറു ഈച്ചകളെപോലെ തുരത്തുന്നതുപോലെ, അകറ്റി.
ആഗച്ഛതോ യഥാകാമം പ്രതിഭാസാന് പുനഃ പുനഃ । അച്ഛിനന് മനസാ ശൂരഃ ഖഡ്ഗേനേവ രണേ ശരാന്
വിവിധ രൂപങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും തനിക്കിഷ്ടം പോലെ വരുമ്പോൾ, മനസ്സിനെ ഒറ്റയടിക്ക് ചേർത്ത ധൈര്യശാലി, യുദ്ധഭൂമിയിൽ വാൾകൊണ്ട് അമ്പുകൾ വെട്ടുന്നതുപോലെ അവയെ ഒടുക്കം തുരത്തുകയായിരുന്നു.
വികല്പൌഘേ പരാലൂനേ സോ ഽപശ്യദ് ധൃദയാമ്ബരേ । തമശ് ഛന്നവിവേകാര്കം ലോലകജ്ജലമേചകമ്
ചിന്തകളുടെ കൂട്ടം പൂർണ്ണമായി അകറ്റിയപ്പോൾ, ഹൃദയത്തിന്റെ ആകാശത്ത് വിവേകസൂര്യനെ മറയ്ക്കുന്ന ഇരുണ്ടതിനെ, വിളക്കിന്റെ കറുപടലങ്ങൾ കാറ്റിൽ നീങ്ങുന്നതുപോലെ, അവൻ കണ്ടു.
തദ് അപ്യ് ഉത്സാരയാമ് ആസ സമ്യക് സ്വാന്തവിവസ്വതാ । സമ്യഗ്ജ്ഞാനോദിതേനാശു പവനേനേവ കജ്ജലമ്
അത് പോലും അവൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ സൂര്യന്റെ പ്രകാശം കൊണ്ട്, സത്യജ്ഞാനം ഉദിച്ചപ്പോൾ, കാറ്റ് കറുപടലങ്ങൾ തുരത്തുന്നതുപോലെ, പൂർണ്ണമായി അകറ്റി.
തമസ്യ് ഉപരതേ കാന്തം തേജഃപുഞ്ജം ദദര്ശ സഃ । ശാര്വരേ തിമിരേ ശാന്തേ പ്രാതസ് സാന്ധ്യമ് ഇവാമ്ബുദമ്
അന്ധകാരം മാറിയപ്പോൾ, രാത്രിയുടെ ശാന്തമായ ഇരുണ്ടതിൽ പ്രഭാതകാലത്തെ മേഘംപോലെ മനോഹരമായ ഒരു പ്രകാശക്കൂട്ടം അവൻ കണ്ടു.
തം ലുലാവ സ്ഥലാബ്ജാനാം വനം ബാല ഇവ ദ്വിപഃ । അപിബച് ചാപ്യ് അസൃക്പൂരം വേതാല ഇവ വേഗതഃ
അവന് അതുമായി കളിച്ചു, കരയിലുണ്ടായുള്ള താമരകളുമായി ഒരു കുഞ്ഞാനെ കളിക്കുന്നതുപോലെ. രക്തം ഒഴുകിയതും, അതു വേഗത്തില് ഒരു ഭൂതം കുടിക്കുന്നതുപോലെ അവന് കുടിച്ചു.
തേജസ്യ് ഉപരതേ തസ്യ ഘൂര്ണമാനം മനോ മുനേഃ । നിശാബ്ജവദ് അഗാന് നിദ്രാം ലോലം ക്ഷീവവദ് ഏവ വാ
ആ പ്രകാശം അങ്ങോട്ട് മാറിയപ്പോള്, ആ മുനിയുടെ മനസ്സ് ചുറ്റിപ്പറഞ്ഞ്, രാത്രിയിലെ താമരപൂവ് പോലെ, അല്ലെങ്കില് ഒരു മദ്യപാനി തളര്ന്നുപോകുന്നതുപോലെ, ഉറക്കത്തിലേക്ക് കടന്നു.
മേഘമാലാം ഇവ മരുദ് ബാലോ നീലാബ്ജിനീമ് ഇവ । യാമിനീമ് ഇവ തീക്ഷ്ണാംശുസ് താമ് അപ്യ് ആശു ലുലാവ സഃ
അവന് അതും വേഗത്തില് ചിതറിച്ചു, കാറ്റ് മേഘക്കൂട്ടം ചിതറിക്കുന്നതുപോലെയും, ഒരു ബാലന് നീല താമരകള് ചിതറിക്കുന്നതുപോലെയും, കഠിനമായ സൂര്യപ്രകാശം രാത്രി അകറ്റുന്നതുപോലെയും.