ശാന്തേന്ദ്രിയോഗ്രഗ്രാഹായ ക്ഷീണചിത്തൌര്വവഹ്നയേ । ആനന്ദാമ്ബുധയേ തുഭ്യം മഹ്യമ് ആത്മന് നമോ നമഃ
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ശാന്തവും, ചിന്തയുടെ അഗ്നി ക്ഷീണിച്ചും, ആനന്ദത്തിന്റെ സമുദ്രമായ എന്റെ ആത്മാവേ, നിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
പ്രഫുല്താനന്ദപദ്മായ ശാന്തചിന്താമഹോര്മയേ । മഹ്യമ് ഉന്മാനസായാത്മംസ് തുഭ്യമ് അന്തര് നമോ നമഃ
സന്തോഷത്തിന്റെ പുഷ്പം പൂർണ്ണമായി വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നതും, ആലോചനയുടെ വലിയ തിരകൾ ശാന്തമായതുമായ എന്റെ അന്തസ്സായ ആത്മാവേ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
സംവിദാഭാസപക്ഷായ പദ്മകോടരവാസിനേ । സര്വമാനസഹംസായ സ്വാത്മനേ ഽന്തര് നമോ നമഃ
ബോധത്തിന്റെ കിരണങ്ങൾ ചിറകുകളായും, ഹൃദയത്തിലെ കമലത്തിൽ വസിക്കുന്നതുമായ, എല്ലാ മനസ്സുകളുടെയും ഹംസനായ എന്റെ അന്തസ്സായ ആത്മാവേ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
കലാകലിതരൂപായ നിഷ്കലായാമിതാത്മനേ । സദോദിതാതിപൂര്ണാത്മശശിനേ തേ നമോ നമഃ
കലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട രൂപവും, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തതും അതിരില്ലാത്തതുമായ, എപ്പോഴും പ്രകാശിക്കുന്ന പൂർണ്ണമായ ആത്മചന്ദ്രനേ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
സദോദിതായ ശീതായ മഹാഹൃദ്ധ്വാന്തഹാരിണേ । സര്വഗായാപ്യ് അദൃശ്യായ ചിത്സൂര്യായ നമോ നമഃ
എപ്പോഴും ഉദിച്ചിരിക്കുന്നതും, ശീതളതയുള്ളതും, വലിയ ഹൃദയാന്ധകാരം നീക്കുന്നതുമായ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും, കാണാനാകാത്തതുമായ, ബോധത്തിന്റെ സൂര്യനേ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
അസ്നേഹസ്നേഹദീപ്രായ വര്ത്യതിക്രാന്തവര്തിനേ । സ്വഭാവാധാരധീരായ ചിദ്ദീപായ നമോ നമഃ
സ്വഭാവത്തിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്ന, എണ്ണയില്ലാത്ത വിളക്കുപോലെയുള്ള, തന്തു അതിജീവിച്ചിരിക്കുന്ന, അതുല്യമായ ബോധത്തിന്റെ വിളക്കിന് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
മനനാനലസന്തപ്തം ശീതേന മനസാ മനഃ । ഛിന്നമ് അന്തര് മയാ തപ്തമ് അയസേവ ബലാദ് അയഃ
ചിന്തകളുടെ തീയിൽ കത്തിയ എന്റെ മനസ്സ്, മനസ്സുകൊണ്ടുതന്നെ തണുത്തു. ഞാൻ അതിനെ അകത്തിൽ തന്നെ ഇരുമ്പ് ഇരുമ്പുകൊണ്ട് ആലോലമാക്കുന്നതുപോലെ ശക്തിയായി മാറ്റി.
ഇന്ദ്രിയൈര് ഇന്ദ്രിയം ഛിത്ത്വാ ഛിത്ത്വാ ച മനസാ മനഃ । അഹങ്കൃതിമ് അഹങ്കൃത്യാ ഛിത്ത്വാ ശേഷോ ജയാമ്യ് അഹമ്
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ, മനസ്സുകൊണ്ട് തന്നെ മനസ്സിനെ, അഹങ്കാരത്താൽ അഹങ്കാരത്തെ മുറിച്ചെറിഞ്ഞ്, ശേഷിക്കുന്ന ഞാൻ വിജയിയായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ഭാവേന ഭാവമ് ആമൃദ്യ ച്ഛിത്ത്വാ തൃഷ്ണാമ് അതൃഷ്ണയാ । നിഷ്പിഷ്യ പ്രജ്ഞയാപ്രജ്ഞാം ജ്ഞേ ഽജ്ഞസ് സംയോജിതോ മയാ
ഒരു ഭാവം മറ്റൊന്നാൽ കീഴടക്കി, തൃഷ്ണയെ അതൃഷ്ണയാൽ മുറിച്ച്, അജ്ഞാനത്തെ ജ്ഞാനത്താൽ പിഴിഞ്ഞ്, ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും എന്നിൽ ഒന്നാക്കി ചേർത്തിരിക്കുന്നു.
മനസാ മനസി ച്ഛിന്നേ നിരഹങ്കാരതാം ഗതേ । ഭാവേന ഗലിതേ ഭാവേ സ്വസ്ഥസ് തിഷ്ഠാമി കേവലഃ
മനസ്സ് തന്നെ മനസ്സുകൊണ്ട് അകറ്റി, അഹങ്കാരം ഇല്ലാതായി, ഒരവസ്ഥ മറ്റൊന്നിലേക്കു ലയിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ മാത്രം അശാന്തനായി നിൽക്കുന്നു.
നിര്ഭാവം നിരഹങ്കാരമ് അമനസ്കമ് അനീഹിതമ് । കേവലസ്പന്ദശുദ്ധാത്മ യന്ത്രം തിഷ്ഠതി മേ വപുഃ
എന്റെ ശരീരം ഇപ്പോൾ ഒരു യന്ത്രംപോലെ നില്ക്കുന്നു; അവസ്ഥകളില്ലാതെ, അഹങ്കാരമില്ലാതെ, മനസ്സില്ലാതെ, ഉദ്ദേശമില്ലാതെ, ഏകമാത്രം സ്പന്ദനത്തിന്റെ ശുദ്ധിയോടെ.
ഹേലാനുകല്പിതാനന്തവിശ്വൈകവ്യവസായിനീ । പരമോപശമോപേതാ ജാതേയം മമ നിര്വൃതിഃ
സ്വയം ഉദിച്ച, അനന്തമായ ലോകത്തിന്റെ ഏക ലക്ഷ്യത്തിൽ ലയിച്ച, പരമശാന്തിയോടെ നിറഞ്ഞ ഈ മോക്ഷം എന്നിൽ പിറന്നു.
പ്രശാന്തമോഹവേതാലോ ഗതാഹങ്കാരരാക്ഷസഃ । കദാശാരൂപികാമുക്തോ ജാതോ ഽസ്മി വിഗതജ്വരഃ
ഭ്രമത്തിന്റെ ഭൂതം ശാന്തമായി, അഹങ്കാരത്തിന്റെ ദാനവം വിട്ട്, ആസയുടെ രൂപത്തിൽ നിന്നു മോചിതനായി, ഞാൻ പിറന്നിരിക്കുന്നു, പീഡകളില്ലാതെ.
തൃഷ്ണാരജ്ജുഗണം ഛിത്ത്വാ മച്ഛരീരകപഞ്ജരാത് । ന ജാനേ ക്വ ഗതോഡ്ഡീയ ദുരഹങ്കൃതിപക്ഷിണീ
ആസക്തിയുടെ കയറുകൾ ഞെട്ടിച്ച്, എന്റെ ശരീരരൂപമായ പഞ്ചരത്തിൽ നിന്നു ആ ദുഷ്കരമായ അഹങ്കാരപ്പക്ഷി പറന്നു പോയി; അത് എവിടേക്കാണ് പോയത് എന്നെക്കൊണ്ടറിയില്ല.
ഉദ്ധൂലിതേ ഘനാജ്ഞാനകുലായേ കായപാദപാത് । ന ജാനേ ഗത ഉഡ്ഡീയ ക്വാഹമ്ഭാവവിഹങ്ഗമഃ
ശരീരമെന്ന വൃക്ഷത്തിൽ കനത്ത അജ്ഞാനത്തിന്റെ കൂട് ചിതറിപ്പോയപ്പോൾ, 'ഞാൻ' എന്ന പക്ഷി എവിടേക്കാണ് പറന്നു പോയതെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല.
ദുരാശാദീര്ഘദൌരാത്മ്യാ ധൂസരാ ഭോഗഭസ്മനാ । ഭയഭോഗിഹതാ ദിഷ്ട്യാ വയസ്യാ വാസനാ മൃതാ
നിഷ്ഫലമായ ആഗ്രഹത്തിന്റെ നീണ്ട ദുർഭാഗ്യത്തിൽ കറുത്തുപോയി, അനുഭവങ്ങളുടെ ചാരത്തിൽ നശിച്ചു, ആനന്ദത്തിന്റെ ഭയത്തിൽ തകർന്ന്, ഭാഗ്യവശാൽ എന്റെ കൂട്ടുകാരിയായ വാസന മരിച്ചു.
ഏതാവന്തമ് അഹം കാലം കോ ഽഭൂവം ചിത്തമ് ഈദൃശമ് । യേനാഹമ് ഏവ മിഥ്യൈവ ദൃഢാഹങ്കാരതാം ഗതഃ
ഇത്രയും കാലം ഞാൻ ആരായിരുന്നു? ഈ മനസ്സ് എന്തായിരുന്നു? ഇതിന്റെ ഭ്രമം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഉറച്ച അഹങ്കാരത്തിലേക്ക് എത്തിയത്.
അദ്യാഹമ് അസ്മി ജാതോ ഽയമ് അഹമ് അദ്യ മഹാമതിഃ । അഹങ്കാരമഹാഭ്രേണ യഃ കൃഷ്ണേനാലമ് ഉജ്ഝിതഃ
ഇന്ന് ഞാൻ ജനിച്ചു; ഇന്ന് എനിക്ക് വലിയ ജ്ഞാനം ലഭിച്ചു. കാരണം, ഞാൻ അഹങ്കാരത്തിന്റെ കറുത്ത വലിയ മേഘത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി മോചിതനായി.
ദൃഷ്ടോ ഽയമ് ആത്മാ ഭഗവാന് അന്തശ് ചാധിഗതോ മയാ । ആലബ്ധശ് ചാനുഭൂതോ ഽങ്ഗേ സാനുഭൂതിര് നിയോജിതഃ
ഈ ആത്മാവ്, ഈ ഭാഗ്യശാലി, ഞാൻ അകത്തുതന്നെ കണ്ടു മനസ്സിലാക്കി. അത് ഞാൻ സ്വന്തമാക്കി, ശരീരത്തിൽ അനുഭവിച്ചു, മനസ്സോടെ ഉറപ്പിച്ചു.
ഗതാസ്പദം ഗതമനനം ഗതൈഷണം തിരസ്കൃതം നിപുണമ് അഹങ്കൃതിഭ്രമേ । നിരീഹിതം വ്യപഗതരാഗരഞ്ജനം വികൌതുകം പ്രശമമ് ഇദം ഗതം മനഃ
ഇപ്പൊഴിതു മനസ്സ് സമാധാനത്തിലേക്ക് എത്തി; അതിന് ആധാരമില്ല, ചിന്തയില്ല, ആഗ്രഹമില്ല, അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഭ്രമത്തിൽ നിന്ന് ചതുരമായി മോചിതമാണ്, മോഹങ്ങളില്ല, രാഗത്തിന്റെ കളങ്കം കഴുകിക്കളഞ്ഞു, അതിജ്ഞാസം ഇല്ലാതെ ശാന്തിയിലായി.
ദുരുത്തരാസ് സമവിഷമാ മഹാപദസ് സുദുസ്സഹാഃ പ്രഭവനദീര്ഘദോഷദാഃ । ഗതാഃ ക്ഷയം സമധിഗതോ മഹേശ്വരശ് ചിദവ്യയോ വ്യപഗതചിത്തമ് അന്തരേ
കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള, സഹിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള, ദീർഘകാലം ദോഷങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന വലിയ തടസ്സങ്ങൾ എല്ലാം ഇല്ലാതായി; മനസ്സ് അകറ്റി, അക്ഷയമായ പരമാത്മാവിനെ അകത്തുതന്നെ ഞാൻ പ്രാപിച്ചു.
ആത്മന് സര്വപദാതീത ചിരാത് സംസ്മൃതിമ് ആഗതഃ । ദിഷ്ട്യാ ലബ്ധോ ഽസി ഭഗവന് നമസ് തേ ഽസ്തു ചിദാത്മനേ
എല്ലാ അവസ്ഥകളും കടന്ന ആത്മാവേ, നീ ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും ഓർമ്മയിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. ഭാഗ്യവശാൽ നിന്നെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞു. ബഹുമാന്യനായ ചൈതന്യസ്വരൂപനായവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
അഭിവന്ദ്യാവലോക്യായമ് അലമ് ആലിങ്ഗ്യസേ മയാ । കോ ഽന്യസ് സ്യാദ് ഭഗവന് ബന്ധുസ് ത്വദൃതേ ഭുവനത്രയേ
വന്ദനം അർപ്പിച്ച് നിന്നെ നോക്കി, ഇത്രയാൽ മതിയെന്നു തോന്നുന്നു—ഇനി ഞാൻ നിന്നെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നു. ഭഗവാനേ, ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നിന്നെക്കാൾ അടുത്ത ബന്ധുവാരൊന്നുമില്ല.
ഹംസി പാസി ദദാസി ത്വം സ്തൌഷി യാസി വിവല്ഗസി । അയം പ്രാപ്തോ ഽസി ദൃഷ്ടോ ഽസി കിം കരോഷി ക്വ ഗച്ഛസി
നീ കൊല്ലുന്നു, രക്ഷിക്കുന്നു, നൽകുന്നു, സ്തുതിക്കുന്നു, പോകുന്നു, ആനന്ദിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ നീ എത്തി, ഞാൻ നിന്നെ കാണുന്നു—നീ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്, എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?
സ്വസത്താപൂരിതാശേഷവിശ്വ വിശ്വജനീന ഹേ । സര്വത്ര ലക്ഷ്യസേ നിത്യമ് അധുനാ ക്വ പലായസേ
സ്വന്തം സത്തയാൽ മുഴുവൻ ലോകവും നിറക്കുന്ന സകല ജീവികളുടെ ആദിയേ, നീ എല്ലായിടത്തും എല്ലായ്പ്പോഴും കാണപ്പെടുന്നവനാണ്—ഇപ്പോൾ എവിടേക്കാണ് ഓടിപ്പോകുന്നത്?
ആവയോര് അന്തരം ഭൂരിജന്മവ്യവഹിതാന്തരമ് । അദൂരമ് അദ്യ സമ്പന്നം ദിഷ്ട്യാ ദൃഷ്ടോ ഽസി ബാന്ധവ
നമ്മളെ അനവധി ജന്മങ്ങൾ വേർതിരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഇന്ന് ആ ദൂരം ഇല്ലാതായി. ഭാഗ്യവശാൽ ഇന്നു നിന്നെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു, പ്രിയ ബന്ധുവേ.
നമസ് തേ കൃതകൃത്യായ കര്ത്രേ ഹര്ത്രേ നമോ ഽസ്തു തേ । നമസ് സംസാരനൃത്യായ നിത്യായ വിമലാത്മനേ
സകല കര്മ്മങ്ങളും പൂര്ത്തിയാക്കിയവനേ, സൃഷ്ടാവിനേയും സംഹാരകനേയും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഈ ലോകനാടകം നൃത്തം ചെയ്യുന്നവനേ, ശാശ്വതനും നിർമലനും ആയ ആത്മാവേ, നിനക്കു വന്ദനം.
നമശ് ചക്രാബ്ജഹസ്തായ നമശ് ചന്ദ്രാര്ധധാരിണേ । നമോ വിബുധനാഥായ നമസ് തേ പദ്മജന്മനേ
ചക്രവും താമരയും കൈവശമുള്ളവനേ, ചന്ദ്രാഘടം അലങ്കരിക്കുന്നവനേ, ജ്ഞാനികളുടെ നാഥനേ, താമരയിൽ ജനിച്ചവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.
വാച്യവാചകദൃഷ്ട്യൈവ ഭേദോ യോ ഽയമ് ഇഹാവയോഃ । അസത്യാ കല്പനൈവൈഷാ വീചിവീച്യമ്ഭസോര് ഇവ
നമ്മളിൽ വാചകനും വാച്യവും എന്ന വ്യത്യാസം വെറും ഭ്രമം മാത്രമാണ്. കടൽതീരത്തിലെ തിരകളും വെള്ളവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പോലെ, യഥാർത്ഥത്തിൽ യാതൊന്നുമില്ല.
ത്വമ് ഏവാനന്തയാനന്തവസ്തുവൈചിത്ര്യരൂപയാ । ഭാവാഭാവവിലാസിന്യാ നിത്യയേഹ വിജൃമ്ഭസേ
അനന്തമായ അത്ഭുതങ്ങളാലും അനന്തസ്വരൂപങ്ങളാലും നീയൊന്നാണ് എല്ലായിടത്തും നിലനിൽക്കുന്നവൻ. നിലനിൽക്കുന്നതും ഇല്ലാത്തതും എന്നിങ്ങനെ എല്ലാം നീയാണു കളിയാടുന്നത്.