ദുരുത്തരാസ് സമവിഷമാ മഹാപദസ് സുദുസ്സഹാഃ പ്രഭവനദീര്ഘദോഷദാഃ । ഗതാഃ ക്ഷയം സമധിഗതോ മഹേശ്വരശ് ചിദവ്യയോ വ്യപഗതചിത്തമ് അന്തരേ
കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള, സഹിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള, ദീർഘകാലം ദോഷങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന വലിയ തടസ്സങ്ങൾ എല്ലാം ഇല്ലാതായി; മനസ്സ് അകറ്റി, അക്ഷയമായ പരമാത്മാവിനെ അകത്തുതന്നെ ഞാൻ പ്രാപിച്ചു.
ആത്മന് സര്വപദാതീത ചിരാത് സംസ്മൃതിമ് ആഗതഃ । ദിഷ്ട്യാ ലബ്ധോ ഽസി ഭഗവന് നമസ് തേ ഽസ്തു ചിദാത്മനേ
എല്ലാ അവസ്ഥകളും കടന്ന ആത്മാവേ, നീ ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും ഓർമ്മയിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. ഭാഗ്യവശാൽ നിന്നെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞു. ബഹുമാന്യനായ ചൈതന്യസ്വരൂപനായവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
അഭിവന്ദ്യാവലോക്യായമ് അലമ് ആലിങ്ഗ്യസേ മയാ । കോ ഽന്യസ് സ്യാദ് ഭഗവന് ബന്ധുസ് ത്വദൃതേ ഭുവനത്രയേ
വന്ദനം അർപ്പിച്ച് നിന്നെ നോക്കി, ഇത്രയാൽ മതിയെന്നു തോന്നുന്നു—ഇനി ഞാൻ നിന്നെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നു. ഭഗവാനേ, ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നിന്നെക്കാൾ അടുത്ത ബന്ധുവാരൊന്നുമില്ല.
ഹംസി പാസി ദദാസി ത്വം സ്തൌഷി യാസി വിവല്ഗസി । അയം പ്രാപ്തോ ഽസി ദൃഷ്ടോ ഽസി കിം കരോഷി ക്വ ഗച്ഛസി
നീ കൊല്ലുന്നു, രക്ഷിക്കുന്നു, നൽകുന്നു, സ്തുതിക്കുന്നു, പോകുന്നു, ആനന്ദിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ നീ എത്തി, ഞാൻ നിന്നെ കാണുന്നു—നീ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്, എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?
സ്വസത്താപൂരിതാശേഷവിശ്വ വിശ്വജനീന ഹേ । സര്വത്ര ലക്ഷ്യസേ നിത്യമ് അധുനാ ക്വ പലായസേ
സ്വന്തം സത്തയാൽ മുഴുവൻ ലോകവും നിറക്കുന്ന സകല ജീവികളുടെ ആദിയേ, നീ എല്ലായിടത്തും എല്ലായ്പ്പോഴും കാണപ്പെടുന്നവനാണ്—ഇപ്പോൾ എവിടേക്കാണ് ഓടിപ്പോകുന്നത്?
ആവയോര് അന്തരം ഭൂരിജന്മവ്യവഹിതാന്തരമ് । അദൂരമ് അദ്യ സമ്പന്നം ദിഷ്ട്യാ ദൃഷ്ടോ ഽസി ബാന്ധവ
നമ്മളെ അനവധി ജന്മങ്ങൾ വേർതിരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഇന്ന് ആ ദൂരം ഇല്ലാതായി. ഭാഗ്യവശാൽ ഇന്നു നിന്നെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു, പ്രിയ ബന്ധുവേ.
നമസ് തേ കൃതകൃത്യായ കര്ത്രേ ഹര്ത്രേ നമോ ഽസ്തു തേ । നമസ് സംസാരനൃത്യായ നിത്യായ വിമലാത്മനേ
സകല കര്മ്മങ്ങളും പൂര്ത്തിയാക്കിയവനേ, സൃഷ്ടാവിനേയും സംഹാരകനേയും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഈ ലോകനാടകം നൃത്തം ചെയ്യുന്നവനേ, ശാശ്വതനും നിർമലനും ആയ ആത്മാവേ, നിനക്കു വന്ദനം.
നമശ് ചക്രാബ്ജഹസ്തായ നമശ് ചന്ദ്രാര്ധധാരിണേ । നമോ വിബുധനാഥായ നമസ് തേ പദ്മജന്മനേ
ചക്രവും താമരയും കൈവശമുള്ളവനേ, ചന്ദ്രാഘടം അലങ്കരിക്കുന്നവനേ, ജ്ഞാനികളുടെ നാഥനേ, താമരയിൽ ജനിച്ചവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.
വാച്യവാചകദൃഷ്ട്യൈവ ഭേദോ യോ ഽയമ് ഇഹാവയോഃ । അസത്യാ കല്പനൈവൈഷാ വീചിവീച്യമ്ഭസോര് ഇവ
നമ്മളിൽ വാചകനും വാച്യവും എന്ന വ്യത്യാസം വെറും ഭ്രമം മാത്രമാണ്. കടൽതീരത്തിലെ തിരകളും വെള്ളവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പോലെ, യഥാർത്ഥത്തിൽ യാതൊന്നുമില്ല.
ത്വമ് ഏവാനന്തയാനന്തവസ്തുവൈചിത്ര്യരൂപയാ । ഭാവാഭാവവിലാസിന്യാ നിത്യയേഹ വിജൃമ്ഭസേ
അനന്തമായ അത്ഭുതങ്ങളാലും അനന്തസ്വരൂപങ്ങളാലും നീയൊന്നാണ് എല്ലായിടത്തും നിലനിൽക്കുന്നവൻ. നിലനിൽക്കുന്നതും ഇല്ലാത്തതും എന്നിങ്ങനെ എല്ലാം നീയാണു കളിയാടുന്നത്.
നമോ ദ്രഷ്ട്രേ നമസ് ത്വഷ്ട്രേ നമോ ഽനന്തവികാസിനേ । നമസ് സര്വസ്വഭാവായ നമസ് തേ സര്വഗാമിനേ
ദർശകനായവനേ, സൃഷ്ടാവായവനേ, അനന്തമായ വികസനമുള്ളവനേ, എല്ലാറ്റിന്റെയും സ്വഭാവമായവനേ, എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിക്കുന്നവനേ, നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
പ്രതിജന്മ ചിരം ബഹ്വ്യോ ദീര്ഘദുഃഖവതാ മയാ । ത്വയാ മായോപദഗ്ധേന ദിഗ്ധേന മഹതൈനസാ
ഓരോ ജന്മത്തിലും ദീർഘകാലം ഞാൻ അനേകം ദു:ഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു. നീയുടെ മായയാൽ ഞാൻ ബാധിക്കപ്പെട്ടും വലിയ പാപം കൊണ്ട് മലിനമായും ഇതൊക്കെയായിരുന്നു.
ആലോകിതാ ലോകദശാ ദൃഷ്ടാ ദൃഷ്ടാന്തദൃഷ്ടയഃ । ന പ്രാപ്തസ് ത്വം ത്വയാ യേന കിഞ്ചിദ് ആസാദിതം ഭവേത്
ലോകത്തിന്റെ നിലകൾ ഞാൻ കണ്ടു, പലവിധ ഉദാഹരണങ്ങളും കാഴ്ചപ്പാടുകളും ഞാൻ നിരീക്ഷിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും, നിന്നാൽ ഒന്നും നേടാനാവാത്തതുകൊണ്ടു, യാതൊന്നും ലഭിച്ചിട്ടില്ല.
സര്വം മൃത്കാഷ്ഠപാഷാണവാരിമാത്രമ് ഇദം ജഗത് । നേഹാസ്തി ത്വദൃതേ ദേവ യത്പ്രാപ്തൌ നാഭിവാഞ്ഛ്യതേ
ഈ ലോകം മുഴുവൻ മണ്ണ്, മരം, കല്ല്, വെള്ളം മാത്രമാണ്. ദേവാ, നിങ്ങളെ കൂടാതെ ഇവിടെ നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കേണ്ട ഒന്നുമില്ല.
ദേവായമ് അദ്യ ലബ്ധോ ഽസി ദൃഷ്ടോ ഽസ്യ് അധിഗതോ ഽസി ച । സമ്പ്രാപ്തോ ഽസി ഗൃഹീതോ ഽസി നമസ് തേ ഽസ്തു ന മുച്യസേ
ദേവാ, ഇന്നാണ് നിങ്ങളെ ഞാൻ കണ്ടതും, ലഭിച്ചതും, എത്തിച്ചേരുന്നതും, കൈവശമാക്കിയതും. നിങ്ങൾക്ക് വന്ദനം; നിങ്ങൾ എന്നിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും അകറ്റപ്പെടരുതേ.
യോ ഽക്ഷ്ണോഃ കനീനികാരശ്മിജാലപ്രോതവപുസ് സ്ഥിതഃ । ദേവോ ദര്ശനരൂപേണ കഥം സോ ഽന്തര് ന ദൃശ്യതേ
കണ്ണിന്റെ കണിനീരിൽ കിരണങ്ങൾ ചേർത്ത് നില്ക്കുന്ന ദർശനത്തിന്റെ രൂപമായ ദേവൻ, അങ്ങനെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ എങ്ങനെ കാണപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് അത്ഭുതമാണ്.
യസ് ത്വക്പുഷ്പേ സ്പൃശന് സ്പര്ശഗന്ധം തൈലം തിലേ യഥാ । സ്പര്ശമ് അന്തഃ കരോത്യ് ഏഷ സ കഥം നാനുഭൂയതേ
എങ്ങനെ തിളയിൽ എണ്ണയും, പൂവിന്റെ തൊലിയിൽ സ്പർശവും സുഗന്ധവും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ, ഇദ്ദേഹം അകത്തുള്ള സ്പർശം ഉണ്ടാക്കുന്നു. അങ്ങനെ ഉണ്ടെങ്കിൽ എങ്ങനെ അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല?
യശ് ശബ്ദശ്രവണാദ് അന്തശ് ശബ്ദശക്തിം പരാമൃശന് । രോമാഞ്ചം ജനയത്യ് അങ്ഗേ സ ദൂരസ്ഥഃ കഥം ഭവേത്
ഏതെങ്കിലും ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അതിന്റെ ആന്തരിക ശക്തി മനസ്സിൽ അനുഭവിച്ച് ശരീരത്തിൽ രോമാഞ്ചം അനുഭവിക്കുന്നവൻ, അത്തരം ഒരാൾ ആ ശബ്ദത്തിൽ നിന്ന് എങ്ങനെയാണു ദൂരെയെന്ന് പറയാൻ കഴിയുക?
ജിഹ്വാപല്ലവലഗ്നാനി സ്വതീതസ്യാങ്ഗതോ ഽപി ച । സ്വദന്തേ യസ്യ വസ്തൂനി സ്വദതേ സ ന കസ്യ വാ
നാവിന്റെ അറ്റത്തിൽ ഒട്ടിയിരിക്കുന്നതെന്തും, മറ്റൊരാളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണെങ്കിലും, ആരെങ്കിലും അതു രുചിച്ചാൽ, ആ രുചി ആരെല്ലാവർക്കും അനുഭവപ്പെടുന്നില്ലേ?
പുഷ്പഗന്ധാന് ഉപാദായ ഘ്രാണഹസ്തേന ദേഹകമ് । യ ആലേപയതി പ്രീത്യാ കസ്യാസൌ ന മുഖേ സ്ഥിതഃ
പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം മൂക്കിന്റെ സഹായത്തോടെ എടുത്ത് ആഹ്ലാദത്തോടെ ശരീരത്തിൽ പുരട്ടുന്നവൻ, അവൻ ആ സുഗന്ധം വായിൽ തന്നെ അനുഭവിക്കുന്നില്ലേ?
വേദവേദാന്തസിദ്ധാന്തതര്കപൌരാണഗീതിഭിഃ । യോ ഗീതസ് സ കഥം ഹ്യ് ആത്മാ വിജ്ഞാതോ യാതി വിസ്മൃതിമ്
വേദം, ഉപനിഷത്ത്, തർക്കം, പുരാണം, ഗാനങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സാരാംശം ഉൾക്കൊണ്ട് പാടുന്നവൻ, അത്തരം ആത്മാവിനെ ഒരിക്കൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ മറക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയുമെന്നു പറയൂ.
സൈവേഹ ദേവ ഭോഗാലീ സുഭഗാപീയമ് അദ്യ മേ । അന്തര് ന സ്വദതേ സ്വച്ഛേ ത്വയി ദൃഷ്ടേ പരാപരേ
ദൈവമേ, ഈ മനോഹരമായ സുഖങ്ങളുടെ സമാഹാരം ഇന്നെനിക്ക് ആസ്വാദ്യമാണ്; എങ്കിലും, നീ ആ ശുദ്ധനും പരമനും ആയുള്ള ദർശനത്തിൽ, അകത്തുള്ളത് അത്ര മധുരമാവുന്നില്ല.
ത്വയാ വിമലദീപേന ഭാനുഃ പ്രകടതാം ഗതഃ । ത്വയാ ശീതതുഷാരേണ ചന്ദ്രശ് ശിശിരതാം ഗതഃ
നിന്റെ ശുദ്ധിയുടെ വിളക്കാൽ സൂര്യന് പ്രകാശം ലഭിച്ചു; നിന്റെ തണുത്തുൾക്കിരിയാൽ ചന്ദ്രന് തണുത്തതായിരിക്കുന്നു.
ത്വയൈതേ ഗുരവശ് ശൈലാസ് ത്വയൈതേ ദ്യുചരാ ധൃതാഃ । ത്വയൈവേയം ധരാ ധീരാ ത്വയൈവാമ്ബരമ് അമ്ബരമ്
നിന്റെ ശക്തിയാൽ ഈ മഹത്തായ പർവതങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്നു; നിന്റെ കരുണയാൽ ആകാശവാസികൾ നിലനിൽക്കുന്നു; നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഭൂമി ഉറപ്പോടെ നിലനിൽക്കുന്നു; നിന്റെ ഉള്ളിൽ ആകാശം ആകാശമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ദിഷ്ട്യാ മത്താമ് അസി പ്രാപ്തോ ദിഷ്ട്യാ ത്വത്താമ് അഹം ഗതഃ । അഹം ത്വം ത്വമ് അഹം ദേവ ദിഷ്ട്യാ ഭേദോ ഽസ്തി നാവയോഃ
ഭാഗ്യവശാൽ നീ ആനന്ദാവസ്ഥയിലെത്തിയിരിക്കുന്നു; ഭാഗ്യവശാൽ ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ നീയും, നീയും ഞാനും, ദൈവമേ; നമ്മുടെ ഇടയിൽ യാതൊരു ഭേദവും ഇല്ലെന്ന് ഭാഗ്യവശാൽ അറിയുന്നു.
അഹം ത്വമ് ഇതി ശബ്ദാഭ്യാം പര്യായാഭ്യാം മഹാത്മനഃ । തവ വാ മമ വാ സാധോ സമ്പൃക്താഭ്യാം നമോ നമഃ
മഹാനായ ആത്മാവിന്, 'ഞാൻ' എന്നും 'നീ' എന്നും പരസ്പരം മാറി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഈ പേരുകൾക്ക്, അതെന്തായാലും നിന്റെതോ എന്റെതോ ആയിരിക്കട്ടെ, ഇങ്ങനെ ഒന്നിച്ചുകൂടുമ്പോൾ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.
നമോ മഹ്യമ് അനന്തായ നിരഹങ്കാരരൂപിണേ । നമോ മഹ്യമ് അരൂപായ നമശ് ശമനസദ്മനേ
എനിക്ക് തന്നെ, അഹങ്കാരമില്ലാത്ത അനന്തസ്വരൂപിയായ എനിക്ക്, നമസ്കാരം. രൂപമില്ലാത്ത എനിക്ക്, സമാധാനത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമായ എനിക്ക്, നമസ്കാരം.
മയ്യ് ആത്മനി സമേ സ്വച്ഛേ സാക്ഷിഭൂതേ നിരാകൃതൌ । ദിക്കാലാദ്യനവച്ഛിന്നേ സ്വാത്മന്യ് ഏവേഹ തിഷ്ഠതി
എന്നിൽ, സമമായും ശുദ്ധമായും സാക്ഷിയായി രൂപമില്ലാതെ ദിശയോ സമയമോ മറ്റേതെങ്കിലും അതിരുകളോ ഇല്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്ന ആത്മാവിൽ, എന്റെ സ്വന്തം ആത്മാവാണ് ഇവിടെ നിലകൊള്ളുന്നത്.
മനഃ പ്രക്ഷോഭമ് ആയാതി സ്ഫുരന്തീന്ദ്രിയസംവിദഃ । ശക്തിര് ഉല്ലസതി സ്ഫാരാ പ്രാണാപാനപ്രവാഹിനീ
മനസ്സ് അശാന്തമാകുന്നു; ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ബോധം തെളിയുന്നു; പ്രാണനും അപാനവും ഒഴുകുന്ന ശക്തി വിപുലമായി പ്രകാശിക്കുന്നു.
വഹന്തി ദേഹയന്ത്രാണി കൃഷ്ടാന്യ് ആശാവരത്രയാ । ചര്മമാംസാസ്ഥിദിഗ്ധാനി മനസ്സാരഥിമന്തി ച
മൂന്നു തരത്തിലുള്ള ആസകളുടെ കയറിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിട്ടുള്ള ഈ ശരീര യന്ത്രങ്ങൾ, ചർമ്മം, മാംസം, അസ്ഥി എന്നിവയിൽ മൂടപ്പെട്ടതും, മനസ്സിനെ സാരഥിയാക്കിയതുമാണ്, മുന്നോട്ട് വഹിക്കപ്പെടുന്നത്.