കാലേന ച മഹാക്ഷേത്രേ ജാതേയം ബുദ്ധിവല്ലരീ । വൃദ്ധിം വിവേകസേകേന നയൈനാം നയകോവിദ
കാലം കഴിയുംതോറും ഈ മഹത്തായ നിലത്തിൽ ബുദ്ധിയുടെ വള്ളി വളർന്നിരിക്കുന്നു; വിവേകത്തിന്റെ ജലംകൊണ്ട് അതിനെ നീരാഴിച്ചു വളർത്തണം, മാർഗ്ഗദർശനത്തിൽ നിപുണനായവനേ.
യാവന് മ്ലായതി നോ കായകലികാ കലിഭസ്മനാ । ഭൂതലേ പതിതാം താവദ് ഏനാമ് ഉദ്ധൃത്യ ധാരയ
കാലത്തിന്റെ ചാരിൽ ഈ ശരീരത്തിന്റെ മുള ഉണങ്ങിപ്പോകുന്നതിന് മുമ്പ്, ഭൂമിയിൽ വീഴുന്നതുവരെ ഈ ബുദ്ധിവള്ളിയെ കരുതിയും നിലനിർത്തിയും പോഷിപ്പിക്കണം.
മദ്വാക്യാര്ഥൈകതത്ത്വജ്ഞ മദ്വാക്യാര്ഥൈകഭാവനാത് । സുഖമ് ആപ്നോഷി സര്പാരിര് യഥാഭ്രരവഭാവനാത്
എന്റെ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥത്തിൽ ഏകത്വം കണ്ടെത്തി, അതിൽ മാത്രം മനസ്സു കേന്ദ്രീകരിച്ചാൽ, പാമ്പുകളുടെ ശത്രുവായ ഗരുഡൻ മേഘങ്ങളെ ചിന്തിച്ച് ആകാശം നേടുന്നതുപോലെ, നീയും സുഖം നേടും.
ഉദ്ദാലകവദ് ആലൂനവിശീര്ണം ഭൂതപഞ്ചകമ് । കൃത്വാ കൃത്വാ ധിയാ ധീര ധീരയാന്തര് വിചാരയ
ഉദ്ദാലകന്റെ പോലെ, ധൈര്യത്തോടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ഈ അഞ്ചു മൂലഭൂതങ്ങളെ പിഴുത് വേർതിരിച്ച്, അകത്തേക്ക് ആലോചിച്ചു നോക്കണം.
കേന ക്രമേണ ഭഗവന് മുനിനോദ്ദാലകേന തത് । ഭൂതപഞ്ചകമ് ആലൂനം കൃത്വാന്തഃ പ്രവിചാരിതമ്
ഭഗവൻ, ആ മുനി ഉദ്ദാലകൻ ആ അഞ്ചു മൂലഭൂതങ്ങളെ എങ്ങനെ വേർതിരിച്ച് അകത്തേക്ക് പരിശോധിച്ചു എന്ന് പറയാമോ?
ശൃണു രാമ യഥാ പൂര്വം ഭൂതവൃന്ദവിചാരണാത് । ഉദ്ദാലകേന സമ്പ്രാപ്താ പരമാ ദൃഷ്ടിര് അക്ഷതാ
രാമാ, മുൻകാലത്ത് ഉദ്ദാലകൻ മൂലഭൂതങ്ങളെ പരിശോധിച്ച് എങ്ങനെ പരിപൂർണ്ണമായ അതുല്യമായ ദർശനം ലഭിച്ചു എന്ന് ഞാൻ പറയാം, നീ കേൾക്കൂ.
ജഗജ്ജീര്ണഗൃഹസ്യാസ്യ കോണേ കസ്മിംശ്ചിദ് ആതതേ । ഭൂമേര് അനിലദിങ്നാമ്നി ഭൂഭൃദ്ഭാണ്ഡഭരാകുലേ
ഈ ലോകം ഒരു പഴയ ചിതറി പോകുന്ന വീട് പോലെ, അതിന്റെ ഒരു കോണിൽ, അനില എന്ന പേരുള്ള ഭൂമിയിലെ ഒരു പ്രദേശത്ത്, കുന്നുകളും പാറക്കൂമ്പാരങ്ങളും നിറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത്,
ഗന്ധമാദനശൈലേന്ദ്രനാമ്നീ കാചിത് കില സ്ഥലീ । വിദ്യതേ കീര്ണകുസുമാ കര്പൂരദ്രുമധൂസരാ
ഗന്ധമാദനമെന്ന പേരിലുള്ള ഒരു സ്ഥലം അവിടെയുണ്ടെന്ന് പറയുന്നു. അപ്രദേശത്ത് പുഷ്പങ്ങൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു, കർപ്പൂരമരങ്ങൾ കൊണ്ടു വെള്ളപൂശിയതുപോലെയാണ്.
വിചിത്രവര്ണവിഹഗാ നാനാവനവിലാസിനീ । വനേചരവ്യാപ്തതടീ പുഷ്പകേസരഹാസിനീ
അവിടെ പല നിറത്തിലുള്ള പക്ഷികൾ ഉണ്ട്, പലതരം കാടുകൾ അവളെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നു, വനജീവികൾ നിറഞ്ഞ തീരങ്ങൾ, പുഷ്പങ്ങളുടെ രേണുക്കളാൽ ചിരിച്ചുപോലുമാണ്.
ക്വചിത് സ്ഥിതമഹാരത്നാ ക്വചിന് നീലാമ്ബുദോത്പലാ । ക്വചിന് നീഹാരകവരീ സരസീദര്പണാ ക്വചിത്
ചില ഇടങ്ങളിൽ വലിയ രത്നങ്ങൾ കിടക്കുന്നു, മറ്റിടങ്ങളിൽ നീലമേഘംപോലുള്ള നീലതാമരകൾ, ചിലവിടങ്ങളിൽ മൂടൽമഞ്ഞ് പടർന്ന തടാകങ്ങൾ, മറ്റിടങ്ങളിൽ കണ്ണാടിപോലെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളം.
തത്ര കസ്മിംശ്ചിദ് ഉദിതേ സാനൌ സഫലപാദപേ । ആഗുല്ഫകീര്ണകുസുമേ സ്നിഗ്ധച്ഛായാമഹാദ്രുമേ
അവിടെ ഒരു ഉയർന്ന കുന്നിൻ ചുവടിൽ, ഫലഭാരമുള്ള ഒരു വൃക്ഷം നിലകൊണ്ടിരുന്നു. അതിന്റെ ചുവടിൽ കാൽമുട്ടോളം പുഷ്പങ്ങൾ ചിതറിക്കിടന്നു, സാന്ദ്രമായ തണലുള്ള വലിയ വൃക്ഷം.
ഉദ്ദാലകോ നാമ മുനിര് മൌനീ മാനീ മഹാമതിഃ । അപ്രാപ്തയൌവനഃ പൂര്വമ് ഉവാസോദ്ദാമതാപസഃ
ഉദ്ദാലക എന്നൊരു മഹർഷി ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം മൗനിയായും, അഹങ്കാരമുള്ളവനുമായും, വലിയ ബുദ്ധിയുള്ളവനുമായും, യൗവനം എത്തുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ കടുത്ത തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടവനുമായും ജീവിച്ചു.
പ്രഥമം തു ബഭൂവാസാവ് അല്പപ്രജ്ഞാവിചാരവാന് । അപ്രാപ്തപദവിശ്രാന്തിര് അപ്രബുദ്ധശുഭാശയഃ
ആദ്യം അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ വിവേകമോ ആലോചനാശേഷിയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആത്മവിശ്രാന്തി ലഭിച്ചിരുന്നില്ല, നല്ല ചിന്തകൾ മനസ്സിൽ ഉണർന്നിരുന്നില്ല.
തതഃ ക്രമേണ തപസാ ശാസ്ത്രാര്ഥനിയമൈര് യമൈഃ । വിവേക ആജഗാമൈനം നവര്തുര് ഇവ ഭൂതലമ്
പിന്നീട്, തപസ്സും ശാസ്ത്രാർത്ഥത്തിൽ കഠിനമായ നിയന്ത്രണവും ആത്മനിയമവും കൊണ്ട്, അദ്ദേഹത്തിൽ വിവേകം വളർന്നു. വസന്തം ഭൂമിയിൽ എത്തുന്നതുപോലെ അതു സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടായി.
അഥേദം ചിന്തയാമ് ആസ സംസാരഭയഭീതധീഃ । ഏകാന്ത ഏവ നിവസന് കദാചിത് ക്ലാന്തമാനസഃ
ശേഷം, Samsāram എന്ന ഭയത്തിൽ വിറയുന്ന മനസ്സോടെ, ഒരിടവേളയിൽ ഏകാന്തതയിൽ താമസിച്ചുകൊണ്ട്, ചിലപ്പോൾ ക്ഷീണിച്ച മനസ്സോടെ അദ്ദേഹം ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കിം തത് പ്രാപ്യം പ്രധാനം സ്യാദ് യദ് വിശ്രാന്തൌ ന ശോച്യതേ । യത് പ്രാപ്യ ജന്മനാ ഭൂയസ് സമ്ബന്ധോ നോപജായതേ
ഏത് പരമലക്ഷ്യമാണ്, അതിനെ പ്രാപിച്ചാൽ വിശ്രമത്തിൽ ദുഃഖം ഉണ്ടാകില്ല, അതും അതിനെ ലഭിച്ചാൽ വീണ്ടും ജന്മബന്ധനം ഉണ്ടാകാത്തത് ഏതാണ്?
കദാഹം ത്യക്തമനനഃ പദേ പരമപാവനേ । വിശ്രാന്തിം ചിരമ് ഏഷ്യാമി മേരുശൃങ്ഗ ഇവാമ്ബുദഃ
എപ്പോൾ ഞാൻ എല്ലാ ചിന്തകളും വിട്ട്, അത്യന്തം വിശുദ്ധമായ അവസ്ഥയിൽ, മെരുപർവതത്തിന്റെ ചൂടിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന മേഘംപോലെ, ദീർഘകാലം സമാധാനത്തിൽ എത്തുമോ?
കദാ ശമമ് ഉപേഷ്യന്തി മമാന്തര് ഭോഗവാസനാഃ । ആലോലകല്ലോലരവാ ഊര്മയോ ഽമ്ബുനിധാവ് ഇവ
എപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ അനുഭവാസക്തികളുടെ തരംഗങ്ങൾ, സമുദ്രത്തിലെ ഉല്ലാസതരംഗങ്ങൾ ശാന്തമാകുന്നതുപോലെ, സമാധാനത്തിലേക്ക് എത്തുമോ?
ഇദം കൃത്വേദമ് അപ്യ് അന്യത് കര്തവ്യമ് ഇതി കല്പനാമ് । കദാന്തര് വിഹസിഷ്യാമി പദവിശ്രാന്തയാ ധിയാ
ഇത് ചെയ്തശേഷം മറ്റൊന്ന് ചെയ്യണം എന്ന ചിന്തയില്ലാതെ, മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ, ഞാൻ എപ്പോൾ ആന്തരികമായി സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുമോ?
കദാ വികല്പജാലം മേ ന ലഗിഷ്യതി ചേതസി । സ്ഥിതമ് അപ്യ് ഉജ്ഝിതാസങ്ഗം പയഃ പദ്മദലേ യഥാ
എപ്പോഴാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ ചിന്തകളുടെ വല പിടിച്ചിരിയാതെ, അതു ഉണ്ടെങ്കിലും പദ്മത്തിന്റെ ഇലയിൽ വെള്ളം പോലെ അകറ്റത്തോടെ നിലകൊള്ളുന്നത്?
കദാ ബഹലകല്ലോലാം നാവാ പരമയാ ധിയാ । പരിതീര്ണോ ഭവിഷ്യാമി തൃഷ്ണാമത്തതരങ്ഗിണീമ്
ഉയർന്ന ബോധത്തോടെ, തീവ്രമായ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ തിരകൾ നിറഞ്ഞ ഈ നദി ഞാൻ എപ്പോഴാണ് കടന്ന് പോകുന്നത്?
കദേമാം ജാഗതൈര് ഭൂതൈഃ ക്രിയമാണാമ് അസന്മയീമ് । ക്രിയാമ് ഉപഹസിഷ്യാമി ബാലലീലാമ് ഇവാഫലാമ്
ലോകത്തിലെ ജീവികൾ ചെയ്യുന്ന ഈ പൊയ്മയുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളെ, ഫലം ഇല്ലാത്ത കുട്ടികളുടെ കളി പോലെ, ഞാൻ എപ്പോഴാണ് പരിഹസിച്ച് നോക്കുന്നത്?
കദാ വികല്പപര്യസ്തമനോദോലാവദോലനമ് । പ്രശമിഷ്യതി മേ ശാന്തപാനൌജസ ഇവ ഭ്രമഃ
കൽപ്പനകളാൽ അലയുന്ന എന്റെ മനസ്സിന്റെ ദോളനം, സമാധാനമുള്ള പാനീയത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ തലകറക്കം ശമിക്കുന്നതുപോലെ, എപ്പോഴാണ് ശാന്തമാകുന്നത്?
കദോദിതവപുര്ഭാസ്വാന് വിഹസഞ് ജാഗതീര് ഗതീഃ । അന്തസ് സന്തോഷമ് ഏഷ്യാമി വിരാഡാത്മേവ പൂര്ണധീഃ
എപ്പോഴാണ് ഞാൻ പ്രകാശമുള്ള രൂപത്തിൽ, ലോകത്തിലെ വഴികളിലൂടെ സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിച്ച്, സമ്പൂർണ്ണമായ അറിവോടെ വിശ്വാത്മാവിനെപോലെ ആന്തരികമായ തൃപ്തിയോടെ ജീവിക്കാനാവുക?
ശാന്തശ് സമസമാചാരസ് സോമ്യസ് സര്വാര്ഥനിസ്സ്പൃഹഃ । കദോപശമമ് ഏഷ്യാമി മന്ഥോന്മുക്തമഹാബ്ധിവത്
എപ്പോഴാണ് ഞാൻ സമാധാനത്തോടെ, എല്ലായിടത്തും സമത്വത്തോടെ, സൗമ്യനായി, യാതൊരു ആഗ്രഹവും ഇല്ലാതെ, കുഴിച്ചെടുത്ത മഹാസമുദ്രം ശാന്തമായതുപോലെ, മനസ്സിൽ സമാധാനം പ്രാപിക്കാനാവുക?
കദേമാമ് അഖിലാം ദൃശ്യശ്രിയമ് ആശാശതാത്മികാമ് । സര്വാം സുഷുപ്തവത് പശ്യന് ഭവിഷ്യാമ്യ് അന്തരാതതഃ
എപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഈ ദൃശ്യമായ എല്ലാ ഭംഗിയും, അനവധി ആഗ്രഹങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതും, ആന്തരികമായി ആഴം ഉറങ്ങുന്നവനെപോലെ, ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ കാണാൻ കഴിയുക?
സബാഹ്യാഭ്യന്തരം സര്വം ശാന്തകല്പനയാ ധിയാ । പശ്യംശ് ചിന്മാത്രമ് അഖിലം ഭാവയിഷ്യാമ്യ് അഹം കദാ
എപ്പോഴാണ് ഞാൻ ബാഹ്യവും ആന്തരികവുമായ എല്ലാം സമാധാനമുള്ള വിവേകത്തോടെ നോക്കി, എല്ലാം ശുദ്ധമായ ചൈതന്യമായെന്ന് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുക?
കദോപശാന്തചിത്താത്മാ ചിത്താമ് ഉപഗതഃ പരാമ് । പരമാലോകമ് ഏഷ്യാമി ജാത്യാന്ധ്യവിഗമാദ് ഇവ
എപ്പോഴാണ് എന്റെ മനസ്സും ആത്മാവും പൂർണ്ണമായും ശാന്തമാകുന്നത്, അത്യുന്നതമായ ബോധം പ്രാപിച്ച്, ജന്മാന്ധതയിൽ നിന്ന് മോചിതനായവൻ പോലെ പരമമായ ലോകത്തെ ഞാൻ എത്തിച്ചേരുക?
കദാഭ്യാസോപലബ്ധേന ചിത്പ്രകാശേന ചാരുണാ । ദൂരാദ് ആലോകയിഷ്യാമി തന്വീം കാലകലാമ് ഇമാമ്
എപ്പോഴാണ് അഭ്യാസം കൊണ്ടു ലഭിച്ച പ്രകാശമുള്ള മനസ്സിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നിന്ന് ദൂരത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഈ സുഷിരമായ കാലരേഖയെ ഞാൻ കാണാൻ കഴിയുക?
ഈഹിതാനീഹിതോന്മുക്തോ ഹേയോപാദേയവര്ജിതഃ । കദാന്തസ് തോഷമ് ഏഷ്യാമി സ്വപ്രകാശപദസ്ഥിതഃ
എപ്പോഴാണ് ആഗ്രഹവും ദ്വേഷവും ഇല്ലാതെ, സ്വീകരിക്കലോ തള്ളലോ ഒന്നുമില്ലാതെ, സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ നിലകൊണ്ട് ഞാൻ തൃപ്തി അനുഭവിക്കുക?