അനന്തജീവിതദശാസഖീമ് ഏകാമ് അനിന്ദിതാമ് । ധാരയന്തം കരേ ശ്ലക്ഷ്ണാം വീണാമ് അമ്ലാനമാനസമ്
അവൻ കൈയിൽ മൃദുവായ വീണ പിടിച്ച്, മനസിൽ ഒരിക്കലും ക്ഷയിക്കാത്ത സന്തോഷത്തോടെ, അപരിച്ഛിന്നമായ ആയുസ്സെന്ന ഒരൊറ്റ നിഷ്കളങ്ക സുഹൃത്ത് കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
കരുണാക്രാന്തചേതസ്ത്വാത് പ്രസന്നമധുരേക്ഷിതൈഃ । ഈക്ഷണൈര് അമൃതേനേവ സംസിഞ്ചന്തമ് ഇമാഃ പ്രജാഃ
അവന്റെ ഹൃദയം കരുണയാൽ നിറഞ്ഞു, മനോഹരവും മൃദുവുമായ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട്, അവൻ ഈ ജനങ്ങളെ കണ്ണോടെ തന്നെ അമൃതം പകർന്നതുപോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു.
സിതാസിതതതാപാങ്ഗം ധവലപ്രോന്നതഭ്രുവമ് । ആനന്ദം ച ഭയം ചാന്തഃ പ്രയച്ഛന്തമ് അവേക്ഷിതുഃ
വെളുപ്പും കറുപ്പും കലർന്ന കാഴ്ചകളും, തിളങ്ങുന്ന ഉയർന്ന കണികകളും ഉള്ള അവൻ, നോക്കുന്നവരുടെ മനസ്സിൽ ആനന്ദവും ഭയവും ഒരുപോലെ ഉണർത്തി.
മുനിമ് ആലോക്യ ഭൂപാലോ ദൂരാദ് ഏവാനതാകൃതിഃ । പ്രണനാമ ഗലന്മൌലിമണിമാലിതഭൂതലമ്
മുനിയെ ദൂരത്തിൽ നിന്ന് കണ്ട രാജാവ്, വണങ്ങുന്ന ഭാവത്തിൽ, തലയിലെ മാണിക്യമാലയുള്ള കിരീടം നിലത്തേയ്ക്ക് തൊടുന്ന വിധം നമസ്കരിച്ചു.
മുനിര് അപ്യ് അവനേര് ഈശം ഭാസ്വാന് ഇവ ശതക്രതുമ് । തത്രാഭിവാദയാം ചക്രേ മധുരോദാരയാ ഗിരാ
മുനിയും ഭൂമിയുടെ രാജാവിനെ അവിടെ സ്വീകൃത്യാദരത്തോടെ, സൂര്യൻ ഇന്ദ്രനെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നപോലെ, മധുരവും ഉന്നതവുമായ വാക്കുകളിൽ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.
തതോ വസിഷ്ഠപ്രമുഖാസ് സര്വ ഏവ ദ്വിജാതയഃ । സ്വാഗതാദിക്രമേണൈനം പൂജയാമ് ആസുര് ആദൃതാഃ
അതിനുശേഷം വസിഷ്ഠൻ മുന്നിൽ നിന്ന് നയിച്ച്, എല്ലാ ദ്വിജന്മാരും, യഥാക്രമം സ്വാഗതം ചെയ്ത്, അവനെ ആദരപൂർവ്വം പൂജിച്ചു.
അശങ്കിതോപനീതേന ഭാസ്വതാ ദര്ശനേന തേ । സാധോ സ്വനുഗൃഹീതാസ് സ്മോ രവിണേവാമ്ബുജാകരാഃ
നിന്റെ ഭയമില്ലാത്ത പ്രകാശമുള്ള സാന്നിധ്യത്തിലൂടെ, മഹാനേ, ഞങ്ങൾ അനുഗൃഹീതരായി. സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളിൽ കമലങ്ങൾ സന്തോഷിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ്.
യദ് അനാദി യദ് അക്ഷുബ്ധം യദ് അപായവിവര്ജിതമ് । തദ് ആനന്ദസുഖം പ്രാപ്താ അദ്യ ത്വദ്ദര്ശനാന് മുനേ
ആദിയില്ലാത്തതും, അശാന്തിയില്ലാത്തതും, ക്ഷയമില്ലാത്തതുമായ ആ ആനന്ദസുഖം നിന്റെ ദർശനത്തിലൂടെ ഞങ്ങൾ ഇന്ന് നേടിയിരിക്കുന്നു, മഹർഷേ.
അദ്യ വര്താമഹേ നൂനം ധര്മ്യാണാം ധുരി ധര്മതഃ । ഭവദാഗമനസ്യേമേ യദ് വയം ലക്ഷ്യതാം ഗതാഃ
ഇന്ന് നാം ധർമ്മപരരായവരുടെ ശ്രേഷ്ഠരിൽ പെടുന്നു എന്നു തീർച്ച. നിന്റെ വരവിനാൽ ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധേയരായി, ഇത് നമ്മുടെ ധർമ്മത്തിന്റെ ഫലമാണ്.
ഏവം പ്രകഥയന്തോ ഽത്ര രാജാനോ ഽഥ മഹര്ഷയഃ । ആസനേഷു സഭാസ്ഥാനമ് ആസ്ഥായ സമുപാവിശന്
ഇങ്ങനെ പരസ്പരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, രാജാക്കന്മാരും മഹർഷിമാരും സഭാമന്ദപത്തിലെ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരുന്നു.
സ ദൃഷ്ട്വാ ജ്വലിതം ലക്ഷ്മ്യാ ഭീതസ് തമ് ഋഷിമ് ആഗതമ് । പ്രഹൃഷ്ടവദനോ രാജാ സ്വയമ് അര്ഘ്യം ന്യവേദയത്
ലക്ഷ്മിയാൽ ദീപ്തമായും, അല്പം ഭയത്തോടെ വന്ന മഹർഷിയെ കണ്ട രാജാവ് സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ സ്വയം അർഘ്യം സമർപ്പിച്ചു.
സ രാജ്ഞഃ പ്രതിഗൃഹ്യാര്ഘ്യം ശാസ്ത്രദൃഷ്ടേന കര്മണാ । പ്രദക്ഷിണം പ്രകുര്വന്തം രാജാനം പര്യപൂജയത്
രാജാവിന്റെ അർഘ്യം സ്വീകരിച്ച്, ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി കർമങ്ങൾ ചെയ്തു, മഹർഷി രാജാവിനെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് ആദരിച്ചു.
സ രാജ്ഞാ പൂജിതസ് തേന പ്രഹൃഷ്ടവദനസ് തദാ । കുശലം ചാപ്യയം ചൈവ പര്യപൃച്ഛന് നരാധിപമ്
രാജാവിന്റെ ആദരവു ലഭിച്ച മഹർഷി, സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ, രാജാവിനോടു സുഖവും സുരക്ഷയും അന്വേഷിച്ചു.
വസിഷ്ഠേന സമാഗമ്യ പ്രഹസ്യ മുനിപുങ്ഗവഃ । യഥാര്ഹം ചാര്ചയിത്വൈനം പപ്രച്ഛാനാമയം തതഃ
മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വസിഷ്ഠനുമായി കണ്ടുമുട്ടി, ഹര്ഷത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ യോജ്യമായ രീതിയിൽ ആദരിച്ചു, പിന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുഖം അന്വേഷിച്ചു.
ക്ഷണം യഥാര്ഹമ് അന്യോഽന്യം പൂജയിത്വാ സമേത്യ ച । തേ സര്വേ ഹൃഷ്ടമനസോ മഹാരാജനിവേശനേ
അവർ പരസ്പരം യോജ്യമായ രീതിയിൽ ആദരിച്ച ശേഷം, കുറച്ചു നേരം കൂടിച്ചേർന്നു, സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ രാജധാനിയിലെ അകത്തു കടന്നു.
യഥോചിതാസനഗതാ മിഥസ് സംവൃദ്ധതേജസഃ । പരസ്പരേണ പപ്രച്ഛുസ് സര്വേ ഽനാമയമ് ആദരാത്
ഓരോരുത്തരും തക്കതായ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരുന്നു, പരസ്പരം തേജസ്സിൽ വർദ്ധിച്ചു, എല്ലാവരും പരസ്പരം ആദരപൂർവ്വം സുഖം അന്വേഷിച്ചു.
ഉപവിഷ്ടായ തസ്മൈ സ വിശ്വാമിത്രായ ധീമതേ । പാദ്യമ് അര്ഘ്യം ച ഗാശ് ചൈവ ഭൂയോ ഭൂയോ ന്യവേദയത്
അവിടെ ഇരുന്ന ധീരനായ വിശ്വാമിത്രന് രാജാവ് പാദ്യം, അർഘ്യം, പശുക്കൾ എന്നിവ വീണ്ടും വീണ്ടും സമർപ്പിച്ചു.
അര്ചയിത്വാ ച വിധിവദ് വിശ്വാമിത്രമ് അഭാഷത । പ്രാഞ്ജലിഃ പ്രയതോ വാക്യമ് ഇദം പ്രീതമനാ നൃപഃ
വിശ്വാമിത്രനെ യഥാവിധി ആദരിച്ച ശേഷം, രാജാവ് കയ്യുകൂപ്പി, ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ സന്തോഷത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
യഥാമൃതസ്യ സമ്പ്രാപ്തിര് യഥാ വര്ഷമ് അവര്ഷകേ । യഥാന്ധസ്യേക്ഷണപ്രാപ്തിര് ഭവദാഗമനം തഥാ
അമൃതം ലഭിക്കുന്നതുപോലെയും, വരണ്ട കാലത്ത് മഴ പെയ്യുന്നതുപോലെയും, കുരുടന് കണ്ണ് ലഭിക്കുന്നതുപോലെയും, അങ്ങയുടെ വരവ് എനിക്ക് അതുപോലെയാണ്.
യഥേഷ്ടധനസമ്പര്കഃ പുത്രജന്മാപ്രജാവതഃ । സ്വപ്നദൃഷ്ടാര്ഥലാഭശ് ച ഭവദാഗമനം തഥാ
ഇഷ്ടപ്പെട്ട ധനം കിട്ടുന്നതുപോലെയും, മകനില്ലാത്തവന് മകൻ ജനിക്കുന്നതുപോലെയും, സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടത് യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ലഭിക്കുന്നതുപോലെയും, അങ്ങയുടെ വരവ് എനിക്ക് അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.
യഥേപ്സിതേന സംയോഗ ഇഷ്ടസ്യാഗമനം യഥാ । പ്രണഷ്ടസ്യ യഥാ ലാഭോ ഭവദാഗമനം തഥാ
ആഗ്രഹിച്ച വസ്തുവുമായി ഒന്നാകുന്നതുപോലെയും, പ്രിയപ്പെട്ടവൻ വരുന്നതുപോലെയും, നഷ്ടമായത് വീണ്ടും ലഭിക്കുന്നതുപോലെയും, അങ്ങയുടെ വരവ് എന്നെ അത്ര സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു.
യഥാ ഹര്ഷോ നഭോഗത്യാ മൃതസ്യ പുനര് ആഗമാത് । തഥാ ത്വദാഗമാദ് ബ്രഹ്മന് സ്വാഗതം തേ മഹാമുനേ
ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയരുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആനന്ദംപോലെയും, മരിച്ചവൻ തിരികെ വരുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന സന്തോഷംപോലെയും, അങ്ങയുടെ വരവിൽ എനിക്ക് അത്രയും സന്തോഷം. മഹാമുനിവേ, അങ്ങയെ ഞാൻ ഹൃദയപൂർവ്വം സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു.
ബ്രഹ്മലോകനിവാസോ ഹി കസ്യ ന പ്രീതിമ് ആവഹേത് । മുനേ തവാഗമസ് തദ്വത് സത്യമ് ഏവ ബ്രവീമി തേ
ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ വസിക്കുന്നവനെ കാണുമ്പോൾ ആരാണ് സന്തോഷിക്കാത്തത്? മഹർഷേ, അങ്ങയുടെ വരവ് എനിക്ക് അതുപോലെയാണ്. ഞാൻ സത്യമായാണ് പറയുന്നത്.
കശ് ച തേ പരമഃ കാമഃ കിം ച തേ കരവാണ്യ് അഹമ് । പാത്രഭൂതോ ഽസി മേ വിപ്ര പ്രാപ്തഃ പരമധാര്മികഃ
അങ്ങയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം എന്താണ്? ഞാൻ അങ്ങയ്ക്ക് എന്ത് ചെയ്യണം? അങ്ങ് എനിക്ക് ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണ്, ഉത്തമധാർമികനും ആണ്, അങ്ങ് ഇവിടെ എത്തി.
പൂജ്യോ രാജര്ഷിശബ്ദേന തപസാ ദ്യോതിതപ്രജഃ । ബ്രഹ്മര്ഷിത്വമ് അനു പ്രാപ്തഃ പൂജ്യോ ഽസി ഭഗവന് മമ
നിന്റെ തപസ്സിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ നിന്റെ ജനങ്ങൾ ഉജ്ജ്വലരായി, രാജർഷി എന്ന ബഹുമാനപദവിക്ക് നീ അർഹനാണ്. ബ്രഹ്മർഷി സ്ഥിതിക്ക് എത്തിയവനായി, ഭഗവൻ, നീ എന്റെ ആരാധനയ്ക്ക് യോജ്യനാണ്.
ഗങ്ഗാജലാഭിഷേകേണ യഥാ പ്രീതിര് ഭവേന് മമ । തഥാ ത്വദ്ദര്ശനാത് പ്രീതിര് അന്തശ് ശീതയതീവ മാമ്
ഗംഗാജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യുമ്പോൾ എനിക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന ആനന്ദംപോലെ, നിന്നെ കാണുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തണുത്ത സന്തോഷം നിറയുന്നു.
വിഗതേച്ഛാഭയക്രോധോ വീതരാഗോ നിരാമയഃ । ഇദമ് അത്യദ്ഭുതം ബ്രഹ്മന് യദ് ഭവാന് മാമ് ഉപാഗതഃ
ഇഷ്ടം, ഭയം, കോപം ഇല്ലാതെ, ആസക്തിയില്ലാതെ, രോഗരഹിതനായി, ബ്രഹ്മനേ, നീ എന്നെ സന്ദർശിച്ചത് അതിവിശേഷമായ ഒരു അത്ഭുതമാണ്.
ശുഭക്ഷേത്രഗതം ചാഹമ് ആത്മാനമ് അപകല്മഷമ് । ചന്ദ്രബിമ്ബ ഇവോന്മഗ്നം വേദ്മി വേദ്യവിദാം വര
ശുഭമായ സ്ഥലത്ത്, പാപരഹിതനായ ആത്മാവായി, വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്ന പൂർത്തിയുള്ള ചന്ദ്രൻപോലെ ഞാൻ എന്നെ കാണുന്നു, അറിവിലുള്ളവരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായവനേ.
സാക്ഷാദ് ഇവ ബ്രഹ്മണോ മേ തവാഭ്യാഗമനം മതമ് । പൂതോ ഽസ്മ്യ് അനുഗൃഹീതോ ഽസ്മി തവാഭ്യാഗമനാന് മുനേ
മഹർഷേ, നീ വന്നത് എനിക്ക് നേരിട്ട് ബ്രഹ്മം തന്നെ പ്രത്യക്ഷമായതുപോലെയാണ് തോന്നുന്നത്. നിന്റെ വരവാൽ ഞാൻ ശുദ്ധനും അനുഗ്രഹിതനും ആകുന്നു.
ത്വദാഗമനപുണ്യേന സാധോ യദ് അനുരഞ്ജിതമ് । അദ്യ മേ സഫലം ജന്മ ജീവിതം തത് സുജീവിതമ്
സാദോ, നിന്റെ വരവിന്റെ പുണ്യഫലത്താൽ എന്റെ മനസ്സ് സന്തോഷത്തോടെ നിറയുന്നു. ഇന്നാണ് എന്റെ ജന്മം സഫലമായത്, എന്റെ ജീവിതം സത്യത്തിൽ നല്ലതായിത്തീർന്നത്.