ഭാവാഭാവവിനിര്മുക്തോ ഹേയോപാദേയവര്ജിതഃ । ഏവമ് ആസമ് അഹം പൂര്വമ് അധുനേത്ഥമ് അവസ്ഥിതഃ
ഉണ്ടെന്നതിലും ഇല്ലെന്നതിലും നിന്നു മോചിതനായി, സ്വീകരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കലും ഇല്ലാതെ, ഞാൻ മുമ്പ് എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നോ, ഇപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
ശമമ് ആത്മീയമ് ആപന്നസ് സര്വഗാത്മന് സതാം ഗതേ । കരോമ്യ് അഹം മഹാദേവ തുഭ്യം യത് പരിരോചതേ
എനിക്ക് എന്റെ മനസ്സിലെ സമാധാനം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു, സകലരിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന മഹാദേവനേ, നല്ലവരുടെ നിലയിലേക്ക് എത്തിയവനേ, നിങ്ങളെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതെന്താണോ, അതെല്ലാം ഞാൻ ചെയ്യാം.
ത്വമ് അയം പുണ്ഡരീകാക്ഷ പൂജ്യസ് താവജ് ജഗത്ത്രയേ । തന് മത്തഃ പ്രകൃതപ്രാപ്താം പൂജാമ് ആദാതുമ് അര്ഹസി
കമലനയനനായ ഈ ഭഗവാനെ, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ആരാധനയ്ക്ക് അർഹനാണ്. അതുകൊണ്ട്, എന്നിൽ നിന്നു സ്വാഭാവികമായി ലഭിച്ച ഈ ആരാധന നിങ്ങൾ സ്വീകരിക്കണം.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ ദാനവാധീശഃ പുരഃ ക്ഷീരോദശായിനഃ । ശൈലേന്ദ്ര ഇവ പൂര്ണേന്ദുമ് അര്ഘപാത്രമ് ഉപാദദേ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദാനവരുടെ അധിപൻ ക്ഷീരസാഗരത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നവന്റെ മുമ്പിൽ, പൂർണചന്ദ്രനെ ചുമക്കുന്ന മലപോലെ അർഘപാത്രം എടുത്തു.
സായുധം സാപ്സരോവൃന്ദം സസുരം സഖഗാധിപമ് । പുജയാമ് ആസ ഗോവിന്ദം സത്രൈലോക്യമ് അഥാഗ്രഗമ്
അയുധങ്ങളോടും, അപ്സരസുകളുടെ കൂട്ടത്തോടും, ദേവന്മാരോടും, പക്ഷിരാജാവിനോടും കൂടെ, അവൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ശ്രേഷ്ഠനായ ഗോവിന്ദനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.
സബാഹ്യാഭ്യന്തരക്രാന്തഭുവനം ഭുവനേശ്വരമ് । പൂജയിത്വോപവിഷ്ടം തമ് ഉവാച കമലാപതിഃ
അകത്തും പുറത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ലോകങ്ങളുടെ അധിപതിയെ ആരാധിച്ച്, കമലനാഥൻ അവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഉത്തിഷ്ഠ ദാനവാധീശ സിംഹാസനമ് ഉപാശ്രയ । യാവദ് ആശ്വ് അഭിഷേകം തേ സ്വയമ് ഏവ ദദാമ്യ് അഹമ്
എഴുന്നേല്, ദാനവന്മാരെ സംഹരിക്കുന്ന രാജാവേ, സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കൂ. ഉടൻ തന്നെ ഞാൻ തന്നെ നിനക്ക് അഭിഷേകം നടത്തും.
പാഞ്ചജന്യരവം ശ്രുത്വാ യ ഇമേ സമുപാഗതാഃ । സിദ്ധാസ് സാധ്യാസ് സുരൌഘാസ് തേ കുര്വന്തു തവ മങ്ഗലമ്
പാഞ്ചജന്യത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് ഇവിടെ എത്തിയ സിദ്ധന്മാരും സാധ്യന്മാരും ദേവതാസമൂഹവും നിനക്ക് മംഗളം വരുത്തട്ടെ.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ പുണ്ഡരീകാക്ഷോ ദാനവം സിംഹവിഷ്ടരേ । യോജയാമ് ആസ യോഗാന്തേ മേരുശൃങ്ഗ ഇവാമ്ബുദമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, കമലനയനൻ ആ ദാനവനെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തി; യോഗത്തിന്റെ അവസാനം മേറു പർവ്വതത്തിന്റെ മുകളിൽ മേഘം ഇരിക്കുന്നതുപോലെ.
അഥൈനം ഹരിര് ആഹൂതൈഃ ക്ഷിരോദാദ്യൈര് മഹാബ്ധിഭിഃ । ഗങ്ഗാദിഭിസ് സരിത്പൂരൈസ് സര്വതീര്ഥജലൈസ് തഥാ
അപ്പോൾ ഹരിച്ഛൻ ക്ഷീരസമുദ്രം പോലുള്ള മഹാസമുദ്രങ്ങളും, ഗംഗാദി നദികളുടെയും എല്ലാ തീർത്ഥജലങ്ങളുടെയും ഒഴുക്കും വിളിച്ചു കൂട്ടി.
സര്വവിപ്രര്ഷിസങ്ഘൈശ് ച സര്വസിദ്ധഗണൈസ് തഥാ । മുനിവിദ്യാധരയുതോ ലോകപാലസമന്വിതഃ
എല്ലാ ബ്രാഹ്മണമുനിമാരുടെയും സമാഹാരവും, എല്ലാ സിദ്ധന്മാരുടെയും കൂട്ടവും, മുനിമാരും വിദ്യാധരന്മാരും ലോകപാലന്മാരും കൂടെ ചേർന്ന്.
അഭ്യഷിഞ്ചദ് അമേയാത്മാ ദൈത്യരാജ്യേ മഹാസുരമ് । മരുദ്ഗണൈസ് സ്തൂയമാണം പൂര്വസര്ഗേ ഹരിം യഥാ
അളവുകൂടാത്ത ആത്മാവായ ഹരി, വാതദേവന്മാർ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ആദിപ്രപഞ്ചത്തിൽ ഹരിയെ പോലെ, മഹാസുരനായി ദൈത്യരാജാവിനെ അഭിഷേകം ചെയ്തു.
സുരാസുരൈസ് സ്തൂയമാനം സ്തൂയമാനസ് സുരാസുരൈഃ । അഭിഷിക്തമ് ഉവാചേദം പ്രഹ്ലാദം മധുസൂദനഃ
ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, അവരുടെ സ്തുതികളോടൊപ്പം അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ട പ്രഹ്ലാദനോട് മധുസൂദനൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
യാവന് മേരുര് ധരാ യാവദ് യാവച് ചന്ദ്രാര്കമണ്ഡലേ । അഖണ്ഡിതഗുണശ്ലാഘീ താവദ് രാജാ ഭവാനഘ
പാപരഹിതനായ രാജാവേ, ഭൂമിയിൽ മേരുപർവതം നിലകൊള്ളുന്നിടത്തോളം, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, നിന്റെ അക്ഷയമായ സദ്ഗുണങ്ങൾ എപ്പോഴും എല്ലാവരും പ്രശംസിക്കും.
ഇഷ്ടാനിഷ്ടഫലം ത്യക്ത്വാ സമദര്ശനയാ ധിയാ । വീതരാഗഭയക്രോധോ രാജ്യം സമനുപാലയ
സുഖകരമായതോ ദുഃഖകരമായതോ ഫലങ്ങളിൽ ആസക്തി വെച്ചുപോക്കുക, എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ കാണുന്ന മനസ്സോടെ, രാഗവും ഭയവും കോപവും വിട്ട് രാജ്യം ഭരിക്കണം.
രാജ്യേ ഽസ്മിന് ഭോഗസമ്പൂര്ണേ ദൃഷ്ടാനുത്തമഭൂമിനാ । ന ഗന്തവ്യസ് ത്വയോദ്വേഗസ് സ്വര്ഗേ വാ നരകേ ഽഥ വാ
ഇവിടെ ഈ സാമ്രാജ്യത്തിൽ എല്ലാ സുഖസൗകര്യങ്ങളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അതിനെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ സ്ഥലം എന്നിങ്ങനെ കണ്ടാലും, സ്വർഗ്ഗത്തെയോ നരകത്തെയോ കുറിച്ച് മനസ്സിൽ ഉത്കണ്ഠയോ ആശങ്കയോ വരുത്തേണ്ടതില്ല.
ദേശകാലക്രിയാകാരൈര് യഥാപ്രാപ്താസു ദൃഷ്ടിഷു । പ്രകൃതം കാര്യമ് ആതിഷ്ഠംസ് ത്യക്തവാസനമ് ആസ്സ്വ ഭോഃ
സ്ഥലം, കാലം, പ്രവർത്തി എന്നിവയ്ക്കനുസരിച്ച് ലഭിക്കുന്ന എല്ലാ അനുഭവങ്ങളിലും, സ്വാഭാവികമായ കടമകൾ നിർവഹിച്ച്, ആസക്തി വിട്ട് ഇരിക്കണം മഹാനേ.
അതിഹേയതയാദത്തം മമതാപരിവര്ജിതമ് । ഭാവാഭാവേ സമം കാര്യം കുര്വന്ന് ഇഹ ന ബധ്യസേ
ഇവിടെ എന്ത് വരുമോ അതിനെ അത്രയും മാത്രം സ്വീകരിച്ച്, അതിനോടു ഉടമസ്ഥതയോ അമിതമായ ആഗ്രഹമോ കൂടാതെ, സാന്നിധ്യത്തിലും അഭാവത്തിലും മനസ്സിനെ സമത്വത്തിൽ നിലനിർത്തി പ്രവർത്തിച്ചാൽ, നീ ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നില്ല.
ദൃഷ്ടസംസാരപര്യായസ് തുലിതാതുലതത്പദഃ । സര്വം സര്വത്ര ജാനാസി കിമ് അന്യദ് ഉപദിശ്യതേ
ലോകത്തിന്റെ ആവർത്തനങ്ങൾ കണ്ടു, അതിലെ സമത്വവും അസമത്വവും അതിജീവിച്ച്, നീ എല്ലാം എല്ലിടത്തും അറിയുന്നു. ഇനി എന്താണ് ഉപദേശിക്കാനുണ്ടു?
വീതരാഗഭയക്രോധേ ത്വയി രാജനി രാജതി । ഭൂമിഃ പാസ്യതി നേദാനീം ദുര്ഗൃധ്രീവാസൃഗ് ആസുരമ്
രാജാവായ നീ ആസക്തിയും ഭയവും കോപവും വിട്ട് പ്രകാശിക്കുമ്പോൾ, ഭൂമി ഇനി ക്രൂരരും അത്യാഗ്രഹികളും ആയ അസുരന്മാരുടെ രക്തം കുടിക്കേണ്ടതില്ല.
ദലയിഷ്യതി ബാഷ്പശ്രീര് നാസുരീകര്ണമഞ്ജരീമ് । വനരാജീമ് ഇവൌഘോത്ഥാ സരിത് താരതരങ്ഗിണീ
സമ്പത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ അസുരന്മാരുടെ ചെവിക്കുലകൾ വനംകാടിലൂടെ ഒഴുകുന്ന തിരമാലകളാൽ നിറഞ്ഞ നദിപോലെ തള്ളിക്കളയും.
അദ്യപ്രഭൃതി സംശാന്തദാനവാമരസങ്ഗരമ് । നിര്മന്ദരാമ്ഭോനിധിവജ് ജഗത് സ്വസ്ഥമ് അവസ്ഥിതമ്
ഇന്നുമുതല് ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും തമ്മിലുള്ള പോര് പൂര്ണമായും ശമിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി ഈ ലോകം മന്ദരപര്വ്വതം ഇല്ലാതെ സമുദ്രം എത്ര ശാന്തമാണോ അതുപോലെ സമാധാനത്തോടെ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ദേവാസുരകുടുമ്ബിന്യോ ഭര്തൃഷ്വ് അന്തഃപുരേഷു ച । സ്വേഷ്വ് ഏവ യാന്തു വിശ്വാസമ് അപരസ്പരമ് ആഹൃതാഃ
ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും ഭാര്യമാര് എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ ഭര്ത്താക്കന്മാരെ മാത്രം വിശ്വസിച്ച് അകത്തുള്ള മുറികളില് സമാധാനത്തോടെ ഇരിക്കട്ടെ; പരസ്പരം അവര് ആശ്രയിക്കേണ്ടതില്ല.
ഭവ ബഹുലനിശാനിതാന്തനിദ്രാതിമിരമ് അപാസ്യ സദോദിതാശയശ്രീഃ । ദനുസുത വനിതാവിലാസരമ്യാം ചിരമ് അജിതാമ് ഉപഭുങ്ക്ഷ്വ രാജ്യലക്ഷ്മീമ്
ഭവസാഗരത്തിലെ അന്ധകാരമായ ദീര്ഘമായ രാത്രിയുടെ ഉറക്കം നീക്കം ചെയ്ത്, എപ്പോഴും ഉണര്ന്ന മനസ്സോടെ, അസുരസ്ത്രിയരുടെ സാന്നിധ്യത്തില് മനോഹരമായ ജയിക്കപ്പെടാത്ത രാജസമ്പത്ത് നീ ദീര്ഘകാലം ആസ്വദിക്കൂ.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ പുണ്ഡരീകാക്ഷസ് സനരാമരകിന്നരഃ । ദ്വിതീയ ഇവ സംസാരശ് ചചാലാസുരമന്ദിരാത്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം കമലനയനന് ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും കിന്നരന്മാരുമൊക്കെയായി അസുരമന്ദിരത്തില്നിന്ന് മറ്റൊരു ലോകംപോലെ പുറത്ത് പോയി.
പ്രഹ്ലാദാദിവിനിര്മുക്തൈഃ പശ്ചാത് പുഷ്പാഞ്ജലിവ്രജൈഃ । പൂര്യമാണവിഹങ്ഗേശപാശ്ചാത്യാങ്ഗരുഹോത്കരഃ
പ്രഹ്ലാദനും മറ്റു മോചിതരായവരും പിന്നിലായി, പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞ കൈകളുമായി, പടിഞ്ഞാറൻ ആകാശം പക്ഷികളുടെ കൂട്ടങ്ങളാലും വൃക്ഷങ്ങളുടെ കൂമ്പാരങ്ങളാലും നിറച്ചു.
ക്രമാത് ക്ഷീരോദമ് ആസാദ്യ വിസൃജ്യ സുരവാഹിനീമ് । ഭോഗിഭോഗാസനേ തസ്ഥൌ ശ്വേതാബ്ജ ഇവ ഷട്പദഃ
അവൻ ക്രമമായി ക്ഷീരസമുദ്രത്തോട് എത്തി, ദേവനദിയെ വിട്ട്, പാമ്പിന്റെ ചുരുളുകളിൽ വെച്ച് വെള്ളപത്മത്തിൽ തേനീച്ച ഇരിക്കുന്നതുപോലെ ഇരുന്നു.
ഭോഗിഭോഗാസനേ വിഷ്ണുശ് ശക്രസ് സ്വര്ഗേ സഹാമരൈഃ । പാതാലേ ദാനവാധീശ ഇതി തസ്ഥുര് ഗതജ്വരാഃ
പാമ്പിന്റെ ചുരുളുകളിൽ വിഷ്ണു ഇരുന്നു; സ്വർഗത്തിൽ ഇന്ദ്രൻ ദേവന്മാരോടൊപ്പം; പാതാളത്തിൽ അസുരാധിപൻ—എല്ലാവരും ദുഃഖരഹിതരായി.
ഏഷാ തേ കഥിതാ രാമ നിശ്ശേഷമലനാശിനീ । പ്രാഹ്ലാദീ ബോധസമ്പ്രാപ്തിര് ഐന്ദവദ്രവശീതലാ
രാമാ, എല്ലാ മലിനതകളും നീക്കം ചെയ്യുന്ന പ്രഹ്ലാദന്റെ കഥ ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു. ഇത് ചന്ദ്രപ്രഭയുപമമായ ശീതളതയും ജ്ഞാനലാഭവും നൽകുന്നു.
യ ഏതാം മാനവാ ലോകേ ബഹുദുഷ്കൃതിനോ ഽപി ഹി । ധിയാ വിചാരയിഷ്യന്തി തേ പ്രാപ്സ്യന്ത്യ് അചിരാത് പദമ്
ലോകത്തിൽ അനവധി തെറ്റുകൾ ചെയ്തവരും ഈ ഉപദേശം മനസ്സോടെ ആലോചിച്ചാൽ, അവർക്ക് ഉടൻ തന്നെ പരമാവസ്ഥ നേടാൻ കഴിയും.