ഏതാ നിത്യോദിതാസ് സ്വസ്ഥാസ് സുന്ദര്യസ് സുഭഗോദയാഃ । മമൈകാത്മരതേഃ കാന്താ നിത്യം ഹൃദയവല്ലഭാഃ
ഇവ എപ്പോഴും ഉദയിക്കുന്നതും, ആരോഗ്യവാന്മാരും, സുന്ദരികളും, ഭാഗ്യവതികളുമാണ്. എന്റെ ഏകാത്മാനന്ദത്തിൽ എന്റെ ഹൃദയത്തിന് പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ് ഇവ.
സര്വഥാ സര്വദാ സര്വം സര്വസ്മിന് സമ്ഭവത്യ് അതഃ । സര്വം പ്രതി മമ ക്ഷീണേ വാഞ്ഛാവാഞ്ഛേ സുഖാസുഖമ്
അതിനാൽ എല്ലായിടത്തും എല്ലായ്പോഴും എല്ലാറ്റിലും, എന്റെ ആഗ്രഹം അവസാനിച്ചാലോ ഇല്ലയോ എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ച്, സന്തോഷവും ദുഃഖവും എല്ലാറ്റിനോടും എന്നിൽ ഉണ്ടാകുന്നു.
വിഗതമോഹതയാ വിമനസ്തയാ ഗതവികല്പനചിത്തതയാ സ്ഫുടമ് । ഉപരമാമ്യ് അഹമ് ആത്മനി ശീതലേ ഘനലവശ് ശരദീവ നഭസ്തലേ
മോഹം മാറി, മനസ്സ് ശാന്തമായി, ചിന്തകൾ അകന്ന്, ഞാൻ വ്യക്തമായി എന്റെ ഉള്ളിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു — ശരത്കാലത്തിലെ ആകാശത്തിൽ ഒരു മേഘബിന്ദു പോലെ തണുത്തതായാണ്.
ഇതി നിര്ണീയ തതയാ ധിയാ ധവലയാ മുനിഃ । ബദ്ധപദ്മാസനസ് തസ്ഥാവ് അര്ധോന്മീലിതലോചനഃ
അങ്ങനെ മനസ്സു പൂർണ്ണമായും ശുദ്ധവും തെളിയുമായിത്തീർത്ത്, മഹർഷി പദ്മാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, കണ്ണുകൾ പകുതിയായി തുറന്ന നിലയിൽ.
ഓങ്കാരമ് അകരോത് താരസ്വരമ് ഊര്ധ്വഗതധ്വനിമ് । സമ്യഗാഹതലാങ്ഗൂലം ഘണ്ടാകുമ്ഭമ് ഇവാരവമ്
അവൻ ഉയർന്ന സ്വരത്തിൽ ദീർഘമായി 'ഓം' ഉച്ചരിച്ചു; ആ ശബ്ദം മുകളിലേക്ക് ഉയർന്ന്, മണിയുടെ മുഴക്കംപോലെയും ശംഖിന്റെ മുഴക്കംപോലെയും മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങി.
ഓമുച്ചാരയതസ് തസ്യ സംവിത്തത്ത്വേ തദുന്മുഖേ । യാവദോങ്കാരമ് ഊര്ധ്വസ്ഥേ വിതതേ വിമലാത്മനി
'ഓം' ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ബോധം അതിന്റെ സാരത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു; ആ ശബ്ദം മുകളിലേക്ക് നീണ്ടുനിൽക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ശുദ്ധമായ ആത്മാവിൽ വ്യാപിച്ചു.
സാര്ധത്ര്യംശാത്മമാത്രസ്യ പ്രഥമേ ഽംശേ സ്ഫുടാരവേ । പ്രണവസ്യ മനാക്ക്ഷുബ്ധപ്രാണാരണിതദേഹകേ
മൂന്നു മുക്കാൽ അളവിലുള്ള പ്രണവത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ വ്യക്തമായ ശബ്ദത്തിൽ, മനസ്സ് ഉണർന്നു, ശ്വാസം ശരീരത്തിൽ മുഴുവൻ അലയടിച്ചു, അപ്പോൾ 'ഓം' എന്ന ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
രേചകാഖ്യോ ഽഖിലം കായം പ്രാണനിഷ്ക്രമണക്രമഃ । രിക്തീചകാര പീതാമ്ബുര് അഗസ്ത്യ ഇവ സാഗരമ്
റെചക എന്ന ശ്വാസവിസർജനക്രിയ മുഴുവൻ ശരീരത്തിൽ നിന്നുമുള്ള വായു പുറത്തേക്കയച്ചു, അഗസ്ത്യൻ കടലിനെ കുടിച്ചുതീർത്തതുപോലെ അവനെ മുഴുവനായി ശൂന്യമാക്കി.
അതിഷ്ഠത് പ്രാണപവനശ് ചിദ്രസാപൂരിതേ ഽമ്ബരേ । ത്യക്തദേഹഃ പരിത്യക്തനീഡഃ ഖഗ ഇവാമ്ബരേ
പ്രാണവായു ചൈതന്യത്തിന്റെ പ്രകാശം നിറഞ്ഞ ആകാശത്തിൽ നിലനിന്നു, കൂടുവിട്ടുപോയ പക്ഷി ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചവൻ അവിടെ നിലകൊണ്ടു.
ഹൃദയാഗ്നിര് ജ്വലഞ് ജ്വാലീ ദദാഹ മലിനം വപുഃ । ഉത്പാതപവനോച്ഛൂനോ ദാവശ് ശുഷ്കമ് ഇവ ദ്രുമമ്
ഹൃദയത്തിലെ അഗ്നി ജ്വലിച്ച് കത്തിയപ്പോൾ മലിനമായ ശരീരം ദഹിച്ചു പോയി; ശക്തമായ കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ കാട്ടുതീ ഉണങ്ങിയ മരത്തെ കത്തിച്ചുതീർക്കുന്നതുപോലെ.
യാവദിച്ഛമ് അവസ്ഥൈഷാ പ്രണവപ്രഥമേ ക്രമേ । ബഭൂവ ന ഹഠാദ് ഏവ ഹഠയോഗോ ഹി ദുഃഖദഃ
പ്രണവത്തിന്റെ ആദ്യാവസ്ഥയിൽ ഈ നില അവൻ ഇഷ്ടമുള്ളത്രയും നേരം തുടർന്നു; ഇത് നിർബന്ധിതമായിരുന്നില്ല, കാരണം നിർബന്ധമായി ചെയ്യുന്ന യോഗം ദുഃഖം only ഉണ്ട്.
അഥേതരാംശാവസരേ പ്രണവസ്യ സമസ്ഥിതൌ । നിസ്സ്പന്ദകുമ്ഭകോ നാമ പ്രാണാനാമ് അഭവത് ക്രമഃ
അടുത്ത ഘട്ടത്തിൽ, പ്രണവത്തിന്റെ സമതുല്യതയിൽ, ശ്വാസങ്ങൾ മുഴുവൻ നിലച്ചു നിന്നു. അതിനെ ശ്വാസങ്ങളുടെ അചഞ്ചലമായ കുംഭകം എന്നായിരുന്നു വിളിച്ചത്.
ന ബഹിര് നാന്തരേ നാധോ നോര്ധ്വേ നാശാസു തത്ര തേ । സങ്ക്ഷോഭമ് അഗമന് പ്രാണാ അര്ധസംസ്തമ്ഭിതാ ഇവ
അവസ്ഥയിൽ, ശ്വാസങ്ങൾ പുറത്തേക്കോ അകത്തേക്കോ താഴേക്കോ മുകളിലേക്കോ എങ്ങോട്ടും നീങ്ങുന്നില്ല; അവ അശാന്തമല്ലാതെ, അർദ്ധം നിലച്ചതുപോലെ, ശാന്തമായി നിന്നു.
ദഗ്ധദേഹപുരോ വഹ്നിശ് ശശാമാശനിവത് ക്ഷണാത് । അദൃശ്യത സിതം ഭസ്മ ശാരീരം ഹിമപാണ്ഡുരമ്
കത്തിയ ശരീരത്തിന് മുന്നിലെ അഗ്നി ഒരു ഭക്ഷണം കഴിച്ചതിന് ശേഷം ശാന്തമാകുന്നതുപോലെ ഉടനടി ശമിച്ചു; അവശേഷിച്ചത് വെളുത്ത ചാരവും, ശരീരം മഞ്ഞു പടർന്നതുപോലെ വെളുത്തതുമായിരുന്നു.
യത്ര കര്പൂരശയ്യായാം സുപ്താനീവ സുഖോചിതമ് । ശരീരാസ്ഥീനി ലക്ഷ്യന്തേ നിസ്സ്പന്ദാനി സിതാനി ച
അവിടെ, കർപ്പൂരപ്പടുക്കയിൽ സുഖമായി വിശ്രമിക്കുന്നവരെപ്പോലെ, ശരീരത്തിലെ അസ്ഥികൾ വെളുപ്പും അചഞ്ചലതയുംകൊണ്ട് ദൃശ്യമായി കിടക്കുന്നു.
തദ് ഭസ്മ പവനാധൂതം സാസ്ഥി വായുര് അയോജയത് । സ്വദേഹേ ഭൃശമ് ഉച്ഛൂനേ ത്രിനേത്രവ്രതവാന് ഇവ
ആ ചാരം കാറ്റ് ഇളക്കി, അസ്ഥികളോടൊപ്പം ശക്തിയായി ശരീരത്തിൽ ചിതറിച്ചു, മൂന്നു കണ്ണുള്ളവന്റെ വ്രതം അനുസരിക്കുന്നവൻപോലെ.
തച് ചണ്ഡപവനോദ്ധൂതമ് ആവൃത്യ ഗഗനം ക്ഷണാത് । ശരദീവാഭ്രമിഹികാ ക്വാപി ഭസ്മാസ്ഥിമദ് യയൌ
അത് കഠിനമായ കാറ്റ് ഉയർത്തി, ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ആകാശം മൂടി; ശരത്കാലത്തെ മഞ്ഞുപോലോ മേഘംപോലോ ആ ചാരവും അസ്ഥികളും എവിടെയോ ഒഴിഞ്ഞു.
യാവദിച്ഛമ് അവസ്ഥൈഷാ പ്രണവസ്യാപരേ ക്രമേ । ബഭൂവ ന ഹഠാദ് ഏവ ഹഠയോഗോ ഹി ദുഃഖദഃ
ഈ അവസ്ഥ ഇഷ്ടം വരുന്നത്രയും നേരം, പ്രണവത്തിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടത്തിൽ നിലനിന്നു; ഇത് ബലമായി സംഭവിച്ചില്ല, കാരണം ബലപ്രയോഗം ദു:ഖം മാത്രമേ നൽകൂ.
തതസ് തൃതീയാവസരേ പ്രണവസ്യോപശാന്തിദേ । പൂരണാത് പൂരകോ നാമ പ്രാണാനാമ് അഭവത് ക്രമഃ
അതിനുശേഷം, പ്രണവത്തിന്റെ മൂന്നാം ഘട്ടത്തിൽ, സമാധാനം നൽകുന്ന അവസ്ഥയിൽ, ശ്വാസം നിറയ്ക്കുന്ന 'പൂരകം' എന്ന നിലയിലേക്ക് പ്രാണങ്ങൾ എത്തി.
അസ്മിന്ന് അവസരേ പ്രാണാശ് ചേതനാമൃതമധ്യഗാഃ । വ്യോമ്നി ശീതലതാമ് ഈയുര് ഹിമസംസ്പര്ശസുന്ദരീമ്
അന്നേരം പ്രാണങ്ങൾ ചൈതന്യാമൃതത്തിൽ ലയിച്ച് ആകാശത്തിൽ തണുത്തതും മഞ്ഞ് തൊട്ടതുപോലെ മനോഹരമായതുമായ ശാന്തി അനുഭവിച്ചു.
ക്രമാദ് ഗഗനമധ്യസ്ഥാശ് ചന്ദ്രമണ്ഡലതാം യയുഃ । ധൂമാ ഗഗനകോശസ്ഥാശ് ശീതലാമ്ബുദതാമ് ഇവ
പതിനേടുപോലെ ആകാശമധ്യത്തിൽ ഇരുന്നവകൾ ചന്ദ്രന്റെ വട്ടംപോലെയുള്ള രൂപം സ്വീകരിച്ചു; ആകാശഗർഭത്തിലുള്ള മൂടൽമഞ്ഞുകൾ തണുത്ത മേഘങ്ങൾപോലെയായി.
കലാകലാപസമ്പൂര്ണേ തേ തസ്മിംശ് ചന്ദ്രമണ്ഡലേ । പുണ്യരാശാവ് ഇവാപൂര്ണേ രസായനമഹാര്ണവേ
അവ ചന്ദ്രമണ്ഡലത്തിൽ കിരണങ്ങൾ നിറഞ്ഞതിൽ, പുണ്യസമുദ്രത്തിൽ മുഴുവൻ നിറഞ്ഞ അമൃതസാഗരത്തിൽ ഉള്ളതുപോലെ, സമൃദ്ധിയോടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
രസായനമഹാധാരാസ് സമ്പന്നാഃ പ്രാണവായവഃ । മണിയഷ്ടിസമാകാരാ ജലേഷ്വ് ഇന്ദോര് ഇവാംശവഃ
അമൃതത്തിന്റെ മഹാസ്രോതസ്സുകൾ പൂർണ്ണതയോടെ പ്രാണവായുവായി, രത്നദണ്ഡംപോലെയുള്ള ആകൃതിയിൽ, ജലത്തിൽ ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങൾപോലെ തെളിഞ്ഞു.
സാ പപാതാമ്ബരാദ് ധാരാ ശേഷേ ശാരീരഭസ്മനി । രാസായനീ ഹരശിരഃപതിതേവ സുരാപഗാ
ആ ജലധാര ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീണു, ശരീരത്തിന്റെ ചാരത്തിൽ ചെന്ന് പതിച്ചു. അതൊരു അമൃതധാര പോലെ, ശിവന്റെ തലയിൽ ഗംഗ പെയ്യുന്നതുപോലെ, അവിടെ ഒഴുകി.
ഉദഭൂദ് ഇന്ദുബിമ്ബാഭം ചതുര്ബാഹുവപുസ് തയാ । പ്രസ്ഫുരന്മന്ദരാദ് അബ്ധേഃ പാരിജാത ഇവ ദ്രുമഃ
അത് കൊണ്ട്, ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള ഒരു നാലു കൈകളുള്ള രൂപം അവിടെ ഉദിച്ചു. ആ പ്രകാശം, സമുദ്രത്തിലെ മന്ദരപർവതത്തിൽ നിന്ന് വിരിഞ്ഞു വരുന്ന ദിവ്യവൃക്ഷംപോലെ തിളങ്ങി.
ഉദ്ദാലകശരീരം തന് നാരായണതയോദിതമ് । പ്രഫുല്തചൂതവത് കാന്തമ് ആബഭൌ ദീപ്തിസുന്ദരമ്
ഉദ്ദാലകന്റെ ആ ശരീരം, നാരായണനായി പ്രത്യക്ഷമായത്, പുഷ്പിച്ച മാവുപോലെ മനോഹരവും പ്രകാശമുള്ളതുമായ രൂപത്തിൽ ദൃശ്യമായി.
രസായനമയാഃ പ്രാണാസ് തച്ഛരീരമ് അപൂരയന് । സരിദോഘാ ഇവ സരോ വൃക്ഷം മധുരസാ ഇവ
അമൃതംപോലെയുള്ള പ്രാണങ്ങൾ ആ ശരീരം നിറച്ചു. അതു, നദികൾ ഒരു തടാകം നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെയും, മധുരരസം ഒരു വൃക്ഷം നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെയും ആയിരുന്നു.
അന്തഃ കുണ്ഡലിനീം പ്രാണാഃ പൂരയാമ് ആസുര് ആദൃതാഃ । വക്രാനുവക്രപ്രസൃതാസ് സരാംസീവ സരിത്സ്ഖദാമ്
ആന്തരികമായ കുണ്ഡലിനിയിൽ, ജീവശ്വാസങ്ങൾ ആദരപൂർവ്വം നിറഞ്ഞു, നദികളിലെ ഒഴുക്കുപാതകളിൽ ഒഴുകുന്ന വെള്ളംപോലെ വളഞ്ഞും തിരിച്ചും സഞ്ചരിച്ചുവെന്ന്.
പ്രകൃതിസ്ഥം ബഭൂവാസ്യ തച് ഛരീരം ദ്വിജന്മനഃ । പ്രാവൃട്സംരമ്ഭവിഗമേ ധൌതം തലമ് ഇവാവനേഃ
ആ ദ്വിജന്റെ ശരീരം സ്വാഭാവികമായ അവസ്ഥയിൽ സ്ഥിരമായി, മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞ് ഭൂമിയുടെ മേൽഭാഗം ശുദ്ധമായതുപോലെ നിർമലമായി മാറി.
അഥ പദ്മാസനഗതഃ കൃത്വാ ദേഹേ സ്ഥിതിം ദൃഢാമ് । ആലാന ഇവ മാതങ്ഗം നിബധ്യേന്ദ്രിയപഞ്ചകമ്
ശേഷം, പദ്മാസനത്തിൽ ഇരുന്ന് ശരീരം ഉറപ്പാക്കി, ആനയെ കെട്ടിയിടുന്നതുപോലെ, അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും നിയന്ത്രിച്ചു.