ന പ്രാപുര് വികസദ്രൂപം പതിം തത്രാമരാരയഃ । ലസത്പത്ത്രപ്രഭാജാലം നിശി പദ്മമ് ഇവാലയഃ
അമരന്മാരുടെ ശത്രുക്കൾ അവിടത്തെ തങ്ങളുടെ സമൃദ്ധനായ അധിപനെ കണ്ടെത്താനായില്ല; രാത്രിയിൽ ഒരു വീടിന് തിളങ്ങുന്ന ദളങ്ങളുള്ള താമര ലഭിക്കാത്തതുപോലെ.
സംവിദ്വാതോ ന തസ്യാന്തര് അബുധ്യത വിചേതസഃ । ഭുവശ് ചേഷ്ടാക്രമ ഇവ പൌരുഷോ ഗതഭാസ്വതഃ
അവനിൽ ബോധമില്ലാതിരുന്നപ്പോൾ, അവന്റെ ഉള്ളിൽ ചൈതന്യത്തിന്റെ കാറ്റ് പോലും ഇളകിയില്ല; സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചപ്പോൾ ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യരുടെ പ്രവൃത്തികൾ നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ.
അഥോദ്വിഗ്നേഷു ദൈത്യേഷു ഗതേഷ്വ് അഭിമതാ ദിശഃ । വിചരത്സു യഥാകാമമ് അരാജനി പുരേ പുരേ
അപ്പോൾ ദൈത്യന്മാർ വിഷമത്തിൽ ആകുകയും, ഇഷ്ടമുള്ള ദിശകളിലേക്ക് ചിതറിപ്പോകുകയും, രാജാവില്ലാത്ത നഗരങ്ങളിൽ നഗരങ്ങളിൽ ഇഷ്ടം പോലെ സഞ്ചരിക്കുകയും ചെയ്തു.
പാതാലമണ്ഡലമ് അഭൂദ് അഭൂപാലതയാ തയാ । മാത്സ്യന്യായവിപര്യസ്തമ് അസ്തങ്ഗതഗുണക്രമമ്
പാതാളരാജ്യം ആ രാജാവില്ലാതെ പോയി. വലിയവൻ ചെറുവനെ തിന്നുന്ന നിയമം അവിടെ പൂർണ്ണമായും കുലുങ്ങി. നല്ലതിന്റെ ക്രമം അസ്തമിച്ചു.
ബലിഭുക്താബലപുരം മര്യാദാക്രമവര്ജിതമ് । സര്വഗാശേഷവനിതം പരസ്പരഹതാസുരമ്
ശക്തന്മാർ ദയവില്ലാതെ ദുർബലരുടെ നഗരങ്ങൾ തിന്നു. അവിടെ യാതൊരു കെട്ടുകഥയോ നിയന്ത്രണവുമില്ല. എല്ലായിടത്തും സ്ത്രീകൾ നിറഞ്ഞു. അസുരന്മാർ തമ്മിൽ തന്നെ കൊന്നു നശിച്ചു.
പ്രലാപാക്രന്ദപരുഷം വിസംസ്ഥാനപുരാന്തരമ് । ലുഠദുദ്യാനനഗരം വ്യര്ഥാനര്ഥകദര്ഥിതമ്
അവിടം കഠിനമായ നിലവിളികളും കരച്ചിലുകളും നിറഞ്ഞു. പല പ്രദേശങ്ങളും തകർന്നു. തോട്ടങ്ങളും നഗരങ്ങളും കൊള്ളയടിച്ചു. അനന്തരമായ ദുരിതങ്ങൾ അവരെ പീഡിപ്പിച്ചു.
ചിന്താപരാസുരഗണം നിരന്നഫലബാന്ധവമ് । അകാണ്ഡോത്പാതവിവശം ധ്വസ്താശാമുഖമണ്ഡലമ്
അസുരസംഘങ്ങൾ വലിയ ചിന്തയിൽ മുങ്ങി. അവർക്കു ഭക്ഷ്യവും പഴവും ബന്ധുക്കളുമില്ല. അപ്രതീക്ഷിതമായ ദുരന്തങ്ങൾ മുന്നിൽ, അവരുടെ നേതാക്കളുടെ മുഖം നിരാശയിൽ കുഴഞ്ഞു.
സുരാര്ഭകപരാഭൂതം ഭൂതൈര് ആക്രാന്തമ് അന്യജൈഃ । ഭൂതരിക്തമ് അലക്ഷ്മീകമ് ഉത്സന്നപ്രായകോടരമ്
ദേവപുത്രന്മാരാൽ തോറ്റു, അന്യഭൂതങ്ങൾ കയറി പിടിച്ച, സ്വന്തം ജനങ്ങൾ ഇല്ലാതായി, ഐശ്വര്യം നഷ്ടപ്പെട്ട്, മുറികൾ ശൂന്യമായ почти പൂർണ്ണമായ ശൂന്യതയിലായ ഒരു സ്ഥലം.
അനിയതവനിതാര്ഥമത്തയുദ്ധം ഹൃതധനദാരവിരാവിതം സമന്താത് । കലിയുഗസമയോദ്ഭടോദരാഭം തദ് അസുരമണ്ഡലമ് ആകുലം ബഭൂവ
അവിടെയുള്ളവർ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ സ്ത്രീകളെ പിന്തുടർന്ന് മദ്യപാനത്തിൽ മുങ്ങി, എല്ലാടും സമരങ്ങൾ നടക്കുന്നു, ധനവും ഭാര്യമാരും കവർച്ചയ്ക്ക് ഇരയാകുന്നു; കലിയുഗത്തിന്റെ വലിയ വയറുപോലെയായി ആ അസുരലോകം മുഴുവൻ കലഹത്തിലും അശാന്തിയിലുമായിരുന്നു.
അഥാഖിലജഗജ്ജാലക്രമപാലനദേവനഃ । ക്ഷീരോദനഗരേ ശേഷശയ്യാസനഗതോ ഹരിഃ
അപ്പോൾ, ലോകമൊക്കെയും ക്രമത്തിൽ നിലനിർത്തുന്ന ദേവൻ, ക്ഷീരസാഗരനഗരത്തിലെ അനന്തശയനത്തിൽ ഇരുന്ന്,
പ്രാവൃണ്നിദ്രാവ്യുപരമേ ദേവാര്ഥമ് അരിസൂദനഃ । ധിയാ വിലോകയാമ് ആസ കദാചിജ് ജാഗതീം സ്ഥിതിമ്
ശത്രുക്കളുടെ സംഹാരിയായ ഹരി, ദേവന്മാരുടെ വേണ്ടി ശരദ്കാലനിദ്ര അവസാനിപ്പിച്ച്, ഒരിക്കൽ മനസ്സിൽ ലോകത്തിന്റെ നില പരിശോധിച്ചു.
ത്രൈവിഷ്ടപം സ്വമനസാ പാര്ഥിവം ചാവലോക്യ സഃ । ആചാരമ് ആജഗാമാശു പാതാലമ് അരിപാലിതമ്
അവൻ തന്റെ മനസ്സിലൂടെ സ്വർഗ്ഗവും ഭൂമിയും നിരീക്ഷിച്ചു, ഉടൻ തന്നെ ശത്രുക്കൾ ഭരിക്കുന്ന പാതാളത്തിലേക്ക് എത്തി.
തത്ര സ്ഥിരസമാധാനസ്ഥിതേ പ്രഹ്ലാദദാനവേ । ദൃഷ്ട്വാപദമ് അരീന്ദ്രസ്യ പുരേ പ്രൌഢിമ് ഉപാഗതാമ്
അവിടെ, അചഞ്ചലമായ ധ്യാനത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രഹ്ലാദനെയും, ദൈവശത്രുവിന്റെ നഗരത്തിൽ വളർന്ന ശക്തിയെയും കണ്ടു.
വ്യാലതല്പതലസ്ഥസ്യ ക്ഷീരോദാര്ണവശായിനഃ । ശങ്ഖചക്രഗദാപാണേര് ദേഹസ്യാന്തരചാരിണാ
പാമ്പിന്റെ കിടക്കയിൽ ക്ഷീരസമുദ്രത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നവനും, ശംഖും ചക്രവും ഗദയും കൈവശം വച്ചിരിക്കുന്നവന്റെ ശരീരത്തിനകത്താണ് അവൻ സഞ്ചരിച്ചു.
പദ്മാസനസ്ഥസ്യ മനശ്ശരീരേണാതിഭാസ്വതാ । ഇദം സഞ്ചിന്തയാമ് ആസ ത്രൈലോക്യാബ്ജമഹാലിനാ
താമരപ്പൂവിൽ ഇരുന്ന്, അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ള മനസ്സും ശരീരവും കൊണ്ടു, മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെയും മഹാതാമരയെ അവൻ ചിന്തിച്ചു.
പ്രഹ്ലാദേ പദവിശ്രാന്തേ പാതാലേ ഗതനായകേ । കഷ്ടം സൃഷ്ടിര് ഇയം പ്രായോ നിര്ദൈത്യത്വമ് ഉപാഗതാ
പ്രഹ്ലാദൻ യാത്രയിൽ ക്ഷീണിച്ച് പാതാളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, ഈ സൃഷ്ടി ബുദ്ധിമുട്ടിലായി, ദാനവസ്വഭാവം വളരെ കുറവായി.
ദൈത്യാഭാവേ സുരശ്രേണീ നിര്ജിഗീഷുപദം ഗതാ । ശമമ് ഏഷ്യത്യ് അദൃഷ്ടാബ്ദപടലേവ സരിദ് വരാ
ദാനവന്മാർ ഇല്ലാതായപ്പോൾ, ദേവതകൾ ജയിക്കാൻ തയ്യാറായി; അവശേഷിക്കുന്നതെന്തെന്നാൽ, കാണാനാവാത്ത തിരകളിൽ ഒരു നദി അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെ, ഉടൻ ശാന്തി വരും.
മോക്ഷാഖ്യം വിഗതദ്വന്ദ്വം തതോ യാസ്യതി തത് പദമ് । ക്ഷീണാഭിമാനാ വിരസാ ലതേവ പരിശുഷ്കതാമ്
അപ്പോൾ, ഇരട്ടത്വം ഇല്ലാത്ത മോക്ഷം എന്ന അവസ്ഥയിലേക്കു സൃഷ്ടി എത്തും; അഭിമാനം കുറഞ്ഞു, ഉത്സാഹം ഉണർന്നില്ലാതെ, ഉണങ്ങിയ ഒരു വള്ളിപോലെയാകും.
ദേവൌഘേ ശാന്തിമ് ആയാതേ ഭുവി യജ്ഞതപഃക്രിയാഃ । അദേവത്വഫലാസ് സര്വാശ് ശമമ് ഏഷ്യന്ത്യ് അസംശയമ്
ദേവതകൾക്ക് ശാന്തി ലഭിച്ചാൽ, ഭൂമിയിലെ യജ്ഞവും തപസ്സും പോലുള്ള എല്ലാ അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കും ഫലം ഇല്ലാതെ തീർന്നുപോകും; അവയെല്ലാം നിർബന്ധമായും ശമിക്കും.
ക്രിയാസ്വ് അഥോപശാന്താസു ഭൂലോകോ ഽസ്തമ് ഉപൈഷ്യതി । അസംസാരപ്രസങ്ഗോ ഽഥ ശേഷോ ഽപ്യ് അര്ഥോ ഭവിഷ്യതി
പ്രവൃത്തികൾ എല്ലാം ശമിച്ചപ്പോൾ ഭൂമിയിലെ ലോകം അസ്തമിക്കും; പിന്നെ ലോകബന്ധങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത ശേഷം മാത്രം അവിടെ ശേഷിക്കും.
ആകല്പാന്തം ത്രിഭുവനം യദ് ഇദം നിര്മിതം മയാ । ലയമ് ഏഷ്യത്യ് അകാലേ തത് താപേ ഹിമകണോ യഥാ
എന്റെ സൃഷ്ടിയായ ഈ മൂന്ന് ലോകങ്ങളും, കാലാവധിക്ക് മുമ്പേ, ചൂടിൽ ഹിമബിന്ദു ഉരുകുന്നതുപോലെ, ലയിച്ചുപോകും.
കിമ് ഏവമ് അസ്മിന്ന് ആഭാസേ വിലീയ ക്ഷയമ് ആഗതേ । കൃതം മയേഹ ഭവതി സ്വലീലാക്ഷയകാരിണാ
ഈ ഭ്രമം ലയിച്ച് നശിച്ചാൽ, ഞാൻ ഇവിടെ ചെയ്തതൊക്കെയും എന്റെ സ്വന്തം ലീലയായി, അതിന്റെ അവസാനം തന്നെ വരുത്തുന്നതായി, മാറിപ്പോകും.
തതോ ഽഹമ് അപി ശൂന്യേ ഽസ്മിന് നഷ്ടചന്ദ്രാര്കതാരകേ । വപുഃപ്രശാന്തിമ് ആദായ സ്ഥിതിമ് ഏഷ്യാമി തത്പദേ
ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നക്ഷത്രങ്ങളും ഇല്ലാത്ത ഈ ശൂന്യതയിൽ, ഞാൻ എന്റെ രൂപം ശാന്തമാക്കി, ആ പരമാവസ്ഥയിൽ നിലകൊള്ളും.
അകാണ്ഡ ഏവമ് ഏവം ഹി ജഗത്യ് ഉപശമം ഗതേ । നേഹ ശ്രേയോ ഽനുപശ്യാമി മന്യേ ജീവന്തു ദാനവാഃ
ഇങ്ങനെ ലോകം മുഴുവനും ശാന്തമായിരിക്കുമ്പോള് ഇവിടെ എനിക്ക് യാതൊരു ഗുണവും കാണുന്നില്ല; ദാനവന്മാര് ജീവിച്ചിരിക്കട്ടെ എന്നു ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നു.
ദൈത്യോദ്വേഗേന വിബുധാസ് തതോ യജ്ഞതപഃക്രിയാഃ । തേന സംസാരസംസ്ഥാനമ് അസംസാരക്രമോ ഽന്യഥാ
ദാനവരുടെ ഉപദ്രവം മൂലം ദേവന്മാര് യജ്ഞങ്ങളും തപസ്സും മറ്റ് കര്മ്മങ്ങളും നടത്തുന്നു; അതിനാലാണ് ഈ ലോകചക്രം നിലനില്ക്കുന്നത്, അല്ലാതിരുന്നാല് ലോകത്തിന്റെ പ്രവാഹം മറ്റെങ്ങനെ ആയിരിക്കും.
തസ്മാദ് രസാതലം ഗത്വാ യഥാവത് സ്ഥാപയാമ്യ് അഹമ് । സ്വേ ക്രമേ ദാനവാധീശമ് ഋതുഃ പുനര് ഇവ ദ്രുമമ്
അതിനാല് ഞാൻ രസാതലത്തിലേക്ക് പോയി, ദാനവരുടെ അധിപനെ അവന്റെ സ്ഥാനം പോലെ തന്നെ സ്ഥാപിക്കും; ঋതു ഒരു വൃക്ഷത്തെ വീണ്ടും നിലനിര്ത്തുന്നതുപോലെ.
വിനാ പ്രഹ്ലാദമ് അഥ ചേദ് ഇതരം ദാനവേശ്വരമ് । കരോമി തദ് അസൌ മന്യേ ദേവാന് ഉത്സാദയിഷ്യതി
പ്രഹ്ലാദനെ ഒഴിവാക്കി മറ്റാരെയെങ്കിലും ദാനവരുടെ രാജാവായി ഞാൻ ആക്കിയാല്, അവന് ദേവന്മാരെ നശിപ്പിക്കുമെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു.
പ്രഹ്ലാദസ്യ ത്വ് അയം ദേഹഃ പശ്ചിമഃ പാവനോ മഹാന് । ആകല്പമ് ഇഹ വസ്തവ്യം ദേഹേനാനേന തേന ച
ഇത് പ്രഹ്ലാദന്റെ അവസാനവും ഏറ്റവും വിശുദ്ധിയുള്ളതുമായ ശരീരമാണ്. ഈ ശരീരത്തിൽ അവൻ ഈ കാലഘട്ടം മുഴുവൻ ഇവിടെ തന്നെ തുടരേണ്ടതുണ്ട്.
ഏവം ഹി നിയതിര് ദൈവീ നിശ്ചിതാ പാരമേശ്വരീ । പ്രഹ്ലാദേന യഥാകല്പം സ്ഥാതവ്യമ് ഇഹ ദേഹിനാ
ഇതാണ് ദൈവികമായ നിർണ്ണയം, പരമേശ്വരന്റെ ആജ്ഞ. പ്രഹ്ലാദൻ ഈ ശരീരത്തിൽ ഈ കാലം മുഴുവൻ ഇവിടെ തന്നെ തുടരേണ്ടതാണ്.
തസ്മാത് തമ് ഏവ ഗത്വാശു ദൈത്യേന്ദ്രം ബോധയാമ്യ് അഹമ് । ഗര്ജന് ഗിരിദരീസുപ്തം മയൂരമ് ഇവ വാരിദഃ
അതിനാൽ ഞാൻ ഉടൻ തന്നെ ആ ദൈത്യാധിപതിയെ സമീപിച്ച് ഉണർത്തും, മലക്കുഴിയിൽ ഉറങ്ങുന്ന മയിലിനെ മഴമേഘം ഉണർത്തുന്നതുപോലെ.